فهرست مطالب

  • Volume:13 Issue: 3, 2016
  • تاریخ انتشار: 1395/06/23
  • تعداد عناوین: 12
|
  • امین بیگ زاده، شهناز کهن، نیکو یمانی، حبیب الله رضایی صفحات 220-234
    زمینه و هدف
    شبکه های اجتماعی مجازی، از فن آوری های نوینی می باشد که در دهه گذشته پا به عرصه ارتباطات نهاده است و به طور چشمگیری در حوزه های گوناگون از جمله آموزش، مورد استفاده قرار می گیرد. با توجه به این که این رسانه های نوین اجتماعی، شیوه های زندگی و ارتباطی افراد را دچار تغییراتی کرده است و از طرفی گرایش و توجه دانشگاه ها به استفاده از شبکه های اجتماعی در آموزش دانشجویان می باشد، هدف از انجام پژوهش حاضر، تببین دیدگاه دانشجویان تحصیلات تکمیلی از کاربرد شبکه های اجتماعی مجازی در آموزش بود.
    روش کار
    این مطالعه، به شیوه تحلیل محتوی کیفی انجام شد. 13 مشارکت کننده به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. داده ها با روش ضبط مصاحبه فردی و به صورت نیمه ساختار یافته جمع آوری شد و با استفاده از نرم افزار MaxQdata مورد تحلیل قرار گرفت.
    یافته ها
    تحلیل داده های این تحقیق، منجر به استخراج 476 کد، 59 زیرطبقه، 11 طبقه فرعی و 4 درون مایه اصلی شامل «مزایای شبکه های اجتماعی (3 طبقه فرعی)، آسیب های شبکه های اجتماعی (2 طبقه فرعی)، زیرساخت های لازم برای استفاده از شبکه های اجتماعی در آموزش (3 طبقه فرعی) و توانمندی های شبکه های اجتماعی در آموزش (3 طبقه فرعی)» گردید.
    نتیجه گیری
    این مطالعه مزیت ها، معایب و کاربردهای آموزشی شبکه های اجتماعی مجازی در آموزش را نشان داد. با توجه به اهمیت استفاده از شبکه های اجتماعی در آموزش دانشجویان، پیشنهاد می شود که با فراهم آوردن زیرساخت های لازم از جمله اینترنت پرسرعت، پروتکل های آموزشی و... زمینه ارتقای شبکه های اجتماعی در آموزش فراهم گردد تا دانشجویان بتوانند هر چه بهتر در آموزش از این شبکه ها استفاده کنند.
    کلیدواژگان: شبکه های اجتماعی مجازی، آموزش، دانشجویان، مطالعه کیفی
  • پروین منگلیان شهربابکی، جمیله فرخ زادیان، عصمت نوحی صفحات 235-245
    زمینه و هدف
    مراقبت مبتنی بر شواهد، در سال های اخیر به عنوان یکی از شایستگی های ضروری فارغ التحصیلان رشته پرستاری شناخته شده است. از آن جایی که دانشجویان سال آخر پرستاری در آستانه فارغ التحصیلی قرار دارند، توجه به عوامل موثر در به کارگیری مراقبت مبتنی بر شواهد در آینده حرفه ای آن ها و تاکید بر برنامه ریزی آموزشی جهت تقویت این شایستگی، ضروری است. این مطالعه با هدف ارزیابی آگاهی و عملکرد دانشجویان سال آخر رشته پرستاری در مورد مراقبت مبتنی بر شواهد انجام گرفت.
