آرشیو دو‌شنبه ۲۴‌شهریور ۱۳۹۹، شماره ۲۲۵۶۲
تصویر روز
۸

به بهانه فیلم «افسر و جاسوس»

ادای احترام پاریس به لابی صهیون!

سید علیرضا واعظ موسوی

«افسر و جاسوس»(An Officer and a Spy) جدیدترین فیلم رومن پولانسکی و محصول سینمای فرانسه در قالب تاریخی است که ماجرای رهگیری و دستگیری جاسوسان در اداره ضد جاسوسی ارتش فرانسه در اواخر قرن 19 را به تصویر می کشد.

داستان فیلم در مورد متهم شناختن یک افسر یهودی ارتش به خیانت علیه فرانسه است و البته سیر داستان به جایی کشیده می شود که بیننده متوجه بی گناهی او شده و در آخر فیلم هم راوی از رفع اتهام او پس از چند سال حبس خبر می دهد.

این فیلم بر اساس یک داستان واقعی و تاریخی ساخته شده که به «ماجرای دریفوس» مشهور است؛ رویدادی که گفته می شود رسواکننده ترین واقعه قضایی برای فرانسه است که طی آن در سال 1894، «آلفرد دریفوس» افسر یهودی ارتش فرانسه، در دادگاه به اتهام خیانت به حبس محکوم شده و از ارتش برکنار می شود و برای گذراندن دوران محکومیت، به جزیره ای تبعید می شود.این رخداد در سال هایی بود که بحث ناسیونالیسم در فرانسه داغ شده بود و ازسویی سوءظن به آلمان (دشمن سنتی فرانسه) و نفوذ یهودیان در کشور، شدت گرفته بود.پس از گذشت سال ها از محکومیت «آلفرد دریفوس»، بی گناهی وی روشن می شود و دادگاه عالی فرانسه، مردود بودن تمامی اتهامات وی را اعلام می کند و او دوباره جهت خدمت در ارتش فراخوانده شد.

نکته اینجاست که در این فیلم بر یهودی بودن شخصیت محوری داستان تاکید زیادی می شود و مدام این مسئله را یک علت نانوشته و خارج از قانون برای متهم شمردن او نشان می دهد. وکیل او و سرهنگی که ابتدا وی را متهم می دانست (و سپس با کشف دلایلی او را لایق رفع اتهام می دانست) و سایر افرادی که سعی در کمک به این افسر متهم داشتند، از سوی مردم متعصب، به یهودی بودن و یا طرفدار لابی یهود بودن متهم می شوند.

در نمایی از فیلم می بینیم که علامت «ستاره داوود» توسط متعصبان عصبانی روی مغازه های یهودی کشیده می شود و شیشه های آنها شکسته می شود. و یا در دادگاه صحبت از کمک سنگین مالی لابی جهود به متهم یهودی می شود که باعث خنده وکیل او و طرفدارانش می شود. در حالی که بیننده در طول داستان شاهد هیچ گونه پرداخت پول و تیم قوی و عجیب و غریب مدافع برای این متهم یهودی نبوده است بلکه عده ای شامل هنرمندان (امیل زولا) یا سیاستمدار و افراد نظامی که برای کمک او جمع شده اند بنا به اعتراف خودشان و ظواهر امر بر مبنای ندای وجدان و عدالت خواهی وارد این مسئله شده اند. پس این اتهام یعنی «حمایت مالی سنگین لابی جهود» از متهم، توسط مخاطب این فیلم یک حرف مفت تلقی می شود!

به نظرم این فیلم مانند سایر فیلم هایی است که سعی دارند چهره مثبت و مظلومی از جهودان در دنیا به نمایش درآورند. فیلم هایی مانند «فهرست شیندلر» (Schindler›s List) به کارگردانی استیون اسپیلبرگ، «حرامزاده های بی آبرو» (Inglourious Basterds) به کارگردانی کوئنتین تارانتینو  و یا فیلم فرانسوی دیگری به اسم «بچه های پاریس»(La rafle) که توسط کارگردان فرانسوی رز بوش ساخته شده است.

پس از حدود 14 سال نقد استراتژیک فیلم به این نتیجه قطعی رسیده ام که: ادای احترام به تاریخ جهود به هر نحوی در سینمای جهان به ویژه هالیوود انجام می شود و سالانه چندین فیلم در این زمینه تولید می شود.

و البته این ادای احترام را باید جدای از فیلم هایی دانست که به سفارش لابی صهیونیستی ساخته می شود و البته این دو نوع نیت در چشم مخاطب قابل تمییز نیست و همچنین در چشم منتقد مگر اینکه علائم و نشانه های بارزی از مستقل بودن سازنده فیلم از نظر فکری و عملی از «لابی جهود» بدست بیاید و فیلم مورد نظر که دارای محتوای یهودی ستایانه است را یک سفارش تلقی کنیم و البته این مسئله بسیار سخت است و ما در واقع فقط حاصل کار یعنی فیلم هایی با مضمون حکایت از تاریخ یهود و یادمان جنگ جهانی و بزرگداشت هولوکاست می بینیم!

به عقیده من «فهرست شیندلر» یک فیلم از دسته فیلم هایی است که به سفارش لابی صهیون ساخته شده است و آن هم توسط یک کارگردان، تهیه کننده و فیلم نامه نویس آمریکایی یهودی به نام «استیون اسپیلبرگ» که خود هم یهودی است و هم با رفتار و آثارش نشان می دهد که شیفته صهیونیسم است و البته عقیده دارم که فیلم «حرامزاده های بی آبرو» یک اثر از جنس ادای احترام به «یهود» است که توسط کوئنتین تارانتینو ساخته شده است تا بتواند بدون حرف و آزاد لابی صهیون کارش را انجام بدهد! و این را می توان از نوع حرکت وی در آثارش به اثبات رساند؛ چرا که غالب آثار وی دارای موضوعاتی غیراز یهود و بزرگداشت یهود است و بدنه اصلی آثار او روایت باندهای مافیایی و گروه های آدم کش و دسته های جنایتکار است به اشکال مختلف و در قالب های زمانی و داستانی مختلف.

به نظر می رسد که فیلم«افسر و جاسوس» ادای احترام فرانسه و یا در اصلاح بدنه فرهنگ و هنر و سیاست فرانسه که با شهر «پاریس» شناخته می شوند (و هر جا گفته شود «پاریس»، اشاره ها به این بدنه تاریخی فرهنگ ساز و سیاسی این کشور می رود) به صهیونیسم جهانی است. چرا که سازنده آن یعنی «رومن پولانسکی»، شیوه آثار دیگرش (که اینک جای بررسی آنها نیست) جدای از توجه به صهیونیسم است و قبلا هم ادای احترام خود به «جهود» را با ساخت فیلم «پیانیست» کرده است! و اینکه او پس از گذشت حدود 17 سال از انتشار فیلم یهودی ستایانه و یادمان گونه «پیانیست» فیلم دیگری با محوریت «مظلومیت یهود» ساخته است که در ظرف مکانی و زمانی فرانسه قدیم و سنتی روایت می شود، به نظر می رسد که فیلم، سفارشی از سوی بدنه فرهنگی پاریس برای ادای احترام به لابی جهودان باشد!  

انتخاب بازیگر زار و لاغر اندام و رنگ پریده برای کارکتر افسر یهودی متهم شده و برادر باوقار و مودب برای او و همسر گریان و رنج دیده، همگی پارامتر های مناسبی برای مظلوم نمایی قوی در حق یهود است!