آرشیو شنبه ۲۹‌شهریور ۱۳۹۹، شماره ۴۷۴۶
ورزش
۱۴
دیدگاه

کریم عبدالجبار به این سوال پاسخ می دهد

آیا لبرون جیمز از من بهتر است؟

مترجم: سامان سعادت

لبرون جیمز برای شانزدهمین بار در طول فعالیت حرفه ای خود به اتفاق آرا عضو تیم نهایی فصل NBA شد. روز چهارشنبه این بازیکن به تیمAll-NBA رسید و رکوردی تاریخی به ثبت رساند. او حالا یکجا رکورد کریم عبدالجبار، کوبی برایانت و تیم دانکن را که 15 بار این عنوان را به دست آوردند، شکسته است. او در هر 100 رای انتخاب تیم اصلی بود و به جیانیس آنتوکمپو بازیکن تیم میلواکی پیوست. همین رکوردشکنی لبرون در کنار سایر رکوردشکنی هایش در سال های اخیر این سوال را پیش آورد که آیا او از بزرگان این رشته بهتر است؟ کریم عبدالجبار اسطوره بسکتبال جهان که رکورد بیشترین امتیاز در تاریخ NBA را در اختیار دارد در مقاله ای که دو سال پیش نوشته بود به این سوال پاسخ داده است. نوشته ای که با رکوردشکنی و صعود جیمز و یارانش به فینال کنفرانس غرب و نیمه نهایی NBA در فصل جاری دوباره در حال بازخوانی است. باید توجه داشت آماری که عبدالجبار ارایه می دهد، متعلق به وضعیت دو سال قبل کینگ جیمز است.

