آرشیو شنبه ۱۱ مرداد ۱۳۹۹، شماره ۳۷۸۱
جامعه
۹
نگاه

بازگشت به گردشگری در دوران کرونا

وحیده اسماعیلی

با ظهور ویروس کرونا در چند ماه اخیر، فعالان صنعت گردشگری همچون صنوف دیگر با چالش ها و تغییرات شگرفی مواجه شده اند؛ موضوعی که نه خواست و اراده عمومی جامعه، بلکه به علت پدیده همه گیر کرونا بوده است که ناگزیر بخش زیادی از مشاغل را وارد مسیری کرده که پیش از این تجربه نشده است. در بخش گردشگری، ابتدا و به درستی، بخش عمده ای از جامعه مسافرت و سفرهای تفریحی را متوقف کردند. شرایط خوفناکی که با موج اول کرونا جامعه را دچار التهابات زیادی کرد. هم زمان با آغاز ماه خرداد و کاهش مخاطرات، اقبال جامعه به سفر زیاد شد و آن میلی که همچون فنر فشرده شده بود، در تعطیلات این ماه، آزاد شد. بنابراین با اینکه همه مجموعه های اقامتی، مجتمع های گردشگری و هتل ها تلاش می کنند سهم گذشته خود را از گردشگران جذب کنند، اما همچنان که در سخنان رئیس جامعه هتل داران کشور بدان اشاره شده است، تاکنون اقامتگاه های مردمی و غیرهتلی همچون ویلاها، خانه های اجاره ای و بوم گردی ها، در جذب گردشگران بیشتر از هتل ها موفق بوده اند. دلایل مختلفی برای اقبال گردشگران به این نوع اقامتگاه های مردمی ذکر می شود، اما شاید بتوان گفت بخش عمده ای از این اقبال به اقامتگاه های مردمی مربوط به پررنگ شدن نیاز به خصوصی شدن سیاحت و گردشگری باشد. یکی از دلایل گرایش به تفریحات خصوصی، گسترش زندگی شهری و مناسبات اجتماعی در آن است که موجب شده تا جامعه نیازمند آن باشد که پس از مشغله های روزمره شهری، به مکان های گردشگری خصوصی و استاندارد پناه ببرد و کمتر با گردشگران و اماکن عمومی مواجه شود. لزوم حفظ فاصله اجتماعی از افراد دیگر در دوره کرونا نیز به این نیاز افزوده است؛ نیازی که ازسوی اقامتگاه هایی همچون ویلاها، خانه های روستایی و بوم گردی ها که عمدتا در خارج از محیط های پررفت وآمد شهری واقع شده اند و در کنار اقامت در فضای خصوصی، امکان گشت وگذار در فضای سبز و در دامان طبیعت و با رفت وآمد محدود و کنترل شده را نیز فراهم کرده اند، به خوبی پاسخ داده شده است. در حالی که اغلب هتل ها در شهرهای بزرگ قرار داشته و استقرار آنها در مناطق غیرشهری نیز کم وبیش همان تشریفات شهری را با خود همراه دارند. از سوی دیگر، مسئله اجتناب ناپذیربودن حضور تعداد زیاد گردشگران از شهرها و مناطق مختلف کشور در ساختمان یک هتل و در کنار یکدیگر، باعث نگرانی گردشگران از انتقال ویروس کرونا شده است؛ گرچه هتل داران تلاش بسیاری برای رعایت پروتکل های بهداشتی می کنند. این درحالی است که این روزها، جامعه نیازمند سیاحت و تفرج است و اکنون می توان تجربه جدیدی از سفر را در قالب گروه های جداگانه و فضای خصوصی شده سپری کرد؛ تجربه ای که اقامتگاه های مردمی توانسته اند از نظر حضور میهمانان همسفر یا خانواده در یک فضای اقامتی دربست و حفاظت شده در خود جای دهند و اعتماد آنان را جلب کنند. بدون شک یکی از دلایل، گرانی هزینه های هتل، هزینه های نگهداری روزمره و سرمایه گذاری هنگفت آنهاست، این هزینه ها درصورتی که تعداد میهمانان از حدی کمتر شود توجیه نخواهد داشت و به ناچار موجب افزایش قیمت ها یا تعدیل نیروها می شود. اما اقامتگاه های کوچک مردمی با استفاده از مزیت های اقتصادی که از آن به «اقتصاد مشارکتی» یاد می شود، توانسته اند خدماتی با کیفیت و قابل اعتماد را با نرخ ارزان تر ارائه کنند، به ویژه آنکه در سال های اخیر استارت آپ ها و شرکت های دانش بنیان در قالب پلتفرم های آنلاین گردشگری پا به عرصه گذاشته اند و این نوع اقامتگاه های مردمی را در سازوکاری دوسویه در فضایی شفاف و رقابتی برای رزرو آنلاین عرضه می کنند. این نوع کسب وکارهای نوپا با توجه به انعطاف پذیری بالایشان برخلاف کسب وکارهای سنتی، سریعا به شرایط اقتصادی و اجتماعی محیط خود واکنش نشان می دهند و تلاش می کنند با ارائه راه حل های خلاقانه رضایت کاربران خود را جلب کنند. در ماجرای همه گیری ویروس کرونا نیز با وجود زیان های تعطیلات عید، از خرداد ماه با ارائه هوشمندانه مکان های اقامتی همچون کلبه ها، ویلا ها و خانه های روستایی که در مناطق بکر و خارج از توده جمعیتی شهرها قرار دارند و همچنین با راه اندازی بخش های ویژه برای معرفی اقامتگاه هایی که ازسوی مالکان به صورت ویژه و مطابق پروتکل های بهداشتی ضدعفونی می شوند، توانستند تا حدود زیادی گردشگران علاقه مند را به خود جلب کنند. بنابراین برای گردشگری ایمن، سالم و بی خطر می توان این نوع اقامتگاه های مردمی را هم به دلیل ایمنی مطمئن بهداشت عمومی و هم به سبب چرخه معقول اقتصادی، در کنار هتل ها به عنوان گزینه مناسبی برگزید.