آرشیو پنجشنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۳، شماره ۱۰۸۴۷
صفحه اول
۱
سرمقاله

تلنگری به طرفداران گفتمان سازش

حنیف غفاری

اگرچه آمریکا در طول جنگ غزه، بارها قطعنامه هایی که باهدف آتش بس دائمی در غزه صادرشده را باهدف حمایت از صهیونیست ها وتو کرده است ، اما وتوی قطعنامه اخیر شورای امنیت مبنی بر پذیرش عضویت دائمی فلسطین در سازمان ملل متحد، جنس و ماهیتی دیگر دارد. درحالی که برخی مقامات آمریکایی در اظهاراتی دروغین، مدعی تمرکز بر روی راهکار دودولتی در راستای حل مسئله فلسطین بوده اند،وتوی قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد توسط نماینده دولت بایدن خبر از استمرار حمایت مطلق کاخ سفید از نسل کشی در غزه می دهد.به عبارت بهتر، آمریکا با وتوی قطعنامه اخیر نشان داد نه تنها در جنگ غزه فرمانده اصلی میدان تقابل با فلسطینیان و منطقه محسوب می شود، بلکه حتی به راهکارهای اعلامی و ادعایی خود نیز کمترین باوری ندارد. این تناقض آشکار، برگرفته از شکست میدانی مشترک واشنگتن -تل آویو در جریان تحولات جنگ غزه و فراتر از آن، سردرگمی راهبردی آن ها در قبال مسئله فلسطین است.

واقعیت امر این است که ابومازن، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین و بازیگران منطقه ای مانند ریاض، ابوظبی، منامه و مسقط حساب ویژه ای بر روی پیشبرد طرح دو دولتی از سوی واشنگتن بازکرده بودند. این نگاه اعتماد آمیز به دشمن بشریت، منبعث از وعده هایی بوده که نه تنها در دوران ریاست جمهوری جوبایدن، بلکه در دوران ریاست جمهوری ترامپ و اوباما نیز به آن ها داده شده بود. بر همین اساس، طرح عادی سازی روابط اعراب و اسرائیل (تحت عنوان پیمان ابراهیم) پیش رفت و منتج به خطای راهبردی امارات و بحرین در عادی سازی روابط با صهیونیست ها شد. اما وتوی قطعنامه اخیر در شورای امنیت سازمان ملل متحد، آن هم علی رغم موافقت 12 عضو شورای امنیت و رای ممتنع دو کشور (سوئیس و انگلیس) ، بیانگر قرائت خاص کاخ سفید از طرح دو دولتی است! این مسئله نشان می دهد که اتفاقا آمریکا طرح دو دولتی را نیز نه به مثابه راهکاری برای حل بحران در منطقه غرب آسیا، بلکه به عنوان ابزاری برای تحقق استیلا و سلطه صهیونیست ها بر غرب آسیا ارزیابی می کند.رمزگشایی از سخنان رابرت وود، معاون نماینده دائم آمریکا در سازمان ملل به وضوح چنین گزاره ای را تصدیق می کند: «ایالات متحده همچنان از راه حل دو دولتی به شدت حمایت می کند. این رای مخالفت با حق تشکیل کشور فلسطین را نشان نمی دهد، بلکه اذعانی است به این که این امر تنها از طریق مذاکرات مستقیم بین طرفین حاصل خواهد شد.» به عبارت بهتر، آمریکا پذیرش کشور مستقل فلسطین در سازمان ملل متحد را به گفت وگوی مستقیم (میان فلسطینیان و صهیونیست ها) و در حقیقت، پذیرش مسئله عضویت فلسطین از سوی تل آویو کرده است! بدیهی است که در این مسیر، تل آویو از تشکیلات خودگردان امتیازاتی خواهد خواست که تنها یکی از آن ها، عاری سازی غزه و کرانه باختری از گروه های مقاومت است! شرط وقیحانه ای که هیچ گاه تحقق نیافته و در آینده نیز نخواهد یافت. حتی تشکیلات خودگردان فلسطین به عنوان بازیگری که در قبال کشتار بی رحمانه فلسطینیان، بازی در زمین واشنگتن را نسبت به دفاع واقعی از ساکنان مظلوم غزه ترجیح داده است، نسبت به رفتار اخیر کاخ سفید شوکه شده است. محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، در بیانیه ای وتوی آمریکا را «ناعادلانه، غیراخلاقی و غیرقابل توجیه» خواند.بااین حال محمود عباس باید زودتر از این ها نسبت به دنائت آمریکایی ها اطمینان پیدا می کرد!یکی از اصلی ترین بازندگان رای گیری اخیر شورای امنیت سازمان ملل متحد، سیاستمدارانی هستند که بر روی واشنگتن در روند حل مسئله فلسطین حساب بازکرده اند! این رای گیری نشان داد که راه حل واقع در فلسطین، روی آوردن به همان گفتمان مقاومت و ایستادگی همه جانبه در برابر واشنگتن و تل آویو است، نه روی آوردن به گفتمان سازش با دشمنانی که نماد ظلم و نسل کشی محسوب می شوند. در این معادله صریح و گویا، سرنوشت آمریکا و رژیم اشغالگر قدس با شکست و تباهی گره خورده است.