فهرست مطالب

Veterinary Research - Volume:17 Issue:2, 2016
  • Volume:17 Issue:2, 2016
  • تاریخ انتشار: 1395/05/08
  • تعداد عناوین: 12
|
  • هیرا انجوم، شهلا گل بخاری *، محمد عارف خان، محمد اویس، ضیاء الله موغال، حافظ کاشف شهزاد، فرح ایجاز، مظهر اقبال صدیقی، امداد الله خان، عایشه صفدر چودری، راحله اختر، صدف اسلم، حمید اکبر، محمد آصف، محمد کاشف معان صفحات 78-83
    در این مطالعه، اثربخشی دو ایمپلنت مش فتق یعنی پرولن معمولی و مش مرکب جدید پرولن-ویکریل برای ترمیم فتق شکمی تجربی در سگ ها مورد ارزیابی قرار گرفت. 12 قلاده سگ سالم نژاد مونگرل انتخاب و به صورت تصادفی به سه گروه A، B و C (تعداد = 4) تقسیم شدند. در همه گروه ها، لاپاروسکوپی آزمایشی انجام شد؛ از اینرو، غلاف رکتوس خلفی و صفاق با هم بخیه زده شدند، در حالی که، یک نقیصه 5 × 5 سانتیمتری در شکم عضله رکتوس و غلاف رکتوس قدامی ایجاد شد. برای هرنیوپلاستی، مش فتق (پرولن: گروه A؛ مش مرکب پرولن-ویکریل: گروه B) در غلاف رکتوس خلفی پیوند زده شد. در گروه C (کنترل)، مش پیوند زده نشد؛ در عوض شکاف لاپاروتومی بعد از هرنیورافی بسته شد. درد پس از عمل جراحی، چروکیدگی مش و چسبندگی به عنوان عواقب کوتاه مدت مورد ارزیابی قرار گرفتند. پس از عمل جراحی، درد در محل جراحی به طور معنی داری در گروه B (مش مرکب) کمتر (P<0.001) بود؛ چروکیدگی مش نیز به طور معنی داری در گروه B (42/21%، P<0.05) کمتر از آن در گروه A (چروکیدگی مش پرولن: 18/58%) بود. گروه B (مش مرکب) همچنین چسبندگی های کمتر از 25% (P≤0.013، 50/0 ± 75/0 Mean ± SE:) را موقع ارزیابی بر اساس مقیاس کمی دیاموند اصلاح شده نشان داد؛ و مقیاس کیفی سختی چسبندگی همچنین یا عدم چسبندگی (تعداد = 2)، یا تنها چسبندگی های سست (تعداد = 2) را در گروه B (مش مرکب) به تصویر کشید، در مقایسه با گروه A (پرولن) که چسبندگی بیشتر و وجود چسبندگی های متراکم نیازمند به برش کند را نشان داد. لذا، برتری مش مرکب پرولن-ویکریل نسبت به مش پرولن با توجه به انقباض کمتر مش، چسبندگی های کمتر و عدم عوارض پیگیری کوتاه مدت اثبات شد.
    کلیدواژگان: چسبندگی، سگ، هرنیوپلاستی، انقباض مش، فتق شکمی
  • کیانگ گنگ*، نینگ کیو، مینگ، فو نیو، سوای، لی کواین صفحات 84-88
    پاستورلا مولتوسیدا پرندگان عامل مسبب وبای طیور است که یکی از بیماری هایی می باشد که توسعه صنعت طیور را تحت تاثیر قرار می دهد. به منظور مطالعه اثربخشی واکسن زیر واحد نوترکیب ساخته شده با ژن PtfA پاستورلا مولتوسیدا پرندگان، قطعه ژن تکثیر یافته به روش واکنش زنجیره ای پلیمراز از پاستورلا مولتوسیدا پرندگان به داخل حامل بیان پروکاریوتی pET32a کلون شد، و pET23a-ptfA پلاسمید نوترکیب تهیه گردید. ژن در ای. کولای BL21(DE3) بیان و پروتئین هدف rPtfA خالص سازی شد. سپس پروتئین تخلیص شده با ادجوانت فروند مخلوط شده و واکسن زیر واحد نوترکیب تهیه شد. سه گروه جوجه تحت عنوان rPtfA، واکسن زنده تخفیف حدت یافته و PBS به ترتیب با واکسن زیر واحد نوترکیب، واکسن زنده تخفیف حدت یافته، و PBS واکسینه شدند. آنتی بادی های سرم، تکثیر لنفوسیت های خون محیطی (PBLP) و سطح اینترفرون-γ (IFN-γ) مترشحه از لنفوسیت های خون محیطی مورد آزمایش قرار گرفتند. در نهایت، جوجه های ایمن شده با پاستورلا مولتوسیدا حاد پرندگان به چالش کشیده شدند و میزان حفاظت اندازه گیری شد. ELISA غیر مستقیم نشان داد که سطوح آنتی بادی ها در گروه های rPtfA و واکسن زنده تخفیف حدت یافته به طور معنی داری بیشتر از سایر گروه ها بودند (P<0.01)، و اولی اندکی کمتر از دومی بود. آزمایش های PBLP و IFN-γ نشان دادند که مقدار SI و سطوح IFN-γ القا شده توسط ConA در دو گروه واکسن به طور معنی داری بیشتر از گروه های PBS (P<0.01) بودند، و گروه واکسن تخفیف حدت یافته بیشتر از گروه rPtfA بود. میزان حفاظت واکسن rPtfA و واکسن زنده تخفیف حدت یافته به ترتیب 45% و 75% بودند. نتایج نشان دادند که واکسن زیر واحد نوترکیب PtfA توانست سطح ایمنی و اثر حافظتی در جوجه های واکسینه شده را القا کند، اما به میزان اندکی رضایت بخش بود.
