فهرست مطالب

فلسفه و کودک - سال دوم شماره 4 (پیاپی 8، زمستان 1393)
  • سال دوم شماره 4 (پیاپی 8، زمستان 1393)
  • تاریخ انتشار: 1394/01/20
  • تعداد عناوین: 8
|
  • صفحه 3
  • مرتضی اسماعیلی کارتیجی صفحه 5
    خلاقیت بعنوان یک استعداد بالقوه نیازمند توجه و پرورش است، زیرا این توانایی نیز مانند همه توانایی های انسان، جز در سایه بارورسازی به فعلیت نخواهد رسید. از اینرو، پرورش آن میبایست از سنین کودکی آغاز گردد و زمینه سازی جهت رشد آن برعهده خانواده، مهدکودک و مدارس میباشد. خلاقیت یکی از عالیترین و پیچیده ترین فعالیتهای ذهن آدمی است که آموزش و پرورش همواره باید به آن توجه نماید. خلاقیت نه فقط به هوش و تفکر بلکه به سازمان شخصیت فرد نیز مربوط میشود. با نگاهی به نقش نظام آموزش و پرورش بعنوان تربیت کننده و آموزش دهنده سرمایه های انسانی خلاق و پژوهشگر، باید این سوال کلیدی و مهم را مطرح کرد که نظام آموزش و پرورش ما تا چه حد فراگیران را به این سمت سوق میدهد؟ بنابرین، تحقیق را میتوان در کنار آموزش یکی از اهداف بسیار مهم آموزش و پرورش دانست که باید مورد توجه قرار گیرد و بنظر میرسد که مدارس و معلمان در این میان دارای وظیفه بسیار مهم و حساسی هستند که میتوانند علاوه بر فعالیتهای تحقیقاتی، انگیزه تحقیق و روش های درست پژوهش را در میان دانش آموزان نهادینه سازند. بر این اساس، نوشتار حاضر به بررسی خلاقیت در ابعاد مختلف از جمله مفهوم خلاقیت و روند تفکر خلاق، خصوصیات افراد خلاق، عوامل اثرگذار در خلاقیت، نقش معلم در پرورش خلاقیت، راه های ایجاد و پرورش خلاقیت در دانش آموزان و نقش تحقیق در دانش آموزان میپردازد. پس از بررسی نظریات مربیان و متخصصان تربیتی در رابطه با مفهوم خلاقیت و روند تفکر خلاق در جستجوی پاسخ به این سوال است که آیا خلاقیت فرایندی درونی است یا بیرونی؟ آیا مستلزم انضباط است یا خودانگیزی؟ در این راستا، ضمن اشاره به نتایج تحقیقات مختلف، به بررسی ویژگی های شخصیتی و روانی افراد خلاق و تفاوت آنها با افراد غیرخلاق پرداخته می شود و عوامل موثر در خلاقیت و عواملی که مانع تفکر خلاق میشوند نیز مورد بررسی قرار میگیرند. همچنین با توجه به نقش معلم و خانواده در پرورش خلاقیت به این سوال پاسخ داده می شود که آیا پرورش دهندگان خلاقیت باید خلاق باشند؟ و سرانجام به روش های متعددی که علمای تعلیم و تربیت برای ایجاد و پرورش خلاقیت و نحوه شکوفایی استعدادهای خلاق پیشنهاد میکنند اشاره میگردد.
