فهرست مطالب

  • سال ششم شماره 20 (تابستان 1393)
  • بهای روی جلد: 40,000ريال
  • تاریخ انتشار: 1394/05/24
  • تعداد عناوین: 10
|
  • حسین حاجی علی لو صفحات 1-21

    ادبیات فارسی به شکلی انکارناپذیر، با حکایت‌های اخلاقی گره خورده ‌است. در این میان، برخی پدیدآورندگان آثار منثور برای رهایی از قید گرایش های شعری، به ابداع روش‌های بیانی و هنری خلاقه ای روی آورده‌اند که ساخت بیان آن‌ها را نه تنها در برابر شعر که در برابر سایر آثار مشابه، متمایز میسازد. کتاب کلیله ‌و دمنه، انشای نصرالله ‌منشی، نمونهای بارز از این‌گونه هنرورزی ها به شمار می‌رود. در این کتاب، افزون بر بهره مندی از تمام جذابیت‌های نثر فنی و مصنوع فارسی، جلوه‌ای ابتکاری از هنر روایت‌پردازی نیز به کار گرفته شده که آن را در نوع خود، یگانه ساخته است. چنان که در برخی داستان‌های این کتاب، با بهرهمندی از صنعت تصویرگری (Imagery)، فضاسازی و ضرب‌آهنگ قصه به گونه‌ای پرداخته می‌شود که با شخصیت و منش قهرمان و یا سایر اشخاص درگیر در داستان، هماهنگ است. جستار حاضر بر آن است که با تحلیل و بررسی داستان «کبک‌انجیر و خرگوش و گربه روزه‌دار» (باب هشتم، بوف و زاغ) و مقایسه آن با سایر گزارش‌های این داستان، این جلوه گری ویژه روایت‌پردازی را در کلیله و دمنه انشای نصرالله ‌منشی بازنمایی کند.

    کلیدواژگان: داستان، تصویرپردازی، حکایت های حیوانات، ساختار حکایت، کلیله و دمنه
  • لیلا مدیری، محمد ابراهیم مالمیر صفحات 23-57
    جری و تطبیق، اصطلاحی است برگرفته از روایات که از اصل آبشخور «وحدت معنایی و تکثر مصداقی» مایه می گیرد و در حقیقت یکی از معانی اصطلاحی تاویل و عبارت است از انطباق و حمل الفاظ و آیات بر مصادیقی غیر از آنچه که آیات درباره آنها نازل شده و جزء قضایای خارجیه غیر محضی قرار می گیرد که می تواند بر مصادیق، افراد، شرایط و مقتضیات هر زمان قابل تطبیق باشد. نتیجه آن که دلالت روایات نیز بر جری و تطبیق تمام است و اصل آن را ادله نقلی امضاء کرده و عقل و عرف نیز بر آن صحه می گذارد. از دیگر سو برای اظهارات اسرار معرفت و انشای درر مکنون دریای محبت، غالبا از استعاره و مجاز استفاده می شود و این دو سبک محور همه روش های مختلفی هستند که در تاویل قرآن به کار می روند. بنابراین موضوع مورد بررسی در این مقاله که برای اولین بار صورت می گیرد پاسخ تحلیلی این پرسش است که سبک مولوی در استخدام جری و تطبیق در استعاره های تاویلی قرآنی چگونه است تا از این رهگذر شگردهای تاویلی مولوی در خصوص تاویلات مبتنی بر وحدت معنایی و تکثر مصداقی در خلق استعاره های تاویلی مورد بحث قرار گیرد. لذا در این رهگذر از شواهد دیوان شمس و مثنوی استفاده شده و در موارد ممکن به بیان جنبه های تشبیه روایی، تشبیه، استعاره یا تمثیل قرآنی، تاویل تطبیقی و استعاره ادبی آنها پرداخته شده است.