    کلیدواژگان: پاستورلا مولتوسیدا پرندگان، اثربخشی ایمنی، واکسن زیر واحد نوترکیب، rPtfA
  • عزیزاله خداکرم تفتی*، علی محمدی، قاسم فرجانی کیش صفحات 89-97
    ویروس اسهال ویروسی گاو (BVDV) یکی از مهمترین عوامل بیماریزای ویروسی گاو در جهان به شمار می رود. هدف از مطالعه حاضر تعیین خصوصیات مولکولی و آنالیز، فیلوژنتیک عفونت BVDV در تعدادی از گاوهای استان فارس، ایران می باشد. به همین منظور در پایش اولیه، تعداد 400 نمونه خون از 12 گاوداری صنعتی با سابقه اسهال، سقط جنین یا تولد گوساله های ضعیف جمع آوری و به روش RT-PCR مورد آنالیز قرار گرفت. در مرحله بعد، تعداد 100 نمونه خون و بیوپسی بافت گوش از گاوهای آلوده مرحله اول بعد از 3 هفته تهیه گردید و با روش های ACE، IHC و RT-PCR مورد ارزیابی مقایسه ای قرار گرفتند. نتایج آزمایش RT-PCR در پایش اولیه نشان دهنده آلودگی 16 مورد از 400 نمونه مورد آزمایش (4%) بود. همچنین 8 مورد از 100 نمونه مرحله بعدی به وسیله همه روش های تشخیص به صورت یکسان مثبت (8%) تشخیص داده شد. واکنش ایمنی به آنتی ژن BVDV به صورت رنگ قهوه ای گرانولر در سیتوپلاسم سلول های پوششی اپیدرم، فولیکول های مو و سلول های استرومایی زیر جلدی مشاهده گردید. آنالیز توالی ژنتیک، هر دو ژنوتیپ BVDV-1 و BVDV-2 را نشان داد که در ترسیم درخت فیلوژنی به نام های BVDV1-FarsA، BVDV1-FarsB و BVDV2-FarsA معرفی گردید. در مجموع بر اساس نتایج این مطالعه با توجه به حضور هر دو ژنوتیپ ویروس در گاوهای منطقه، اهمیت تشخیص و حذف گاوهای دارای عفونت مزمن و پایدار برای کنترل و ریشه کنی بیماری در استان فارس مورد تاکید قرار می گیرد.
    کلیدواژگان: ویروس اسهال ویروسی گاو، گاو، خصوصیت مولکولی، آنالیز فیلوژنتیک
  • سومایا سیف ابوآکادا، سماح شهاتا ادا * صفحات 98-105
    این مطالعه جهت بررسی اثر بخشی تجویز خوراکی فبندازول (20 میلی گرم/کیلوگرم وزن بدن) قبل و بعد از عفونت تجربی خرگوش های دچار سرکوب ایمنی با انسفالیتوزون کانیکولی انجام شد. تعداد 30 خرگوش به پنج گروه تقسیم شدند: NN (سرکوب ایمنی نشده؛ آلوده نشده)، IN (سرکوب ایمنی شده؛ آلوده نشده)، IPI (سرکوب ایمنی شده؛ آلوده حفاظت شده)، ITI (سرکوب ایمنی شده؛ آلوده درمان شده) و II (سرکوب ایمنی شده؛ آلوده). فبندازول به صورت پروفیلاکتیک به مدت 7 روز متوالی قبل از آلودگی با انسفالیتوزون کانیکولی و به صورت درمان به مدت چهار هفته با شروع در روز 28 پس از چالش (PC) تجویز شد. خرگوش های آزمایش با تزریق داخل صفاقی 105 × 2 اسپور انسفالیتوزون کانیکولی آلوده شدند. پارامترهای مورد بررسی وزن بدن، ردیابی اسپور در ادرار، سنجش آنتی بادی سرم، و تغییرات خونی، بیوشیمیایی و هیستوپاتولوژی بودند. گروه های IPI و ITI به طور معنی داری BWT نهایی بهتری نسبت به گروه II نشان دادند. اسپورها در ادرار همه خرگوش های آلوده از روز 28 PC و تا پایان مطالعه شناسایی شدند. گروه IPI حداقل مقادیر آنتی بادی ها (IgG) را در مقایسه با گروه های ITI و II نشان داد. در مورد تغییرات هیستوپاتولوژیکی، شدت ضایعات به ویژه در خرگوش های II و به میزان کمتری در خرگوش های ITI قابل ملاحظه و مشخص بود. بهبود قابل توجهی در خرگوش های IPI مشاهده شد. می توان چنین نتیجه گیری نمود که فبندازول تا حدی در حفاظت خرگوش ها در برابر عفونت انسفالیتوزون کانیکولی موثر بود، در حالی که وقتی به صورت درمانی مورد استفاده قرار گرفت اثرات قابل توجهی نشان نداد.
