مفهوم امامت در پرتو آیه ابتلای حضرت ابراهیم (ع)

نویسنده:
چکیده:
امامت مقامی الاهی است که به برخی از پیامبران و بندگان برگزیده، عطا میشود. تفسیرها و برداشتهای متعددی از امامت ارائه شده و بر همین اساس، مبانی متفاوتی در فهم مقام امامت به وجود آمده است. امام به معنی کسی است که از او تبعیت میشود. بر اساس آیه 124 سوره بقره و با استناد به آیات و روایات، مقام امامت، عهدی الاهی است که به جعل خدا صورت میگیرد و از مقام نبوت و رسالت افضل است. مقام امامت پس از ابتلائات الاهی، به حضرت ابراهیم(ع) عطا شده است.
برخی از مفسران اهل سنت، امامت مطرح شده در آیه را به نبوت و رسالت تفسیر کرده اند. دیدگاه های مفسران اهل سنت از جمله فخر رازی، ذیل آیه مطرح و نقد و بررسی و سپس آراء مفسران شیعه بیان شده است. بعضی از مفسران نیز در تبیین آیه، مقام امامت تکوینی را مطرح کرده اند که تا حدودی متاثر از مبانی عرفانی و فلسفی است.
زبان:
فارسی
صفحه:
115
لینک کوتاه:
magiran.com/p571699 
روش‌های دسترسی به متن این مطلب
اشتراک شخصی
در سایت عضو شوید و هزینه اشتراک یک‌ساله سایت به مبلغ 300,000ريال را پرداخت کنید. همزمان با برقراری دوره اشتراک بسته دانلود 100 مطلب نیز برای شما فعال خواهد شد!
اشتراک سازمانی
به کتابخانه دانشگاه یا محل کار خود پیشنهاد کنید تا اشتراک سازمانی این پایگاه را برای دسترسی همه کاربران به متن مطالب خریداری نمایند!