آرشیو پنج‌شنبه ۲۷‌شهریور ۱۳۹۹، شماره ۵۷۵۸
رسانه: دور دنیا
۸

سرنوشت پیمان های صلح آمریکا، اسرائیل و اعراب بر سر مساله فلسطین چه شده است ؟

عکس های یادگاری تکراری

حنیف غفاری

از زمان اشغال سرزمین فلسطین توسط صهیونیست ها، شاهد انعقاد پیمان های متعددی تحت عنوان صلح از سوی اشغالگرایان صهیونیست، جنگ طلبان آمریکایی و سازشکاران جهان عرب بوده ایم.وجه مشترک همه این پیمان ها، نادیده انگاشتن نقش و جایگاه ملت فلسطین و حقوق مسلم آنها، از جمله حق بازگشت به سرزمین آبا و اجدادی خود بوده است. مروری بر این پیمان ها و سرنوشت آنها، به وضوح مشخص خواهد کرد پیمان صلحی که اخیرا میان آمریکا، رژیم صهیونیستی، امارات و بحرین که اخیرا در کاخ سفید منعقد شده است، چه سرنوشتی پیدا خواهدکرد.

 سندی برای اعدام انقلابی انورسادات

کمپ دیوید پیمانی است که به وسیله انور سادات رئیس جمهور وقت مصر و مناخیم بگین، نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی در تاریخ 17 سپتامبر 1978 به امضا رسید. پیمان کمپ دیوید پس از دوازده روز مذاکرات مخفی و با میانجی گری ایالات متحده آمریکا در کمپ دیوید که یکی از استراحتگاه های مقام ریاست جمهوری در ایالات متحده آمریکاست نهایی شد و در تاریخ 17 سپتامبر 1978 با حضور جیمی کارتر، رئیس جمهور وقت ایالات متحده آمریکا در کاخ سفید به امضای نهایی رسید. پیمان کمپ دیوید اولین پیمان صلح میان طرفین جنگ اعراب و اسرائیل بود که به صلح میان قاهره و تل آویو انجامید به عبارتی بهتر، انور سادات اولین رئیس جمهور وقت یک کشور عربی از طرفین جنگ اعراب و اسرائیل بود که دست به عادی سازی روابط کشورش با صهیونیست هازد. وی به سبب این اقدام خود، دو سال بعد در هنگام یک رژه نظامی توسط خالد اسلامبولی ترور شد. هلاکت سادات، نقطه آشکارساز شکست پیمان کمپ دیوید 1 بود. پس از انقلاب مصر در سال 2011 مصر و سرنگونی حسنی مبارک، اکثر شهروندان مصری خواستار تجدید نظر بر سر پیمان کمپ دیوید 1 شده و تسلط رژیم صهیونیستی بر بخش هایی از کانال سوئز و فراتر از آن، پذیرش حاکمیت صهیونیست ها بر اراضی اشغالی را غیرقابل قبول دانستند. این مطالبه عمومی، همچنان در مصر ادامه دارد هر چند که افرادی مانند ژنرال السیسی رئیس جمهور مصر در مقابل آن مقاومت می کنند.

 سکته صهیونیست هادر کنفرانس مادرید

کنفرانس مادرید، در راستای جلوگیری از شعله ور شدن انتفاضه فلسطینیان علیه صهیونیست هابرگزار شد. با شروع انتفاضه اول فلسطینیان در پاییز سال 1987 آمریکا به تکاپو افتاد تا با توسل به راه حل به اصطلاح دیپلماسی قیام خونین مردم فلسطین را که اسرائیل را به وحشت انداخته بود فرو بنشاند.یکی از تدابیر واشنگتن به راه انداختن کنفرانس سازش مادرید بود.طرح این کنفرانس را پس از جنگ 1991 خلیج فارس، بوش پدر، رئیس جمهور آمریکا و جیمز بیکر، وزیر خارجه این کشور ریختند و با همکاری اتحاد جماهیر شوروی دعوت نامه هایی را برای 30 اکتبر 1991 به کشورهای مختلف در منطقه فرستادند. کنفرانس مادرید در نهایت هیچ نتیجه ای در بر نداشت و به توافقی نهایی میان طرفین ختم نشد.