    کلیدواژگان: خلاقیت، پژوهش، تفکر خلاق، کودک، معلم
  • محمدحیدر یعقوبی صفحه 19
    مدرسه اولین نهاد رسمی و خرده نظام در نظم بخشی و نظم پذیری شاگردان برای زیست در جامعه امروزی میباشد. توجه به نقش مدرسه و تعاملات موجود در آن بلحاظ ایجاد نظم عمومی، حائز اهمیت فراوان است. سوال پژوهش موجود این است که چه نوع مدرسه یی و با چه نوع کارکردی میتواند به ایجاد نظم عمومی کمک کند؟ متاسفانه در این زمینه تحقیقات آکادمیک چندانی صورت نگرفته است و مسئله نظم عمومی از جمله موضوعاتی است که همانند یک برنامه درسی عقیم (مغفول) به آن توجهی نمیشود. در نظام آموزشی فعلی این مسئله یک امر بدیهی و بی اهمیت در نظر گرفته شده است و درنهایت، این موضوع جزء برنامه درسی رسمی نیست. نوشتار حاضر سعی در تبیین این مسئله دارد و روش تحقیق آن از نوع تحلیل محتوای کیفی است؛ به این ترتیب که در ابتدا محتواهایی در این زمینه جستجو شده و بعد از آن مقوله ها، مصادیق و مفاهیم آن مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. نتیجه گیری ها حاکی از آن است که نقش تعاملات سه گروه مدیران، مربیان و شاگردان در ایجاد نظم عمومی بسیار مهم است و هرچه این تعاملات بیشتر مورد عنایت قرار گیرد و مدرسه یی در این زمینه هماهنگ باشد، شاهد نظم عمومی روز افزونی در جامعه خواهیم بود.
    کلیدواژگان: نقش مدرسه، نظم عمومی، مدیران، مربیان و شاگردان
  • نواب مقربی صفحه 37
    در این نوشتار تلاش می شود از چشم اندازی دیگر، داستان حی بن یقظان چونان پیش نمونه و الگوی نخستین داستان نویسی فلسفی برای آموزش تفکر، تامل و خردورزی در پارادایم ایرانی اسلامی بازکاوی و بازسازی عملی گردد و شیوه های کاربست آن در کلاس درس و حلقه های کندوکاو فلسفی باز نموده شود. فرهنگ و فلسفه ایرانی اسلامی هرچند حاوی مولفه ها و عناصر غنی ادبی، علمی و فلسفی است، کمتر از آنکه باید و شاید محل توجه و تفحص پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت و بویژه در دوره اخیر دست اندرکاران برنامه فلسفه برای کودک و نوجوان واقع شده است. برخی مدعیان و مترجمان این برنامه در ایران بر این باورند که فلسفه برای کودک، خاستگاه غربی دارد و از فرهنگ و فلسفه غربی برخاسته و از آن مایه میگیرد و از آبشخور آن سیراب میشود. در نتیجه، چنین ادعا میکنند که در روش و همچنین در محتوا میبایست به بنیانگذاران و پیشگامان این برنامه اقتدا کرد و حتی داستانهایی را ناهمساز با شیوه زیست ایرانی و ناهمخوان با فرهنگ و جهان بینی اسلامی با هدف به اصطلاح آموزش تفکر برگزیده و در شمار انبوه ترجمه کرد. در مقابل، مدعای مقاله حاضر این است که حی بن یقظان، یک داستان فلسفی عادی نیست، بلکه میتواند با دخل و تصرف و بازسازی و بازنویسی، همچون الگوی الهام بخش داستان نویسی فلسفی در برنامه فلسفه و کودک بومی در ایران نگریسته و بکار بسته شود؛ گو اینکه داستانهای فلسفی بسیار دیگری نیز در آثار ادبی و فلسفی فارسی یافت میشوند که میتوانند در این حوزه بکار آیند و کارگر بیفتند.
