مقایسه روش کشت نوتریت آگار پلیت و روش فرمالین- اتیل استات در تشخیص تریکوسترونژیلیازیس انسانی

پیام:
چکیده:
زمینه و هدف
گونه های تریکوسترونژیلوس انگل شایع حیوانات علفخوار بوده و تریکوسترونژیلیازیس یک بیماری مهم مشترک بین انسان و دام است. روش معمول تشخیص آزمایشگاهی تریکوسترونژیلیازیس آزمایش مدفوع به روش مستقیم یا تغلیظ است. شواهد کافی در خصوص حساسیت کشت مدفوع بر روی محیط نوترینت آگار برای تشخیص عفونت‫های تریکوسترونژیلوس وجود ندارد. این مطالعه به منظور مقایسه روش های کشت نوترینت آگار و فرمالین- اتیل استات برای تشخیص آلودگی به تریکوسترونژیلوس در ساکنان یکی از مناطق اندمیک شمال ایران انجام شد.
روش کار
در مجموع 1553 نمونه مدفوع تازه از ساکنان 31 روستای منطقه فومن در استان گیلان در طی سال‫های 1394 تا 1395 جمع آوری گردید. تمامی نمونه ها جهت تشخیص آلودگی به گونه های تریکوسترونژیلوس با استفاده از روش‫های کشت نوتریت آگار پلیت و روش فرمالین- اتیل استات مورد آزمایش قرار گرفتند.
یافته ها
به طور کلی 71 نمونه از نظر آلودگی به تریکوسترونژیلوس حداقل با یکی از روش‫ها مثبت بودند. میزان حساسیت و ویژگی روش کشت نوترینت آگار با درنظر گرفتن مجموع روش‫های انگل شناسی به عنوان استاندارد طلایی به ترتیب 90/1 و 100 درصد ارزیابی شد. همچنین میزان حساسیت و ویژگی روش فرمالین- اتیل استات به ترتیب 95/8 و 100 درصد تعیین شد.
نتیجه گیری
بر اساس نتایج این مطالعه، روش فرمالین-اتیل استات در تشخیص تریکوسترونژیلیازیس انسانی به خصوص در مناطق مرطوب همانند شمال ایران حساسیت بیشتری نسبت به کشت نوتریت آگار پلیت دارد.
زبان:
فارسی
صفحات:
506 -514
لینک کوتاه:
magiran.com/p1941967 
برخی از خدمات از جمله دانلود متن مقالات تنها به مشترکان مگیران ارایه می‌گردد. شما می‌توانید به یکی از روش‌های زیر مشترک شوید:
اشتراک شخصی
در سایت عضو شوید و هزینه اشتراک یک‌ساله سایت به مبلغ 400,000ريال را پرداخت کنید. همزمان با برقراری دوره اشتراک بسته دانلود 100 مطلب نیز برای شما فعال خواهد شد!
پرداخت با کارتهای اعتباری بین المللی از طریق PayPal امکانپذیر است.
اشتراک سازمانی
به کتابخانه دانشگاه یا محل کار خود پیشنهاد کنید تا اشتراک سازمانی این پایگاه را برای دسترسی همه کاربران به متن مطالب خریداری نمایند!
توجه!
  • دسترسی به متن مقالات این پایگاه در قالب ارایه خدمات کتابخانه دیجیتال و با دریافت حق عضویت صورت می‌گیرد و مگیران بهایی برای هر مقاله تعیین نکرده و وجهی بابت آن دریافت نمی‌کند.
  • حق عضویت دریافتی صرف حمایت از نشریات عضو و نگهداری، تکمیل و توسعه مگیران می‌شود.
  • پرداخت حق اشتراک و دانلود مقالات اجازه بازنشر آن در سایر رسانه‌های چاپی و دیجیتال را به کاربر نمی‌دهد.