    کلیدواژگان: تاویل، استعاره، استعاره تاویلی، جری و تطبیق، دیوان شمس، مثنوی، سبک شناسی
  • سیده نرجس موسوی سوته، مرتضی محسنی صفحات 59-80
    از آن جا که زبان فارسی جزء زبان های ترکیبی است، پیوستن واژه های زبان به یکدیگر یا افزودن انواع وندها به واژه، یکی از شیوه های معمول برای ترکیب سازی است. واژه سازی عمده ترین نشانه زایایی یک زبان و از مهم ترین شیوه های حفظ و تداوم آن شمرده می شود. خاقانی به عنوان شاعری آگاه به اسرار کیمیاگری زبان، برای بیان مفاهیم هنری و ذهنی خویش، از واژگان بسیط زبان سود جسته است تا ترکیباتی تازه بسازد، چنان که ساخت ترکیب عنصر غالب در ویژگی های زبانی او در آمد. خاقانی این کار را در وضعیت ها و موقعیت های گوناگون هم برای ادای مقصود و هم برای برجسته کردن سخن شاعرانه خود انجام داده است. یکی از جلوه های خلاقیت زبانی خاقانی در عرصه ترکیب سازی، ساختن ترکیباتی با نام موجودات و حیوانات است. وی با تناسب نیاز مضمونی و موضوعی، جنبه ای از روایات و یا صفات حیوانات را در ترکیبات به کار گرفته است تا مفهوم و پیام مورد نظر خویش را بیان کند. مقاله حاضر به تحلیل واژگان مرکب برساخته از نام حیوانات پرداخته است. در این پژوهش ابتدا ویژگی های زبانی ترکیبات و سپس کارکردهای هنری و زیبایی شناختی ترکیبات، مورد بررسی قرار گرفته است. دستاورد پژوهش ناظر بر این است که وی در حوزه واژه های برساخته با «وند»ها بیش ترین توجه را به وندهای مبتنی بر تشبیه داشته و در بخش ساخت تصویر با کلمات مرکب از ساختار اسم+ اسم بیشترین بهره را برده است. نکته اساسی در زمینه ترکیبات برساخته با نام حیوانات این است که موسیقی این واژه ها با ساختار جزیل قصیده و زبان استوار آن ارتباطی تنگاتنگ دارد.
    کلیدواژگان: خاقانی، ترکیب سازی، واژگان مرکب، حیوان، ترکیبات ونددار، صور خیال
  • علی سرور یعقوبی صفحات 81-100
    تصویر سازی و تخیل از پایه های بنیادین شعر به شمار می آید و بیشترین بهره را در زیبایی آفرینی و نیز اثر گذاری بر خواننده دارد. هزاران پدیده در پیرامون شاعر چونان دستمایه و ابزار برای آفرینش تصویر به چشم می خورد، و در هر روزگار، این بن مایه ها متغیرند اما برخی از آنها در همه دوره ها یا سبک ها هم چون رشته هایی ادامه می یابند و بار تخیلی شاعران را بر دوش می کشند. از میان این عناصر، بن مایه های دریایی اند که کمابیش در همه دوره ها کاربردی افزون دارند، و به ویژه در شعر صائب با بسامدی بالا کارکرد تخیلی برجسته ای در تشبی هات، استعاره ها و دیگر نمود های تصویری دارند.
    کلیدواژگان: تصویر، تخیل، بن مایه، عناصر دریایی
  • مریم میری، حمید صمصام صفحات 101-140
    شعر، فرو ریختن و شکستن قواعد زبان متعارف و رسیدن به هنجارهای فراتر و حتی گریختن از آن است با این هدف که تاثیر کلام افزون تر و پایدارتر گردد. نقش شعر در واقع انتقال تجربه از طریق فراهم نمودن شگردهای غیر منتظره است و برجسته سازی یکی از این شگردهاست که هدف آن به کارگیری عناصر زبان به صورتی است که شیوه بیان آن برای مخاطب جلب نظر کند و در او انفعال عاطفی یا عقلی برانگیزد. بیدل دهلوی از شاعرانی است که شگردهای سبکی و زبانی خاص خود را دارد. وی با گذشتن از معیارهای مرسوم و با دور شدن از اصول رایج و حاکم بر شعر، زبانی متفاوت عرضه کرده است. نظام برجسته سازی در غزلیات او بسیار قوی و جالب توجه و بیانگر خلاقیت های زبانی و ادبی اوست. این شگردها در کنار تصاویر شاعرانه، شعر او را متفاوت تر کرده است. در این پژوهش سعی بر آن است تا با نگاهی به هنجارگریزی و هنجارافزایی در شعر بیدل، انواع شگردها و شیوه های برجسته سازی در شعر وی مورد بررسی قرار گیرد، تا خواننده با رمز و رازهای خاص او بیشتر آشنا شود. در دیوان صد هزار بیتی بیدل، شاهد انواع و اقسام برجسته سازی های زبانی و معنایی هستیم که اغلب متعادل و در نتیجه گویای مفاهیمی زیبا و هنری اند اما آنجا که از نوعی فردیت (Individual) برخورد شده به ناچار ابهام آفرین گشته است.
