آرشیو چهار‌شنبه ۲۶‌شهریور ۱۳۹۹، شماره ۵۷۵۷
صفحه آخر
۲۰
خودنویس

من، محمد، خدا و گوگل

حامد عسکری (شاعر و نویسنده)

هر ده دوازده هزار کیلومتر یک بار، یک چراغ کوچولوی نارنجی زیر عقربه کیلومترشمار روشن می شد و این یعنی اینکه رسیدگی می خواهد. گارانتی بود می بردم نمایندگی و روغن و فیلتر و کارهایی از این دست را انجام می دادند. گارانتی که تمام شد همه چیز پولی شد. و خب قیمت نمایندگی با تعویض روغنی سر کوچه مان، هم وقتی و هم هزینه ای خیلی توفیر می کرد. مشکل فقط یک چیز بود. همان چراغ گردالی کوچولوی زیر کیلومتر. سر کوچه که می بردم آن چراغ خاموش نمی شد و هربار زنگ می زدم به نمایندگی که این چراغ را چه جوری خاموش کنم جواب می شنیدم که باید بیاوری سرویس کنیم و به کامپیوتر وصلش کنیم و تیک سرویس ها را توی کامپیوتر ماشینت بزنیم و چراغ خود به خود خاموش می شود.

آن شب دل جفتمان گرفته بود. یکهو توی چت گفت بریم قم یه زیارتی کنیم برگردیم ؟ گفتم بریم... نیم ساعت بعدش جلوی در روزنامه بود. روز سختی داشتم و جان رانندگی تا قم را نداشتم. گفت من می نشینم. توی بزرگراه امام علی بودیم که گفت چراغ کوچولوی نارنجی چرا روشن است؟ قصه را گفتم. توی یکی از عقب رفتگی های اتوبان زد کنار. فلاشر را روشن کرد و یک چیزی توی گوشی اش تایپ کرد. بعد کلید روی دسته برف پاک کن را 20ثانیه نگه داشت و چراغ چک خاموش شد به همین راحتی. بعد پیروزمندانه گفت: راضی بودی آق عسکری؟ و من راضی بودم.  محمد نه تخصص مکانیکی داشت نه تا حالا ماشین من را سوار شده بود. محمد یک خاصیت داشت که چراغ گردالی را خاموش کرد. خاصیت محمد این بود که با گوگل خیلی دوست است و گوگل هم خوب حق رفاقت را به جا می آورد. محمد درست سرچ کردن را بلد است و هیچ وقت هم از این بابت لنگ نمانده است.

برگشتن از قم که می آمدیم گفتم: خدا هم همین جوری است. ما می رویم دورهایمان را می زنیم و همه تیغ مان می زنند و بعد تازه یادمان می افتد می شود مفت و مجانی از خدا بخواهیم. فقط باید بلد باشیم سرچ کنیم توی آسمانها...