فهرست مطالب

مطالعات زبان فرانسه - پیاپی 12 (Spring-Summer 2015)
  • پیاپی 12 (Spring-Summer 2015)
  • تاریخ انتشار: 1394/09/19
  • تعداد عناوین: 6
|
  • مینا اعلایی *، محمد جواد شکریان صفحات 1-12
    نقد مضمونی روشی است که به ویژه از پدیدار شناسی هستی گرا نشات می گیرد. هدف اساسی این روش بررسی مضامینی است که در یک متن به کار رفته اند و بدین منظور روی تکرار مفاهیم اساسی متن متمرکز می شود. در این روش، شیوه ی مطالعاتی باشلار به ویژه به تحلیل عناصر چهارگانه که توسط هر نویسنده به کار رفته می پردازد تا بدین وسیله، جوهره ی تخیل مادی وی را نمایان سازد. این تخیل توسط رویایی تبیین می شود که بر پایه ی ماده شکل می گیرد.
    محمود دولت آبادی نویسنده ای ایرانی است که شهرت خود را به زبانی ممتاز مدیون است که توسط شناخت و انتخاب بجای کلمات برجسته می شود. کلیدر بلندترین رمان وی، از هر جهت از این تسلط بر زبان بهره می گیرد.
    هدف این جستار اینست که ابتدا سلطه ی عنصر خاک را در آثار دولت آبادی نشان دهد و سپس به بررسی امکان تلفیق چندین عنصر و تحولاتی که این تلفیق در آینده ی شخصیت های کلیدر ایجاد می کند، بپردازد.
    کلیدواژگان: نقد مضمونی، باشلار، عناصر چهارگانه، محمود دولت آبادی، کلیدر، گل محمد
  • فریده علوی، فاطمه غلامی* صفحات 13-25
    تخیلی یا واقعی، «خود» تعریفی از قبل تعیین شده نیست، و نویسنده نوع خودنگاری سعی بر آن دارد که زندگی بدون فرم «خود» را در فرم و ساختار نوشتار بگنجاند. اما نشان دادن تصویر موضوعی («من») که مدام در حال تغییر و حرکت است، ژانر ادبی خودنگاری را تبدیل به فضایی از تعدد «خود» می کند. در خودنگاری«من» دست به انتخاب «خود» می زند تا بتواند زندگی محدودش را تبدیل به زندگی ای غنی و چندگانه کند. این انتخاب آزادانه در معرفی «خود»، هر بار مفهومی جدید از رابطه میان تمام «خود»ها ارائه می دهد.
    در این مجال سعی بر آن داریم که به سوالاتی بپردازیم که دربرگیرنده این موارد هستند: «من»، نقش و جایگاه آن و اشکال و صداهایی که به خود نسبت می دهد تا شانس دوباره زندگی کردن را بیابد. بدین منظور، دو اثر من او رضا امیر خانی و جایگاه آنی ارنو را به عنوان دو نمونه از ادبیات معاصر فارسی و فرانسه مورد بررسی قرار خواهیم داد. هر دو اثر به نحوی دربرگیرنده «من» هستند، و با استفاده از شیوه های مختلف به صحبت درباره این «من» تکه تکه شده می پردازند، یکی از این شیوه ها بحث در مورد نگاه دیگران به «من» می باشد.نگاه دیگران و آنچه که درمورد «من» در ذهن دارند همیشه همراه با مقدار زیادی از اطلاعات در مورد جامعه ای که در آن می زیند است، بنابراین، برای شناخت بهتر این جامعه از شیوه نقد جامعه شناختی پیر زیما بهره می بریم.