    کلیدواژگان: سبک هندی، بیدل دهلوی، هنجارگریزی، هنجارافزایی
  • محمدصادق تفضلی، محمدتقی گودرزی صفحات 141-162
    خاقانی شروانی از شعرای فاضل و پرآوازه قرن ششم هجری و از برجستگان سبک آذربایجانی است. وی به سبب نبوغ و همت والا بر علوم و معارف زمان خود احاطه یافت و به واسطه جغرافیای زادگاه و عقاید مادری با اصول و آداب ترسایی و مهری آشنا شد. کیش مهر، آیینی رازآمیز و از باورهای ملی و باستانی ایرانیان است که آیین نصاری الهامات زیادی از آن گرفته و ظاهرا از این رهگذر در شعرهای خاقانی جلوه های گسترده ای یافته است. با تامل در اندیشه و تصاویر شعر خاقانی، به ویژه، ژرف ساخت استعاره های آن، نشانه های تاریک و روشنی از نفوذ و آمیزش باورهای مهری دیده می شود که در این پژوهش، با تحلیل نمونه ابیاتی از اشعار وی، به بررسی این پیوند و مناسبت ها پرداخته شده است.
    کلیدواژگان: خاقانی شروانی، دین مسیح، مهر، مهرپرستی، آیین و باورهای مهری، استعاره
  • منیر عسگرنژاد، محمدعلی گذشتی صفحات 163-181
    بهترین نام برای قلب زنده اثر هنری ادبی چیزی نیست جز زیبایی شناسی. حس و اندیشه زیبایی شناسی همان هرمنوتیک هنری است. در زنجیره هنر هرمنوتیک، پایان هر اثر، آغاز اثری جدیدتر است و هر اثر هنری الهام بخش آفرینشی تازه می گردد. هنر گاهی شکل زیباشناسانه خود را تغییر می دهد؛ که این تغییر شکل می تواند از راه بازسازی زبان، فهم و دریافت صورت گیرد و در زیبایی شناسی هنر، جهت معرفت بخشی، تاثیرگذاری، کارکرد و نقش اجتماعی اثر هنری ضروری است، چرا که در صورت عدم استقلال، هنری روزمره، تکرارپذیر و عامیانه خواهیم داشت. هنر و ادبیات دو شکل از آفرینش است که از دیدگاه زیبایی شناسی به هم پیوسته اند. در نگرشی می توان ادبیات را هنر نامید، آن گاه که ویژگی های اثر هنری را با خود دارد، یعنی اثری خلق شده و تکرارناپذیر؛ چرا که ادبیات و هنر بیانگر احساس و عواطف هنرمند است و احساس و عاطفه پدیده ای است که نمی توان آن را به راحتی بازگو و تکرار نمود.