 فریب تشکیلات خودگردان در اسلو

پیمان اسلو با نام رسمی بیانیه اعلام اصول اولویت های موقت دولت خودگردان (نخستین موافقتنامه رودرروی حکومت اسرائیل و سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) بود که سال 1993 به امضای دو طرف رسید. پیمان اسلو تلاشی برای تعیین یک چارچوب مشخص بود که به حل وفصل کامل منازعه رژیم صهیونیستی و فلسطین بینجامد. مذاکراتی که منجر به امضای این پیمان شد به طور مخفیانه در اسلو پایتخت نروژ انجام شد و در 20 آگوست1993 به پایان رسید. این پیمان به طور رسمی در 13 سپتامبر 93 در واشنگتن دی سی با حضور یاسر عرفات، اسحاق رابین و بیل کلینتون به امضا رسید.این پیمان تشکیل حکومت خودگردان فلسطین را به عنوان یک نهاد اداری موقت مقرر کرد. قرار بر این بود که پیمان اسلو فقط برای یک دوره پنج ساله اعتبار داشته باشد و سپس جای خود را به یک توافق دائمی بدهد. مسائلی چون وضعیت اورشلیم (بیت المقدس)، آوارگان فلسطینی، شهرک های اسرائیلی، مسائل امنیتی و تعیین مرزها بایستی در توافق دائمی حل وفصل می شدند حتی امضای این پیمان موجب شد تا جایزه صلح نوبل 1990 به طور مشترک به یاسر عرفات، اسحاق رابین و شیمون پرز تعلق گیرد. رژیم صهیونیستی موافقت کرد تا از 90 درصد اراضی کرانه باختری رود اردن عقب نشینی کند و تا سال 1999، پیمان های نهایی برای استقرار یک دولت فلسطینی در محدوده نوار غزه تا شهر اریحا در کرانه غربی رود اردن را امضا کند، به شهرک سازی خاتمه دهد، زندانیان فلسطینی را آزاد کند و پای میز مذاکره در مورد بازگشت آوارگان فلسطینی و تعیین خطوط مرزی بنشیند. با وجود خوش بینی رهبران سازمان آزادیبخش فلسطین، سران رژیم صهیونیستی به هیچ کدام از تعهداتشان عمل نکردند و هر روز درخواست دریافت امتیازات بیشتری را مطرح کردند.سرنوشت این پیمان چیزی جز شکست نبود.

 کمپ دیوید 2؛ پیمانی که شکست خورد!

کمپ دیوید 2 به رشته مذاکرات به اصطلاح صلح خاورمیانه در سال 2000 که در کمپ دیوید برگزار شد اطلاق می شود.طرفهای این مذاکرات بیل کلینتون رئیس جمهور وقت آمریکا، ایهود باراک نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی و یاسر عرفات رئیس وقت تشکیلات خودگردان فلسطین بودند.این مذاکرات در نهایت با شکست مواجه شد. دلیل اصلی شکست مذاکرات کمپ دیوید 2، طرح موضوع مالکیت بیت المقدس توسط صهیونیست هابود. عرفات آشکارا بر عزم خود مبنی بر اعلام تاسیس کشور مستقل فلسطین به پایتختی بیت المقدس تاکید می کرد. با این حال، طرفهای آمریکایی و صهیونیستی اصرار داشتند که مسجد الاقصی و بیت المقدس به اسرائیل تعلق داشته باشد! این اجلاس سرانجام با اعترافات رسمی سران آمریکایی به شکست کامل پس از دو هفته کشمکش بی حاصل به کار خود پایان داد.

 شکست در آناپولیس

جورج واکر بوش، رئیس جمهور آمریکا در دوران ریاست جمهوری خود، همه ظرفیت های خود را برای نابودی گفتمان مقاومت، آن هم در قالب انعقاد یک پیمان همه جانبه میان صهیونیست ها، اعراب و تشکیلات خودگردان به کار گرفت. کنفرانس آناپولیس در 27 نوامبر 2007 در آکادمی نیروی دریایی آمریکا در شهر آناپولیس، ایالت مریلند آمریکا و با حضور رهبران مناطق خودگران فلسطینی، رژیم اشغالگر قدس و نمایندگان کشورهای عربی برگزار شد. تحلیلگران آمریکایی و اروپایی تاکید داشتند کنفرانس آناپولیس، نخستین مذاکرات همه جانبه و جدی در زمینه دست یافتن به صلحی جامع در منطقه غرب آسیا بود که از سال 2000 تا آن زمان برگزار می شد.  با این حال، تلاش آمریکا، صهیونیست هاو متحدان عربی آنها در مواجهه با جریان مقاومت، که به صورت تمام قد در برابر برگزاری این نشست ایستاد، با ناکامی و شکست مواجه شد. برگزاری کنفرانس آناپولیس نه تنها منجر به تضعیف گروه های مقاومت در فلسطین و منطقه نشد، بلکه منجر به هم افزایی موثرتر و گسترده تر این گروه هابا یکدیگر شد.