فهرست مطالب

رفتار حرکتی - پیاپی 23 (بهار 1395)
  • پیاپی 23 (بهار 1395)
  • تاریخ انتشار: 1395/03/31
  • تعداد عناوین: 10
|
  • علی کاشی*، زهره شیروانی ها صفحات 15-32
    هدف از اجرای این پژوهش، بررسی تاثیر بازخورد عمومی و غیر عمومی بر اجرا و یادگیری حرکتی کودکان کم توان ذهنی آموزش پذیر بر اساس دو دیدگاه متفاوت به توانایی ها می باشد. گروه نمونه پژوهش شامل 30 کودک کم توان ذهنی آموزش پذیر بود که به دو گروه بازخورد عمومی و غیر عمومی تقسیم شدند و دو آزمایش را اجرا نمودند. در آزمایش اول از افراد خواسته شد تا توسط یک توپ فوتبال، به هدفی مشخص با پا شوت بزنند. در این تکلیف، تفاوتی بین دو گروه در دوره تمرینی مشاهده نگردید (P=0.918). زمانی که هر دو گروه بازخورد منفی دریافت نمودند، ارائه بازخورد عمومی منجر به نامطلوب بودن اجرا نسبت به بازخورد غیر عمومی گشت (P=0.003). در آزمون یادداری نیز گروه تمرین عمومی عملکرد پایین تر و معناداری را نسبت به گروه بازخورد غیر عمومی داشتند (P=0.001). علاوه براین، آزمایش دوم تاثیرات پایدار بیشتری را مورد بررسی قرار داد. نتایج آزمون های یادداری که یک روز پس از تمرین تکلیف پرتابی انجام گردید نشان داد زمانی که بازخورد منفی ارائه گشت، آزمودنی هایی که بازخورد غیر عمومی را در زمان اجرای تکلیف دریافت کرده بودند، عملکرد بهتری نسبت به گروه بازخورد عمومی داشتند (P<0.05). این یافته ها اهمیت جمله بندی (نوع کلمات و شیوه بیان) بازخورد را اثبات نموده و نشان می دهد بازخورد غیر عمومی در اجرا و در یادگیری حرکتی موثر تر از بازخورد عمومی می باشد و مربیان هنگام ارائه بازخورد باید بر جنبه هایی از توانایی ها که قابل یادگیری است تاکید داشته باشند.
    کلیدواژگان: بازخورد منفی و مثبت، توانایی، بازخورد عمومی و غیر عمومی، کودکان کم توان ذهنی
  • ملیحه عباسپورآنی*، محمد شریعت زاده جنیدی، غلامرضا لطفی، سید جلال نقوی الحسینی صفحات 33-48
    با توجه به مشکلات تعادل و قدرت در دانش آموزان کم توان ذهنی، این پژوهش با هدف بررسی تاثیر یک دوره تمرین قدرتی تعادلی بر تعادل ایستا و قدرت ایزومتریک دختران کم توان ذهنی آموزش پذیر انجام گردید. 26 نفر از دختران کم توان ذهنی آموزش پذیر 10 تا 15 سال در این پژوهش شرکت کردند که به دو گروه تجربی) با میانگین سنی 82/1±72/13 سال،قد 46/±8 146 سانتی متر، وزن 94/15±15/43 کیلوگرم، ضریب هوشی 17/7±38/61 و سن عقلی 22/1±16/7 سال) و گروه کنترل (با میانگین سنی 88/1±06/14 سال، قد 75/92±10/148 سانتی متر، وزن 07/11±48/46 کیلوگرم، ضریب هوشی 03/5±30/61، سن عقلی 07/1 ±18/7 سال و حدود عقب ماندگی 44/82±1/5 سال) تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه 50 دقیقه ای تمرینات تعادلی و قدرتی را انجام دادند. پیش و پس از اتمام دوره تمرین از شرکت کنندگان آزمون ایستادن روی یک پا برای سنجش تعادل ایستا با چشم باز و بسته و نیز آزمون قدرت ایزومتریک عضلات باز کننده کمر به عمل آمد. نتایج آزمون تحلیل واریانس بین گروهی با اندازه های تکراری نشان می دهد که نمرات تعادل ایستا با چشم باز و چشم بسته و نیز قدرت عضلات باز کننده کمر در سطح 05.0 ≥P معنا دار می باشد و گروه تجربی در هر سه متغیر بهبود معناداری را تجربه کرده است؛ بنابرین، تاثیر تمرین بر تعادل ایستا با چشمان باز و بسته و نیز قدرت عضلات تنه، معنا دار می باشد و می توان از این شیوه تمرینی برای بهبود تعادل ایستا و قدرت ایزومتریک دختران کم توان ذهنی آموزش پذیر استفاده نمود
