آرشیو یکشنبه ۲ آذر ۱۳۹۹، شماره ۴۷۹۶
صفحه اول
۱
سیاست

عطش بی برنامگی

علی صارمیان

فرصت خوبی تا انتخابات 1400 وجود دارد که کاندیداها و پشتوانه های مالی و محافل رسانه ای شان در مورد کشورداری مطلوب و حکمرانی خوب برنامه های شان را بدهند. 

بیاییم و صادق باشیم. یک عطش بی برنامه برای تصاحب این مسند و گرفتن قوه مجریه وجود دارد که هیچ چشم انداز برنامه ای برای اقتصاد، سیاست داخلی و خارجی و بهداشت و نان مردم وجود ندارد.  در برنامه ریزی استراتژیک و خرد کردن عملیاتی آن، موانع از مهم ترین چالش های برنامه ریز هستند. برنامه ریز دقیق و صادق، علت های احتمالی شکست را در حین نوشتن برنامه لحاظ می کند و راه حل برون رفت از شکست و ادامه برنامه را مشخص می کند.  ما در برنامه های توسعه متاسفانه به این موانع احتمالی به دیده اغماض نگریسته ایم و حاصلش رفتن عمده جمعیت ایران زیر خط فقر و رشد منفی اقتصاد و خارج شدن کشور از ریل حکمرانی مطلوب بوده است.  حالا در نظر بگیرید که با شعار و هیاهو کاندیداهایی تشریف بیاورند که همان برنامه اولیه را هم ندارند و بر سبق شعارهای داغ و بی پشتوانه مردمی راهی پاستور شوند  همان اتفاقات دی ماه 96 در یاس مردمی که به آقای روحانی دل بسته بودند، اتفاق خواهد افتاد. لذا توصیه راهبردی به کاندیداهای معزز این است که: 

الف: دروغ نگویید؛ اگر برنامه ندارید وارد رقابت نشوید. 

ب: اگر برنامه دارید، برنامه تان را توسط جناح و محفل و ستادتان چند ماه قبل از این کارزار در اختیار رسانه ها و دانشگاه ها و مراکز تولید فکر جمعی قرار دهید. 

ج: در برنامه ریزی تان منابع اجرای برنامه را مشخص کنید و در صورت عدم امکان تحصیل منابع، راه برون رفت را مشخص کنید.

د: در نظر بگیرید که وضعیت کشور با امکان صادرات نفت 110 دلاری را تحویل نمی گیرید. کشوری با منابع مشخص که بدون تغییرات اساسی در سیاست داخلی و خارجی، امکان توسعه نخواهد داشت و مجبور به ریل کنونی و نتایج فعلی خواهد بود را اداره خواهید کرد که آن هم امکان آزمون و خطای برنامه ای را ندارد. لذا صداقت با مردم ایجاب می کند که به جای شور دروغین و پروپوزال های غیرواقعی، برنامه ای شفاف، قابل اجرا و متکی به قدرت ملی ارایه کنید. هرکس چنین برنامه ای دارد و می داند در این شرایط کامجویی اهالی سیاست برای آزمون ریاست جمهوری، راه برون رفت برنامه ای آفریده است، یک قدم پیش بگذارد.