    کلیدواژگان: زیبایی شناسی، ادبیات، هنر، هرمنوتیک، نقاشی
  • منوچهر اکبری، مریم علی نژاد صفحات 183-198
    نوآوری خاص روزبهان در تصویرگری «شرح شطحیات» بر پایه ترکیب های اضافی یا اضافه های تصویری است. در واقع همواره رابطه میان مضاف و مضاف الیه، نوع ترکیب اضافی را مشخص می سازد و به همین دلیل است که این رابطه همیشه مفهوم واحد و یکسانی را القا نمی کند و دستورنویسان بسته به اینکه نسبت میان این دو، حقیقی باشد یا اعتباری، آنها را به دو دسته «اضافه حقیقی» و «اضافه مجازی» تقسیم کرده، سپس اضافه مجازی را نیز در دو قسم «اضافه تشبیهی» و «اضافه استعاری» طبقه بندی می کنند. روزبهان در شرح شطحیات، به منظور افزایش ظرفیت های زبان و برای بیان تجربیات خود، ترکیب های اضافی متنوع و متعددی را مورد استفاده قرار می دهد. به عبارت دیگر، علاوه بر استفاده از اضافه حقیقی که کاربرد آن در ادبیات امری بدیهی است، به صورت خاصی از اضافه های مجازی استفاده می کند. چرا که در این نوع ترکیب ها، نسبت میان مضاف و مضاف الیه در خارج محقق نیست. درحقیقت روزبهان با افزودن واژگان به یک دیگر، تصاویر بکر و عمیقی در قالب اضافه خلق می کند. هر چند برخی متخصصان حوزه ادبیات، اضافه «تشبیهی» یا «استعاری» را رایج ترین اضافه های مجازی دانسته اند، لیکن مقاله حاضر به دیگر انواع اضافه های مجازی به کار رفته در این اثر، نظیر اضافه های «تلمیحی»، «تکراری»، «پارادوکسی» و «خطابی» که تاکنون ناشناخته مانده است اشاره دارد. بدیهی است کارکرد این اضافه ها، فراتر از آراستن متن، افزایش ظرفیت های زبانی است که روزبهان از آن برای بیان تجربیات و ذهنیات عمیق و دیریابش بهره می گیرد.
    کلیدواژگان: اضافه تصویری، اضافه مجازی، ترکیب اضافه، تصویرگری، روزبهان، شرح شطحیات
  • علیرضا نبی لو، سعید رفیعی صفحات 199-238
    مقاله حاضر تلاشی است در جهت بررسی و شناخت زیبایی های هنری تشبی هات اشعار محمدعلی بهمنی که در آن تشبی هات از وجوه مختلف بلاغی؛ یعنی موضوعی، طرفین تشبیه، زاویه تشبیه، ساختار شکلی، وجه شبه، ادات، حسی، عقلی و انتزاعی بودن، تشبی هات گسترده و فشرده، بررسی، دسته بندی و سپس به کمک جدول و نمودار تحلیل آماری و علمی از آن ارائه گردیده است. شعر بهمنی از لحاظ تشبیه غنی است و انواع مختلف تشبیه در شعر او به کار رفته است (519 مورد). در بحث عناصر مشبه و مشبه به، بهمنی نگاهی گسترده دارد و تقریبا در هر موضوعی وارد شده است اما بیشتر به عناصر و اوصاف انسانی توجه دارد به طوری که 359 مورد یعنی 2/ 69 درصد از کل مشبه ها و 98 مورد با 9/ 18 درصد از کل مشبه به های او از این عنصر اخذ شده است. با دقت در اشعار او می توان دریافت که 38 درصد تشبی هات نو است. تشبی هات بهمنی از نظر ذکر و حذف ادات و وجه شبه بدین گونه اند: 63 مورد (2/ 12 درصد) مفصل (کامل الارکان)، 51 مورد (8 /9 درصد) مجمل (بدون وجه شبه)، 106 مورد (4/ 20 درصد) موکد (بدون ادات) و 299 مورد (6/ 57 درصد) بلیغ (بدون وجه و ادات). حذف وجه شبه سبب تلاش ذهنی و کسب لذت ادبی بیشتر می گردد و بر تاثیر تشبیه می افزاید و حذف ادات تشبیه، ادعای اتحاد و هم سانی مشبه و مشبه به را قوت می بخشد. از نظر ساختار شکلی و ظاهری انواع تشبیه مفروق، ملفوف، جمع، تسویه، تفضیلی و مضمر در شعر بهمنی قابل دسته بندی است. در اشعار بهمنی میزان تشبیه فشرده 173 مورد و 3/ 33 درصد و تعداد تشبیه گسترده 346 مورد با 7/ 66 درصد است. تشبی هات بهمنی از نظر حسی و عقلی بودن طرفین بدین گونه اند: 316 مورد از طرفین تشبیه با 9/ 60 درصد حسی به حسی است و میزان تشبی هات عقلی به حسی در اشعار او 106 مورد و 4/ 20 درصد و میزان تشبی هات حسی به عقلی 77 مورد و 8/ 14 درصد و عقلی به عقلی 20 مورد و 9 /3 درصد است. بهمنی بیشتر گرایش به ساختن تشبیه حسی دارد.