    روش کار
    پژوهش حاضر، یک مطالعه توصیفی- تحلیلی بود که به شیوه مقطعی در دانشکده پرستاری و مامایی کرمان در سال 1394 انجام شد. داده ها با استفاده از نسخه فارسی پرسش نامه آگاهی و عملکرد دانشجویان پرستاری در مورد مراقبت مبتنی بر شواهد، از 43 دانشجوی سال آخر رشته پرستاری جمع آوری شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی (درصد، میانگین و انحراف معیار) و تحلیلی (ضریب همبستگی Pearson و آزمون ANOVA) در نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
    یافته ها
    یافته ها نشان داد که اکثر دانشجویان (5/53 درصد) آگاهی خوبی در مورد مراقبت مبتنی بر شواهد داشتند. میانگین کل امتیازات آگاهی دانشجویان 34/3 ± 25/12 به دست آمد؛ در حالی که عملکرد اکثر آنان (2/51 درصد) ضعیف و میانگین کل امتیازات عملکرد، 85/7 ± 28/17 بود. بین آگاهی و عملکرد دانشجویان ارتباط مثبت و مستقیمی وجود داشت (56/0 = r).
    نتیجه گیری
    بین آگاهی و عملکرد دانشجویان در مورد مراقبت مبتنی بر شواهد شکاف وجود دارد؛ چرا که با وجود آگاهی خوب در مورد مراقبت مبتنی بر شواهد، عملکرد آن ها ضعیف می باشد. پیشنهاد می شود با برنامه ریزی صحیح، بازنگری در برنامه آموزشی و ایجاد یک محیط مناسب آموزشی برای دانشجویان پرستاری به عنوان پرستاران آینده، بستر مناسبی برای ارتقای مراقبت مبتنی بر شواهد و در نهایت، پیوند تئوری و عمل فراهم گردد.
    کلیدواژگان: آگاهی، عملکرد، مراقبت مبتنی بر شواهد، پرستاری مبتنی بر شواهد، دانشجویان پرستاری
  • حکیمه حضرتی، وحیده زارع گاوگانی، مرتضی قوجازاده، لیلا واحدی صفحات 246-254
    زمینه و هدف
    دورنمای اصلی آموزش پزشکی، بهبود کیفیت مراقبت های بهداشتی می باشد که توسط پزشکان انجام می گیرد. این که پزشکان در چه سطحی و در چه زمانی خدمات خود را ارایه کنند، به آموزش پزشکی وابسته است که دانشجویان پژوهشگری تربیت کند تا پاسخگوی نیازهای در حال تغییر جامعه باشد. یادگیری مبتنی بر مساله به عنوان یکی از روش های یادگیری دانشجو محور، می تواند چنین بستری را فراهم سازد. هدف از انجام مطالعه حاضر، دستیابی به اطلاعات مناسبی برای استفاده موثر از این روش آموزش، در عرصه آموزش پزشکی ایران با استفاده از مرور نظام مند و با ارایه شواهد موجود در این زمینه بود.
    روش کار
    مطالعه حاضر، 16 مقاله انجام شده در زمینه یادگیری مبتنی بر مساله را که در زمینه میزان تاثیر آن در یادگیری، رضایتمندی و اثربخشی آن در آموزش پزشکی بود، مورد بررسی قرار داد. کلیه مقالات با استفاده از کلید واژه های آموزش پزشکی، یادگیری مبتنی بر مساله و ایران و از پایگاه های اطلاعاتی PubMed، Magiran، Google Scholar، SID، IranMedex و ISI که از سال های 94-1382 در ایران منتشر شد، استخراج گردید. نتایج کلیه مطالعات بر اساس چک لیست مطالعات ارزیابی بالینی CASP (Critical Appraisal Skills Programme) و چک لیست مطالعات توصیفی- تحلیلی (STrengthening the Reporting of OBservational studies in Epidemiology یا STROBE) توسط دو ارزیاب مورد بررسی قرار گرفت.
    یافته ها
    از130 مقاله یافت شده، 16مقاله وارد مطالعه گردید. میزان رضایت از این نوع روش آموزش، بالا گزارش شد. همچنین، عملکرد دانشجویان با این روش آموزش خوب بود و تاثیر معنی داری در افزایش یادگیری دانشجویان، به خصوص در حیطه بالینی و عملی، تقویت یادگیری فعال، خودراهبری، انگیزش و تفکر نقادانه داشت.