    کلیدواژگان: کم توان ذهنی، تعادل ایستا، قدرت ایزومتریک، تمرینات تعادلی، تمرینات قدرتی
  • جعفر محمدی*، امین قمری، سیده اختر حصاری صفحات 49-64
    هدف از پژوهش حاضر، بررسی تعداد خطاهای ایجاد شده برای یادگیری یک مهارت حرکتی شامل ضربه به توپ فوتبال جهت ایجاد نوع متفاوتی از یادگیری (یادگیری ضمنی در برابر یادگیری آشکار) بود. بدین منظور، 36 آزمودنی از دانش آموزان دختر 1210 سال در سه گروه 12 نفری کم خطا، پرخطا و تمرین متغیر، هشت بلوک 25 تایی را در مرحله اکتساب برای هر هشت فاصله متفاوت اجرا کردند. سپس، از آزمودنی ها خواسته شد تا هرگونه تکنیکی که برای انجام موفقیت آمیز تکلیف استفاده کرده اند را گزارش کنند و عملکرد آن ها یک هفته بعد در یادداری، تکلیف دوگانه و انتقال در فاصله جدید با استفاده از خطای مطلق و متغیر ارزیابی شد. نتایج در مرحله اکتساب، پیشرفت معنا داری را برای سه گروه نشان داد (P=0.001). با این وجود، گروه کم خطا دارای خطای کمتری بودند (P=0.001). همچنین، تعداد قوانین گزارش شده در گروه کم خطا پس از تمرین، به طور معنا داری کمتر از دو گروه دیگر بود (P=0.001). نتایج آزمون یادداری و تکلیف دوگانه نیز عملکرد بهتر؛ یعنی خطای مطلق و متغیر کمتری را برای گروه کم خطا نسبت به دو گروه دیگر نشان می دهد (P=0.001). در انتقال فاصله جدید نیز گروه تمرین متغیر، خطای مطلق، متغیر کمتر (P=0.001) و عملکرد بهتری داشتند. از یافته ها استنباط می شود که کاهش خطا در طول تمرین منجر به یادگیری ضمنی مهارت ضربه فوتبال در کودکان کم سن می شود و این نوع یادگیری در شرایط اختلال (تکلیف دوگانه) در مقایسه با یادگیری آشکار، باثبات باقی می ماند، اما تعمیم پذیری و انتقال مهارت در شرایط جدید در یادگیری آشکار بهتر است.
    کلیدواژگان: یادگیری ضمنی، یادگیری آشکار، کم خطا، پرخطا، تکلیف دو گانه
  • ایوب اسدی *، علیرضا فارسی، بهروز عبدلی صفحات 65-78
    هدف از این پژوهش، بررسی دستورالعمل های توجه بیرونی نزدیک و توجه بیرونی دور بر عملکرد و کینماتیک پرش افقی ورزشکاران ماهر می باشد. آزمودنی ها شامل 15 نفر از دانشجویان عضو تیم بسکتبال و والیبال دانشگاه با میانگین سنی 4±23 سال بودند که به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب شدند. تکلیف آزمون، پرش افقی بود که نه پرش در سه شرایط مختلف توجه بیرونی نزدیک، توجه بیرونی دور و کنترل انجام شد (در هر شرایط سه پرش). شرکت کنندگان هیچ دستورالعمل توجهی را در شرایط کنترل دریافت نکردند. در شرایط توجه بیرونی نزدیک، تمرکز روی مقیاس خط کشی شده روی کف پوش پرش و در شرایط توجه بیرونی دور، روی مخروطی در فاصله پنج متری خط پرش بود. داده های کینماتیک با استفاده از سه مارکر در مفصل زانو و هشت دوربین موشن آنالیز مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر نشان داد که شرکت کنندگان در دو شرایط توجه بیرونی دور و نزدیک، به طور معناداری نسبت به شرایط کنترل، طول پرش بیشتر و حداکثر فلکشن کمتری دارند. نتایج پژوهش حاضر از فرضیه عمل محدود شده حمایت کرده و نشان می دهد که تمرکز روی اثرات حرکات در محیط عملکرد حرکتی نظیر پرش افقی را بهبود می بخشد.