    کلیدواژگان: حی بن یقظان، الگوی داستان نویسی، کودک و فلسفه بومی، شیوه زیست اسلامی، حلقه های کندوکاو
  • محمدحسن میرزا محمدی، حمید احمدی هدایت، مصطفی کریمی صفحه 55
    نظم عمومی از جمله موضوعات حائز اهمیت در تعلیم و تربیت میباشد؛ چراکه نظم و انضباط در زندگی آدمی نقش بسیار مهمی دارد و مربی باید بکوشد در زمین آماده شاگردان، بذر علم و ایمان و تقوا و انضباط بیفشاند تا میوه «انسان صالح» برداشت کند. دستورات و تعالیم تربیتی پیشوایان دینی در پرورش و تربیت صحیح فرزندان نشان میدهد که آموزش نظم و انضباط از جایگاهی ویژه برخوردار است. با توجه به اینکه سند تحول بنیادین، نقشه راه تعلیم و تربیت کشور میباشد، بررسی آن از منظر توجه به مولفه های نظم عمومی از اهمیت بالایی برخوردار است، از اینرو در پژوهش حاضر نیز ابتدا با استفاده از روش تحلیل محتوا در پژوهشهای مرتبط با نظم عمومی در قرآن به مولفه های نظم عمومی اشاره گردیده و پس از توصیف مبانی نظم عمومی، به تحلیل و بررسی آن در راهکارهای سند تحول بنیادین پرداخته شده است. مولفه های نظم عمومی در قرآن عبارتند از: تعاون، شورا، وفای به عهد، امنیت و تحریم حق ستیزی که در راهکارهای سند به مولفه های اول تا سوم توجه بیشتری شده ولی به مولفه های چهارم و پنجم توجه چندانی صورت نگرفته است.
    کلیدواژگان: نظم عمومی، قرآن کریم، سند تحول بنیادین، آموزش و پرورش
  • صغری باباپور، صدیقه احمدی، فریبا اکبرزاده صفحه 69
    حس پرسشگری کودکان و کنجکاوی آنان میتواند مهمترین مبنا برای آموزش صحیح، اصولی و کارآمد باشد. در این میان، آموزش فلسفه، بدلیل ارتباط تنگاتنگ آن با عمل، برای کودک از اهمیت ویژه یی برخوردار است. آموزش فلسفه، بمعنی آموزش خردورزی یا تفکر به کودک است. فلسفه ورزی به ما کمک میکند تا بتوانیم کودک را به تکامل نفس خویش برسانیم؛ بگونه یی که دارای توانمندی تفکر نقادانه و خلاقانه باشد و بسیاری از مفاهیم تربیتی برای وی نهادینه شوند. از نتایج تربیتی چنین آموزشی، فراگیری نظم است. در این فرایند کودک، خود از نظم و چینش ذهنی به نظم در عمل و رفتار، نه با اجبار بیرونی، دست می یابد.
    در فلسفه اسلامی، ملاصدرا حکمت عملی خویش را براساس حکمت نظری پایه گذاری کرده و در حکمت نظری از قوه عاقله انسان، قوه تفکر و استدلال ورزی را بدست می آورد. در نهایت میتوان اذعان داشت که با تربیت قوه عقل در کودک خردورز میتوان جایگاه نظم را مشخص نمود و به او آموزش داد.
