خوددوستی و مقایسه آن با خودگروی

چکیده:
خوددوستی نظریه ای هنجاری (Normative theory) است که در صدد ارائه اصول اخلاقی بسیار کلی بوده، مبنای اخلاقی برای کلیه رفتارهای انسان محسوب می شود. از نظر این نوشتار، آنچه از آموزه های اسلام و اندیشمندان مسلمان استفاده می شود، این است که همه انسان ها دارای غریزه ای به نام خوددوستی [حب ذات] هستند و رفتارهای اختیاری خود را براساس آن انجام می دهد. از آنجاکه ذات انسان، پاک و زلال و دارای استعدادها و آرمان های معقول و برپایه فطرت الاهی و در راستای سعادت حقیقی وی سرشته شده است، رفتارهای مطابق با خوددوستی، خوب است و باید چنین عمل کرد و رفتارهای خلاف آن، بد است و نباید انجام گیرد.
نظریه خوددوستی با وجود شباهت ظاهری به «خودگروی اخلاقی» به لحاظ مبانی هستی شناختی، انسان شناختی و معرفت شناختی با آن اختلاف جدی دارد و لذا ایرادهایی از قبیل: ناسازگار با رفتارهای نوع دوستانه، ایثار، مهر مادری، عبادت عارفانه و... که بر نظریه «خودگروی اخلاقی» وارد است، در این نظریه قابل پاسخ گویی است.
زبان:
فارسی
صفحه:
109
لینک کوتاه:
magiran.com/p949967 
روش‌های دسترسی به متن این مطلب
اشتراک شخصی
در سایت عضو شوید و هزینه اشتراک یک‌ساله سایت به مبلغ 300,000ريال را پرداخت کنید. همزمان با برقراری دوره اشتراک بسته دانلود 100 مطلب نیز برای شما فعال خواهد شد!
اشتراک سازمانی
به کتابخانه دانشگاه یا محل کار خود پیشنهاد کنید تا اشتراک سازمانی این پایگاه را برای دسترسی همه کاربران به متن مطالب خریداری نمایند!