ارزیابی تست تشخیص سریع توکسوپلاسموز به روش ایمونوکروماتوگرافی با استفاده از نانو ذرات طلا و آنتی ژن نوترکیب gra7

پیام:
چکیده:
زمینه و اهداف

دشواری تشخیص عفونت با انگل توکسوپلاسما موجب شده این بیماری به‌عنوان چالشی در سلامت انسان مطرح باشد. از آنجا که پروتیین gra7 می‌تواند کاندیدای مناسبی برای تشخیص این بیماری در فاز حاد باشد، مطالعه حاضر با هدف تولید آن در سیستم باکتریایی و استفاده در روش تشخیص سریع مبتنی بر ایمونوکروماتوگرافی انجام گرفت.

مواد و روش کار

پس از تکثیر انگل و استخراج DNA، ژن gra7 با کمک پرایمرهای اختصاصی PCR و در داخل وکتور بیانی pET-32a (+) کلون گردید. سپس پلاسمید مورد نظر به میزبان نهایی (E.coli Rosetta DE3) وارد و بیان شد. پروتیین از سلول باکتریایی لیز شده با ستون کروماتوگرافی رزینی Ni-NTA تخلیص شد. آنتی هیومن آنتی‌بادی متصل به نانوذرات طلا و خط تست و خط کنترل بروی به ترتیب لایه کونژگه و کاغذ نیتروسلولز پاشیده شد و سپس تمامی لایه های آماده شده بروی هم مونتاژ شد و تست نواری مونتاژ شده با استفاده از سرم بیماران و افراد سالم ارزیابی گردید.

یافته‌ها

 نتایج الکتروفورز و وسترن بلاتینگ نشان‌دهنده بیان مناسب و استخراج موفقیت‌آمیز پروتیین gra7 در سیستم پروکاریوتی بود.حساسیت و اختصاصیت تست استریپ در این مطالعه به ترتیب 100 درصد و 96/7 درصد تعیین شد. مدت زمان پایداری کیت در دمای°C 37 نیز معادل 16 هفته محاسبه شد.

نتیجه‌گیری

 انتخاب آنتی‌ژن مناسب براساس شاخصه‌های مهم سلولی و بالینی انگل همراه با بهره‌گیری از نتایج آزمون‌های قبلی منجر به ساخت و ارزیابی موفقیت‌آمیز تست تشخیص سریع توکسوپلاسموز گردید.

نوع مقاله:
مقاله پژوهشی/اصیل
زبان:
فارسی
صفحات:
101 -115
لینک کوتاه:
magiran.com/p2133947 
برخی از خدمات از جمله دانلود متن مقالات تنها به مشترکان مگیران ارایه می‌گردد. شما می‌توانید به یکی از روش‌های زیر مشترک شوید:
اشتراک شخصی
در سایت عضو شوید و هزینه اشتراک یک‌ساله سایت به مبلغ 400,000ريال را پرداخت کنید. همزمان با برقراری دوره اشتراک بسته دانلود 100 مطلب نیز برای شما فعال خواهد شد!
اشتراک سازمانی
به کتابخانه دانشگاه یا محل کار خود پیشنهاد کنید تا اشتراک سازمانی این پایگاه را برای دسترسی همه کاربران به متن مطالب خریداری نمایند!
توجه!
  • دسترسی به متن مقالات این پایگاه در قالب ارایه خدمات کتابخانه دیجیتال و با دریافت حق عضویت صورت می‌گیرد و مگیران بهایی برای هر مقاله تعیین نکرده و وجهی بابت آن دریافت نمی‌کند.
  • حق عضویت دریافتی صرف حمایت از نشریات عضو و نگهداری، تکمیل و توسعه مگیران می‌شود.
  • پرداخت حق اشتراک و دانلود مقالات اجازه بازنشر آن در سایر رسانه‌های چاپی و دیجیتال را به کاربر نمی‌دهد.