    کلیدواژگان: ملاصدرا، فلسفه و کودک، نظم، حکمت عملی
  • معصومه قدمیاری، رکسانا رشیدپور صفحه 79
    در هر جامعه یی ارزشها و مصالح عالی از جایگاه ویژه یی برخوردارند. نظامهای حقوقی ملی در قالب مفهوم «نظم عمومی» از این ارزشها و مصالح عالی در برابر منافع و آزادی های فردی حمایت بعمل می آورند. علاوه بر آن، نظم عمومی پیشنیاز توسعه و توانمندی یک جامعه و شرط لازم برخورداری از بسیاری مصادیق حقوق شهروندی است. بر این اساس، یکی از مهمترین اهداف نظام تعلیم و تربیت، پرورش شهروندانی آگاه به حقوق و وظایف خود و همچنین متعهد در قبال جامعه است. از اینرو لازم و ضروری بنظر میرسد که برنامه های درسی بگونه یی طراحی و اجرا گردند که بتدریج دانش آموزان را برای زندگی اجتماعی، نظم پذیری و درونی کردن قوانین لازم آماده سازند. دردهه 1960.م، متیو لیپمن، با ارائه برنامه «آموزش فلسفه برای کودکان» الگویی جدید در عرصه تعلیم و تربیت مطرح نمود و بصورت رسمی، آموزش مهارتهای تفکر در مورد کودکان حتی پیش از ورود به دبستان را ممکن تلقی کرد و فلسفه را بعنوان شیوه یی برای پرورش تفکر انتقادی، تفکر خلاق و تفکر مسئولانه مورد استفاده قرار داد. هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش و جایگاه برنامه فلسفه برای کودکان در «نظم عمومی» جامعه میباشد. در این تحقیق از روش تحلیلی توصیفی استفاده شده است. بطور کلی آنچه در این برنامه بخوبی تمرین میشود، استفاده از استدلالهای منطقی است که درنهایت دانش آموز را بسوی قضاوت صحیح، مسئولیت پذیری و...سوق میدهد. میتوان ادعا نمود که برنامه آموزش فلسفه برای کودکان از طریق «اجتماع پژوهشی»، یکی از مناسبترین روش های تربیت است که منجر به تربیت شهروندان آگاه، فکور، نظم پذیر و مسئول می شود و شرایط زندگی در یک جامعه سالم و پویا را فراهم مینمایند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که بسیاری از مهارتهایی که از طریق برنامه آموزش فلسفه برای کودکان تقویت میشود، درواقع مهارتهایی هستند که محورهای اصلی تربیت شهروندی را تشکیل میدهند. بطورکلی دانش آموزان از طریق این برنامه به دانش، مهارتها و نگرشهایی دست مییابند که آنها را قادر میسازد بعنوان عضو یک جامعه، حضور فعال و موثر در عرصه های مختلف داشته باشند و در برقراری نظم عمومی نقش بسزای را ایفا نمایند.
    کلیدواژگان: فلسفه برای کودکان، اجتماع پژوهشی، نظم عمومی
  • محمدرضا واعظ شهرستانی صفحه 93
    در نوشتار حاضر چارچوبی به منظور تسهیل گفتگوی فلسفی با کودکان، معلمان مدارس و دانشجویان تحصیلات تکمیلی بکار برده شده است. این چارچوب، در جهت کمک برای انجام گفتگویی هدایت کننده است و درنهایت، کندوکاوی نظام مند را برای شرکت کنندگان شکل میدهد. این کندوکاو، با یک سوال، مسئله یا موقعیتی مبهم آغاز می شود و با نوعی تجزیه و تحلیل و شفاف سازی یا یک راه حل رضایت بخش به پایان میرسد. باید توجه داشت که چارچوبی که در اینجا ارائه میگردد، جایگزینی برای ارزشهای اجتماعی و شناختی که به منظور تمایز میان گفتگوی دقیق و دیگر شیوه های گفتمان بکار میرود، نیست. درحقیقت این چارچوب برای سازماندهی گفتگو بنحوی است که ارزشهای اجتماعی و شناختی بتوانند برحسب یکدیگر به ساخت و تقویت راه حل برای پرسشهای درست بپردازند. با درنظرگرفتن این ارزشهای اجتماعی و شناختی، چارچوب مدنظر میتواند بطور آموزشی و تربیتی بکار رود؛ به اینصورت که دانش آموزان میتوانند اصول و کاربردهای استدلال و منطق صوری و نیز عادتهای تعامل دموکراتیک را فرابگیرند. این چارچوب شامل شش مرحله است و این مراحل دارای نظم و ترتیب مشخصی هستند، اما چنین نیست که ترتیب و توالی آنها انعطاف ناپذیر باشد. درحقیقت، مادامی که شرکت کنندگان در بحث میدانند که در کجای چارچوب مدنظر قرار دارند، گفتگو میتواند میان مراحل به عقب و جلو حرکت کند و حتی از بعضی مراحل صرف نظر نماید. این مراحل به ترتیب عبارتند از: 1) شناسایی مسائل مرتبط با اهداف؛ 2) تنظیم و مرتب کردن سوالهای مناسب و مرتبط؛ 3) تنظیم و مرتب کردن فرضیه ها در پاسخ به سوالها؛ 4) شفاف سازی و آزمودن فرضیه ها در گفتگو و تایید، تجدیدنظر و یا رها کردن آنها؛ 5) آزمایش فرضیه ها از نظر تجربی و تصدیق و تجدیدنظر و یا رها کردن آنها؛ 6) اجرای فرضیه های تصدیق شده. سرانجام، گفتگوی توصیف شده در چارچوب موردنظر، تنها در صورتی امکانپذیر است که شرکت کنندگان بتوانند خود را در یک کندوکاو مشارکتی شریک یکدیگر بدانند و این در صورتی ممکن است که آنها به تهیه فهرست مشترکی از پرسشها و روش های مشترک پیگیری آنها متعهد شوند.
