آرشیو سه‌شنبه ۲۵‌شهریور ۱۳۹۹، شماره ۴۹۸۵
فرهنگ و هنر
۲۵
خواندنی

عادت های عجیب نویسندگان: ساموئل بکت

املت تنهایی و رنج

دنیای اقتصاد : ساموئل بکت، نویسنده و نمایش نامه نویس معروف ایرلندی یکی از عجیب ترین نویسندگان دنیاست. او از دوران کودکی به تنهایی عادت داشت. نه با کسی ارتباط داشت و نه کسی را به خانه اش راه می داد. تنها کسی که با او رفت و آمد داشت جیمز جویس بود که بکت خیلی چیزها از او آموخته بود. ملاقات های زیادی با هم داشتند و می گویند ساعت ها در یک اتاق می نشستند و هیچ حرفی نمی زدند و تمام اوقات را در سکوت می گذراندند.

او صبح ها خواب بود و بعد از ظهر بیدار می شد. قبل از هرچیزی املت درست می کرد و پس از خوردن غذا شروع می کرد به نوشتن. تا جایی که می توانست می نوشت و حوالی شب از خانه بیرون می آمد و چرخی در شهر می زد و به میخانه می رفت و مقدار زیادی شراب قرمز می نوشید.  درد و رنج تنهایی باعث شده بود به نوشیدنی روی بیاورد. می گویند آن قدر می نوشید که حتی قادر نبود کلمه ای بر زبان بیاورد. حوالی سحر به خانه برمی گشت و خودش را برای خوابیدن آماده می کرد. خوابیدن برای او به آسانی اتفاق نمی افتاد و باید تلاش می کرد تا به خواب فرو برود. او در نیمه های شب ساعت ها تنها قدم می زد و انگار همین تنهایی ها و قدم زدن ها شاکله نوشته هایش را شکل می داد. در جایی نوشته است من همیشه افسرده و دلتنگ خواهم بود؛ ولی چیزی که شادم می دارد همین وقوف است که اینک می توانم این جنبه تاریک را جنبه تاریک شخصیت خود بشمارم. با این پذیرش آن را به سود خویش به کار خواهم بست. بکت شدیدا از صحبت درباره آثارش و نقد و تحلیل آنها بیزار بود؛ اما به نامه نوشتن علاقه داشت و حتی پاسخ نامه های افرادی را که نمی شناخت هم می داد. استفن بلاک نویسنده یک بار برای بکت نامه نوشت و سوالاتی درباره یکی از داستان هایش پرسید و انتظار نداشت به نامه اش جوابی داده شود؛ اما بکت جوابش را داد و نوشت: برایم غیرممکن است که درباره اثرم بنویسم یا حرفی بزنم.  تنها تماسم با اثر تماس درونی است از تاثیری که حرف نزدنم روی خواننده و منتقدها می گذارد، و درک درستی از این مقوله ندارم.

یک سال پس از آنکه اثر مشهورش «در انتظار گودو» را به انتشار رساند، برنده جایزه نوبل شد. او که عادت داشت بی هیاهو زندگی کند در آن روزها در تونس مشغول گذراندن روزگار بود که ناگهان سروصدای خبرنگاران و عکاس ها را می شنود و فکر می کند یک بازیگر از آن حوالی می گذرد.  برای اینکه دلیل شلوغی را بفهمد از خانه بیرون می رود و می فهمد همه برای او جمع شده اند که برنده جایزه نوبل شده است.