    کلیدواژگان: انسفالیتوزون کانیکولی، فبندازول، سرکوب ایمنی شده، خرگوش
  • سعید نجدی، غلامرضا نیکبخت بروجنی*، نریمان شیخی، سعید چخکار صفحات 106-110
    هلیکوباکتر پیلوری یک باکتری گرم منفی و میکرو آئروفیلیک است که به عنوان عامل عفونت معده در بیش از نیمی از مردم جهان شناخته می شود. در این مطالعه، تولید پادتن زرده (IgY) ضد هلیکوباکتر پیلوری در بلدرچین و ارزیابی تاثیر روش های مختلف ایمن سازی بر عیار آنتی بادی تولید شده در زرده تخم ها مورد بررسی قرار گرفت. جهت ایمن سازی از پادگن تولید شده از باکتری کامل استفاده شد. چهل بلدرچین ژاپنی (Coturnix japonica) انتخاب و به چهار گروه تقسیم شدند. به گروه اول یک دوز کامل از پادگن (108 × 3 باکتری غیر فعال شده) به صورت داخل عضلانی تزریق شد، در حالیکه گروه دوم نیمی از این دوز و گروه سوم نیز یک دوز کامل را به صورت خوراکی دریافت کردند. IgY از تخم بلدرچین با روش ترسیبی و با استفاده از آب و کلروفرم جداسازی شد. از آزمون های سرم شناسی دات بلات و الایزا جهت تعیین حضور و سنجش عیار پادتن IgY در زرده ها استفاده شد. نتایج این مطالعه نشان داد که بلدرچین همانند مرغ قادر به تولید IgY ضد هلیکوباکتر پیلوری است. پادتن تولید شده در بلدرچین عیار و ویژگی بالایی داشته و می تواند برای اهداف درمانی و تحقیقاتی مورد استفاده قرار گیرد. به علاوه نتایج این تحقیق نشان می دهد که میزان بالاتری از پادگن، قادر به تولید عیار بالاتری از پادتن نمی شود و در بلدرچین برای ایجاد پاسخ ایمنی کارآمد در برابر هلیکوباکتر پیلوری، روش تزریقی ضروری نیست.
    کلیدواژگان: الایزا، هلیکوباکتر پیلوری، IgY، بلدرچین
  • د. ناگالاکشمی*، ک. سریدهار، پارتا سراتی سواین، آ. گوپالا ردی صفحات 111-117
    اثر جایگزینی Zn غذایی مکمل شده از منبع غیرآلی (ZnCO3) با Zn آلی (Zn متیونین؛ Zn-met) در 72 موش صحرایی (483/1 ± 42/98 گرم) با تخصیص تصادفی در چهار جیره غذایی (شش تکرار به ازای هر جیره، سه موش صحرایی برای هر تکرار) مورد بررسی قرار گرفت. جیره پایه با ترکیبات تخلیص شده بدون Zn تهیه شد. جیره کنترل (AIN-76A) حاوی ppm 12 Zn از ZnCO3 (100-I) بود. در سایر جیره های غذایی، ZnCO3 با Zn-met به نسبت50 (50I:50O) ، 75 (25I:75O) یا 100% (100-O) جایگزین شد. وزن بدن به صورت هفتگی و مصرف خوراک روزانه به مدت 14 هفته ثبت شدند. خون از طریق پونکسیون خلف حفره چشمی در روزهای 70 و 80 به ترتیب جهت اندازه گیری ترکیبات هماتولوژی و بیوشیمیایی مختلف سرم، و فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدان در همولیزات جمع آوری شد. موش های صحرایی از نظر آنتی ژنی با RBC گوسفند در روز 73 به منظور ارزیابی پاسخ ایمنی هومورال (HIR) و روز 95 برای پاسخ ایمنی با واسطه سلولی (CMIR) مواجه شدند و در پایان دوره پرورش جهت جمع آوری کبد، عضله، پانکراس و کلیه ها برای اندازه گیری Zn و شاخص های استرس اکسیداتیو در کبد به طور انسانی کشته شدند. داده ها با استفاده از طرح کاملا تصادفی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. افزایش وزن و مصرف خوراک، ترکیبات هماتولوژی و بیوشیمیایی سرم، محتوای Zn در اندام ها (به استثنای کبد) تحت تاثیر جایگزینی ZnCO3 با Zn-met قرار نگرفتند. مقادیر Zn در سرم و کبد همراه با جایگزینی 50% ZnCO3 با Zn-met در مقایسه با جایگزینی 0 یا 100% بیشتر بودند (P<0.05). پراکسیداسیون لیپیدی کمتر (P<0.05) و فعالیت های بیشتر (P<0.05) گلوتاتیون پراکسیداز و گلوتاتیون ردوکتاز با جایگزینی 50 و 75% ZnCO3 با Zn-met در مقایسه با جایگزینی 0 یا 100% مشاهده شدند. کربونیل های پروتئینی و گلوتاتیون احیا شده در کبد تحت تاثیر قرار نگرفتند، در حالی که TBARS با جایگزینی Zn-met (%100-50) برای ZnCO3 کاهش یافت. HIR و CMIR با افزایش مکمل سازی Zn-met افزایش یافت و بیشترین پاسخ همراه با مکمل سازی %100-75 Zn-CO3 با Zn-met دیده شد. می توان چنین نتیجه گرفت که مکمل سازی 50 یا 75% ZnCO3 با Zn-met پاسخ ایمنی و آنتی اکسیدان را در موش های صحرایی افزایش داد بدون اینکه اثری روی رشد داشته باشد.
