ارتباط ضخامت مرکز قرینه با عیب انکساری، سن و جنس در افراد نزدیک بین

با توجه به اهمیت ضخامت مرکز قرنیه و پاکی متری در اعمال جراحی رفراکتیو به ویژه لیزیک، این مطالعه به منظور تعیین ضخامت مرکز قرنیه و ارتباط آن با میزان عیب انکساری، کراتومتری، سن و جنس بر روی افراد نزدیک بینی که در سال 1379 در شیراز تحت عمل لیزیک قرار گرفتند، انجام پذیرفت.
تحقیق به روش مقطعی بر روی 400 بیمار نزدیک بین 800) چشم(انجام شد. بیماران براساس عیوب انکساری به سه گروه نزدیک بین خفیف)صفر تا 6 دیوپتر(، متوسط 6) تا 12 دیوپتر(و شدید)بیش تر از 12 دیوپتر(تقسیم شدند و ضخامت مرکز قرنیه و عوامل موثر بر آن تعیین گردید.
ضخامت مرکز قرنیه دارای توزیع طبیعی بود و حد طبیعی آن را در محدوده 475 تا 600 (538± 31) میکرون مشخص گردید. ضخامت مرکز قرنیه ارتباطی با عیوب انکساری نداشت. میزان کراتومتری افراد مورد بررسی 44.51±1.57 دیوپتر بود که در مقادیر بیش از 45 دیوپتر با ضخامت مرکز قرنیه رابطه معکوس داشت (P<0.0001) اما در محدوده 40 تا 45 دیوپتر، بین میزان ضخامت مرکز قرنیه و کراتومتری رابطه معنی داری وجود نداشت. رابطه معنی داری بین ضخامت مرکز قرنیه با میزان عیب انکساری، سن و جنس مشاهده نگردید.
طیف وسیعی از مقادیر ضخامت مرکز قرنیه با توزیع طبیعی وجود دارد. هم چنین ضخامت مرکز قرنیه با انحنای قرنیه در کراتومتری بالای 45 دیوپتر، رابطه معکوس دارد و میزان ضخامت مرکز قرنیه نسبت به مقادیر اعلام شده در افراد نزدیک بین در تحقیقات قبلی، کم تر بود. ارتباطی بین ضخامت مرکز قرنیه با میزان عیب انکساری، سن و جنس وجود ندارد.