آرشیو دو‌شنبه ۲۴‌شهریور ۱۳۹۹، شماره ۲۲۵۶۲
گزارش روز
۵
واکاوی زمینه ها و عواقب انتشار کاریکاتورهای موهن در نشریه شارلی ابدو (3)

بخش پایانی

تکرار دادگاه های قرون وسطی علیه اندیشمندان در غرب

آرش فهیم

«آزادی بیان»... «حقوق بشر»... «دموکراسی»؛ مفاهیمی زیبا و رهایی بخش که سال هاست به ایدئولوژی برخی از دولت ها برای مشروعیت بخشیدن به اقدامات نامشروع و سلطه گری تبدیل شده اند. راه انداختن جنگ علیه ملت ها و اعطای مرگ به صدها هزار نفر با شعار دموکراسی، کمدی سیاه عصر ماست که آمریکا آن را کارگردانی می کند! جاسوسی و استعمار کشورها با شعار حقوق بشر، یک تراژدی خنده دار است که باز هم دولت های غربی، خالق آن هستند. توهین به ادیان، اقوام و نژادها به بهانه آزادی بیان، یک کاریکاتور تلخ است؛ تلخ تر از وقتی که استعمارگرها می گویند، با انتشار کاریکاتور علیه مقدسات دینی موافق هستند چون با آزادی بیان مخالف نیستند!

طی سال های اخیر، بارها و بارها در برخی از رسانه های غربی، فیلم ها یا تصاویری دال بر توهین به پیامبر اسلام منتشر شده است. هر بار نیز دولتمردان این کشورها به بهانه آزادی، از این اقدامات شنیع دفاع می کنند!

اما آیا آن طور که این سیاستکاران می گویند، در این کشورها آزادی بیان وجود دارد؟

در قسمت های قبلی این گزارش خواندیم که انتشار چندباره کاریکاتورهای موهن در نشریه شارلی ابدو و برخی دیگر از اقداماتی که در جهت اسلام هراسی هستند، بخشی از یک پروژه برای فضاسازی علیه جبهه مقاومت مفهوم می یابد. در ادامه، به نقل از برخی هنرمندان داخلی و خارجی، می خوانیم که دولت های غربی، درهای کشورهای خود را فقط برای اهانت به اسلام باز گذاشته اند و در برخی موارد، سهمگین تر و وحشی تر از اسلاف خود در قرون وسطی عمل می کنند.

یک کمدین در حصار مهد دموکراسی!

دیودونه (که به فارسی «خداداد» معنا می دهد) 53 سال سن دارد و 30 سال است که در عرصه تئاتر و سینمای فرانسه فعالیت می کند. اما همواره برای فعالیت هنری در فرانسه دچار مشکلات و محدودیت هایی شده است. چون او یک سیاه پوست صلح طلب و آزادی خواه است و در نمایش هایش که معمولا با صفوف طولانی و استقبال گرم و گسترده مردم همراه می شود به زبان طنز، از صهیونیسم و نژادپرستی در جهان امروز انتقاد می کند.

به همین دلیل هم مدتی است صفحات او در اینستاگرام و فیس بوک (با 1.3 میلیون نفر دنبال کننده) و در یوتیوب با 400 هزار دنبال کننده، مسدود شده و او برای همیشه از هر گونه فعالیت در این شبکه های اجتماعی منع شده است.

دیودونه، این کمدین تئاتر فرانسه، قبلا در گفت وگویی با کیهان، درباره اینکه چرا قالب کمدی را انتخاب کرده گفته بود: «در شرایطی که در کشور من، فرانسه، عدالت حاکم نیست، من راهی ندارم به جز این که با ابزار خنده و کمدی با این شرایط مبارزه کنم. به خصوص درباره موضوع هولوکاست که در فرانسه، نمی توان در مورد آن هیچ صحبتی کرد. شاید جالب باشد بدانید، یکی از آثار اخیر من «شوآناناس» نام دارد. این نام را به این دلیل برای آن انتخاب کردم، چون در فرانسه به هولوکاست «شوآ» می گویند و چون نمی توان در آن کشور درباره این کلمه (شوآ= هولوکاست) صحبت کرد، آن را به صورت شوآناناس انتخاب کرده ام، تا به این طریق، هولوکاست را مورد تمسخر قرار دهم.»