    کلیدواژگان: کانون توجه، بیرونی نزدیک، بیرونی دور، کینماتیک حرکت، پرش افقی
  • سمیه ابوطالبیان الیادرانی، مریم نزاکت الحسینی*، رخساره بادامی صفحات 79-96
    هدف از پژوهش حاضر، تعیین اثر یک دوره تمرین با محرک های بینایی بر زمان واکنش انتخابی تکواندوکاران مرد می باشد. این پژوهش از نوع مطالعات نیمه تجربی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه کنترل بود و جامعه آماری آن را تکواندوکاران مرد 10 تا 16 سال که در نیمه اول سال (1392) به سه باشگاه در شهر اصفهان مراجعه کرده و دارای کمربند قرمز بودند تشکیل دادند که از این تعداد، 30 نفر (16/2 ± 2/13) به صورت در دسترس انتخاب شدند و به شکل تصادفی به دو گروه تجربی (15 نفر) و کنترل (15 نفر) تقسیم گردیدند. گروه تجربی، تمرین با محرک های بینایی و گروه کنترل، تمرینات رایج تکواندو را به مدت هشت هفته، هر هفته سه جلسه و هر جلسه 45 دقیقه انجام دادند. ابزار مورد استفاده در این پژوهش ، دستگاه دوره بی پاسخی روان شناختی و زمان واکنش مدل 9010 بود که به منظور سنجش زمان واکنش انتخابی در مراحل پیش آزمون و پس آزمون استفاده گردید. همچنین، پس از جمع آوری داده ها از روش آماری تحلیل کوواریانس (0.05 =α) استفاده شد. یافته ها نشان می دهد که هشت هفته تمرین با محرک های بینایی، تاثیر معناداری بر کاهش زمان واکنش انتخابی پای راست و چپ در ضربات دولیوچاگی، آپ دولیوچاگی و باندال چاگی گروه تجربی (P=0.001) دارد؛ بنابراین، این احتمال وجود دارد که تمرین با محرک های بینایی، روش تمرینی سودمندی برای بهبود زمان واکنش انتخابی در تکواندوکاران باشد.
    کلیدواژگان: تکواندو، زمان واکنش انتخابی، سیستم بینایی، تمرین با محرک های بینایی
  • فرشته عموزاده*، سبا حسنوند، کیانوش هاشمیان، رسول حمایت طلب صفحات 97-110
    هدف از پژوهش حاضر، مقایسه تاثیر بازی درمانی و دارو درمانی بر رشد مهارت های حرکتی درشت و دامنه توجه دانش آموزان مبتلا به اختلال بیش فعالی/ نقص توجه می باشد. بدین منظور، از بین 65 دانش آموز مبتلا به اختلال بیش فعالی، تعداد 40 نفر انتخاب گردیدند و بر اساس سن و نتایج پیش آزمون که به وسیله آزمون اولریخ و خرده آزمون تیک زنی آزمون کیتلر لارنت تیریو انجام شد به چهار گروه کنترل، بازی درمانی، دارو درمانی و ترکیبی (10=N) تقسیم شدند. سپس، کودکان در گروه بازی درمانی به مدت 18 جلسه 45 دقیقه ای تحت تاثیر بازی های برگرفته از برنامه «ورزش برای همه» موسسه هیومن کنتیک آمریکا قرار گرفتند. افراد گروه دارو درمانی نیز دوره دارویی خود را براساس تشخیص پزشک معالج و به مدت شش هفته آغاز کردند. همچنین، کودکان گروه ترکیبی تحت تاثیر عامل مداخله گر (بازی و دارو) قرار گرفتند و در پایان، توسط ابزار اندازه گیری اولریخ، مهارت های حرکتی درشت و دامنه توجه توسط ابزار اندازه گیری کیتلر لارنت تیریو ارزیابی گردید. علاوه براین، به منظور تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس چند متغیره مانوا استفاده شد. یافته ها حاکی از آن است که بازی درمانی و درمان ترکیبی باعث بهبود مهارت های حرکتی درشت و دامنه توجه دانش آموزان بیش فعال/ نقص توجه گردیده است. همچنین، دارو درمانی تنها باعث بهبود دامنه توجه این کودکان گردیده و بر رشد مهارت های حرکتی بی تاثیر بوده است. با توجه به یافته های این پژوهش پیشنهاد می شود برای کودکانی که مبتلا به این اختلال هستند از درمان ترکیبی استفاده شود.
