آرشیو چهار‌شنبه ۲۶‌شهریور ۱۳۹۹، شماره ۴۷۴۴
جامعه
۱۲
یادداشت

فرصتی آموزشی که ممکن است پیش و پس از کرونا از دست برود

کامل حسینی

با آغاز سال تحصیلی نو دو پرده را در ذهن خودمان مجسم کنیم؛ پرده اول: انبوه تحصیلکرده های تاثیرگذار در نظامیه های بغداد و نیشابور و... سال ها درس خواندند و دانش اندوختند، بعدها نیز آثارشان بخش گسترده ای از دانش های امروز ما را شکل داده اند. پرده دوم: پس از شیوع کرونا و بسته شدن مدارس، بخش عمده دغدغه برخی خانواده ها مانند دوره پیش از کرونا حول موفقیت های کمی فرزندان شان می چرخید. حقیقت اینکه اهداف اصلی شکل گیری هرگونه سازمان آموزشی نباید مغلوب اهداف فرعی و ظاهری شود، بلکه باید بیشتر معطوف به اهدافی سازنده و معنوی گام بردارد. افرادی کمتر شناخته شده و ساده تا بزرگانی چون غزالی، سعدی شیرازی و... از مدارس مشهور اصلا فارغ از هرگونه انگیزه کسب نمره در آزمون ها (لااقل به گستردگی امروزین) یا کسب مدارک بالا شاید عامل تاثیر گذاری شان بوده است؛ علم را برای ارزش معنوی اش، خدمت به خلق، رشد اخلاقی می طلبیدن و در این راه از هیچ گونه تلاش مشتاقانه فرو گذاری نمی کردند. در پرده دوم دقت کنیم برخی خانواده های دغدغه مند، آزمون آنلاین را اصلا واقعی به حساب نمی آوردند همچنین دسته دیگر می پرسیدند که دانش آموزان در مدت این چند ماه مدرسه نرفتند و درسی یاد هم نگرفتند چگونه می توانند نمره بگیرند؟ اما در این میان خانواده های موردنظر کمتر به خلا پنهان همیشگی در وضعیت جامعه اندیشیدند، به همین سبب دلهره عمده آنان شبیه دوران پیش کرونا کمتر متوجه مسائل مهم تر بود. اما این خانواده ها و حتی خود دانش آموزان کمتر از خود پرسیدند که فرض کنید به دورانی مانند پیش از کرونا برگشتیم؛ کلاس درس برگزار و فرزندان شان موفق به کسب نمره عالی هم شدند اما آیا واقعا تنها برای کسب نمره پا به مدرسه گذاشتیم؟ یا اینکه اهداف غایی متعالی تری باید پشت تلاش ها باشد؟ آشکار است پیش از کرونا و پس از آن نیز بیشتر غرق در جهان محض کتاب های درسی شدند آن هم کسب نمره و بس! اما کمتر فرصتی را غنیمت شمردیم تا فرزندان را در آن به اندیشیدن آن سوی سطح ظاهری مطالب کتاب ها و اهداف متعالی تر تشویق کنیم. البته برخی مطالب دروس پایه ای شاید بیش از هر موردی دیگر به دلایل گوناگون دانش آموزان، نیازمند حضور مرتب در کلاس خود باشند (که تدریس های مجازی و آنلاین تاحدودی جبران کننده این عدم حضور شدند) بودند اما سایر مطالب به گونه ای بودند که همکاران زحمتکش تا حدودی برای خودآموزی دانش آموزان به کمک خانواده ها راه را هموار کردند تا هدف یادگیری شان فراتر از کسب نمره شود. چنین است تلاش ها فارغ از موانع پیش و بعد کرونایی باید در خدمت اهداف و اغراضی بلندتر و سازنده تر باشد تا دنیای خود را بهتر بسازند و برای نسل آیندگان راه زندگی را هموارتر نمایند اما آنها کمتر به این حقیقت توجه کردند، زیرا کمترین پرتو اندیشه مانند قهرمانان پرده اول بر ذهن و دل شان تابیده است.