    کلیدواژگان: وضعیت آنتی اکسیدانی، ایمنی، Zn غیرآلی، Zn آلی، عملکرد
  • آذین توکلی*، محمد محمودی فرد، امیر حسن رضوی فرد صفحات 118-123
    گاستروپکسی پیشگیرانه روشی در جلوگیری از وقوع سندرم اتساع و چرخش معده است که شرایط تهدید کننده حیات می باشد. هدف از این مطالعه مقایسه گاستروپکسی برشی، کمربندی و روش کمتر تهاجمی تسهیل شده با اندوسکوپ و ارزیابی پارامترهای مختلف از قبیل مدت زمان جراحی، طول برش و میزان درد در سگ ها بود. 21 سگ بالغ از نژاد مخلوط و میانگین وزنی 6/2 ± 3/14 کیلوگرم به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم شدند. سه روش گاستروپکسی به ترتیب برشی (گروه I)، کمربندی (گروه B ) و تسهیل شده با اندوسکوپ (گروه E) انجام شد. مدت زمان جراحی، طول بیهوشی، طول جراحی و امتیاز درد در 3 ساعت پس از جراحی در کلیه سگ ها ثبت شد. 2 هفته پس از جراحی رادیوگرافی با ماده حاجب جهت بررسی موقعیت معده و مدت زمان تخلیه معده انجام گردید. سونوگرافی جهت ارزیابی موارد گاستروپکسی دو ماه پس از جراحی انجام گردید و چسبندگی بین دیواره معده و پیلوریک آنتروم در سمت راست دیواره بدن در کلیه سگ ها تایید شد. میانگین زمان جراحی، طول برش جراحی و امتیاز درد در گروه E به صورت معنی داری نسبت به گروه I و B کمتر بود (P<0.05). تفاوت معنی داری در مدت زمان تخلیه کامل معده و ضخامت گاستروپکسی پس از جراحی مشاهده نگردید (P>0.05). با توجه به مزایای مشاهده شده در این مطالعه روش تسهیل شده با اندوسکوپ به ویژه اگر توسط جراح با تجربه انجام پذیرد، جایگزین مناسبی برای شیوه برشی و کمربندی در راستای انجام گاستروپکسی پیشگیرانه می باشد.
    کلیدواژگان: سگ، سندرم چرخش معده، کمتر تهاجمی، گاستروپکسی پیشگیرانه
  • ایکنا انیما ازه *، ابره نننا یوگوو، الوچی ویویان انمو، چوکوونونسو فرانسیس ابی، چیجی اکه نوابوازه ایهیگوام، رمانوس چوکوودورو ازاکونکوو، دنیس ننابوایکه اناه صفحات 124-129
    اثربخشی دوزهای تکراری دینازن در موش های صحرایی آلبینو به صورت تجربی آلوده شده با تریپانوزوما بروسی (سویه Gboko) مورد بررسی قرار گرفت. تعداد 30 موش صحرایی آلبینو بالغ ماده به وزن 130 تا 190 گرم برای مطالعه استفاده شدند. آن ها به شش گروه (گروه های A-F) هر کدام دارای پنج موش صحرایی اختصاص داده شدند. گروه های A-D به صورت داخل صفاقی با 106 × 0/1 تریپانوزوم در 400 میکرولیتر خون رقیق شده با PBS آلوده شدند، در حالی که گروه های E (غیر آلوده درمان شده) و F (غیر آلوده درمان نشده) به عنوان گروه های کنترل به کار رفتند. موش های صحرایی در گروه های A-D و همچنین موش های گروه E با 0/7 میلی گرم/کیلوگرم وزن بدن در روز 11 پس از آلودگی درمان شدند. هر چند، گروه های B، C و D، دو، سه و چهار دوز تکراری دارو به فواصل هفتگی متعاقب درمان اولیه دریافت کردند. پاکسازی کامل انگل در مدت 120 ساعت پس از درمان رخ داد. وجود انگل در خون، حجم متراکم شده سلولی (PCV)، تعداد کل گلبول های قرمز خون (RBC)، و گلبول های سفید خون (WBC)، مقدار هموگلوبین (Hb)، دمای رکتوم، و وزن بدن جهت ارزیابی اثربخشی درمان استفاده شدند. متعاقب درمان و پاکسازی انگل از خون، بهبود (P<0.05) در مقادیر پارامترهای اندازه گیری شده هنگام مقایسه با کنترل های غیر آلوده وجود داشت. هر چند، عود عفونت در موش های صحرایی گروه A، B و C با کاهش منتجه در وضعیت بالینی و مقادیر پارامترهای مورد استفاده جهت ارزیابی اثربخشی مشاهده گردید. ما چنین نتیجه گرفتیم که چهار درمان متوالی با استفاده از دوز مشابه در فاصله هفتگی در مدیریت عفونت تجربی تریپانوزوما بروسی در موش های صحرایی موثر است.