    کلیدواژگان: تشبیه، اشعار بهمنی، ساختار بلاغی، زاویه تشبیه، طرفین تشبیه
  • فاطمه مدرسی، علی اکبر کمالی نهاد صفحات 239-268
    شگرد نقاب، یکی از کارکردهای نوین سنت است که در دستگاه بلاغی بررسی می شود. در این شگرد نوپدید، شاعر معاصر نام شخصیتی برخاسته از پشتوانه فرهنگی خود را در محور عمودی شعر می آورد و از ورای آن، اندیشه، احساس و سخن ناگفتنی خود را به صورت غیرمستقیم و از زبان او بیان می کند. این نوشتار، پس از تدوین چارچوب نظری نقاب (تعریف، محدوده و انواع)، آثار شعری دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی را به عنوان یکی از شاعران صاحب سبک معاصر که در عین نوگرا بودن، بسیار دلبسته سنت هاست از این زاویه می کاود و انواع نقاب و تاثیر هنری آن بر ساخت فضای شعر ایشان را تحلیل می کند. نگارندگان با اذعان به نوپایی شگرد نقاب در نقد ادبی فارسی، چارچوب نظری پژوهش را تا حد امکان مفصل ارائه کرده اند.
    کلیدواژگان: نقاب، شفیعی کدکنی، شعر معاصر، فضای شعر، سنت
|
  • Hossein Haji Ali Lou Pages 1-21

    meanwhile, some of the prose writers have devised creative, artistic and rhetorical methods, which distinguish their structure not only from poetry (poem) but also from other similar works. Kellile and Demneh written by N. Monshi is considered as an example of such artistic works. In this book in addition to exploitation of all the attractions of technical Persian prose, an innovative form of narration has been employed, which makes it unique in its type. This book, in addition to enjoying all the attractions created by the Persian technical prose, is characterized by its innovative narrative style. That is, in some of the anecdotes of this book, through using the imagery technique, the story’s harmony is designed in such a way that it is in line with the manners and personality of the hero or other characters in the story. The present study aims to review and analyze the story “kabkangir, rabbit and fasting cat” (chapter 8 owl and raving) and elucidate this specific method of narration in Kellile Demneh.

    Keywords: Story, Imagery, Animals anecdotes, Kellile, Demneh
  • Leila Modiri, Mohammad Ebrahim Malmir Pages 23-57
    Concident current and adjustment, is an idiom taken from the stories that are from the source of oneness meaning and intensity antitye and infact one of the meaning of paraphrase is adjustment and carry of literals and word of Quran statements an all of things that are nonstrict and they can be adjustable on individuals, position and expediences of any times. Also, the reason is indication of stories are complete an concident current and adjustment and interactionable reasons the base of it signatured by international reasons and also wisdom and convention endorse it. In other hand for appear of knowledge mysteries and composition of latent pearls of kindness sea, usually use from concient and idiography and these two styles are the pedestral for all of the different methods that use in Quran paraphrase. Therefore, topic in this essary that is for the first time is analytic response for this question that how is the Molavi’s style about use of coincident current and adjustment in paraphrastic conceits of Quran? And also, in this position this essay discusses about Molavi’s techniques based on oneness meaning and intensity antitype for the make of paraphrastic conceits. Therefore, in this position, we had been use from "Divan Shams" and in possible cases we had been use from the aspects of justifiability metaphore, conceits and Quran’s examples, adjustment paraphrase and lettery conceit.