    کلیدواژگان: خودنگاری، اشکال و صداهای خود، آنی ارنو، رضا امیر خانی، جایگاه، من او، پیر زیما
  • مرضیه بلیغی *، آرزو عبدی صفحات 27-40
    موضوع «مسخ شدگی» که از دوران کهن تا به امروز به طور وسیعی در ادبیات مورد بحث و بررسی قرار گرفته، به وسیله اوژن یونسکو و فرانتس کافکا که به کارکرد مبهم و چند پهلوی آن پرداخته اند، جلوه ای نو یافته است. آن چه که در این مقاله به انجام آن خواهیم پرداخت، بررسی تطبیقی موضوع «مسخ شدگی» در کرگدن های یونسکو و مسخ کافکا خواهد بود تا بدین طریق به واکاوی دوگانگی یک تغییر و تحول که در آن واحد هم روح و هم جسم را تحت شعاع خود قرار می دهد، بپردازیم. با در نظر گرفتن قابلیت استعاری مساله مسخ شدگی، بر آن خواهیم بود تا به آشکارسازی تمام تمایلات وحشیانه و هراس های عمیق بشری چه در حوزه اجتماعی و سیاسی، چه در حوزه فلسفی و چه در حوزه روانشناختی مبادرت کنیم.
    کلیدواژگان: اوژن یونسکو، فرانتس کافکا، کرگدن ها، مسخ، مسخ شدگی، تغییر جسمانی، تغییر درونی
  • محمدرضا فلاح نژاد * صفحات 41-53
    در آخرین جزوه رولان بارت «آماده سازی رمان I و II» صفحاتی را درباره هایکو ژاپنی می بینیم که موجب پدید آمدن مجدد رمان می شوند. بارت در پایان دوره کاری و ادبی خویش با ادبیات از طریق این نوع شعر «بسیار کوتاه» و چند شکلی آشنا می شود. این نوع شعر بر حسب فصول سال طبقه بندی شده و با عث تولد مجدد رمان می شود. در نزد بارت همانند «در جستجوی زمان از دست رفته» پروست، خواندن و نوشتن رابطه ای تنگا تنگ دارند.
    ثر پروست از خاطره ایی یا احساسی شکل می گیرد و همواره با بازگشت به این لحظه ها بسط و توسعه می یابد. بارت همواره سعی بر این دارد تا «لحظه ای» بودن هایکو کوتاه چند شکلی را به «ادامه دار» بودن نوشتاری رمانی روبه رو ساخته و در تضاد قرار دهد. بارت همواره دست به تقلید از سبک نوشتار نویسندگان دیگر زده ولیکن ما در نزدش تفکرات الهام بخش دیگری را همانند سفر یا عکس را می بینیم که نشان دهنده «آنچه بوده است» می باشد. بالاخره با هایکو، همه چیز به شکلی شاعرانه در می آید و ادبیات به شکلی دیگر متولد می شود.
    کلیدواژگان: شعر، ژاپن، آفرينش، رمان، نقد، قطعه ادبي، داستان
  • پریوش صفا *، حمیدرضا شعیری، ندا ترابی صفحات 55-64
    به طور کلی گزاره و به خصوص فعل حامل اطلاعات بسیاری هستند. این دو مقوله می توانند بیانگر زمان (گذشته، حال و آینده)، وجه و تجلی فرآیند در زمان باشند که به آن نمود گفته می شود. نمود در حالت کلی به خصوص نمود لحظه ای- تداومی در زبان فارسی همواره نادیده گرفته شده است. از این رو، مقاله حاضر به بررسی تطبیقی نمود لحظه ای- تداومی در دو زبان فرانسه و فارسی می پردازد. افعالی که ذاتا دارای یک نقطه پایانی هستند و رسیدن به آن نقطه و انجام کامل عمل مورد نظر به بروز وضعیت پایداری منجر می گردد که قابل رویت است، مبین این نمود هستند.به نظر می رسد که در زبان فرانسه، گروه فعلی و نیز گروه اسمی می توانند نشانگر این نمود باشند. اما در زبان فارسی، این نمود از طریق عناصری مانند افعال مرکب، صفت مفعولی، شکل مجهول فعل و نیز فعل ربطی+ صفت مفعولی بیان می شود.
    با وجود واژگانی بودن این نمود، بافت جمله که این عنصر فعلی یا اسمی در آن به کار می رود، مهمترین فاکتور در تعیین این نمود است
    کلیدواژگان: نمود لحظه ای، تداومی، نقطه پایانی ذاتی فعل، نمود واژگانی، وضعیت ثابت
  • سارا طباطبایی* صفحات 65-75
    نقد مضمونی روشی است که به ویژه از پدیدار شناسی هستی گرا نشات می گیرد. هدف اساسی این روش بررسی مضامینی است که در یک متن به کار رفته اند و بدین منظور روی تکرار مفاهیم اساسی متن متمرکز می شود. در این روش، شیوه ی مطالعاتی باشلار به ویژه به تحلیل عناصر چهارگانه که توسط هر نویسنده به کار رفته می پردازد تا بدین وسیله، جوهره ی تخیل مادی وی را نمایان سازد. این تخیل توسط رویایی تبیین می شود که بر پایه ی ماده شکل می گیرد.