    کلیدواژگان: دینازن، هماتولوژی، موش صحرایی، تکرار درمان، تریپانوزوما بروسی
  • احمد فوضی *، عادل فاید، حسن یوسف، امر السید، میکائیل زشوک صفحات 130-133
    مایکوباکتریوم اویوم تحت گونه پاراتوبرکولوزیس (MAP) عامل مسبب بیماری یون، بیماری مهم اقتصادی در نشخوارکنندگان سراسر دنیا می باشد. عامل بیماری در مصر برای اولین بار در سال 2005 جدا شد. از آن پس، پاتوژن در استان های مختلف مصر شناسایی شد. به منظور ردیابی منبع عفونت، تعیین ژنوتیپ با استفاده از روش های ساده با قدرت تفکیک و تمایز بالا از قبیل تعداد متغیر تکراری های پشت سر هم - واحد تکراری پراکنده مایکوباکتریایی (MIRU-VNTR) در کشورهای مختلف انجام شدند. تاکنون اطلاعات منتشر شده ای راجع به تعیین ژنوتیپ MIRU-VNTR جدایه های MAP در مصر وجود ندارد. به منظور پرداختن به این موضوع، 100 نمونه مدفوع از سه مزرعه پرورش شیری مشکوک مختلف جمع آوری و کشت داده شدند. 14 جدایه متعلق به یک مزرعه به عنوان MAP شناسایی شدند و تعیین ژنوتیپ با استفاده از واکنش زنجیره ای پلیمراز هشت جایگاه مختلف MIRU-VNTR انجام شد. دو ژنوتیپ مختلف بر اساس پلی مورفیسم اندازه ای در یک جایگاه (VNTR-7) شناسایی شدند که با تعیین توالی تایید شد. کار ما پایه اولیه ساخت پایگاه اطلاعاتی تعیین ژنوتیپ MRIR-VNTR باکتری MAP را در مصر فراهم می کند.
    کلیدواژگان: مصر، INMV، MIRU، VNTR، پاراتوبرکولوزیس
  • جی، سئون یون، جینهو پارک* صفحات 134-136
    این گزارش دو مورد اپیتلیومای سباسه و خصوصیات ایمونوهیستوشیمی آن را با رنگ آمیزی ایمنی CK 14، CK 18، p63، Ki67 و Bcl-2 توصیف می کند. مورد شماره یک، یک قلاده سگ ماده 12 ساله نژاد اسپانیل کوکر انگلیسی سالم با تظاهرات چندین ندول پوستی بیش از یک سال بود. مورد شماره دو، سگ ماده عقیم هفت ساله نژاد پودل با تاریخچه توده انفرادی پنج ماهه بود. رنگ آمیزی هماتوکسیلین و ائوزین نشان داد که ندول ها در هر دو مورد لوبول های نامنظم متشکل از سلول های اپیتلیال در اطراف سبوسیت های به خوبی تمایز یافته بودند. سلول های توموری از لحاظ CK14 و p63 مثبت اما برای مارکر CK18 منفی بودند. علاوه بر این، رنگ آمیزی ایمونوهیستوشیمی برای مارکر پرولیفراسیون Ki67 به ترتیب 1/13% و 4/12% سلول های مثبت را در دو مورد نشان داد. همچنین، Bcl-2، که در تومورهای خوش خیم سباسه انسانی به میزان زیادی بیان می شود، در هسته ها و سیتوپلاسم سلول های بازالوئید مشاهده شد. کاربرد آنتی بادی های CK14، CK18، p63، Ki67 و Bcl-2 اطلاعات بیشتری برای تشخیص اپیتلیومای غدد سباسه و پیش آگهی در این دو مورد فراهم نمود.
    کلیدواژگان: Bcl، 2، سیتوکراتین، سگ، ایمونوهیستوشیمی، اپیتلیومای غدد سباسه
  • محمد شافی الزما، مالی سادهاسیوان ساباریش بابو *، نارایانان کریشناونی، پاراکاسام مانوج پرابهاکار، سنتهیلنایاگام همالاتا، نیتین ژوزف د. سوزا صفحات 137-140
    دو سگ با گروه های سنی متفاوت با سابقه رشد دهانی، خونریزی، ترشح بیش از حد بزاق، تنفس بد، بی اشتهایی و اختلال در بلع ارجاع داده شدند. معاینه فیزیکی رشد شبه گل کلمی مایل به رنگ قرمز در لثه نزدیک دندان های پیش و نیش فک پایین را تایید کرد. پروفایل های بیوشیمیایی سرم و هماتولوژی در محدوده نرمال بودند. رادیوگرافی ساده رشد وسیع درگیر کننده فک پایین و لثه را تایید نمود. بنابراین، برداشت قسمت قدامی فک پایین به منظور خارج نمودن توده های توموری انجام شد. در نهایت سگ ها بعد از جراحی بدون سختی در خوردن جیره مایع و نیمه جامد بهبود یافتند. پیش آگهی پس از عمل جراحی برای سگ های مبتلا به تومور دهانی به نوع تومور و وسعت بیماری در زمان جراحی بستگی دارد. در دو مورد بالا، تومورها خوش خیم بودند و برداشت قسمت قدامی فک پایین پیش آگهی بسیار خوب و بهبودی بدون عود مجدد تومور را فراهم نمود.
    کلیدواژگان: سگ، تومورهای وسیع دهانی، برداشت قسمت قدامی فک پایین
  • جمشید رزم یار*، امیرحسین زمانی صفحات 141-143
    عفونت کیسه زرده و مرگ و میر جنینی در داخل تخم در پرندگان، ایجاد شده به واسطه خانواده انتروباکتریاسه، پدیده ای نادر نیست؛ اما گزارش های اندکی از وقوع این شرایط در جوجه های قناری (سرینوس کاناریا) توسط گونه های کلبسیلا موجود است. در یک گله قناری خانگی، مرگ و میر بالا در جوجه های 1 تا 3 روزه گزارش شد. به منظور مطالعه عوامل مسبب، نمونه هایی از کیسه زرده جوجه های قناری یک روزه و مرده در داخل تخم، کشت داده شدند. جدایه های مورد مطالعه توسط تست های بیوشیمیایی و همچنین واکنش زنجیره ای پلیمراز چندگانه اختصاصی جنس و گونه، کلبسیلا پنومونیه تشخیص داده شدند و جهت بررسی حساسیت جدایه ها، تست حساسیت آنتی بیوتیکی در برابر 13 عامل آنتی میکروبیال انجام شد. جدایه های تست شده به جنتامایسین، کلرامفنیکل و استرپتومایسین حساسیت نشان دادند.