    نتیجه گیری
    بر اساس نتایج مطالعه حاضر، یادگیری مبتنی بر مساله می تواند به عنوان یک روش آموزش موثر و ارزشمند در آموزش پزشکی ایران مورد استفاده قرار گیرد.
    کلیدواژگان: آموزش پزشکی، یادگیری مبتنی بر مساله، ایران، مرور نظام مند
  • فرناز لیمویی، حسین لیمویی، امیدعلی حسین زاده، بهرام اصل فتاحی، پرویز کریمی ثانی، کاووس شهسواری نیا صفحات 255-267
    زمینه و هدف
    آناتومی سنگ بنای آموزش پزشکی به شمار می رود که از طریق کالبدشکافی جسد صورت می گیرد. در واقع، جسد انسان کتابی است که می تواند زمینه های آموزشی فراوانی را جهت آموزش صحیح طب برای دانشجویان پزشکی و پیراپزشکی فراهم آورد، اما کمبود جسد، یکی از اساسی ترین مشکلات دانشکده های پزشکی محسوب می شود؛ موضوعی که با وجود بالا بودن آموزش های تئوری، آموزش عملی مباحث آناتومی را با مشکل مواجه کرده است.
    روش کار
    مطالعه حاضر با استفاده از منابع علمی، مقالات و گزارش های موثق، به بحث در مورد اهدای جسد و اهمیت آن، موانع اهدای جسد و بررسی جایگاه وقف در رفع این موانع پرداخت.
    یافته ها
    تجارب به دست آمده از طریق کالبدشکافی با استفاده از جسد انسان، به مراتب برتر و بسیار متفاوت از آموزش های ارایه شده توسط جایگزین های مصنوعی مانند مولاژ و کتاب است. برای آموزش بهتر، نیاز مداوم به اجساد وجود دارد. کمبود جسد در دانشگاه های علوم پزشکی، سال های متمادی است که مورد بحث و اعتراض مدرسان آناتومی و دانشجویان پزشکی می باشد. تهیه اجساد برای کالبدشکافی کار دشواری است و به نظر می رسد نیاز به فرهنگ سازی مناسبی دارد. همچنین، با در اختیار گذاشتن متوفیان مجهول الهویه سردخانه های پزشکی قانونی به دانشگاه های علوم پزشکی، هم می توان گام موثری در جهت کسب علم برداشت و هم اجر معنوی برای متوفی به همراه دارد.
    نتیجه گیری
    چراغ آناتومی را با وقف جسد می توان روشن نگه داشت. اهدای جسد یک راه واقعی و تاثیرگذار جهت حمایت از پیشرفت های پزشکی برای زندگی بهتر نسل های آینده است. مسایل حقوقی، فرهنگی و مذهبی از جمله موانعی هستند که در راه وقف جسد احساس می شود. برای برداشتن این موانع، ایجاد موسسات اهدای جسد، فرهنگ سازی و ایجاد آگاهی و انگیزش در جامعه، ضروری به نظر می رسد.
    کلیدواژگان: آموزش پزشکی، وقف جسد، جسد آموزشی
  • عیسی اصغری، ناصر ناستی زایی، عبدالوهاب پورقاز صفحات 268-280
    زمینه و هدف
    انگیزش پیشرفت و یادگیری خودراهبر می تواند تحت تاثیر عوامل متعددی از جمله سبک های مدیریت کلاس قرار گیرد. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی رابطه سبک های مدیریت کلاس با انگیزش پیشرفت و یادگیری خودراهبر دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه سیستان و بلوچستان بود.