    کلیدواژگان: بازی درمانی، دارو درمانی، مهارت های حرکتی درشت، دامنه توجه، دانش آموزان بیش فعال، نقص توجه
  • ولی الله کاشانی*، منصوره آذری صفحات 111-142
    هدفازپژوهشحاضر،تعیینرواییوپایایینسخهفارسی پرسش نامه تجربه نوجوانان در ورزش می باشد. بدین منظور، 400 ورزشکار دختر و پسر در سطوح مختلف ورزشی از بین ورزشکاران رشته های مختلف به شکلنمونه گیریتصادفی انتخاب گردیدندو نسخهفارسی پرسش نامه تجربه نوجوانان در ورزش را تکمیل کردند. ابتدا، با استفادهاز روش ترجمه باز ترجمه ،رواییصوری و صحتترجمه پرسش نامه تایید گردید. در ادامه،به منظورتعیینرواییسازهپرسش نامه ازتحلیلعاملیتاییدیمبتنی بر مدل معادلاتساختاری استفاده شد و برایتعیینهم سانیدرونی آن، ضریبآلفایکرونباخ به کار رفت. پایاییزمانیسوال ها نیز توسط ضریبهم بستگی درون طبقه ایدرروش آزمون آزمونمجددبررسی گردید وبرایتعیینهنجار،نقاطدرصدیمورداستفاده قرار گرفت. یافته های پژوهش حاکی از عدم برازش مطلوب مدل اولیه پرسش نامه تجربه نوجوانان در ورزش (37 سوالی) می باشد. پس از حذف 10 سوال (عامل تجربیات منفی)، مدل مرتبه اول و دوم از شاخص های برازندگی قابل قبولی برخوردار شدند. علاوه براین، ضرایبآلفایکرونباخوهم بستگیدرون طبقه اینشان داد کهنسخهفارسی پرسش نامه تجربه نوجوانان در ورزش با 27 سوال ازهم سانی درونی و پایایی زمانیقابل قبولیدربیننوجوانان ورزشکاربرخورداراست؛ لذا، نسخه فارسی پرسش نامه تجربه نوجوانان در ورزش به عنوان ابزاری روا و پایا قابلیت استفاده شدن توسطپژوهشگراندر جهت شناسایی اثرات مشارکت ورزشی بر جنبه های مختلف زندگینوجوانان را دارا می باشد.
    کلیدواژگان: مهارت های فردی و اجتماعی، مهارت های شناختی، هدف گزینی، ابتکار عمل، تجربیات منفی
  • اعظم انفرادی دوغ ابادی، حمیدرضا طاهری تربتی*، علیرضا صابری کاخکی، کریم نیکخواه صفحات 143-156
    هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر یک دوره تمرینات تعادلی و ترکیبی شناختی بر نوسانات قامتی زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس می باشد. در این پژوهش، 30 نفر از زنان 25 تا 45 ساله عضو انجمن ام . اس خراسان رضوی با نمره ناتوانی جسمانی (یک تا چهار) شرکت داشتند که به صورت تصادفی به سه گروه مساوی (دو گروه تجربی و یک گروه کنترل) تقسیم شدند. گروه های تجربی به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه تمرینات تعادلی مرکز ثقل را انجام دادند و گروه تمرینات ترکیبی نیز علاوه بر تمرینات مرکز ثقل، یک تکلیف شناختی را حین انجام حرکات اجرا نمود . ارزیابی نوسانات قامتی بیماران به وسیله تست ایستادن روی صفحه نیرو، قبل و بعد از دوره تمرینات انجام شد و میانگین نوسانات مرکز فشار اندازه گیری گردید. همچنین، جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون لون و تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته ها نشان می دهد که تفاوت معناداری بین میانگین نوسانات گروه ها در دو سطح قدامی خلفی و میانی جانبی وجود دارد. آزمون توکی نیز بیانگر آن است که بین میانگین نوسانات گروه های تجربی با گروه کنترل در هر دو سطح قدامی خلفی و میانی جانبی تفاوت معناداری وجود دارد (P<0.05). به طور کلی، نتایج پژوهش نشان می دهد که تمرینات تعادلی مرکز ثقل و ترکیبی شناختی، موجب کاهش نوسانات قامتی زنان مبتلا به ام. اس می شود.