    کلیدواژگان: حساسیت آنتی بیوتیکی، قناری اهلی (سرینوس کاناریا)، کلبسیلا پنومونیه، عفونت کیسه زرده
|
  • H. Anjum, S. G. Bokhari *, M. A. Khan, M. Awais, Z. U. Mughal, H. K. Shahzad, F. Ijaz, M. I. Siddiqui, I. U. Khan, A. S. Chaudhry, R. Akhtar, S. Aslam, H. Akbar, M. Asif, M. K. Maan, M.A. Khan, A. Noor, W. A. Khan, A. Ullah, M. A. Hayat Pages 78-83
    In this study, efficacy of two hernia mesh implants viz. conventional Prolene and a novel Prolene-Vicryl composite mesh was assessed for experimental ventral hernia repair in dogs. Twelve healthy mongrel dogs were selected and randomly divided into three groups, A, Band C (n=4). In all groups, an experimental laparotomy was performed; thereafter, the posterior rectus sheath and peritoneum were sutured together, while, a 5 × 5 cm defect was created in the rectus muscle belly and anterior rectus sheath. For sublay hernioplasty, the hernia mesh (Prolene: group A; Prolene-Vicryl composite mesh: group B), was implanted over the posterior rectus sheath. In group C (control), mesh was not implanted; instead the laparotomy incision was closed after a herniorrhaphy. Post-operative pain, mesh shrinkage and adhesion formation were assessed as short term complications. Post-operatively, pain at surgical site was significantly less (P
    Keywords: Adhesion, Dog, Hernioplasty, Mesh contraction, Ventral hernia
  • Q. Gong *, N. Qu, M. F. Niu, C. L. Qin Pages 84-88
    Avian Pasteurella multocida is the causative agent of fowl cholera, a disease much affecting the poultry industry. In order to study the efficacy of the recombinant subunit vaccine constructed with ptfA gene of avian P. multocida, the ptfA gene fragment amplified by PCR from avian P. multocida was cloned into the prokaryotic expression vector pET32a and the recombinant plasmid pET32a-ptfA was obtained. The pET32a-ptfA was expressed in Escherichia coli BL21(DE3) and the target protein rPtfA was purified. The purified protein was then mixed with Freund’s adjuvant and the recombinant subunit vaccine was obtained. Three groups of chickens labeled as rPtfA, attenuated live vaccine and PBS were vaccinated with the recombinant subunit vaccine, attenuated live vaccine and PBS, respectively. Serum antibodies, peripheral blood lymphocyte proliferation (PBLP) and interferon-γ (IFN-γ) level secreted by peripheral blood lymphocyte were tested. The immunized chickens were finally challenged with virulent avian P. multocida and the protection rate was counted. Indirect ELISA showed the levels of antibodies in rPtfA and attenuated vaccine groups were most significantly higher than the other groups (P
    Keywords: Avain Pasteurella multocida, Immune efficacy, Recombinant subunit vaccine, rPtfA
  • A. Khodakaram, Tafti *, A. Mohammadi, Gh. Farjani Kish Pages 89-97
    Bovine viral diarrhea virus (BVDV) is one of the most important viral pathogens of cattle worldwide. The aim of present study was to determine the molecular characterization and phylogenetic analysis of BVDV infection in dairy herds of Fars province, Iran. For initial screening, a total of 400 blood samples were collected from 12 industrial dairy herds with previous history of diarrhea, abortion or birth of weak calves and analyzed using reverse transcription-polymerase chain reaction (RT-PCR) on buffy coat. In the next step, blood samples and also ear notch biopsies were collected from 100 cattle of infected farms three weeks later which were subsequently tested by antigen capture ELISA (ACE), RT-PCR and immunohistochemistry (IHC). The results of nested RT-PCR were successful in 16 out of 400 buffy coat samples (4%) in the initial screening. Also, 8 out of 100 samples (8%) were positive by all practiced tests including RT-PCR, ACE and IHC on buffy coat, serum and skin samples, respectively. Immunoreactivity for bovine BVDV antigen as brown, coarsely to finely granular was observed within the cytoplasm of epidermic epithelial cells, hair follicles and subcutaneous stromal cells. Genetic sequence analyses showed both genotypes, BVDV-1 and BVDV-2. The new isolates were identified as BVDV1-FarsA, BVDV1-FarsB and BVDV2-FarsA in the phylogenetic tree. Since both genotypes of the virus are present in the region, our findings emphasize the importance of monitoring BVDV infection in cattle and suggest detection and elimination of PI animals for controlling and eradication of BVDV in Fars province.