    کلیدواژگان: فلسفه و کودک، گفتگوی کلاسی، کندوکاو مشارکتی
|
  • Morteza Esmaili Kartiji Page 5
    As a potential talent, creativity demands attention and training. This is because this ability, like all other human abilities, cannot become actualized unless it is developed. Therefore, parents, nursery schools, and schools should provide the context for the growth of creativity in children from the early years of their childhood. Creativity is one of the most supreme and complicated activities of the human mind which should be taken into consideration by the educational system. It depends not only on individual’s intelligence and thoughts but also on their character. Considering the role of the educational system as the instructor and developer of creative and inquisitive human resources, we must ask the important question of to what extent our educational system leads students to this direction. Therefore, we can consider research, alongside teaching, to be one of the most important purposes of education, which demands the attention of authorities. It seems that schools and teachers have a very critical duty in this regard. In addition to promoting research activities, teachers should motivate the students to become involved in research and teach them correct research methods. Accordingly, the present paper examines the different dimensions of creativity, such as the concept of creativity, the process of creative thinking, characteristics of creative individuals, influential factors in creativity, teachers’ role in developing creativity, methods of promoting and developing creativity among students, and the role of research in training creative students. Here, after discussing the ideas of teachers and experts in the field of education with regard to the concept of creativity and the process of creative thinking, the writer tries to provide an answer to the following questions: Is creativity an internal or an external process? Does it require discipline or self-motivation? While referring to various research findings, the writer also explores the personal and psychological features of creative people and highlights their differences from non-creative people. In another part, he reviews the effective factors in creativity as well as the factors that prevent creative thinking. Given the roles of teachers and families in developing creativity, it is also tried to provide an answer to the question of whether the developers of creativity should be creative themselves or not. Finally, reference is made to the various methods that scholars in the field of education propose for establishing and developing creativity and the flourishing of creative talents.
    Keywords: creativity, research, creative thinking, child, teacher
  • Mohammad Heydar Yaqubi Page 19
    School is the first formal sub-system where order and discipline are taught to students in order to prepare them for living in today’s society. The role of schools and the interactions existing there in establishing public order is of prime importance. The main question posed in the present study is what kind of school and which school functions could be efficient in establishing public order. Unfortunately, the number of academic studies conducted in this regard is very limited, and public order is one of the topics that has remained neglected like a barren curriculum. In our present educational system, it is considered to be an evident and unimportant problem, which is why it is not a part of formal school curricula. In this research, the author has attempted to explain the problem and initially searched for the related material in the existing literature and then performed a qualitative content analysis of the discussed categories, referents, and concepts. Finally, it is concluded that the interactions between the three groups of school masters, teachers, and students play a great role in creating public order. Moreover, it is emphasized that if we pay more attention to such interactions in a school where there is a harmony among these three groups, a more efficient system of public order will be observed in society.
