آرشیو چهار‌شنبه ۱۷ آذر ۱۴۰۰، شماره ۵۳۳۴
مدیران
۲۳
کسب وکار به زبان ساده

کارآفرینان تب طلا

Guy Raz مترجم: مهدی نیکویی
منبع: برگرفته از کتاب: چگونه این (کسب و کار) را ساختم

زمانی که به سانفرانسیسکو نقل مکان کردیم، از عظمت این شهر در غرب آمریکا به شگفت آمدیم. بناها و آثار دیدنی بسیاری در آن وجود داشت. در جنوب شهر، آسمان خراش های بسیاری به چشم می خورد که میراث تب اینترنت در اوایل قرن 21 بودند. شرکت هایی مانند سیلزفورس، توییتر، ایستاکارت، ایربی اندبی، پین ترست، زینگا، ترولیا، دوکاساین، لیفت و اوبر همچنان در این بخش فعالیت می کنند. در شمال شهر نیز میراث دوران تب طلا در اواخر دهه 1840 و 1850 به چشم می خورد.

این بازماندگان 170 ساله شامل شرکت هایی مانند جیراردلی چاکلت، ولز فارگو و لوی استراوس می شوند.اما ویژگی بارز آنها جست وجوی طلا نیست؛ بلکه به انجام خدمات جانبی برای جویندگان طلا پرداخته و از این راه میراثی بادوام ساختند.

دومینگو جیراردلی در سال 1849 از ایتالیا به کالیفرنیا مهاجرت کرد. او درباره اکتشاف طلا در غرب آمریکا و منطقه ساترز میل شنیده بود. پس مانند هر فرد دیگری که به آمریکا می آمد، کوشید که خودش هم طلا پیدا کند. اما او که از خاندانی بازرگان می آمد، به زودی دست از این تلاش برداشت و کوشید به جای آن فروشگاهی باز کرده و تجهیزات معدنکاری و شیرینی جات به کاوشگران بفروشد.

فروشگاه او در کوهپایه سیه را (Sierra) بود. ظرف چند سال این فروشگاه از چنان رونقی برخوردار شد که توانست فروشگاه دومی در سانفرانسیسکو و سپس هتلی بنا کند. زمانی که این هتل در سال 1851 در آتش سوزی از بین رفت، یک شیرینی فروشی مستقل بنا کرد که بعدها تبدیل به شرکت شکلات جیراردلی شد.

در سال 1852، سانفرانسیسکو در آستانه رونق اقتصادی شگفت آوری بود که هنری ولز و ویلیام فارگو را متقاعد کرد از نیویورک به آنجا نقل مکان کنند. آنها با تاسیس شرکت فارگو و شرکا به تامین نیازهای بانکداری معدنکاران و تاجران پرداختند. آنها ظرف چند سال شعبه های بسیاری در کشور طلاخیز ایجاد کردند. آنها برخلاف سایر رقبایشان، منابع بانکی را به نیویورک نمی فرستادند و با نگه داشتن آن در غرب آمریکا کوشیدند به نیازهای محلی خدمت کنند.

همین تفاوت عملکرد باعث افزایش اعتبار و قابلیت اعتماد آنها شد. این تصمیم حتی در سال 1855 که رکود اقتصادی و هراس عمومی ایجاد شد، پابرجا ماند. در همین زمان بود که به دلیل حضور حمایت کننده آنها، عملا تمام رقبایشان حذف شدند. با تمرکز شدید بر سانفرانسیسکو، ولز و فارگو تا مدت ها تنها افرادی بودند که در حوزه بانکداری شهر فعال بودند.

این وضعیت باعث شد که بتوانند کنترل بیشتری بر بانکداری محلی به دست آورند و از آنجا بتوانند به سرعت فعالیتشان را به سایر نواحی همجوار گسترش دهند.

لوی استراوس ترکیبی از شیوه تجارت هر سه کارآفرین پیشین را اتخاذ کرد. او سال 1853 از نیویورک به سانفرانسیسکو اسباب کشی کرد تا فروشگاهی برای منسوجات و خشکبار گنج جویان و جمعیت رو به افزایش شهر ایجاد کند. او به زودی تبدیل به عمده فروشی برای تامین کالاهای سایر فروشگاه های شهر شد و خشکبار، پوشاک و پارچه و تجهیزات معدنکاری آنها را عرضه می کرد.