    روش کار
    پژوهش حاضر، توصیفی- همبستگی از نوع رگرسیون بود. از بین تمامی دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه سیستان و بلوچستان، تعداد 323 نفر در مهر سال 1394 از طریق پرسش نامه های سبک های مدیریت کلاس Martin و Baldwin، آمادگی یادگیری خودراهبر Fisher و انگیزه پیشرفت Hermans مورد مطالعه قرار گرفتند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی و رگرسیون چندگانه هم زمان در نرم افزار آماری SPSS تجزیه و تحلیل گردید.
    یافته ها
    میانگین سبک های مدیریت کلاس شامل سبک های غیر مداخله ای (517/0 ± 73/2)، تعاملی (527/0 ± 77/2)، مداخله ای (435/0 ± 86/2)، انگیزش پیشرفت (406/ 0± 74/2) و یادگیری خودراهبر (311/0 ± 28/3) بود. مقدار ضریب همبستگی سبک مدیریت غیر مداخله ای با انگیزش پیشرفت و یادگیری خود راهبر به ترتیب 077/0 و 035/0 محاسبه گردید (050/0 > P). مقدار ضریب همبستگی سبک مدیریت تعاملی با انگیزش پیشرفت و یادگیری خود راهبر به ترتیب 644/0 و 591/0 به دست آمد (010/0 < P). مقدار ضریب همبستگی سبک مدیریت مداخله ای با انگیزش پیشرفت و یادگیری خود راهبر به ترتیب 436/0- و 408/0- محاسبه شد (010/0 < P). بر اساس نتایج رگرسیون، سبک های مدیریت کلاس تعاملی و مداخله ای 4/56 درصد از واریانس انگیزش پیشرفت و 48 درصد از واریانس یادگیری خودراهبر را تبیین نمودند (010/0 < P).
    نتیجه گیری
    انگیزش پیشرفت و یادگیری خودراهبر دانشجویان با کاربرد سبک مدیریت کلاس تعاملی افزایش و با کاربرد سبک مداخله ای کاهش می یابد.
    کلیدواژگان: سبک های مدیریت کلاس، انگیزش پیشرفت، یادگیری خودراهبر
  • زینب جوادی، علی اکبر حیدری، علی شعیبی، ملیحه دادگر مقدم صفحات 281-287
    زمینه و هدف
    با توجه به آیین نامه های آزمون ارتقای دستیاری، 50 درصد از نمره آزمون ارتقای دستیاری مربوط به ارزیابی درون دانشگاهی می باشد که 30 نمره از 150 نمره آن از طریق روش ارزیابی لاگ بوک (Logbook) محاسبه می شود. با توجه به اهمیت این روش در ارزیابی دستیاران، پژوهش حاضر به بررسی ارتباط فعالیت های آموزشی و عملی دستیاران در طول سال تحصیلی با موفقیت آن ها در آزمون ارتقای دستیاری پرداخت که توسط روش نوین ارزیابی لاگ بوک محاسبه می گردید.
    روش کار
    این مطالعه یک پژوهش توصیفی- تحلیلی بود که بر روی 730 دستیار شرکت کننده در آزمون ارتقای دستیاری صورت گرفت. ابتدا 244 دستیار بر اساس نمونه گیری طبقه ای و طبق جدول Krejcie و Morgan انتخاب شدند. سپس، نمرات هر یک از قالب جلسات لاگ بوک دستیاران (کلاس های تئوری، گزارش صبحگاهی، مهارت علمی، درمانگاه، راند بالینی، ژورنال کلاب (Journal club) و کنفرانس آموزشی) به تفکیک محاسبه گردید و رابطه آن ها با نمره آزمون ارتقای دستیاری مورد بررسی قرار گرفت. پژوهش حاضر جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS استفاده نمود.
