اثر وضعیت مراقبت نوزادان کم وزن سالم بر اشباع اکسیژن شریانی

وضعیت قرارگیری نوزادان در حالت خوابیده به شکم از مدتها پیش به عنوان یک مانور درمانی جهت بهبود اکسیژناسیون شریانی به کار رفته است. مطالعات متعددی تاکنون به مقایسه میزان اکسیژن شریانی در هریک از دو حالت خوابیده به شکم و پشت در کودکان و بالغین پرداخته است، که اکثرا موید بهبود اکسیژناسیون شریانی در نوزادان مبتلا به بیماری های تنفسی در حالت خوابیده به شکم بوده است. ابن مطالعه با هدف بررسی اثر وضعیت بر اشباع اکسیژن شریانی نوزادان کم وزن انجام شده است.
این مطالعه کارآزمایی بالینی قبل و بعد در سال 1381 در نوزادان کم وزن بستری در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بیمارستان امام رضا (ع) انجام شده است 31 نوزادی که هیچ گونه مشکل تنفسی نداشته، هیج نوع دارو یا سرمی دریافت نمی کردند و صرفا تغذیه می شدند، به صورت تصادفی انتخاب و تاثیر وضعیت خوابیده به شکم و پشت بر میزان اشباع اکسیژن شریانی در مدت 30 دقیقه بررسی شد. مشخصات فردی، وزن و تغییرات اشباع اکسیژن در تغییر وضعیت در پرسشنامه ای ثبت گردید، اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی و تی زوج پردازش گردید.
میانگین Spo2 (درصد اشباع اکسژن شریانی) در طول نیم ساعت قرارگیری در حالت خوابیده به پشت 7.5±93.05% و در وضعیت خوابیده به شکم 6.6±94.85% بود و با توجه به P=0.9اختلاف آماری قابل توجهی بین این دو وجود نداشت. همچنین Spo2 پس از گذشت نیم ساعت قرار گرفتن در حالت خوابیده به پشت 8.5±93.16% و در وضعیت خوابیده به شکم 7.8±93.06 بود که با توجه به P=0.9 از نظر آماری اختلاف معنی داری دیده نشد.
این مطالعه نشان می دهد که در نوزادان سالم کم وزن وضعیت خوابانیدن نقشی در بهبود اکسیژناسیون شریانی ندارد.