این رویه تا اوایل دهه 1870 ادامه یافت؛ زمانی که بالاخره محصولی شاخص به بازار عرضه کرد که اکنون آن را با نام شلوار جین آبی می شناسیم. این اتفاق زمانی افتاد که خیاطی از شهر رینو در نوادا مقداری پارچه جین از او خرید. آن خیاط پی برده بود که با استفاده از پرچ های فلزی در کنار جیب ها و زیپ می توان بر طول عمر این محصول افزود. او از استراوس تقاضای سرمایه گذاری برای ثبت این اختراع داشت. همکاری سر گرفت و در نهایت آنها را مولتی میلیونر کرد.

بارها در گفت وگوهایم با کارآفرینان شاهد آن بوده ام که بسیاری از آنها مسیر لوی استراوس را برای درآمدزایی پیش می گیرند؛ مسیری که بسیار ارزان تر، کم ریسک تر و اغلب به اندازه یافتن طلا سودآور است. آنها به زبان کارآفرینان امروزی، دنبال تک شاخ نمی روند. به سرمایه گذاری های فراوانی فکر کنید که شرکت های یک صنعت باید انجام دهند و همچنان احتمال موفقیت آنها اندک است.اوبر یکی از شرکت های موفقی است که توانست تاکسیرانی اینترنتی را رواج دهد و طی 10 سال 20 میلیارد دلار درآمد داشته است. با این حال، به ازای هر شرکتی مانند اوبر، صدها رقیب ناموفق وجود دارند. در چنین بازارهایی با وجود نیاز به سرمایه گذاری های سنگین، معمولا تمام منافع را رهبر بازار یا حداکثر چند شرکت اصلی درو خواهند کرد. احتمال موفقیت در چنین رقابت های سنگینی بسیار کمتر از تمرکز بر یک بازار گوشه ای اشباع نشده است؛ بازاری گوشه ای که در کنار رونق های اقتصادی بزرگ مانند تب طلا و تب اینترنت شکل می گیرند. در شماره پیشین به تفصیل به سرگذشت یکی دیگر از این نوع کارآفرینان پرداختیم. چت پیپکین، بنیان گذار شرکت تولیدی لوازم مصرفی الکترونیکی بلکین اینترنشنال (Belkin International) در دهه 1980 و زمانی که دانشجویی جوان بود، به لس آنجلس نقل مکان کرد. آن زمان ابتدای بازار داغ کامپیوتر بود. اوهم لحظه ای به این اندیشید که یک شرکت تولید کامپیوتر ایجاد کند اما به گفته خودش «این ایده به سرعت از سرم پرید. به این دلیل که سرمایه مورد نیاز برای چنین کاری حتی بیش از حد تصورم بود و به نظر می رسید که افراد زیادی به دنبال رقابت در این فضا هستند.»

تا سال 1982، تعداد سازندگان کامپیوتر به 5 یا 6 مورد می رسید و برخی از آنها نیز نخستین تولیداتشان را به بازار عرضه کرده بودند. از جمله آنها شرکت های آی بی ام و کمودور بودند. تا 1984، به این جمع چهار شرکت جدید، از جمله اپل نیز افزوده شدند.

چت به این درک رسیده بود که در چنین صنعت در حال تولدی باید یک شکاف و فرصت کسب وکار وجود داشته باشد که امثال او بتوانند آن را پر کنند. او بازار گوشه ای خود را با غرق شدن در صحنه و گذراندن وقت در فروشگاه های محلی کامپیوتر پیدا کرد.

به یاد می آورد: «به تماشا نشستم. از همان روز نخست، رفتاری را در خریداران کامپیوتر دیدم که نمی شد نادیده گرفت. تقریبا تمام آنها می پرسیدند: خب، حالا چه کنم که این دستگاه ها کار کنند؟»

او متوجه شد شرکت های بزرگ نمی توانند بر فعالیت های سایر فعالان بازار رقابت کنند و به همین دلیل دستگاه های مختلف کامپیوتری امکان اتصال آسانی ندارند و این همان کاری است که انجام داد: طراحی و ساخت کابل های ارتباطی.