    Keywords: paraphrase, conceit, paraphrastic conceits, coincident current, adjustment, Divan Shams, Masnavi, stylistic
  • Seyedeh Narjes Moosavi Sooteh, Morteza Mohseni Pages 59-80
    Since the Farsi language belongs to the combinatory language group, one of the common methods for making composition is to join language words together or add various affixes to the word. The wording method is the most common sign of language reproduction and the most important methods to maintain and continue it. Khaghani as a poet, who knows the secrets of language alchemy to express his intellectual and artistic concepts, has used extensive terminology of language to create new compounds, as making the composition is of the dominant element to his linguistic features. Khaghani acted to this manner in various conditions and situations both to fulfill his purpose and also to highlight his poetic speech. Making combinations with creatures’ and animals’ names is one of the showings of Khaghani’s linguistic creativity for the arena of making composition. He fit content and thematic need employed aspect of the animals’ narratives and characters in combinations to express their intended meaning and message. The present analysis of compound words constructed from the names of animals has. In this study, the linguistic features of compositions first are studied and then artistic and aesthetic functions of the compounds. This accomplishment observes that he has further considered analogy-based affixes in words area made of "affixes" and has took advantage of composite words of name plus name structure from the picture manufacturing sector. In the field of compositions constructed with animals’ name, the key issue is that the words’ music is closely associated with robust and steady structure of the ode and language.
    Keywords: Khaghani, Composition, compound words, animals, affixed compounds, imagery
  • Ali Sarvar Yaghubi Pages 81-100
    Imagery and imagination are considered as fundamental bases in poetry and have the greatest portion in embellishment and effectiveness on the reader. There are thousands of events around the poet such as tools used for creating image. These themes are variable during different eras whereas some of them will continue like some strings in different eras and in different styles and will bear the load of poet's imagination. Among these elements, the sea themes have much more application during all eras and specifically in Saeb's poetry these themes have dramatic imaginative function in similes, metaphors and other imagery appearance.
    Keywords: image, imagination, theme, sea elements
  • Maryam Miri, Hamid Samsam Pages 101-140
    Poem is to collapse and break common language rules and access norms beyoud and fiee it, by this aim that verbal effect will be more increase and stable. In fact poem role is to trausfer experience throuagh providing unexpected special ways and giving prominence to one of this special ways that its purpose is using language elements that its expression method attends. Reader and motivates logical or emotional passivity.Bidel Dehlavi is one of the poets that has his special lauguage and style ways, He has presented different language by passing from conveational criteria and moving away common and dominant principles, Giving prominence system.is very strong and interesting in his sonnets and indicates literary and verbal cerbal creativities. These special ways along with poetry images have been more different his poem. In this research has been tried to study all kinds of highlighting methods and special ways in his poem to reader familiars more with his secrets and mysteries. In handred thousand divan (collected works of poct) of Bidel Dehlavi, we observe kinds of semantic and verbal highlightiy that are often common and as a result of beautiful definitions and art, but as they are individual kind, have been ambiguity of necessity.
    Keywords: Indiau style, Bidel Dehlavi, norm – fleeing, norm, increasing
  • Mohammad Sadegh Tafazoli, Mohammad Taghi Goudarzi Pages 141-162
    Khaghani Shervani is one the most famous and well-talented poets of 6th century (Hijri) and is as one of the pioneers of Azerbaijani style of writing. Because of his high intellectuality and genius and also his efforts, he was well-skilled in the sciences and mystics of his time and due to the geographical condition of his birthplace and his native thoughts, he became totally familiar with the principals of Mehr religion. Mehr religion is a mysterious one taken from national and traditional beliefs of Iranians from which Nesari religion has taken many inspirations and apparently Khaghani’s poetry is full of these traces. By the depth analysis of Khaghani’s imagism especially the metaphors, there can be found some dark and clear traces of Mehr religion in them and in this research by discussing and evaluating some of his couplets, the researchers study and investigate these bounds and relationships.
    Keywords: Khaghani Shervani, Christianity, Mehr, Mehr Religion, Metaphor
  • Monir Asgar Nezhad, Mohammad Ali Gozashti Pages 163-181
    Best name for the live heart of artistic and literary nothing apart from aesthetics. Hermeneutics is the art of aesthetic feeling and thought. Art in the chain of hermeneutics, the end of each work, recent work has begun and each work of art is to inspire a new creation. Art sometimes alters its aesthetic form. This change can reconstruct the path of language understanding is done and the aesthetics of art, to cognition, affect, social function of art is necessary. If it is not independent, art daily, repeatable, and sometimes counter-culture folk will.Art and literature are two ways of creating an aesthetic point of view that are joined together. In view of the literature can be called art, when the literary work of art with characteristics, and the instinct of the work that is created because the literature and art of the artist's feelings and emotions and emotion phenomenon that it can not be easily recalled and repeated.