    کلیدواژگان: مولتیپل اسکلروزیس، تمرینات مرکز ثقل، تکلیف شناختی، نوسانات قامتی
  • ماهر رشیدی*، زهرا پورآقایی اردکانی، احسان زارعیان صفحات 157-170
    هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر خستگی ناشی از شدت های متفاوت تمرین بر زمان بندی پیش بین انطباقی همراه با تغییرات درون کوششی است. آزمودنی ها یک گروه 15 نفری با دامنه سنی 97/0±33/20 سال بودند که به صورت داوطلبانه در دسترس از میان دانشجویان پسر کارشناسی دانشگاه علامه طباطبایی انتخاب شدند. پس از انتخاب آزمودنی ها و نرم افزار (نرم افزار زمان بندی پیش بین انطباقی)، کلیه آزمودنی ها در سه سطح مختلف خستگی (استراحت، شدت متوسط و شدت بالا )، یک بلوک 10 کوششی از تکلیف پیش بینی را با سرعت های درون کوششی افزایشی و کاهشی بر روی تردمیل انجام دادند. پس از بررسی طبیعی بودن داده ها با استفاده از آزمون کلموگروف اسمیرونوف و نیز بررسی تجانس واریانس هاتوسط آماره لوین، داده ها با استفاده از تحلیل واریانس مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری (05/0) تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان می دهد که در سرعت افزایشی، خطای متغیر خستگی ناشی از شدت متوسط تمرین (50 درصد) معنادار نمی باشد (05. P>0)، اما خطای مطلق معنادار است (05.P<0). همچنین، خطای متغیر، خطای مطلق و نیز خستگی ناشی از شدت بالای تمرین (80 درصد) معنادار می باشد (05.P<0). براساس یافته ها، در سرعت کاهشی، تاثیر خستگی ناشی از شدت متوسط تمرین (50 درصد) خطای متغیر و خطای مطلق در اجرای زمان بندی پیش بین انطباقی معنادار نمی باشد (05. P>0)، اما خستگی ناشی از شدت بالای تمرین (80 درصد) در اجرای زمان بندی پیش بین انطباقی در خطای مطلق و متغیر معنادار است (05. P<0). به طور کلی، نتایج نشان داد که محرک های سریع تر و خستگی ناشی از شدت بالای تمرین، با افت بیشتری در عملکرد زمان بندی پیش بین انطباقی همراه هستند.
    کلیدواژگان: خستگی، شدت تمرین، زمان بندی پیش بین انطباقی
  • محمدرضا اشتری*، احمد فرخی، محمود شیخ، مهدی نمازی زاده، ناصر نقدی صفحات 171-184
    هدف از پژوهش حاضر، مطالعه اثر تمرین در آب به همراه دلفین و بدون دلفین بر مهارت های حرکتی درشت کودکان هشت ساله مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم می باشد. آزمودنی ها، 10 کودک هشت ساله مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم در جزیره کیش بودند که به صورت تصادفی در دو گروه تمرین در آب به همراه دلفین و تمرین در آب بدون دلفین قرار گرفتند. جمع آوری داده ها از طریق آزمون برونینکس اوزرتسکی انجام گرفت و آزمودنی های هر دو گروه پس از پیش آزمون که اجرای آزمون برونینکس اوزرتسکی بود، به مدت 16 جلسه برنامه اسپارک را در خشکی انجام دادند. علاوه براین، گروه تمرین در آب به همراه دلفین پس از اجرای برنامه اسپارک، به تمرین در آب به همراه دلفین پرداخت؛ درحالی که گروه دیگر به اندازه گروه تمرین در آب به فعالیت در آب بدون حضور دلفین مشغول بود. در پایان جلسه شانزدهم، از آزمودنی های هر دو گروه آزمون برونینکس اوزرتسکی به عمل آمد. تجزیه و تحلیل داده ها از طریق آزمون تحلیل کوواریانس نشان می دهد که پس از دوره تمرین، تفاوت معناداری در مهارت های تعادل، قدرت و هماهنگی اندام فوقانی دو گروه مشاهده می شود (P<0.05)؛ در حالی که در فاکتورهای سرعت دویدن، چابکی و هماهنگی دو سویه تفاوتی مشاهده نمی شود (P>0.05). همچنین، مقایسه نمره کلی مهارت حرکتی درشت بر اساس مجموع نمرات هر یک از خرده آزمون ها بیانگر تفاوت معنادار گروه تمرین در آب به همراه دلفین با گروه تمرین در آب بدون دلفین می باشد (P<0.05). این یافته ها تایید مجددی است بر این نکته که تمرین در آب به همراه دلفین موجب بهبود مهارت های حرکتی درشت کودکان دارای اختلالات طیف اوتیسم می گردد
    کلیدواژگان: اوتیسم، تمرین در آب به همراه دلفین، قدرت، تعادل
|
  • Ali Kashi *, Zohreh Shirvaniha Pages 15-32
    The aim of this study was to examine the effect of generic and non-generic feedback on motor performance and learning in mentally retarded children based on two approaches about abilities. 30 mentally retarded children were selected and divided into two generic and non-generic feedback groups and performed two experiments. In the first experiment, subjects were asked to kick a soccer ball into a specific target. During the acquisition period there was no difference between the two groups (P=0.918). However, after receiving negative feedback, providing generic feedback resulted in worse performance than non-generic feedback (P=0.003). In retention test, providing generic feedback during practice caused worse performance (P=0.001). In second experiment we examined more permanent consequences. Results of retention test, performed one day after practicing a throwing task, showed that participants who received non-generic feedback during practice outperformed the generic feedback group, after receiving a negative feedback statement (P