وی به این پرسش که چرا در فرانسه نمی توان از هولوکاست صحبت کرد هم این طور پاسخ داده بود: «به دلیل نفوذ و غلبه شدید لابی صهیونیستی بر فرانسه و کل اتحادیه اروپا اظهارنظر درباره هولوکاست با جرائمی همراه است. این لابی کاری کرده که هولوکاست جایگزین دین مسیحیت شده، تا آنجا که یک هنرمند، حق نزدیک شدن به آن را ندارد. خود من یک نمایش در فرانسه اجرا کردم که با استقبال 6 هزار نفر مواجه شد. در این نمایش از دکتر فریسون دانشمندی که منکر هولوکاست است تقدیر کردم. پس از آن دیگر در هیچ سالنی به من اجازه اجرای نمایش ندادند صدها نمایش من توقیف شد! علاوه بر آن، در دادگاه فرانسه ده ها پرونده برای من تشکیل دادند که هر چند روز یک بار به خاطر آنها من را محاکمه می کنند.حتی یک فیلمنامه هم درباره برده داری نوشته ام و قصد دارم که از آن یک فیلم سینمایی بسازم. اما فرانسه، اجازه تولید این فیلم را هم به من نمی دهد.چون فرانسه، خودش سهم عمده ای در برده داری و تجارت برده داشته است و این فیلم برای آنها دردسرهای بسیاری را ایجاد می کند.»

این هنرمند فرانسوی درباره آزادی بیان در فرانسه نیز گفته بود: «فرانسه یک کشور بزرگ و مهد آزادی و فلسفه محسوب می شود. اما فراموش نکنید که این کشور، مهد استعمار هم هست و امروز هم یکی از چهارراه های اصلی استعمار محسوب می شود. در فرانسه آزادی وجود دارد، اما این آزادی تنها برای ثروتمندان است. من فرانسه را دوست دارم، اما همان طور که گفتم، این لابی صهیونیستی است که در این کشور قدرت بسیار زیادی دارد و آن را به هر سمت که خودش بخواهد می برد.»

تحقیر آزادی بیان غربی ها

چند سال قبل، وقتی فیلم ضداسلامی «فتنه» توسط خیرت ویلدرس، نماینده پارلمان هلند ساخته شد، تظاهراتی علیه وی در این کشور برگزار شد. اما اتفاق جالبی در این تظاهرات رخ داد و یکی از نمایندگان مجلس هلند کاری کرد که نوعی طعنه به تناقض و نژادپرستی در آزادی بیان در کشورهای اروپایی محسوب می شود. یکی از رسانه های غربی، این اقدام را این گونه توصیف کرده بود: «... در شهر آمستردام تظاهراتی بود علیه راسیسم در هلند و یکی از چهره های مشخص که در این زمینه نقش ایفا می کردند یا می کنند، آقای ویلدرس هستند. بنابراین این تظاهرات به نوعی هم به ایشان ارتباط داشت، علیه صحبت های ایشان (علیه پیامبر اسلام) بود. در این تظاهرات یکی از تظاهرکنندگان صحبت آقای ویلدرس را، کاملا همان صحبت ها را، کپی کرده بود روی پلاکارد چسبانده بودند. هرجا که ایشان گفته بودند «اسلام»، «یهودیت» را گذاشته بودند. هرجا که ایشان گفته بودند «مسلمان»، «یهودی» گذاشته بودند. این شخص بلافاصله دستگیر شد در تظاهرات. چرا؟ چون پلیس معتقد بود صحبت های ایشان اهانت به یک مذهب و اهانت به یک ملت هست...!» ملاحظه می فرمایید که همان توهین ها و به کارگیری عبارات و تصاویر موهن نسبت به دین یهود در آن جامعه به اصطلاح آزاد هلند چه عواقبی درپی دارد»!

هر کس مخالف میلشان بگوید محکوم است!

مصادیق تقابل دولت های غربی و اروپایی با «نظر مخالف» آنقدر زیاد است که می توان درباره آن، کتاب ها نوشت. مثل اخراج «دیتر هانیتش» کاریکاتوریست قدیمی و مشهور روزنامه «زود دویچه زایتونگ» چاپ آلمان. وی به دلیل ترسیم کاریکاتوری در انتقاد از نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل و به اتهام یهودستیزی از این روزنامه اخراج شد. آن هم در شرایطی که در کاریکاتور او هیچ نشانی از نمادها و مقدسات دین یهود وجود نداشت! در 18 ماه مه سال 2011 «لارس فن تریر»، فیلمساز محبوب فرانسوی ها در کنفرانس خبری پس از نمایش فیلمش در جشنواره فیلم کن، شوخی کوچکی با اسرائیل کرد، مسئولان این جشنواره با صدور بیانیه ای اقدام به اخراج وی از جشنواره کن کردند و حتی عذرخواهی وی را نپذیرفتند! خانم «اورسلا هافریک»، مورخ 89 ساله آلمانی به دلیل آنچه «انکار هولوکاست» لقب گرفت، به زندان محکوم شد «اورسولا هاوریک» مورخ 88 ساله آلمانی تنها به دلیل نقل قول از کتابی که اردوگاه های کار اجباری یهودیان در جنگ جهانی دوم را انکار کرده بود، به جرم «انکار هولوکاست»، در برلین محاکمه و به زندان محکوم شد!