    Keywords: aesthetics, literature, art, hermeneutics, painting
  • Manoochehr Akbari, Maryam Ali Nezhad Pages 183-198
    The aim of this article is the definition of innovation in imagery of Rouzbehan,s Sharhe Shathiyat. It means Rouzbehan using a kind of images based on figurative additives composition. In this article we called them imaginary additives. That is not usual to reach at the same and unique concept in determine and determination composition. We can talk about the types of them by a kind of relation between those elements. In fact we have two kinds of additives combination according to real or credit composition. They are real additives and allegorical additives. Allegorical additives also can be divided to similar additive and metaphorical additive.Rouzbehan apply different types of additives in order to increase language capacity in text and his experiment. All those can be classified under main category of allegorical additives since the relation between determine and determination cant manifest in the world of reality. Rouzbehan added words to each other for creating deep and new images in the shapes of additives composition. in this article the writer wants to define some other additives, such as allusion additive, repetitious additive, paradoxical and linguistic additives too that Rouzbehan decided to add something more than ornamentation to his text for increasing the capacity of his historical language and presenting his great and deep thoughts towards the life.
    Keywords: Sharh, e, Shathiat, Ruzbahan, Imagery, Additive composition, allegorical additive
  • Alireza Nabilou, Saeid Rafii Pages 199-238
    The present article is an attempt to study and understand the artistic beauties of similes in the poems of Mohammad Ali Bahmani, in which different aspects of rhetorical figures of speech, the subject, simile angle, dimension-like, Modal, sensory, intellectual and abstract, extensive and intensive imagery are reviewed, and then scientific analysis has been proposed with the help of tables and graphs. Bahmani poetry is rich in simile and a lot of similes are used in his poetry (519 cases). In discussing the elements of simile, at almost any subject entered in his poems. But focuses more on the human elements, So that 359 cases (69/2%) of the tenors and 98 cases (18/9%) of the vehicles are gotten from these elements. With precision in his poems, we find that (38%) of his similes are new. Bahmani similes, from word of comparison and medium of comparison, Include: 63 caces (12.2%) and Mofassal (complete simile), 51 (9/8%) abstract (with no medium of comparison), 106 (20/4 %) Mo’akad (no word of comparison) and 299 (57/6%) eloquent (without medium and word of comparison). From structure and appearance of simile: Abstract or intensive simile (173cases, 33.3%) and extensive simile (346 cases, 66/7%). Avalanche of sensory and mental imagery of the parties have thus: (316 cases, 60/9%) of similes with sensory feeling, Intellectual to sensory imagery in his poems (106 cases, 20/4%) and sensory to intellectual (77 cases, 14/8%) and mental to mental imagery (20 cases, 3/9%). Bahmani tends to the feeling simile.
    Keywords: simile, the poems of Bahmani, rhetorical structure, angle of simile, simile parts
  • Fatemeh Moddaresi, Ali Akbar Kamali Nahad Pages 239-268
    Mask technique, one of the new functions in the tradition which is surveyed in rhetorical devices. In this technique, a contemporary poet mentions a character name who has cultural background in the vertical column of his poetry and through that he expresses thought, feeling and inexpressible speech indirectly with his tongue.In this paper, the theoretical framework of Mask (definition, scope and types), Mohammad Reza Shafii kadkani as poetic works of contemporary poets of having style - while being modern, is very traditionalist and explores from this view and analyzes the variety of Masks and the artistic effect of the circumstances of the poetry of Mohammad Reza Shafii Kadkani.The authors acknowledge the newness of the Mask technique in Persian literary criticism, Theoretical framework of the research has been presented as far as possible.
    Keywords: Mask, Shafii kadkani, poetry, poetry circumstances, tradition