کنترل شناختی در اختلال اضطراب فراگیر: بررسی بازداری فعالانه و واکنشی

 اختلال اضطراب فراگیر یکی از شایع ترین اختلالات روانشناختی است که ویژگی های اصلی اش، نمایانگر مولفه های بنیادین در طیف وسیعی از طبقات آسیب شناسی روانی است. اختلال اضطراب فراگیر جنبه های ناشناخته زیادی دارد و رویکردهای های عصب روانشناختی، نقش نقایص کنترل شناختی را در پدیدایی و تداوم این اختلال موثر دانسته اند. کنترل شناختی دارای سه مولفه است: جا به جایی، به روز رسانی و بازداری. مطالعه حاضر بازداری را به عنوان یکی از وجوه کنترل شناختی در افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر بررسی کرده است.

با استفاده از نمونه گیری داوطلبانه، 80 دانشجوی دانشگاه فردوسی مشهد در این پژوهش علی_ مقایسه ای شرکت کردند. با انتشار اطلاعیه ای در سطح دانشگاه، دانشجویان بهنجار و کسانی که نشانه های اختلال اضطراب فراگیر داشتند با پژوهشگران تماس برقرار کردند. بر اساس نمرات پرسشنامه نگرانی پنسیلوانیا و مصاحبه تشخیصی ساختار یافته، شرکت کنندگان به دو گروه مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر و بدون علایم تقسیم شدند. در ادامه نیز برای سنجش عملکرد بازداری فعالانه و واکنشی از تکلیف علامت توقف استفاده شد.

بین بازداری فعالانه و واکنشی همبستگی مثبت معنی داری وجود داشت. گروه اختلال اضطراب فراگیر به طور معنی داری در بازداری فعالانه و واکنشی نمرات بالاتری نسبت به گروه بهنجار داشت. گروه مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر نسبت به گروه طبیعی، تعداد خطاهای حذف بیشتر و خطای ارتکاب کمتری داشتند.

بازداری در اختلال اضطراب فراگیر نقش مهمی ایفا می کند و مشکلات رفتاری مرتبط در این جمعیت را تبیین می کند. بازداری بیش از حد در اختلال اضطراب فراگیر می تواند به رفتارهایی مانند، خشک زدگی، اهمال کاری و پایش تهدید مرتبط باشد. بنابراین، توجه به نقایص کنترل شناختی و بازداری در مداخلات عصب شناختی این اختلال جایگاه درمانی ویژه ای دارد.