آرشیو دو‌شنبه ۲۴‌شهریور ۱۳۹۹، شماره ۵۷۵۵
فرهنگ: سینما
۱۱

درباره جایزه مارچلو ماسترویانی که روح الله زمانی آن را دریافت کرد.

زندگی شیرین روح الله

علی رستگار

مارچلو ماسترویانی یک تنه، شمایل روزنامه نگار و کارگردان را در سینما ارتقا داد و دست نیافتنی کرد؛ آن چهره فتوژنیک و جذاب در «زندگی شیرین»، مارچلو، روزنامه نگار نشریات شایعه پرداز بود که در محافل مجلل در پی عشق و خوشبختی می رود و در «هشت ونیم» گوئیدو آنسلمی کارگردان سینماست که خاطرات کودکی و گذشته خود را به یاد می آورد.

بخت با ما یار بود که فدریکو فلینی، کارگردان برجسته و جهانی سینمای ایتالیا، سر راه ماسترویانی قرار گرفت و چنین نقش های درخشانی را به او سپرد و با این انتخاب درست به مانایی آنها مهر تایید زد.ماسترویانی بعدها باز هم با فلینی در فیلم های «شهر زنان»، «جینجر و فرد» و «ماه» همکاری کرد. اما او تنها ستاره مرد فیلم های فلینی نبود و در برخی دیگر از فیلم های کارگردان های شاخص سینمای ایتالیا همچون میکل آنجلو آنتونیونی مثل «شب» هم درخشید. اگر تنها بخواهیم یک شمایل و ستاره برای فیلم های سینمای هنری و مدرن و روشنفکرانه اروپا و به ویژه ایتالیا در دهه های 60 و 70 نام ببریم، بی تردید باید به مارچلو ماسترویانی اشاره کنیم. او ضمن این که ویژگی های ستارگی سینمای خاص تر و هنری تر را داشت و جذابیت های جمالی و تشدید وجوه قهرمانانه اش که قد یک متر و 76 سانتی متری او را در فیلم ها بلندتر نشان می دادند، در انواع دیگر نقش ها نیز مستعد بود و خودی نشان می داد. به ویژه در نقش های کمدی که یکی از شاخص ترین آنها «طلاق به سبک ایتالیایی» ساخته پیترو جرمی است.

ماسترویانی با دریافت جوایز مهمی چون بهترین بازیگر جشنواره فیلم کن، بفتای بهترین بازیگر نقش اول و گلدن گلوب بهترین بازیگر، جایزه آکادمی هنرهای سینمایی و تلویزیونی بریتانیا، جایزه سزار افتخاری، جایزه دیوید دی دوناتلو و جایزه بهترین بازیگر جشنواره فیلم ونیز از پرافتخارترین بازیگران تاریخ سینمای جهان است.

این بازیگر محبوب و پرآوازه سال 96 میلادی و در 72سالگی درگذشت، اما همچنان فیلم ها و نقش آفرینی هایش در تاریخ سینما دیده می شود و شیفتگان سینما و بازیگری، یادگارهایش را می بینند. جشنواره فیلم ونیز از سال 98 میلادی، به افتخار مارچلو ماسترویانی، جایزه ای را طراحی و به این جشنواره اضافه کرد. جایزه ای که برای به رسمیت شناخته شدن یک بازیگر نوظهور اهدا می شود.

نیکولو سنی، اولین بازیگری بود که سال 1998 این جایزه را به خود اختصاص داد. این بازیگر ایتالیایی زمانی که تنها 15 سال داشت، این جایزه را دریافت کرد.

سنی 37 ساله همچنان در سینمای ایتالیا فعالیت می کند. بعد از او 23 بازیگر دیگر (در سه دوره به طور مشترک) جایزه مارچلو ماسترویانی را به دست آوردند که در میان آنها برخی ستاره های سینمای جهان و هالیوود هم به چشم می خورند؛ ازجمله گائل گارسیا برنال، بازیگر مکزیکی که با فیلم هایی چون «خاطرات موتورسیکلت» و «بابل» و «عشق سگی» شناخته می شود. او سال 2001 و همراه دیگه گو لونا برنده این جایزه شد. همچنین نام جنیفر لاورنس، ستاره هالیوودی فیلم هایی چون «بازی های گرسنگی» و «زمستان استخوان سوز» هم در میان برندگان این جایزه به چشم می خورد که سال 2008 چهره نوظهور جشنواره ونیز شناخته شد. میلا کونیس، بازیگر فیلم «قوی سیاه» هم استعدادی بود که برای بازی در همین فیلم، جایزه مارچلو ماسترویانی را در سال 2010 دریافت کرد.

احتمالا روح الله زمانی فعلا شناختی از مارچلو ماسترویانی و جایگاه او در سینمای جهان ندارد و فیلمی از این بازیگر ندیده باشد و تنها از اهمیت این جایزه آگاه باشد، اما امیدواریم او ضمن شناخت این بازیگر و اشراف به سینمای ایران و جهان، در ادامه سرنوشت شیرینی همچون برخی بازیگران برنده جایزه مارچلو ماسترویانی پیدا کند و به درخشش خود در سینما ادامه دهد.