بررسی نقش چشم انداز زمان و شفقت به خود در شادکامی معلمان استثنائی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش چشم انداز زمان و شفقت به خود در شادکامی معلمان استثنائی بود.

این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری پژوهش را تمام معلمان مدارس استثنائی شهر مشهد در سال تحصیلی 1399 - 1400 به تعداد 240 نفر تشکیل داده است. نمونه آماری این پژوهش شامل 240 نفر از معلمان استثنایی شهر مشهد به روش نمونه گیری تمام شماری بود. برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه های شادکامی آ کسفورد مایکل آرگیل 1989 ، شفقت خود-فرم بلند نف و همکاران 2003 و سیاهه چشم انداز زمان زیمباردو و بوید 1999 استفاده شد. داده های پژوهش با استفاده از روش ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون، آزمون t مستقل و تحلیل واریانس در نرم افزار 26SPSS تجزیه و تحلیل شد.

یافته ها نشان داد بین تمامی ابعاد شفقت به خود و شادکامی رابطه مثبت و معناداری (47 / r=0 و 01 / P>0)وجود دارد. همچنین بین شادکامی و چشم انداز زمانی گذشته مثبت (23 / r=0 و 01 / P>0) ، حال لذت گرا (35 / r=0 و 01 / P>0) و آینده (42 / r=0 و 01 / P>0) رابطه مثبت و معنادار و بین شادکامی و چشم انداز گذشته منفی (16 / r=-0 و 05 / P>0)و حال قضاوقدری (22 / r=-0 و 01 / P>0) رابطه منفی و معنادار وجود دارد. بعد مهربانی نسبت به خود در برابر قضاوت خود (ꞵ =0/28, t=3/65 , p≥0/001) و بعد بهشیاری در برابر همانندسازی افراطی (01 / ꞵ=0/21 , t =2/83 , p≥ 0) به طور معناداری شادکامی را در معلمان مدارس استثنائی پیش بینی می کنند.

چشم انداز زمان و شفقت به خود در شادکامی معلمان استثنائی تاثیرگذار است و مسئولان آموزش و پرورش استثنایی می توانند با برگزاری دوره های آموزش شفقت به خود، میزان شادکامی معلمان را افزایش دهند.