آرشیو چهار‌شنبه ۲۶‌شهریور ۱۳۹۹، شماره ۲۲۵۶۴
صفحه آخر (جهان)
۱۲
نگاه

تناقض به سبک امانوئل ماکرون

سید محمد امین آبادی

مجله فرانسوی «شارلی ابدو» روز سه شنبه 11 شهریورماه بار دیگر کاریکاتورهای توهین آمیز خود علیه پیامبر اسلام(ص) را منتشر کرد.«امانوئل ماکرون» رئیس جمهور فرانسه روز جمعه 14 شهریورماه در حمایت از توهین این مجله به ساحت مقدس پیامبر اسلام و ارزش های بیش از یک میلیارد و  800 میلیون جمعیت کره زمین گفت:«آزادی در فرانسه، آزادی برای اعتقاد داشتن یا نداشتن را هم شامل می شود، اما این را نمی توان از آزادی ای که حق کفرگویی را هم شامل می شود جدا کرد.»

روز شنبه 22 شهریورماه دولت فرانسه که مدعی است حتی کفرگویی و اهانت به خدا نیز در این کشور آزاد است با حمله به اعتراضات

جلیقه زردها که تنها منتقد سیاست های نئولیبرال امانوئل ماکرون هستند به شدت آنها را سرکوب و نزدیک به 300 نفر از معترضین جلیقه زرد را دستگیر کرد. شاید گفته شود که این 300 نفر به دلیل اعتراض به سیاست های ماکرون بازداشت نشده اند بلکه به دلیل عدم رعایت قوانین مربوط به فاصله گذاری اجتماعی در شرایط شیوع کرونا بازداشت شده اند. در آن صورت پاسخ این خواهد بود که این اولین بار نیست که دولت ماکرون جلیقه زردها را سرکوب می کند. پیش از شیوع کرونا و در طول 2 سال گذشته دولت ماکرون هزاران جلیقه زرد را بازداشت و روانه زندان کرده است. در جریان سرکوب ها نیز تاکنون بیش از 11 معترض جلیقه زرد توسط پلیس کشته شده و ده ها نفر نیز به دلیل استفاده پلیس از سلاح «فلش بال» دچار نابینائی و نقص عضو شده اند.

جلیقه زردها اگر در جریان اعتراضات خود علیه دولت ماکرون به اموال و اماکن عمومی صدمه بزنند در آن صورت دولت ماکرون مجاز به برخورد خواهد بود چرا که طبق قانون، آزادی بیان تا جایی مجاز شمرده می شود که در تضاد و تزاحم با سایر قوانین نباشد. آنچه از تعاریف آزادی بیان در اسناد بین المللی نیز برمی آید، به هیچ وجه توجیهی برای تخریب اموال عمومی و همچنین مجوزی برای توهین یا تمسخر به سایر عقاید محسوب نمی شود. در این مورد نیز دولت فرانسه دچار تناقض در گفتار و عمل خود است.  ماکرون حق آزادی بیان

جلیقه زردها را به دلیل تزاحم این حق با سایر حقوق مردم فرانسه محدود و بسیاری را روانه زندان می کند اما در نقطه مقابل  نه تنها از توهین نشریه ای فکاهی به ارزش 8 درصد جمعیت خود و 24 درصد جمعیت کره زمین جلوگیری نمی کند بلکه از این توهین به بهانه کفرگویی حمایت نیز می کند. در حالی که هم در قوانین داخلی فرانسه و هم در قوانین بین المللی به وضوح بیان شده است که آزادی بیان تا جایی کاربرد دارد که با سایر حقوق تزاحم پیدا نکند. جریحه دار کردن احساسات دینی  نزدیک به 2 میلیارد مسلمان در جهان به بهانه آزادی بیان نه تنها با هیچ منطق و استدلالی قابل پذیرش نیست، بلکه مغایر با همه اسناد، کنوانسیون ها و معاهداتی است که آزادی بیان را به عنوان یک حق بشری معرفی کرده اند.

از سوی دیگر  با وجود اینکه توهین به مقدسات اسلامی در فرانسه طی چند دهه گذشته کاملا آزاد بوده است اما  قانون ممنوعیت انکار هولوکاست به شدت در این کشور اجرا و خاطیان نیز محاکمه و از حقوق اجتماعی خود محروم شده اند. انکار هولوکاست در  فرانسه به توهین به رژیم صهیونیستی نیز تسری پیدا کرده و بسیاری از منتقدین سیاست های نژادپرستانه این رژیم به یهودستیزی متهم و محاکمه شده اند. برخی از کسانی که در فرانسه در زمینه هولوکاست محاکمه شده اند این مسئله را منکر نشده بلکه تنها خواسته اند به محققان اجازه داده شود در زمینه هولوکاست تحقیق شود. سال 2006«برونو گلنیش» مرد شماره دوی جبهه ملی فرانسه و از اعضای پارلمان اروپا در فرانسه محاکمه شد. وی تنها گفته بود  «وجود اتاق های گاز را رد نمی کند، زیرا در این زمینه متخصص نیست، اما باید به مورخان اجازه داده شود که در این زمینه بحث و گفت وگو کنند و این گفت وگوها باید آزاد باشد». وی به دلیل این اظهارات از دانشگاه نیز تعلیق شد. پیش از وی «رابرت فوریسون» استاد تاریخ دانشگاه های فرانسه نیز پس از تصویب «قانون گسو» علیه منتقدین هولوکاست در سال 1990، تحت پیگرد قضایی قرار گرفت. در 16 دسامبر 1998(25 آذر 1377) میلادی نیز «روژه گارودی»، فیلسوف و نویسنده مسلمان فرانسوی به جرم انکار هولوکاست در کتاب خود به نام «اسطوره‏های بنیادین سیاست اسرائیل»، در دادگاه تجدید نظر پاریس محکوم شد.