    Keywords: Bovine viral diarrhea virus, Cattle, Molecular characterization, Phylogenetic analysis
  • S. S. Abu, Akkada, S. S. Oda* Pages 98-105
    This study was conducted to evaluate the efficacy of oral administration of fenbendazole (20 mg/kg body weight) prior to and after experimental infection of immunosuppressed rabbits with Encephalitozoon cuniculi. A total of thirty rabbits were divided into five groups: NN (non-immunosuppressed; non-infected), IN (immunosuppressed; non-infected), IPI (immunosuppressed; protected-infected), ITI (immunosuppressed; treated-infected), and II (immunosuppressed; infected) groups. Fenbendazole was administered as a prophylactic for seven successive days before infection with E. cuniculi and as a treatment for four weeks initiated on the 28th day post-challenge (PC). Experimental rabbits were infected with intraperitoneal injection of 2 × 105 E. cuniculi spores. Parameters evaluated were body weight, detection of spores in urine, serum antibody assay, hematological, biochemical and histopathological changes. The IPI and ITI groups showed a significant better final bwt than the II group. Spores were detected in urine of all infected rabbits from the 28th day PC until the end of the study. The IPI group showed the least values of antibodies (IgG) compared to the ITI and II groups. Concerning histopathological changes, the intensity of the lesions was marked particularly in the II rabbits and to a lesser extent in the ITI rabbits. Noticeable improvement was found in the IPI rabbits. It could be concluded that fenbendazole was effective to some extent in protection of rabbits against E. cuniculi infection, while when administered as a therapeutic no significant effects were observed.
    Keywords: Encephalitozoon cuniculi, Fenbendazole, Immunocompromised, Rabbits
  • S. Najdi, G. Nikbakht Brujeni *, N. Sheikhi, S. Chakhkar Pages 106-110
    Helicobacter pylori (H. pylori) is a gram-negative, microaerophilic bacterium that cause the stomach infection in more than 50% of human population worldwide. The aim of this study was to examine the possibility of anti-H. pylori immunoglobulins Y (IgYs) production in quails and evaluate the effect of the different methods of immunization on titers of IgY in egg yolks. Whole cell bacterial antigen was used for immunization of quails. Forty Japanese quails (Coturnix japonica) were divided into four groups. The first group intramuscularly immunized with one dose of antigen (3 × 108 inactivated bacteria) whereas the second group injected with half dose. Third group administered orally. Yolk IgY was isolated using precipitation method of water dilution combined with chloroform. Dot-blot and ELISA (enzyme-linked immunosorbent assay) were used for determining the specificity and quantifying the titer of IgY in egg yolks. Results showed that quails as well as chickens are able to produce anti-H. pylori IgY. Quails antibodies have high titer and specificity that can be used in therapeutic and research purposes. This study indicated that higher amounts of antigen can not develop higher titer of IgY and injection is not necessary for efficient immunization of the quail against H. pylori.
    Keywords: ELISA, Helicobacter pylori, IgY, Quail
  • D. Nagalakshmi *, K. Sridhar, P. S. Swain, A. G. Reddy Pages 111-117
    The effect of replacing dietary Zn supplemented from inorganic (ZnCO3) source with organic Zn (Zn methionine; Zn-met) was investigated in 72 rats (98.42 ± 1.483 g) by randomly allotting to 4 diets (6 replicates/diet, 3 rats/replicate). Basal diet was prepared with purified ingredients without Zn. The control diet (AIN-76A) contained 12 ppm of Zn from ZnCO3 (100-I). In the other diets ZnCO3 was replaced with Zn-met at the rates of 50 (50I:50O), 75 (25I:75O) or 100% (100-O). Weekly body weight and daily feed intake were recorded for 14 weeks. Blood was collected by retro-orbital puncture on the 70th and 80th day to determine haematological and various serum biochemical constituents, and antioxidant enzyme activities in haemolysate, respectively. Rats were antigenically challenged with sheep RBC on day 73 to assess humoral immune response (HIR), and on day 95 for cell mediated immune response (CMIR) and rats were sacrificed at the end of rearing period to collect liver, muscle, pancreas and kidneys for Zn estimation and oxidative stress markers in liver. The data were analysed using completely randomized design. Weight gain and feed intake, hematological and serum biochemical constituents, Zn content in organs (except liver) were not influenced by replacing ZnCO3 with Zn-met. Zinc concentrations in the serum and liver were higher (P
    Keywords: Antioxidant status, Immunity, Inorganic Zn, Organic Zn, Performance
  • A. Tavakoli *, M. Mahmoodifard, A. H. Razavifard Pages 118-123
    Prophylactic gastropexy is a procedure that prevents the occurrence of a life threatening condition known as gastric dilation and volvulus (GDV) in dogs. The objective of this study was to compare incisional, belt loop and minimally invasive endoscopically assisted gastropexy by evaluating different parameters such as surgical time, length of scar and score of pain in dogs. Twenty-one healthy, mixed-breed adult dogs weighting 14.3 ± 2.6 kg were randomly divided into three groups. Three gastropexy techniques applied in the following order: incisional (group I), belt loop (group B), and endoscopically assisted gastropexy (group E). Surgical time, anesthetic time, length of surgical incision and score of pain 3 h after surgery were recorded for all dogs. Two weeks after the surgery, positive-contrast gastrography was used to evaluate stomach position and total gastric emptying time. Ultrasonography was also used to evaluate the gastropexy two months after the surgery. Adhesion was confirmed two months after the surgery between the stomach wall at the pyloric antrum and the right side of the body wall in all dogs by ultrasound. The mean surgical time, length of surgical incision and score of pain were significantly lower in group E compared to group I and B (P0.05). Due to advantages observed in the current study, the endoscopically assisted technique seems to be a suitable alternative to open incisional and belt loop gastropexies for performing prophylactic gastropexy, especially when performed by skilled surgeons.