    یافته ها
    ضریب همبستگی نمره آزمون ارتقای دستیاری با قالب جلسات لاگ بوک برای راند بالینی (999/0 < P، 04/0 = r)، کلاس تئوری (049/0 = P، 52/0 = r)، ژورنال کلاب (460/0 = P، 047/0- = r)، گزارش صبحگاهی (719/0 = P، 20/0- = r)، کنفرانس آموزشی (100/0 = P، 19/0- = r)، درمانگاه (144/0 = P، 09/0- = r) و مهارت های عملی (060/0 = P، 28/0- = r) به دست آمد و مدل مورد استفاده (Enter)، تنها 28 درصد از واریانس نمرات آزمون ارتقای دستیاری را توجیه کرد.
    نتیجه گیری
    نتایج پژوهش حاضر نشان داد که تنها کلاس های تئوری با موفقیت دستیاران در آزمون ارتقای دستیاری رابطه معنی داری داشت. این نتایج حاکی از آن است که یا سوال های آزمون با فعالیت های آموزشی همخوانی نداشت یا فعالیت های آموزشی تئوری و به دور از آموزش مهارت های بالینی بود.
    کلیدواژگان: لاگ بوک، دستیار پزشکی، آزمون
  • عبدالله موسوی عوری صفحات 288-297
    زمینه و هدف
    یکی از روش های حل مساله در پرستاری، بحث گروهی متمرکز می باشد. در این روش، با فعالیت اعضای گروه، می توان درباره مسایل و مشکلات خاص پرستاری اطلاعات غنی را به دست آورد. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی مطالعات صورت گرفته با استفاده از این روش به عنوان یک روش حل مساله در پرستاری بود.
    روش کار
    مطالعه حاضر، و توصیفی بود که اهداف فرایند و کاربرد روش بحث گروهی متمرکز برای حل مشکلات پرستاری را مورد بررسی قرار داد. اطلاعات مورد نیاز با استفاده از کلید واژه های Focus group، Group interviews، Nursing، Focus group discussion در پایگاه های معتبر فارسی از جمله Iranmedex، Magiran و SID و پایگاه های معتبر انگلیسی شامل Scopus، ScienceDirect، Elsevier، Google Scholar و PubMed طی سال های 1394-1377 جمع آوری شد.
    یافته ها
    بحث گروهی متمرکز، یک جلسه گروهی نیمه ساختار یافته است که به وسیله رهبر گروه هدایت می شود و در شرایط غیر رسمی با هدف جمع آوری اطلاعات در مورد عنوانی خاص، برگزار می گردد. بحث متمرکز گروهی، نوعی مصاحبه با تاکید بر تعامل بین شرکت کنندگان می باشد و داده هایی را تولید می نماید که دستیابی به آن ها از طریق مصاحبه فردی یا مشاهده شرکت کنندگان بسیار مشکل است. عناصر اصلی یک بحث گروهی متمرکز، شامل یک مصاحبه گر ماهر، شرکت کنندگانی که به درستی انتخاب شده باشند، مکان و زمان مناسب و اجرای صحیح فرایند بحث گروهی می باشد. ضبط صدا و پیاده سازی کلمه به کلمه گفتگو ها به همراه یادداشت برداری، از جمله روش های معمول ثبت اطلاعات در بحث گروهی متمرکز به شمار می رود.
    نتیجه گیری
    بحث گروهی متمرکز یک سری بحث های گروهی برنامه ریزی شده جهت دستیابی به ادراک گروهی از افراد می باشد که در مورد موضوع خاصی به شکل مجاز و غیر تهدید کننده، تعریف می گردد. کم هزینه، انعطاف پذیرو برانگیزاننده بودن از جمله ویژگی های بحث متمرکز گروهی است که می تواند اطلاعات بسیار مفیدی را تولید نماید.
