آرشیو پنج‌شنبه ۲۵ اسفند ۱۴۰۱، شماره ۶۴۵۴
تئاتر
۱۰
یادداشت

سفره نوروزی رنگ و بوی تئاتر ندارد

نسرین بختیاری

در روزهای آغازین دهه 90 بعد از گذشت چند دهه که هیچ خبری از تئاتردیدن در نوروز نبود، پویشی با نام «تئاتر در نوروز تعطیل نیست» راه افتاد. این اولین بار بود که به صورت رسمی در روزهای فروردین، در سالن های تئاتر شهر و تالار هنر به مناسبت دومین جشن جهانی نوروز، با دو اجرای «نصرت خانم، مادرم و نوروز» کاری از امیر دژاکام و «قصه بخت کار» داوود فتحعلی بیگی به روی همگان باز شد و این ایده به تدریج در سال 95 به بار نشست و در آن سال با تدبیر اداره کل هنرهای نمایشی، ارائه پیشنهاد معرفی 7 فروردین ماه، به روز ملی هنرهای نمایشی به شورای عالی انقلاب فرهنگی و در نهایت تصویب آن در دوم شهریور 95، تعطیلی نوروزی سالن های تئاتر به طور کامل بسته شد.

این پویش تا نیمه های سال 99 که بیماری کرونا اوج گرفت، ادامه داشت و پس از اوج گرفتن کرونا تکنولوژی های نوین ارتباطی تا حدودی به کمک اهالی تئاتر آمد، اما باز هم دیدن و هم نفس شدن با تماشاگر طعم دیگری دارد.

نوروز1401 هم «بلک تو بلک» به نویسندگی و کارگردانی سجاد افشاریان، «قصه قرن» به کارگردانی و نویسندگی حامد شیخی، «فلزات چکش خوار» به کارگردانی آرش سنجایی و تهیه کنندگی پرویز پرستویی، «بچه» به کارگردانی افسانه ماهیان، «خانه سیاه است» به نویسندگی و کارگردانی محسن اردشیر روی صحنه بودند که در سالن های مختلف تئاتر شهر، ایرانشهر و حافظ اجرا داشتند، اما با خداحافظی چند تئاتر از اجرای صحنه ای در روزهای آخر اسفند به نظر می رسد حداقل تا پایان تعطیلات نوروز خبری از اجرای هیچ گونه تئاتری نیست.

البته همزمانی ماه رمضان با نوروز1402 مزید بر علت شد تا اکثر گروه های تئاتری ترجیح دهند در روزهای نوروز اجرایی نداشته باشند. حتی مرکز تئاتر مولوی هم اعلام کرده با توجه به این که موقعیت مکانی مرکز تئاتر مولوی در پردیس دانشگاه تهران واقع شده، آغاز به فعالیت مجموعه با زمان آغاز فعالیت دانشگاه تهران بعد از تعطیلات نوروز1402 همراه خواهد بود.

بعد از تعطیلات نوروز زمان کمی تا ایام قدر ماه مبارک رمضان باقی خواهد بود که در آن روزها بیشتر اجراهای تئاتری تعطیل است و به همین دلیل باید با گروه ها هماهنگی های لازم انجام شود تا زمان آغاز اجراهای عمومی شان مشخص شود. تئاتر کشور در سال های اخیر با فراز و نشیب های زیادی همراه بود؛ چرا که زمانی طولانی به دلیل کرونا یا زمانی به دلیل ناآرامی ها و مناسبت های دیگر تعطیل بود.

بیشتر هنرمندان این عرصه در موقعیت هایی که جامعه ملتهب بود، در مظان اتهام بودند که نباید کار کنید، اما واقعیت این است که هنرمندان تئاتر هم دغدغه معیشتی دارند و نمی توانند بیکار بنشینند.

پویش «تئاتر تعطیل نیست» نیز با توجه به آنچه گفتیم، فراز و نشیب های بسیاری را از سر گذرانده و درست نیست که همزمانی نوروز با ماه رمضان بخواهد چراغ تئاتر را در روزهای نوروز که می توانیم به آن به عنوان یک ظرفیت نگاه کنیم، تعطیل شود. چرا که به دلیل این که مخاطبان می توانند با فراغ بال بیشتری به دیدن تئاترهای روی صحنه بروند، فرصتی برای گفت وگو و حتی تبلیغات دهان به دهان پیش می آید و همچنین فرصت صرف افطار در بیرون و تماشای آثار فرهنگی نیز می تواند یک ظرفیت دیگر باشد. بنابراین با توجه به این که تئاتر می تواند در بهبود حال عمومی جامعه تاثیرگذار باشد، ظرفیتی بالقوه است که می تواند محکم و ایستا به راه خود ادامه دهد و تعطیل بردار نباشد.