    Keywords: Ability, Positive, Negative feedback, Generic, Non, Generic feedback, Mentally Disabled Children
  • Malihe Abbaspourany*, Mohammad Shariat Zadeh, Gholamreza Lotfi, Jalal Naghavi Alhoseini Pages 33-48
    For problems with balance and strength in mentally retarded student, the aim of this study was to investigate the effect of a selective training program on static balance & isometric strength in female educable mental students with mental retardation. 26 females’ educable mental retardation, between 10 and 15 years of age participated in this research and they were divided into two different groups, experimental group (Age: 13.72±1.82 Years, Height: 146±8.46 cm, weight: 43.15±15.94 kg, IQ: 61.38±7.17 mental age: 7.16±1.22 years) and controls group (age: 14.06±1.88 years, height: 148.92±10.75 cm, weight: 46.48±11.07 kg, IQ: 61.30±5.03, mental age: 7.18 ±1.07). Experimental group performed a selective training program for 8-week, three times a week, and each section lasted for 50 minutes performs strength and balance exercise training. One leg Balance with opened and closed eyes were evaluated using one leg stance test, and isometric strength test for trucks extensors were assessed using an isometric dynamometer before& after training program. Repeated measured between subject analysis revealed that experimental group, improved significantly (P≤0.05) on Balance with eyes opened and closed in addition improved significantly on leg strength. Therefore, this training program had affirmative effect on static balance & isometric trunks strength and can be applied to educable mentally retarded children.
    Keywords: Mental retardation, Static balance, Isometric strength, Balance training, Strength training
  • Jafar Mohamadi *, Amin Ghamari, Seyedeh Akhtar Hesari Pages 49-64
    The present study was aimed at investigating the number of errors made during learning a motor skill, putting the soccer ball, to create different type of learning (implicit learning vs. explicit learning). For this purpose, 10-12 year-old female children trained in three groups of 12 of errorless, error full and variable practice that performed 8 blocks of 25 trials for 8 different distances. Then, the subjects were asked to report each technique that they have used to perform the task successfully. Their performance was evaluated a week later in retention, dual transfer and novel distance transfer tests using absolute and variable error. There was a statistically significant improvement in the acquisition phase for each group (P=0.001); however, errorless group had lower error (P=0.001), also the number of rules reported after training was significantly lower than the two other groups (P=0.001). The results of retention and dual transfer test showed better performance (namely less absolute and variable error) for the errorless group than the other groups (P=0.001); however, the variable practice group in the novel distance transfer test had less absolute and variable error (P=0.001) and therefore better performance. Findings concluded that the reduction of errors during practice leads to implicit learning of putting soccer in female young children, and this type of learning compared with explicit learning under conditions of disorder (dual task) remains stable, but the generalization and skill transfer to novel conditions is better in explicit learning.
    Keywords: Implicit learning, Explicit learning, Errorless, Error full, Dual transfer?
