آرشیو پنج‌شنبه ۲۷‌شهریور ۱۳۹۹، شماره ۲۲۵۶۵
اخبار کشور
۳
چشم به راه سپیده

یوسف گم شده، ای اهل حرم! آمدنی ست

ای مصطفی شمایل

بر هم زنید یاران این بزم بی صفا را

مجلس صفا ندارد بی یار مجلس آرا

بی شاهدی و شمعی هرگز مباد جمعی

بی لاله شور نبود مرغان خوشنوا را

بی نغمه دف و چنگ مطرب برقص ناید

وجد سماع باید کز سر برد هوا را

جام مدام گلگون خواهد حریف موزون

بی می مدان تو میمون جام جهان نما را

بی سرو قد دلجوی هرگز مجو لب جوی

بی سبزه خطش نیست آب روان گوارا

بی چین طره یار تا تارکم ز یک تار

بی موی او بموئی هرگز مخر ختارا

بی جامی و مدامی هرگز نپخته خامی

تا کی به تلخ کامی سر می بری نگارا

از دولت سکندر بگذر، برو طلب کن

با پای همت خضر سرچشمه بقا را

بر دوست تکیه باید بر خویشتن نشاید

موسی صفت بیفکن از دست خود عصا را

ای هدهد صباگوی طاووس کبریا را

بازآ که کرده تاریک زاغ و زغن فضا را

ای مصطفی شمائل وی مرتضی فضائل

وی احسن الدلایل یاسین و طا و ها را

ای کعبه حقیقت وی قبله طریقت

رکن یمان ایمان عین الصفا صفا را

ای رحمت الهی دریاب «مفتقر» را

شاها به یک نگاهی بنواز این گدا را

کمپانی «مفتقر»

در دست باد

تنهاترین غریب کجایی ظهور کن

ای بهترین حبیب کجایی ظهور کن

 آقا بیا دوباره حوالی قتلگاه

پیچیده بوی سیب کجایی ظهور کن

 بر سینه حسین نشسته هنوز هم

این شمر نانجیب کجایی ظهور کن

 داری شبیه فاطمه ها گریه می کنی

بر گونه تریب... کجایی ظهور کن

 بر روی دست باد سوار است روی نی

زلفی که شد خضیب کجایی ظهور کن

 با جامه های پاره به بازار می رود

این عترت غریب کجایی ظهور کن

 این خاک، کربلاست و هر روز جاری است

این قصه عجیب کجایی ظهور کن...

وحید محمدی

 مثنوی های رندانه

هلا روز و شب فانی چشم تو

دلم شد چراغانی چشم تو

بنا را بر اصل خماری نهاد

ز روز ازل بانی چشم تو

پر از مثنوی های رندانه است

شب شعر عرفانی چشم تو

تویی قطب روحانی جان من

منم سالک فانی چشم تو

دلم نیمه شب ها قدم می زند

در آفاق بارانی چشم تو

شفا می دهد آشکارا به دل

اشارات پنهانی چشم تو

هلا توشه راه دریادلان

مفاهیم طوفانی چشم تو

مرا جذب آیین آیینه کرد

کرامات نورانی چشم تو

از این پس مرید نگاه توام

به آیات قرآنی چشم تو

سیدحسن حسینی

ساحل چشم من

ساحل چشم من از شوق به دریا زده است

چشم بسته به سرش، موج تماشا زده است

جمعه را سرمه کشیدیم، مگر برگردی

با همان سیصد و فرسنگ نفر برگردی

زندگی نیست، ممات است تو را کم دارد

دیدنت ارزش آواره شدن هم دارد

از دل تنگ من، آیا خبری هم داری؟

آشنا، پشت سرت مختصری هم داری؟

منتی بر سر ما هم بگذاری، بد نیست

آه، کم چشم به راهم بگذاری، بد نیست

نکند منتظر مردن مایی، آقا؟

منتظرهات بمیرند، میایی آقا؟

به نظر می رسد این فاصله ها کم شدنی ست

غیرممکن تر از این خواسته ها هم شدنی ست

دارد از جاده صدای جرسی می آید

مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید

منجی ما به خداوند قسم آمدنی ست

یوسف گم شده، ای اهل حرم! آمدنی ست

صابر خراسانی

به تماشای طلوع تو

به تماشای طلوع تو جهان چشم به راه

به امید قدمت کون و مکان چشم به راه

در شبستان شهود اشک فشان دوخته اند

همه شب تا به سحر خلوتیان چشم به راه

جواد محدثی

تو ناگاهان می آیی مثل این ناگاه بی فرصت

به پایت ریختم اندوه یک دریا زلالی را

بلور اشک ها در کاسه ماه هلالی را

چمن آیینه بندان می شود صبحی که بازآیی

بهارا ! فرش راهت می کنم گل های قالی را

نگاهت شمع آجین می کند جان غزالان را

غمت عین القضاتی می کند عقل غزالی را

چه جامی می دهی تنهایی ما را جلال الدین!

بخوان و جلوه ای بخشای این روح جلالی را

شهید یوسفستان توام زلفی پریشان کن

بخشکان با گل لبخندهایت خشکسالی را

سحر از یاس شد لبریز دل های جنوبی مان

نسیم نرگست پر کرد ایوان شمالی را

افق هایی که خونرنگ اند، عصر جمعه مایند

تماشا می کنم با یاد تو هر قاب خالی را

کدامین شانه را سر می گذارم وقت جان دادن

کدام آیینه پایانی ست این آشفته حالی را

تو ناگاهان می آیی مثل این ناگاه بی فرصت

پذیرا باش از این دلتنگ، شعری ارتجالی را

علیرضا قزوه