تکرار دادگاه های تفتیش عقاید و انگیزاسیون در قرون وسطی

یک محقق و پژوهشگر رسانه ای، نوع واکنش دولت های غربی به دگراندیش ها در این کشورها را با دادگاه های تفتیش عقاید قرون وسطی قابل مقایسه می داند.

سعید مستغاثی، محقق و مستندساز در گفت وگو با گزارشگر کیهان می گوید: «در نظر این مدعیان دموکراسی، اهانت و توهین به یک پیامبر الهی، آن هم پیامبری که بیش از یک و نیم میلیارد پیرو دارد و در میان پنج و نیم میلیارد دیگر ساکنان کره خاکی نیز مورد احترام و اقتدای بسیاری است، از تبعات دمکراسی محسوب شده و باید آن را تحمل کرد ولی حتی تحقیق درباره واقعه ای تحت عنوان کشتار یهودیان درجنگ دوم جهانی، با ادعای جریحه دار کردن احساسات نهایتا چند میلیون یهودی (که بسیاری از آنها اساسا موضعی دربرابر واقعه فوق ندارند) جرم محسوب شده و اگر کسی بگوید مثلا به جای 6 میلیون یهودی، 5/5 میلیون در آن جنگ کشته شدند، بایستی محاکمه شده و به زندان محکوم شود! با این وصف که در اینجا هیچ توهینی حتی به آنها که واقعه هلوکاست را صحیح می دانند، نشده بلکه فقط باب بحث و تحقیق درباره یک واقعه تاریخی باز شده است. یعنی در روش آزادیخواهی مورد ادعای آقایان، جریحه دار کردن قلب یک و نیم میلیارد مسلمان و صدها میلیون موحد و آزادی خواه دنیا، عین دمکراسی است ولی سوال کردن درباره یک واقعه تاریخی که مورد نظر چند میلیون یهودی است، جرم بوده و حکم زندان دارد!»

وی می افزاید: «جالب اینکه دیوید ایروینگ، مورخ سرشناس بریتانیایی که در سال 2006 به جرم «انکار اتاق های گاز در آشویتس» طی سخنرانی 17 سال قبلش (در سال 1989) در حالی در انگلیس محکوم به سه سال زندان شد که ابراز داشت در سال 1991 حرفش را پس گرفته و دیگر به آنچه درباره هلوکاست گفته، معتقد نیست! (به یاد انگیزاسیون قرون وسطی نمی افتید؟) پس از محکومیت خانم «اورسلا هافریک»، او به دادگاه قانون اساسی آلمان شکایت برد که طبق اصل آزادی عقیده و بیان تصریح شده در قانون اساسی این کشور، باید محکومیتش لغو و از زندان آزاد شود. اما دادگاه قانون اساسی آلمان رای داد او «هولوکاست» که به بنا به ادعای دادگاه یاد شده، «یک حقیقت آشکار است» را انکار کرده و نمی تواند از «حق آزادی عقیده» برخوردار شود و باید در زندان بماند! در قرون وسطی نیز در دادگاه های تفتیش عقائد در غرب، دانشمندان و مخالفان کلیسا را به جرم «انکار عقاید کلیسا» محکوم می کردند، از جمله در اوائل قرن هفدهم میلادی، گالیله را به جرم «انکار نظریه زمین مرکزی» که از نظر کلیسا، یک «حقیقت آشکار» به شمار می رفت، مجرم شناختند. دقت بفرمایید در آن زمان هم کلمه «انکار یک حقیقت آشکار» از سوی حاکمان صلیبی علیه مخالفانشان به کار گرفته می شد و در آن زمان هم «یک نظریه و تحقیق علمی» مورد محاکمه قرار می گرفت مثل آنچه امروز در به اصطلاح دادگاه های غرب صلیبی/صهیونی اتفاق می افتد.»

طرفه آنکه نوشتن واقعیات درباره صهیونیسم و هلوکاست و جنایات اسرائیل در رسانه های اروپایی از جمله در فرانسه و آلمان، به بهانه واهی جریحه دار نمودن احساسات 15 میلیون یهودی، جرم محسوب شده و مجازات درپی دارد اما انتشار شنیع ترین مطالب و موهن ترین تصاویر در توهین به ادیان توحیدی و ابراهیمی به خصوص اسلام در مطبوعات و رسانه های اروپایی مانند کاریکاتورهای دانمارکی و یا وهن پیامبر مکرم اسلام در نشریه «شارلی ابدو» که احساسات یک میلیارد و نیم مسلمان را جریحه دار نمود، اشکالی نداشته و نشانه ای از آزادی بیان محسوب شد!