  • Ayoub Asadi *, Alireza Farsi, Behrooz Abdoli Pages 65-78
    The purpose of the present study was to investigate the effect of near external and far external focus of attention on performance and kinematic of horizontal jump in skilled athletes. Participants were 15 males’ students’ member of volleyball and basketball team with an average age (23±4) that purposefully selected. The task was the horizontal jumping test which was executed under three condition (3 trials in per conditions; CON, EXN and EXF). Participants in the control condition did not receive any instruction, in EXF condition, participants were instructed to focus on a cone 5m far from the jumping lines, in EXN condition, participants were instructed to focus on the jumping lines on the floor. Kinematic data of knee joint was recorded by 3 markers in knee joint and 8 camera motion analysis. The results indicated that participant in EXN and EXF condition had significantly higher performance and also less maximum knee flexion than CON condition (P≤0.05). However, there was no significant difference between EXF and EXN condition (P>0.05). The result of the present study support “constrained action hypothesis” and show that focusing on the movement effect on the environment improve motor performance like jumping.
    Keywords: Focus of attention, Proximal External, Distal External, Kinematic, Horizontal Jump
  • Somayeh Abootalebian, Maryam Nezakat Alhoseini *, Rokhsareh Badami Pages 79-96
    The purpose of the present study was to investigate the effect of visual stimuli training on choice reaction time in male taekwondo players. This study was a quasi-experimental research with a pretest/protest design and a control group. The participants were 10 to 16 year-old male taekwondo players who practiced in three different gyms in Isfahan (first half of 1392) and had a red belt. From among these players, a number of 30 players (mean age of 16.2 ± 2.13) were selected through convenience sampling and were randomly divided into experimental (n=15) and control (n=15) groups. The experimental group participated in 8 weeks of visual stimuli training (3 sessions per week, each session 45 minutes); however, the control group did their common taekwondo training during the practice. In order to measure choice reaction time, the psychological refractory period apparatus and reaction time model 9010 were used for both the pre- and post-tests. Analysis of covariance was used to analyze the collected data (α=0.05). The results showed that 8 weeks of visual stimuli training had a significant effect on reducing choice reaction time on right and left foot in Ap Dollyo Chagi, Dollyo Chagi, Bahndall Chagi kicks (p=0.001). Therefore, it can be concluded that visual stimuli training can be an effective training method to help improve choice reaction time in taekwondo players.
    Keywords: Choice reaction time, Taekwondo, Visual system, Visual stimuli training?
  • Fereshteh Amouzadeh*, Saba Hasanvand, Kiyanush Hashemiyan, Rasul Hemayattalab Pages 97-110
    The prime objective of the current study was to comparative the impact of game and pharmacotherpay upon the development of the attention span and gross motor skills in children suffering from ADHD. Amongst the 65 children diagnosed with ADHD, 45 were randomly selected and divided in 4 groups on the basis of their age and the results of given pretests conducted via Ulrich’s test and KLT ticking mini-test. These four groups included the control group, the game therapy group, the pharmacotherpay group, and the combined game and pharmacotherpay group. The game therapy group was then subjected to eighteen 45-minute-long sessions of games selected from "sport for all program" designed by American Institution of Human Kinetics. The pharmacotherpay group was subjected to a six-week-long medication-based treatment prescribed by a specialist, and the combined game and pharmacotherpay group were simoltunuously subjected to both therapeutic strategies. Multivariate analysis of variance (MANOVA) was used to analyze the data. The findings indicated that both combined game and pharmacotherapy and game therapy strategies could significantly improve the attention span and motor skills of children with ADHD, whereas pharmacotherpay alone could solely develop the attention span of these children. Based on the findings oft he present research, it is strongly recommended that a combined game and pharmacotherapeutical strategy be applied to ensure the efficient improvement of attention span and motor skills in children with ADHD.
