آرشیو سه‌شنبه ۳۱ خرداد ۱۴۰۱، شماره ۶۲۴۲
رسانه
۷
یادداشت

آبروی صنعت سریال سازی را حفظ کنیم

آرشام خدادوست

صنعت سریال سازی ایران در چهار دهه اخیر فراز و فرودهای فراوانی داشته ولی در مقیاس مدیوم های مختلف عرضه که بسنجیم، همچنان تلویزیون است که توانسته سریال های ماندگار مختلفی را تولید کرده و روی آنتن بفرستد.

در دل همین صنعت بوده که کارگردانانی مختص سریال سازی پرورش یافته اند  و نتیجه کار آنها تولید سریال هایی است که بعضا در بازپخش نیز مورد توجه قرار می گیرند.

تجربه نشان داده هرگاه کار تولید سریال به سریال سازان خبره و افراد باتجربه سپرده شود، نتیجه اش تولید سریال هایی قابل قبول است و هرگاه تولید را سطحی گرفته و به حداقل ها بسنده کرده اند، سریال های یک بار مصرف تولید شده است.

در مقام قیاس آفت یک بار مصرف سازی در تولید سریال این موضوع بیشتر از تلویزیون، شبکه خانگی را رنج داده و حتی باعث شده مخاطبان نسبت به کلیت سریال سازی دچار بدبینی شوند. 

اگر می بینیم اخیرا و با وجود اطلاع رسانی محیطی سریال هایی مثل مستوران محصول رسانه ملی، برخی سریال های پلتفرم های خانگی امکان تبلیغ محیطی هم نمی یابند ناشی از همین سطح پایین سریال سازی است. 

در تلویزیون اغلب سعی می شود تولید و کارگردانی را به سریال سازان باتجربه بسپارند و همین امر ضریب خطا را پایین می آورد ولی در پلتفرم ها بارها دیده شده افرادی بدون تجربه ساخت حتی یک مینی سریال به مقام کارگردانی نائل آمده و نتیجه کارشان، سریال هایی ضعیف و گاه ناتمام است . اگر می بینیم در هفته های اخیر مجوز نمایش سریال های خانگی صادر نمی شود و از آن طرف، سریال ها نمی توانند تبلیغ محیطی داشته باشند صددر صد ناشی از همین افت کیفی سریال هاست. 

رسانه ملی بی دریافت هزینه، سریال های قدیم و جدید را به مخاطبان عرضه می کند در مقابل پلتفرم هایی که از مخاطبان، هزینه اشتراک گرفته و مدام هم اشتراک را گران می کنند با حداقل نظارت کیفی سریال هایی می سازند که بعضا در همان فصول ابتدایی دچار سکته یا تعطیلی می شود. تازه بعد از این وقفه ها و نداشتن اقبال نیز به جای پاسخگویی به مخاطب، مسوولیت را به گردن ممیزی می اندازند در حالی که بعضا با فیلمنامه ای دوقسمتی، کار را کلید زده و پیش برده اند. جالب و عجیب است که هزینه های تولید سریال را هم بسیار بالاتر از حد معمول حساب می کنند.

 اخیرا دو سریال همزمان با محوریت زندگی حاشیه نشینان از تلویزیون و یک پلتفرم پخش شد و جالب این که با وجود خط داستانی قابل پیش بینی هر دو سریال، نسخه تلویزیونی بسیار کم هزینه تر بود و در عین حال فضا را برای معرفی چندین بازیگر توانا گشود ولی نسخه یاغی طور پلتفرم ها، کلی هزینه فقط صرف استخدام تعدادی بازیگر کرده و از منظر تکنیکی حتی از اجرای صحیح یک سکانس کشتی عاجز بود؛ آن هم سکانس هایی که در متن و مثلا افزایش وزن قبل از مسابقه، بعضا یادآور سکانس های کشتی گیری نقی معمولی در سریال تلویزیونی پایتخت بود ولی با این تفاوت که نسخه تلویزیونی از منظر بصری اجرای ماهرانه ای داشت و نسخه پلتفرم، نیمه آماتور بود. بدیهی است که چنین سریالی نمی تواند مجوزهای لازم را کسب کند و تبلیغ محیطی داشته باشد و متاسفانه سازندگان به جای رفع ایرادات، باز هم گلایه از ممیزی دارند.