اثربخشی رابطه درمانی والد-کودک بر استرس والدگری مادران و پذیرش والدینی کودکان دبستانی

پیام:
چکیده:
پژوهش حاضر، به منظور تعیین اثربخشی رابطه درمانی والد-کودک بر کاهش استرس والدگری مادران و افزایش پذیرش والدینی کودکان دبستانی شهر اهواز انجام شده است. جامعه این پژوهش شامل همه مادران دانش آموزان مقطع ابتدایی ناحیه 2 اهواز در سال 1395 بودند. نمونه پژوهش (30 نفر) به صورت تصادفی از میان کسانی انتخاب شدند که به فراخوان پژوهشگر پاسخ داده بودند. در نهایت افراد به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (n=15) و گواه (n=15) گمارده شدند. مادران در ده جلسه آموزش رابطه درمانی والد-کودک بر اساس الگوی لندرث و براتون شرکت کردند، در حالی که اعضای گروه گواه هیچ آموزشی دریافت نکردند. داد ه ها در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری گردآوری شدند. برای گرد آوری اطلاعات از فرم کوتاه شاخص استرس فرزند پروری و پرسشنامه طرد و پذیرش والدینی ویژه کودکان (فرم مادر) استفاده شده است. داده ها به وسیله نرم افزار SPSS و به روش تحلیل کووایانس تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان دادند که مداخله رابطه درمانی والد-کودک منجر به کاهش استرس والدگری مادران و افزایش پذیرش والدگری کودکان در گروه آزمایش نسبت به گروه گواه شده است. این نتایج در سطح 0/05>p معنادار بودند. برای بررسی تداوم اثر مداخله رابطه درمانی والد- کودک داده های مرحله پیگیری با مرحله پیش آزمون مورد مقایسه قرار گرفتند که نتایج نشان داد اثر این مداخله تا یک ماه پس از پایان جلسات رابطه درمانی والد-کودک تداوم داشته است. این نتایج نیز در سطح 0/05>p معنادار بودند. بنابراین می توان نتیجه گرفت که برنامه رابطه درمانی کودک-والد برنامه ای اثربخش برای کاهش استرس والدگری و افزایش پذیرش والدینی است.
نوع مقاله:
مقاله پژوهشی/اصیل
زبان:
فارسی
صفحات:
103 -120
لینک کوتاه:
magiran.com/p1934476 
روش‌های دسترسی به متن این مطلب
اشتراک شخصی
در سایت عضو شوید و هزینه اشتراک یک‌ساله سایت به مبلغ 300,000ريال را پرداخت کنید. همزمان با برقراری دوره اشتراک بسته دانلود 100 مطلب نیز برای شما فعال خواهد شد!
اشتراک سازمانی
به کتابخانه دانشگاه یا محل کار خود پیشنهاد کنید تا اشتراک سازمانی این پایگاه را برای دسترسی همه کاربران به متن مطالب خریداری نمایند!