    Keywords: Pharmacotherapy, Game therapy, Attention span, Gross motor skills, ADHD suffering children
  • Valiallah Kashani*, Mansoureh Azari Pages 111-142
    The purpose of this study was determining validity and reliability and normalization of the Persian version of the young experience questionnaire in sport. For this purpose, 400 boys and girls with different levels of skills and in different fields, were chosen by random sampling and completed the Persian version of the young experience questionnaire in sport. At first it was confirmed by using translation-back translation method and face validity and translation accuracy. For determining questionnaire constructive validity of confirmatory factor analysis based on structural equations model was used for determining questionnaire Internal consistency of Cronbach alpha coefficient was used for temporal reliability of items intra-class correlation coefficient under test-retest method was used to study temporal reliability of items and percentile points was used for normalization. The results showed that the first model of Persian Version of the Young Experience Survey in Sport (37 questions) was not favorable fit indexes. After eliminating the ten questions of the Negative Experiences factor, the second model with 27 questions had acceptable fit index. In addition, Cronbach alpha coefficient and intra-class correlation coefficient showed that Persian version of the young experience questionnaire in sport with 27 questions has an acceptable and temporal and internal reliability among young athletes. So Persian version of the young experience questionnaire in sport has the usability by researchers in order to identify the effects of sports participation on various aspects of young's life.
    Keywords: Personal, Social skills, Cognitive skills, Goal setting, Initiative, Negative experiences
  • Azam Enferadi Doughabadi, Hamidreza Taheri Torbati *, Alireza Saberi Kakhki, Karim Nik Khah Pages 143-156
    Multiple sclerosis is the most widespread inflammatory disease. One of the main problems of individuals afflicted with MS is postural control. According to the significant needs for postural control, the present study aims to examine the effect of a course of balancing and combinational exercises on postural fluctuations of women with MS. In this study, 30 women, aged 25-45, who were members of MS Society of Khorasan Razavi and had a physical disability score of (1-4), were randomly assigned to three equal groups (two experimental groups and a control group). Experimental groups did center balancing exercises for eight weeks, three sessions each week. Combinational exercises group also did a cognitive task during the center balancing exercises. Fluctuations in patients’ posture were measured by standing on a power platform pre and post balancing exercises and the average fluctuation of the center of pressure was measured. Leaven and Covariate Analysis were used for comparison of means. The results showed that there is a significant difference between the average fluctuations of two groups in anterior-posterior and medial-lateral. The results of Tukey test showed that there is a significant difference between the average fluctuations of experimental groups in anterior-posterior and medial-lateral (P
    Keywords: Multiple sclerosis, Center balancing exercises, Cognitive task, Postural fluctuations
  • Maher Rashidi *, Zahra Pooraghaei Ardakani, Ehsan Zarian Pages 157-170
    The aim of this study was to examine impact of different intensities of exercise fatigue on increasing and decreasing intra trial stimulus speed on coincidence-anticipation timing. Subjects were 15 volunteer students (20.33±0.97) years of Allameh Tabataba’i University. After sampling and choose proper software (coincidence-anticipation timing software) anticipation all subjects performed 1 block consist of 10 trial with intra trial variation under three fatigue conditions: rest, moderate-intensity and high-intensity exercise on treadmill until the participants reached a steady state of 50% and 80% of heart rate reserve (HRR), respectively. Data was analyzed with Kalmogorov- Smiranov Test normality and homogeneity of variance tests Levine test, repeated measure (ANOVA) and Bonferroni post hoc test frequently in significant level of (0.05). Results showed in increasing rate moderate intensity exercise-related fatigue (50%), variable error was not significant (P>0.05), but absolute error was significant (P0.05), but in high-intensity exercise related fatigue (80%) variable error and absolute error was significant(P
    Keywords: Fatigue, Exercise intensity, Coincidence, anticipation
  • Mohammadreza Ashtari *, Ahmad Farrokhi, Mahmood Sheikh, Mahdi Namazi Zadeh, Naser Naghdi Pages 171-184
    The aim of present study was survey the effect of training in water with and without Dolphin on gross motor skills of 8 years old children with Autism disorder spectrum. The subjects included 10 children (8 years old) who suffered with Autism spectrum disorder in Kish Island; who, assigned randomly to training in water with dolphin and training in water without dolphin groups. Bruininks-Oseretsky test was used for data collection. After pre-test according to Bruininks-Oseretsky test, subjects of both groups, practiced SPARK motor program for 16 sessions. The first group swam with dolphins after doing correct SPARK motor program; while, in the same time, other group training in water without dolphin. After training period, subjects participated in Bruininks-Oseretsky test. The analysis of data by ANCOVA showed that, there was significant difference in balance, strength and coordination of upper limbs factors (P0.05). The comparison of total score on gross motor skills according to total point of every subtest showed significant difference in training in water with dolphin with training in water without dolphin groups (P
    Keywords: Autism, Training in water with dolphin, Strength, Balance