عمر متوسط بازیکنان حرفه ای NBA فقط 4.8 سال است؛ تقریبا مدت زمان تجزیه پاکت یک نوشیدنی یا طول عمر یک خوکچه هندی. بازیکنانی که فشار روانی بی وقفه و فشارهای جسمی را برای مدت 15 تا 20 سال تحمل می کنند، نادر هستند. فقط هفت بازیکن NBA به 20 فصل یا بیشتر راه پیدا کرده اند که خودم هم در میان آن هستم. آن دسته از ما که هنوز در اواسط دهه چهارم زندگی بازی می کردیم با این حدس و گمان های بی پایان مواجه بودیم که آیا هنوز به اندازه کافی متناسب و به اندازه کافی قوی و ماهر هستیم تا همچنان یک نیروی تاثیرگذار در بازی باشیم؟ با ورزشکاران سالخورده مانند بیماران لاعلاج برخورد می شود و همه سعی می کنند، حدس بزنند سرانجام مرگ ما چطور خواهد بود. لبرون جیمز33 ساله است و پانزدهمین دوره خود را به پایان می رساند (این اعداد مربوط به زمان نگارش این مقاله است و در حال حاضر جیمز 35 ساله است و هفدهمین فصل خود را پشت سر می گذارد). این در حالی اتفاق می افتد که او دارد آماده می شود در هشتمین فینال متوالی NBA خود به میدان برود. او در این راه در حال شکستن بسیاری از رکوردها از جمله رکورد گلزنی در تمام ادوار لیگ که دراختیار خودم است، می باشد. من اغلب در مورد لبرون با سوال های زیادی مواجه می شوم. بازی او اکنون با دوران جوانی اش چه تفاوت هایی دارد؟ چه مدت می تواند به بازی ادامه دهد؟ چه مدت طول می کشد تا در بازی بماند؟ آیا او بهترین بازیکنی است که تاکنون وجود داشته است؟ لبرون امروز بازیکن بسیار بهتری نسبت به دوران جوانی اش است. تعداد کمی می توانند در این مورد شک داشته باشند که او به عنوان یک کاتالیزور باعث شده تیم هایی که در آن بازی می کند، همیشه مدعی باشند. داشتن این قدرت فقط یک مهارت نیست. این تمایل به پذیرفتن مسوولیت در تیم برای جمع کردن بازیکنان و احترام متقابل بازیکنان به او به عنوان یک رهبر است. به دست گرفتن این مسوولیت اعتماد به نفس، بلوغ و قدرت درونی انسان را نشان می دهد. احترام تیم نشان می دهد او مردی آگاه به قواعد بازی است که به عنوان یک بازیکن به دیگران اهمیت می دهد. لبرون به صورت انفرادی یک بازیکن فوق العاده و در حال حاضر بهترین بازیکن تیمش است. این همان چیزی است که به قهرمانی منتج می شود. بر اساس آتشی که درون لبرون در جریان بازی های پلی آف شاهد بودیم، او می تواند احتمالا هفت یا هشت فصل دیگر بازی کند و در این مدت رکورد من را نیز بشکند و بهترین گلزن NBA شود. اگر این کار را انجام دهد، عکس العمل من همانی خواهد بود که وقتی او رکورد گلزنی من در مسابقات پیش فصل را شکست، نشان دادم: خوش به حالش! هر زمان کسی رکوردی بزند همه سود می برند، زیرا محدودیت های کاری که از یک آدم برمی آید کمتر و کمتر می شود. سوال اصلی این نیست که آیا او می تواند یا نه؟ بلکه این است که آیا او می خواهد تا این مدت به بازی ادامه دهد؟ برای لبرون دیگر چیزی برای اثبات خود یا شخص دیگری وجود ندارد. او اگر امروز هم بازنشسته شود همچنان یکی از بهترین بازیکنان تاریخ محسوب می شود. انجام ورزش های حرفه ای تا اواسط دهه چهارم زندگی برای افراد ضعیف نیست. همان طور که گروه Eagles در موزیک معروف خود با نامAfter Thrill Is Gone می گوید: «طی کردن نصف مسیر به نظر دوبرابر بیشتر طول می کشد.» من وقتی در آن سن و سال بازی می کردم باید آگاهانه تلاش زیادی انجام می دادم تا در تمام طول سال بدنم را حفظ کنم. من برای قدرت بیشتر وزنه می زدم و برای سلامت قلب و عروقم مدام طناب زنی و همچنین برای انعطاف پذیری یوگا تمرین می کردم. بازیکنان جوان ممکن است در تعطیلات بی خیال تمرین شوند و سپس قبل از شروع فصل با یک رژیم فشرده و تمرینات سنگین به فرم بازی برگردند؛ این برای بازیکنان پا به سن گذاشته جواب نمی دهد. حال آیا لبرون می خواهد 5 تا 7 سال دیگر به این روال بی امان ادامه دهد؟ به خصوص که او با توجه به سطح دستاوردهایش ثروت زیادی دارد و فرزندان خردسالی در خانه. مهارت های او سرانجام نابود و ناامیدی ناراحت کننده ای از عدم توانایی برای بازی در همان فرم قبلی بر او مستولی می شود، حتی اگر در همان سطح هنوز از خیلی ها بالاتر باشد. هواداران دوست دارند حدس بزنند چه کسی بهترین بازیکن تاریخ تاکنون است. آیا لبرون از مایکل جوردن یا کوبی برایانت فقید بزرگ تر است؟ آیا من از ویلت چمبرلین یا بیل راسل بهترم؟ اگرچه ممکن است این تفریح سرگرم کننده ای برای هواداران و روزنامه نگاران ورزشی باشد، اما بیشتر بازیکنان فکر می کنند که این نوع مقایسه ها بسیار کسل کننده است. در ورزش یک بازیکن سبک و مهارت و حساسیت های خود را بر اساس دوره زمانی که در آن بزرگ شده، رشد می دهد. روش بازی بسکتبال امروز با آنچه 10 یا 20 یا 30 سال پیش بود، متفاوت است. سپس بازیکنان و مربیان نوآوری می کنند و این ورزش تکامل می یابد. لبرون یکی از بهترین بازیکنان حال حاضر است و ترکیب هوشمندانه او در هدایت تیم بازی را به سطح بالاتری ارتقا داده است. درست همان طور که مایکل جوردن و جری وست و لری برد و مجیک جانسون این کار را کردند. درواقع برای کسانی که پلی آف برای شان اهمیت دارد باید بدانند که بیل راسل به هشت فینال پیاپی NBA رفت و تیم هایش در هر هشت مسابقه پیروز شدند. بسکتبال ممکن است جزو معدود رشته هایی باشد که در آن طرفداران مطمئن هستند که در هر دقیقه یا بیشتر شاهد یک حرکت حیرت انگیز از یک ورزشکار خواهند بود. روز پنجشنبه لبرون بار دیگر نشان خواهد داد که چرا لیاقت گرفتن عنوان «افسانه زنده» را دارد، زیرا او تیم خود را بدون در نظر گرفتن پیروزی یا باخت هدایت خواهد کرد و به بزرگی می رساند. منبع: گاردین