آرشیو پنج‌شنبه ۲۷‌شهریور ۱۳۹۹، شماره ۲۲۵۶۵
اخبار کشور
۱۱
زلال بصیرت

شرط ورود به جرگه اولیاء الله

عوامل مختلفی بر زندگی ما تاثیرگذار است که مقتضی رفتارهای خاصی از جانب ماست، بسیاری از تصمیماتی که در زندگی گرفته ایم، به خاطر اتفاقات و عواملی طبیعی بوده است که در زندگی ما رخ داده است.

انبیا و ائمه(ع)، بندگان محض خدا

خواسته های برخی از افراد دارای سیستمی است و شبیه یک هرم است. در مجموعه خواسته های این افراد خواسته های پهن و گسترده ای وجود دارد که در قاعده این هرم است. این خواسته ها شامل تامین زندگی، تربیت فرزند، رسیدگی به همسر، مسائل امنیت داخلی و... می شود. این خواسته ها در سطح بالاتری جمع تر می شود و تا به راس هرم می رسد که یک نقطه است و آن نقطه، تعیین کننده  همه خواسته های آنهاست. اما کسان دیگری نیز وجود دارند فکرشان مانند مکعب است که البته این مکعب نیز ممکن است چند رویه داشته باشد. در این رویکرد چند چیز در کنار هم برای این افراد هدف است  و هیچ گاه نیز به یک هدف و یک نقطه نمی رسند.

انبیا و ائمه(علیهم السلام) و برخی از شاگردان خاص آنها، جزو گروه اول هستند و تنها هدفشان یک نقطه است وآن اینکه خدا از ما چه می خواهد. حتی اگر فکر و کار دیگری هم می کنند، در راستای خواست و اراده خداست. سختی و راحتی کار، برای آنها مهم نیست، بلکه تنها اطاعت خدا را مدنظر قرار می دهند.

انجام وظیفه در برابر خدا؛ تنها هدف امام

ما انبیا را ندیده ایم، اما بنده یک نفر را دیده ام که هرگز به دنبال رفاه، لذت و دلخواه خود نبود و آن امام (ره) بود؛ من از سال 32 امام (ره) را می شناختم و به درس ایشان می رفتم و سی و چند سال حضور ایشان را درک کرده ام؛ به یاد نمی آورم حرکتی از ایشان دیده باشم که برای لذت و راحتی خودشان باشد؛ موید این سخن نیز گفتار خودشان است - که چند مرتبه هم فرمودند - ما تابع وظیفه ایم، دنبال نتیجه نیستیم.

همان امامی(ره) که در درس بلندبلند سخن می گفت و حتی اگر شاگردان اشکال نمی کردند، از آنها انتقاد می کرد، وقتی در مجلس عمومی می نشستند، بسیار کم حرف بودند. یعنی آن حرف زدنشان برای خدا بود و این سکوتشان هم برای خدا.

حتی وقتی که ایشان را گرفتند تا به زندان ببرند، ایشان در آرامش کامل بودند، چرا که می دانستند به وظیفه عمل کرده و می کنند و هر آنچه خدا بخواهد، می شود. لذا ایشان در همه شئون زندگی، از درس و بحث، مبارزه و زندان رفتن گرفته تا پیروزی انقلاب و رهبری، همواره به دنبال انجام وظیفه در مقابل خدا بوده اند.

هدف خلقت این است که شرایطی برای انسان ها پیش بیاید که لیاقت دریافت رحمت های ویژه الهی را پیدا کنند،این زندگی با این همه مسائل، مشکلات، جنگ ها و کشتارها، بلایای طبیعی و نظایر آن، همه به خاطر این است که انسان هایی بتوانند رشد کنند و لیاقت دریافت رحمت ویژه خدا را بیابند.

امام (ره)؛ مصداق بارز اولیاء الله

اگر ما این مسئله را درست تصور کنیم و بدانیم همه فعالیت هایمان باید به شکل یک هرم در یک نقطه متمرکز شود و سعی کنیم زندگی مان را بر همین اساس تنظیم کنیم، راه درست را در پیش گرفته ایم؛ یعنی باید اگر حرفی می زنیم یا سکوت می کنیم؛ اگر کاری انجام می دهیم و یا اگر رایی می دهیم، همه برای خدا باشد و نه غیر آن.

باید ببینم انگیزه ما در تصمیم ها چیست؟ پول، احترام یا مقام است و یا انگیزه مان الهی است. اگر تنها انگیزه ما خدا باشد، خدا نیز ولی ما خواهد بود و سرپرستی ما را بر عهده خواهد گرفت و ما هم، اولیاء الله خواهیم بود؛ همان ها یی که خدا می فرماید هیچ ترس، غم و غصه ای ندارند؛ از همین روست که امام (ره) فرمود با دلی آرام و قلبی مطمئن از خدمت خواهران و برادران مرخص می شوم؛ امام(ه) در زمانی این وصیت نامه را نوشته بود که وضع ایران در سخت ترین شرایط بود، اما ایشان دلی آرام و قلبی مطمئن داشت.

هر اندازه انسان کارهایش فقط برای خدا باشد، مقامش نزد خدا بالا تر می رود و هر قدر بر خلاف این باشد، مقامش تنزل یافته تا جایی که از چارپایان نیز بدتر می شود.

ما اگر بخواهیم از این انقلاب و از این اسلام استفاده کنیم، باید اول ببینیم خدا چه دوست دارد و از ما چه می خواهد و در وهله بعد ببینیم بین آنچه که خدا دوست دارد، کدام کار را بهتر می توانیم به انجام برسانیم و در وهله آخر، آن کار را تنها برای خدا انجام دهیم. در این صورت از این اسلام و نظام اسلامی استفاده درستی کرده ایم و کار ما ارزشمند خواهد بود.

اگر انسان چنین شد، ولو در حکومت طاغوت باشد، به بهترین وجه تربیت شده و رشد می کند. اما اگر انگیزه، شکم و هوای نفس شد، حتی اگر در دستگاه پیامبر(صلی الله علیه وآله) و امام (ع)نیز باشد، تنزل می کند.

 سخنرانی آیت الله مصباح یزدی (دام ظله) در دیدار با مدیران و فرماندهان سپاه؛ قم؛ 25/5/97

زلال بصیرت روزهای پنج شنبه منتشر می شود.