    محمود دولت آبادی نویسنده ای ایرانی است که شهرت خود را به زبانی ممتاز مدیون است که توسط شناخت و انتخاب بجای کلمات برجسته می شود. کلیدر بلندترین رمان وی، از هر جهت از این تسلط بر زبان بهره می گیرد.
    هدف این جستار اینست که ابتدا سلطه ی عنصر خاک را در آثار دولت آبادی نشان دهد و سپس به بررسی امکان تلفیق چندین عنصر و تحولاتی که این تلفیق در آینده ی شخصیت های کلیدر ایجاد می کند، بپردازد.
    کلیدواژگان: سورئالیسم، نوشتار بی اختیار، رویا، انقلاب، پدر
|
  • Mina Alaei *, Mohammad Javad Shokrian Pages 1-12
    La critique thématique est une méthode inspirée particulièrement de la phénoménologie existentialiste. Elle se donne principalement pour but de vérifier les thèmes développés dans un texte et se concentre ainsi sur la fréquence des concepts fondamentaux. Le domaine bachelardien de cette méthode se penche en particulier sur l’analyse des quatre éléments mis à profit par chaque auteur, afin de mettre au jour l’essence de son imagination matérielle. Celle-ci se détermine par la rêverie à la base de laquelle se trouvent les matières.Mahmoud Dowlatâbâdi est un auteur persan qui doit sa renommée à un langage saillant, marqué notamment par la connaissance et le choix authentique des termes. Kalidar est son plus long roman qui réjouit à tous égards de cette maîtrise de la langue.Ce travail a pour objectif de souligner de prime abord la domination de la rêverie tellurique dans l’ensemble de l’œuvre dowlatâbâdienne et ensuite, de faire voir la possibilité de l’:::union::: de plusieurs éléments et les modifications apportées par cette confusion, dans l’avenir des personnages de Kalidar.
    Keywords: Critique thématique, Bachelard, quatre éléments, Mahmoud Dowlatâbâdi, Kalidar, Gol Mohammad
  • Farideh Alavi, Fatemeh Gholami* Pages 13-25
    Imaginaire ou réel, le «Moi» n’est pas une unité préconçue et accomplie, et l’écrivain du moi essaie de cristalliser son vécu sans forme, dans la forme solide de l’écriture. Mais, présenter l’image d’un objet qui change -ici le «Moi» - fait de l’écriture du moi un ensemble de multiple apparences. Cette écriture devient le choix de plusieurs «moi» par le «Moi», pour changer et rendre riche sa vie limitée et réduite. Ce libre choix dans la présentation du «moi», dévoile de nouvelles conceptions du rapport entre «Moi» et «moi-même». Dans cette recherche, nous essayons de répondre aux questionnes basées sur le «Je», son statut, les formes et les voix qu’il s’accorde pour tenter sa chance de vivre dans l’écriture. Pour ce faire, nous procéderons à une étude comparative sélective entre La place (1983) d’Annie Ernaux et Le Moi de l’Autre (1388) de Réza Amir Khani, deux œuvres littéraires, respectivement française et persane. Les deux œuvres se basent en quelque sorte sur le «Moi», ils profitent de différentes stratégies pour parler de ce «Moi» morcelé, dont l’une est le regard porté par les autres sur ce dernier. Le regard des autres et ce qu’ils pensent sur le «Moi» sont toujours accompagnés de beaucoup d’informations sur la société, ainsi, pour connaître mieux cette société nous ajustons nos pas sur ceux de Pierre Zima dans sa démarche sociocritique.