    Keywords: school, public order, school masters, teachers, students
  • Nawwab Muqarrabi Page 37
    In this paper, the author has tried to review and reconstruct the story of Hayy Ibn Yaqzan as the prototype of philosophical story writing for teaching thinking, deliberation, and rationalization in the Iranian-Islamic paradigm from a new perspective. He has also attempted to explain the methods of employing it in the classroom and philosophical research circles. Although the Iranian-Islamic culture and philosophy contains several rich literary, scientific, and philosophical elements and components, they have not yet attracted the attention of the researchers in the field of education as much as they deserve. Nor have they been explored by practitioners in the recent program of Philosophy for Children (P4C). Some of the people who advocate this program or translate its related works in Iran believe that Philosophy for Children has a western origin and is fed by western culture and philosophy. As a result, they claim that they must follow the “methods” and “ideas” of the founders and pioneers of this program. They even believe that they should translate their stories, which are incompatible with the Iranian lifestyle and Islamic culture and worldview, and publish them with a large circulation in order to teach the so-called selected method of thinking. In contrast, the author of this paper argues that Hayy Ibn Yaqzan is not a normal philosophical story and can, rather, be used as an inspiring model of philosophical story writing in the native Program of Philosophy and Children (P&C) in Iran provided that it is revised, rewritten, and modified to some extent. Of course, there are also many other philosophical stories among Persian philosophical and literary works that can be useful in this regard.
    Keywords: Hayy Ibn Yaqzan, model of story writing, native Program of Philosophy, Children (P, C), Islamic lifestyle, research circles
  • Muhammad Hassan Mirza Muhammadi, Hamid Ahmadi Hedayat, Mustafa Karimi Page 55
    Public order is one of the important subjects in the field of education. This is because order and discipline play a crucial role in human life, and teachers should try to plant the seeds of knowledge, faith, piety, and discipline in the students’ prepared and fertile minds in order to harvest the fruit of righteous human beings. The educational teachings and recommendations of religious leaders concerning the correct training of children indicate that the teaching of order and discipline demands particular attention. Given the fact that the Fundamental Reform Document of Education functions as a map for the educational methods and directions of the country, it is of prime importance to investigate it by paying attention to the different components of public order. Therefore, the present paper addresses these components through a content analysis of the studies related to public order in the Holy Qur’an. Having described the principles of public order, the authors analyze and explore it with regard to the solutions suggested in the Fundamental Reform Document of Education. The components of public order in the Qur’an are: cooperation, council, fulfillment of obligation, security, and forbidding injustice. In the solutions proposed in the Document, more attention has been paid to the first three components while the fourth and fifth are almost neglected.
    Keywords: public order, Holy Quran, Fundamental Reform Document of Education, education, training
  • Soghra Babapour, Sediqeh Ahmadi, Fariba Akbarzadeh Page 69
    The senses of inquiry and curiosity in children can be used as the most important bases for a correct, principled, and efficient educational system. Here, the teaching of philosophy, because of its tight relationship with practice, is of particular significance. Teaching philosophy means teaching rationalizing or thinking to children. Philosophizing can help us lead children towards self-perfection. In this way, they will develop critical and creative thinking abilities and internalize several educational concepts. From among the educational outcomes of such a teaching process, we can refer to the learning of order and discipline. In this process, the child learns about order in act and behavior through mental order and organization rather than external force. In Islamic philosophy, Mulla Sadra bases his practical wisdom on theoretical wisdom. Moreover, he derives the thinking and reasoning abilities from Man’s rational faculty in the field of theoretical wisdom. Therefore, through training the rational faculty of a rational child, one can explain the significance of discipline and teach it to them.
