تاثیر یک جلسه فعالیت استقامتی وامانده ساز بر برخی شاخص های انعقادی موش های صحرایی نر نابالغ و بالغ Print

چکیده:
زمینه
هر چند حوادث ناشی از ترومبوز در کودکان و نابالغین کمتر از بزرگسالان است اما شیوع آن در دوران نوجوانی افزایش می‎یابد. هدف این پژوهش مقایسه برخی فاکتورهای انعقادی مرتبط با بیماری های قلبی و عروقی بعد یک جلسه فعالیت استقامتی وامانده ساز در موش های صحرایی نر نابالغ با بالغ بود.
مواد و روش ها
تعداد 27 سر موش نر نابالغ نژاد ویستار با میانگین وزنی 5±97 گرم و 27 سر موش نر بالغ با میانگین وزنی 5±241 گرم پس از دو هفته آشنایی با محیط و نوارگردان به یک گروه کنترل و دو گروه فعال که بلافاصله و 24 ساعت بعد از آنان خون گیری به عمل آمد، تقسیم شدند. فعالیت استقامتی وامانده ساز شامل فعالیت روی دستگاه نوارگردان تا واماندگی بود. برای اندازه گیری فیبرینوژن به روش clauss و برای اندازه گیری APTT و PT از روش های انعقادی استفاده گردید. همچنین برای اطمینان از حصول نشانه‎های بلوغ در آزمودنی ها هورمون تستوسترون با استفاده از روش الایزا مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل یافته ها با استفاده از آزمون t مستقل، آنالیز واریانس یک طرفه و توکی در سطح (05/0≥p) انجام شد.
یافته ها
فیبرینوژن دو گروه موش های بالغ و نابالغ از مرحله قبل تا بلافاصله بعد از فعالیت کاهش معنادار (047/0P= و004/0P=) و در 24 ساعت پس از فعالیت تنها در گروه موش های بالغ افزایش معنادار داشت (001/0P=). APTT نیز در آزمودنی های بالغ و نابالغ از مرحله قبل تا 24 ساعت بعد از فعالیت کاهش معنادار داشت.
نتیجه گیری
با توجه به افزایش فیبرینوژن و کاهشAPTT در 24 ساعت پس از فعالیت استقامتی وامانده ساز در موش های بالغ و نابالغ به نظر می رسد انجام فعالیت ها در کودکان و بزرگسالان غیرفعال باید با ملاحظات ویژه ای همراه باشد.
زبان:
فارسی
صفحات:
80 -91
لینک کوتاه:
magiran.com/p1127294 
روش‌های دسترسی به متن این مطلب
اشتراک شخصی
در سایت عضو شوید و هزینه اشتراک یک‌ساله سایت به مبلغ 300,000ريال را پرداخت کنید. همزمان با برقراری دوره اشتراک بسته دانلود 100 مطلب نیز برای شما فعال خواهد شد!
اشتراک سازمانی
به کتابخانه دانشگاه یا محل کار خود پیشنهاد کنید تا اشتراک سازمانی این پایگاه را برای دسترسی همه کاربران به متن مطالب خریداری نمایند!