رهیافت های نظری گفت و گوی بین فرهنگ ها

در جهان پرتنوع و متکثر فرهنگی، برای درک متقابل و نزدیکی افق های فکری به یکدیگر گفت وگو امری ضروری به نظر می رسد.
نویسنده در تشریح امکان یا امتناع گفت وگو در پرتو رهیافت های نظری “مدرنیته”، “پست مدرنیته” و “هرمنوتیک” با طرح این پرسش که آیا انسان های متعلق به فرهنگ ها و تمدن های گوناگون می توانند با یکدیگر وارد گفت وگو شوند؟ بر این باور است که در یک سر این طیف، نگرش کل گرایانه مدرنیستی قرار دارد که با اعتقاد به یگانه بودن فرد و وجود ارزش های جهانشمول و عام بشری، نهایتا حکم به یکسان سازی فرهنگ ها و سنن همه ملل براساس معیارها و موازین خرد غربی می دهد و در سر دیگر این طیف، نگرش نسبی گرایانه پست مدرنیستی وجود دارد که با اشاره به نسبی بودن مفاهیم حقیقت و واقعیت و انکار وجود ارزش های جهانشمول، امکان گفت وگوی بین فرهنگ ها را نفی کرده و حکم به یکتا انگاری و غیرقابل مقایسه بودن فرهنگ ها و سنن می دهد.
وی در این مقاله، از مجموعه مباحث مربوط به این حوزه، به بحث پیرامون دو رهیافت خرد آیینی یا کل گرایی سنت غربی و نسبی گرایی پست مدرنیستی خواهد پرداخت.