    Keywords: Mulla Sadra, philosophy, child, order, discipline, practical wisdom
  • Masumeh Qadamyari, Roxana Rashidpour Page 79
    In all societies, supreme values and interests hold a particular station. The national legal systems support these supreme values and interests versus individual freedoms and benefits in the form of “public order”. Additionally, public order is the prerequisite for social development and gaining power by a society and the necessary condition for enjoying many instances of citizenship rights. Accordingly, one of the most important purposes of the system of education is training citizens who are well aware of their own rights and duties and are also committed to society. Therefore, it seems necessary to design and execute the curricula in a way to gradually prepare students for social life, discipline, and internalization of necessary laws. In 1960s, by presenting the project of Philosophy for Children (P4C), Matthew Lipman introduced a new model to the field of education which officially considers the teaching of thinking skills to children to be possible even before entering school. In this project, philosophy is used as a method for developing critical thinking, creative thinking, and responsible thinking. The purpose of the present study is to explore the role and place of the Philosophy for Children Program in “public order” in society employing an analytic-descriptive design. Generally speaking, what is extensively practiced in this Program is the use of logical reasoning, which ultimately leads students towards correct judgment and accepting responsibility. It can be claimed that the Program of Teaching Philosophy for Children through “community of inquiry” is one of the most efficient educational methods which results in training cognizant, thoughtful, disciplined, and responsible citizens and provides the conditions for living in a healthy and dynamic society. The results of this study indicate that many of the skills reinforced through the Program of Teaching Philosophy for Children are those which constitute the main elements of citizenship training. Generally speaking, through employing this program, students develop certain types of knowledge, skills, and views which enable them, as members of society, to have active and efficient presence in various fields and play a determining role in establishing public order in society.
    Keywords: Philosophy for Children, community of inquiry, public order
  • Mohammad Reza Vaez Shahrestani Page 93
    In my experience and that of my colleagues, children and adults without philosophical training are nevertheless capable of discerning ethical, aesthetic, political and other philosophical dimensions of their own experience, of recognizing problematic aspects of that experience, and of inquiring toward judgment and action intended to resolve what is problematic in that experience. In my work in pre-school through university classrooms around the world, I have often seen classroom dialogues that are highly democratic and that evidence many kinds of critical and creative thinking, yet tend to be disorganized and haphazard, lacking direction and momentum, because of a lack of a shared framework for systematic inquiry. In this article, I present a framework I have used for facilitating philosophical dialogue with children, school teachers and graduate students, in my work for the Institute for the Advancement of Philosophy for Children (IAPC). The framework I present is meant to be an aid for conducting dialogue construed as systematic, collaborative inquiry. I think of such inquiry as having a trajectory in the shape of an arc, beginning with some kind of question, problem or vague opportunity, and ending in some kind of satisfactory resolution or fulfillment. The framework I present here is not a substitute for the social and cognitive virtues that distinguish rigorous dialogue from other modes of discourse; it is intended to structure the exercise of those virtues so that they can reinforce and build on each other toward a meaningful resolution of the questions at hand. It is intended to structure the exercise of those virtues so that they can reinforce and build on each other toward a meaningful resolution of the questions at hand. Regarding those virtues, the framework can be used pedagogically: students can learn the principles and the uses of argumentation and informal logic, as well as habits of democratic interaction. The framework consists of six stages. There is an order to the stages, but the order isn’t lock-stepped: the dialogue can move back and forth between stages and even jump around among them, so long as the participants know where they are within the framework and which tasks have been accomplished. The hierarchy of these stages is as follows: 1) identify issues relevant to purposes; 2) formulate and organize relevant questions; 3) formulate and organize hypotheses in response to questions; 4) clarify and test hypotheses in dialogue and confirm, revise or abandon; 5) experiment with hypotheses in experience and warrant, revise or abandon; 6) implement warranted hypotheses. Finally, the kind of dialogue described in the intended framework is only possible if individual participants see themselves as partners in one collaborative inquiry, if they commit to a shared agenda of questions and to shared methods of pursuing those questions.
    Keywords: Philosophy, Children, classroom dialogue, collaborative inquiry