    Keywords: Canine, GDV, Minimally invasive, Prophylactic gastropexy
  • I. O. Ezeh *, E. N. Ugwu, O. V. Enemuo, C. F. Obi, C. N. Iheagwam, R. C. Ezeokonkwo, D. N. Onah Pages 124-129
    The efficacy of repeated doses of Dinazene® in Albino rats experimentally infected with Trypanosoma brucei (Gboko strain) was investigated. A total of 30 adult female Albino rats weighing 130-190 g were used for the study. They were assigned to six groups (groups A-F) of five rats each. Groups A-D were infected intraperitoneally with 1.0 × 106 trypanosomes in 400 μL of PBS diluted blood while groups E (uninfected treated) and F (uninfected untreated) served as controls. The rats in the groups A-D as well as those in group E were treated with 7.0 mg/kg body weight at day 11 post infection. Groups B, C and D however received two, three and four repeated doses of the drug at weekly intervals following initial treatment. There was complete clearance of the parasite within 120 h post treatment. Parasitaemia, packed cell volume (PCV), total red blood cell (RBC) and white blood cell (WBC) counts, haemoglobin concentration (Hb), rectal temperature, and body weight were used to assay the efficacy of treatment. Following treatment and parasite clearance from the blood, there was improvement (P
    Keywords: Dinazene®, Haematology, Rat, Repeat treatment, Trypanosoma brucei
  • A. Fawzy *, A. Fayed, H. Youssef, A. El, Sayed, M. Zsch, Ouml, Ck Pages 130-133
    Mycobacterium avium subsp. paratuberculosis (MAP) is the causative agent of Johne’s disease, an economically important disease in ruminants worldwide. It was first isolated in Egypt in 2005. Since then, the pathogen has been detected in different Egyptian provinces. In order to trace the source of infection, genotyping using simple methods of high discriminatory power such as mycobacterial interspersed repetitive unit-variable number tandem repeats (MIRU-VNTR) were carried out in different countries. Until now there is no published information about MIRU-VNTR genotyping of MAP isolates in Egypt. To address that point, 100 faecal samples were collected and cultivated from 3 different suspected dairy farms. Fourteen isolates belonging to one farm were identified as MAP and subjected to genotyping using 8 different MIRU-VNTR loci PCRs. Two different genotypes were recognized based on size polymorphism observed in one locus (VNTR-7) that was confirmed by sequencing. Our work provides a preliminary basis of constructing a MIRU-VNTR genotyping database of MAP in Egypt.
    Keywords: Egypt, INMV, MIRU, VNTR, paratuberculosis
  • J. S. Yoon, J. Park* Pages 134-136
    This report describes two cases of sebaceous epithelioma and its immunohistochemical characterization with CK 14, CK18, p63, Ki67 and Bcl-2 immunostaining. Case 1 was a 12-year-old, intact English Cocker spaniel female presenting with multiple skin nodules over one year. Case 2 was a 7-year-old, spayed poodle female with a five-month history of solitary mass. Hematoxylin and eosin (H&E) staining showed that the nodules in both cases were irregular lobules comprised of epithelial cells around well-differentiated sebocytes. Neoplastic cells were positive for CK14 and p63 but were negative for CK18 cell marker. In addition, immunostaining for Ki67 proliferation marker showed 13.1% and 12.4% positive cells in the two cases, respectively. Furthermore, Bcl-2, which is highly expressed in human benign sebaceous tumors, was seen in basaloid cell nuclei and cytoplasm. CK14, CK18, p63, Ki67, and Bcl-2 antibody application provided further information for diagnosing sebaceous epithelioma and for prognosis in these two cases.
    Keywords: Bcl, 2, Cytokeratin, Dog, Immunohistochemistry, Sebaceous epithelioma
  • M. Shafiuzama (Ms) Sabarish Babu *, N. Krishnaveni, P. Manoj Prabhakar, S. Hemalatha, N. J. D. Souza Pages 137-140
    Two dogs of different age groups were presented with the history of oral growth, bleeding, excessive salivation, bad breath, inappetance and dysphagia. Physical examination revealed cauliflower like reddish growth in the gingiva enclosing the mandibular incisiors and canine tooth. Haematology and serum biochemical profiles were within the normal range. Plain radiography revealed extensive growth involving the lower mandible and gingiva. Hence rostral mandibulectomy was performed to excise the tumor mass. The dogs recovered uneventfully after surgery with no difficulty in feeding liquid and semisolid diet. The post operative prognosis for dogs with oral neoplasia depends on type of tumor and extent of disease at the time of surgery. In the above two cases the tumors were benign and rostral mandibulectomy provided excellent prognosis and recovery with no recurrence of tumor.
    Keywords: Dog, Extensive oral tumors, Rostral mandibulectomy
  • J. Razmyar *, A. H. Zamani Pages 141-143
    Yolk sac infection (YSI) and dead-in-shell mortality caused by Enterobacteriaceae in birds are not a rare phenomenon, however there are only a few reports indicating the association between these conditions and Klebsiella spp. among canary chicks (Serinus canaria). There have been reports of high mortality among 1-3 day old canary chicks in an indoor flock of canaries. In order to study the causative agent, yolk sac samples from dead-in-shell and day-old canary chicks were cultured. Klebsiella pneumonia was isolated and identified based on biochemical tests and using genus and species-specific multiplex PCR and later tested for their susceptibility to 13 antimicrobial agents. The isolates showed susceptibility to Gentamycin, Chloramphenicol, Florfenicol and Streptomycin.
    Keywords: Antimicrobial susceptibility, Common canary (Serinus canaria), Klebsiella pneumoniae, Yolk sac infection