آرشیو یک‌شنبه ۱۲ مرداد ۱۳۹۹، شماره ۵۷۲۱
کسب و کار
۱۵
در مسیر موفقیت

کارآفرینی و انواع آن

نگین یشمی

اولین بار در قرن هجدهم بود که کارآفرین از تامین کننده سرمایه کسب وکار متمایز شد. پس از آن در اواسط قرن بیستم نوآوری به عنوان جزء اصلی کارآفرینی تعریف شد. در این دوره کارآفرینان با افزودن ویژگی های جدید به کسب وکار خود می توانستند محصولات و خدماتی را خلق کنند که در بازار دارای مزیت رقابتی بود و فروش بهتری داشت.

در دوران معاصر کارآفرینی جایگاه ویژه ای در اقتصاد پیدا کرد و مورد توجه جامعه شناسان و روانشناسان نیز قرار گرفت. کارآفرینی موتور محرکه توسعه اقتصادی است. ژوزف شومپیتر، اقتصاددان برجسته، کارآفرینی را «تخریب خلاق» می خواند. زیرا کارآفرین تعادل ایستا در اقتصاد را تخریب و تعادل پویایی را ایجاد می کند که لازمه توسعه اقتصادی است. از دیدگاه اقتصادی ترکیب منابع، نیروی کار، مواد و سایر دارایی ها برای افزایش ارزش نسبت به قبل کارآفرینی محسوب می شود. کارآفرین تلاش می کند چیز جدید و باارزشی خلق کند و رشد این مخلوق جدید می تواند ساختار سنتی اقتصاد و جامعه را تغییر دهد. دراکر نوآوری را جزء جدایی ناپذیر کارآفرینی می داند و کارآفرینان را به شکل زیر توصیف می کند:

     کارآفرینان ارزش ها را تغییر می دهند.

    کارآفرینان مخاطره پذیرند.

    کارآفرینان نیازمند سرمایه هستند اما هیچ گاه سرمایه گذار نیستند.

    کارآفرینان تصمیم گیری صحیح انجام می دهند.

    کارآفرینان به دنبال تغییر هستند و فرصت ها را شناسایی می کنند.

از دیگر ویژگی های افراد کارآفرین می توان سخت کوشی، ریسک پذیری، تحمل ابهام، انعطاف و ابتکار را نام برد. یک کارآفرین باید بتواند به خوبی با عدم تعادل برخورد کند و فرصت های موفقیت را از دست ندهد. یک کارآفرین در کار خود همواره با دو دسته ریسک مواجه است. ریسک های شخصی شامل ریسک مالی، ریسک شغلی، ریسک خانوادگی و اجتماعی، ریسک روحی و روانی که به جنبه های زندگی شخصی وی برمی گردد و ریسک های کسب وکار همچون ریسک بازار، ریسک اعتماد، ریسک عملیاتی و ریسک شهرت و اعتبار.

کارآفرینی انواع متفاوتی دارد که در ادامه به بعضی از آنها اشاره شده است:

    کارآفرینی از طریق نوآوری: با تکیه بر نوآوری و ارائه خدمات یا محصولات نوین می توان بازار جدیدی را گسترش داد. نوآوری می تواند مزیت رقابتی یا فرصت جدید کسب وکار برای رشد باشد.

    کارآفرینی سازمانی: بر نحوه کار کارآفرینان در سازمان های بزرگ تمرکز می کند. کارآفرین سازمانی، فرصت های جدید را کشف می کند و با توجه به منابع ساختارهای جدید همگام با مسیر رشد سازمان ایجاد می کند.

    کارآفرینی اجتماعی: به دنبال انجام ماموریت های اجتماعی و انسان دوستانه از طریق فعالیت های کسب وکاری است. اهداف این سبک از کارآفرینی خیرخواهانه و در پاسخ به نیاز محرومان است.

    کارآفرینی دانشگاهی: به دنبال فعال کردن بستر فعالیت های تجاری در دانشگاه، ایجاد شرکت های جدید با همکاری استادان، انتقال فناوری و تجاری سازی ایده های علمی در بازار واقعی است.