  • Marzieh Balighi *, Arezou Abdi Pages 27-40
    Le thème de la «métamorphose», profondément étudié dans la littérature depuis l’Antiquité jusqu’alors, est renouvelé par Eugène Ionesco et Franz Kafka qui en ont mis en relief le fonctionnement énigmatique et multidimensionnel. Dans ce travail de recherche, nous ferons une étude comparée du thème de la «métamorphose» dans Rhinocéros d’Ionesco et La Métamorphose de Kafka afin de faire ressortir la dualité d’une transformation qui se fait en même temps au niveau du corps et de l’âme. Tout en considérant la capacité allégorique de la métamorphose, nous essaierons d’en dégager toutes les tendances cruelles et toutes les angoisses profondes de l’être humain soit dans le domaine socio-politique, soit dans le domaine philosophique, soit dans le domaine de la psychanalyse.
    Keywords: Eugène Ionesco, Franz Kafka, Rhinocéros, La Métamorphose, métamorphose, transformation physique, altération intérieure
  • Mohammad Reza Fallah Nejad* Pages 41-53
    Dans le dernier cours de Roland Barthes: La Préparation du roman I et II, nous voyons des pages sur le haïku japonais comme étant à l’origine du roman. Barthes est initié à la littérature par cette forme «ultra- brève» et multiforme classée selon les saisons et assumant une renaissance romanesque. Chez Barthes, tout comme dans À la Recherche du temps perdu de Proust, la lecture et l’écriture sont liées. L’œuvre proustienne se développe à partir d’un souvenir, d’une sensation et ne cesse de proliférer à partir de cet éphémère. Barthes confronte toutefois «l’instantané» du haïku court et protéiforme au «continu» du roman. Dans cet article nous voulons examiner comment Barthes sinspire de la forme poétique du haïku et propose une nouvelle romanesque.
    Keywords: Haïku, poésie, roman, Japon, écriture
  • Parivash Safa *, Hamid Reza Shairi, Neda Torabi Pages 55-64
    Le verbe en particulier et le prédicat en général, véhiculent plusieurs informations. Ils peuvent exprimer le temps (passé, présent, futur), le mode, etc. et la manifestation du procès dans le temps. Cette dernière information est appelée l’aspect. L’aspect en général et l’aspect télique en particulier, sont quelque peu ignorés en persan. C’est la raison pour laquelle ce présent article est consacré à l’analyse contrastive de l’aspect télique /nemud-e lahze-i tadâvomi/ en français et en persan. Les verbes possédant un point terminal intrinsèque appelé télos et qui donnent lieu à un état résultant stable et percevable sont des verbes à aspect télique. Il s’ensuit qu’en français, la télicité s’exprime par le syntagme verbal aussi bien que par le syntagme nominal alors qu’en persan, cet aspect est exprimé par certains éléments comme le verbe support, le participe passé du verbe employé comme adjectif et servant d’élément substantival dans un verbe composé, la tournure passive et enfin la formule «copule + adj pp». Bien que cet aspect se classe dans la catégorie des aspects lexicaux, le contexte dans lequel il a été employé, est un facteur de grande importance pour la distinction de cet aspect.
    Keywords: Aspect télique, télicité, point télos, aspect lexical, état résultant
  • Sara Tabatabaei* Pages 65-75
    Antonin Artaud, artiste révolté et révolutionnaire, sujet aux troubles psychiques, ne s’est jamais incliné devant l’ordre préétabli des systèmes à penser de son époque. Au moment même de son entrée en littérature émerge le mouvement surréaliste qui aspire à une révolution dans tous les sens. Artaud ne peut qu’adhérer à leur thèse, espérant trouver dans ce nouvel élan, une chambre d’échos à ses propres préoccupations individuelles. Très tôt pourtant il s’aperçoit de son illusion et se sépare des surréalistes qui se conduisent vers une forme à son avis «abâtardie et abjecte de réalisme»: la révolution marxiste. Quoiqu’il insiste que toutes les exaspérations de querelle entre les surréalistes et lui roulent autour du mot Révolution, cet article va démontrer que cette mésentente touche aussi bien à toute autre pierre philosophale du mouvement y compris la pratique de l’écriture automatique, le rôle du rêve et celui d’André Breton incarnant l’image du Père du mouvement.
    Keywords: Surréalisme, révolution, automatisme psychique, rêve, père