    کلیدواژگان: گروه متمرکز، مصاحبه گروهی، پژوهش کیفی، بحث گروهی متمرکز
  • مقایسه تاثیر روش های آموزش شبیه سازی مبتنی بر مانکن و سنتی، بر دانش و عملکرد دانشجویان رشته فوریت های پزشکی در کارآموزی در عرصه احیای قلبی- ریوی
    هادی خوشاب، سید حمید سید باقری، سکینه سبزواری، عصمت نوحی صفحات 298-306
    زمینه و هدف
    مراقبت پرستاری در احیای قلبی- ریوی (Cardiopulmonary resuscitation یا CPR) به آموزشی نیاز دارد که منجر به یادگیری ماندگار مطالب و مهارت های عملی گردد. مطالعه حاضر با هدف مقایسه دو شیوه تدریس شبیه سازی مبتنی بر مانکن و سنتی در آموزش این درس به دانشجویان رشته فوریت های پزشکی انجام شد.
    روش کار
    این مطالعه از نوع تجربی با دو گروه مداخله و شاهد و طرح پیش آزمون و پس آزمون بود که بر روی دانشجویان رشته فوریت های پزشکی صورت گرفت. دانشجویان به روش تصادفی به دو گروه 15 نفره تقسیم شدند. کارآموزی در گروه مداخله CPR به روش شبیه سازی مبتنی بر مانکن و در گروه شاهد به شیوه سنتی اجرا گردید. دانش تئوری و مهارت عملکردی شرکت کنندگان در سه مرحله قبل از شروع مطالعه، پایان ترم و چهار ماه بعد از پایان ترم با استفاده از پرسش نامه و چک لیستی که توسط پژوهشگر آماده سازی شده بود و همچنین، به وسیله آزمون های آماری t و اندازه گیری مکرر مورد سنجش قرار گرفت.
    یافته ها
    یافته ها نشان داد که آزمون عملی و تئوری در گروه شاهد و مداخله قبل از انجام مطالعه، اختلاف معنی داری با یکدیگر نداشت (050/0 < P). در پایان ترم، نمرات گروه شاهد به ترتیب 92/1 ± 86/14 و 84/1 ± 53/22 و نمرات گروه مداخله به ترتیب 69/1 ± 80/14 و 05/5 ± 80/34 به دست آمد که تنها در نمره آزمون عملی بین دو گروه اختلاف معنی داری مشاهده گردید (001/0 = P). چهار ماه پس از پایان ترم، نمرات گروه شاهد به ترتیب 26/3 ± 33/10 و 13/2 ± 4/19 و نمرات گروه مداخله به ترتیب 88/1 ± 86/11 و 05/5 ± 80/34 گزارش شد که این اختلاف باز هم در آزمون عملی معنی دار بود (001/0 = P).
    نتیجه گیری
    با توجه به نتایج مطالعه، پیشنهاد می شود که از شیوه آموزشی شبیه سازی مبتنی بر مانکن برای آموزش دانشجویان رشته فوریت های پزشکی استفاده شود.
    کلیدواژگان: شبیه سازی، احیای قلبی، ریوی، دانشجو، مهارت حرکتی، دانش، آموزش
  • بهناز هاتف، زهرا محمدی، نژله رجبی، احسان صبوری صفحات 307-314
    زمینه و هدف
    با توجه به معایب زیاد روش تدریس به صورت سخنرانی، لزوم جایگزینی آن با روش های فعال و مشارکتی در آموزش به شدت احساس می شود. دانشجویان بهداشت عمومی با توجه به جذب در شبکه های بهداشت، نقش مهمی در غربال اختلالات ژنتیکی دارند. این مطالعه با هدف تغییر شیوه آموزش و افزایش ماندگاری مطالب کاربردی پس از فراغت از تحصیل در ذهن دانشجویان کارشناسی بهداشت عمومی صورت گرفت.
    روش کار
    مطالعه به صورت نیمه تجربی بر روی 20 نفر از دانشجویان رشته بهداشت عمومی دانشگاه علوم پزشکی زنجان انجام شد. درس اصول بیماری های ارثی و مشاوره ژنتیک با روشی تدریس گردید که تلفیقی از آموزش سنتی و نوین (استفاده از وبلاگ، پاورپوینت، بحث بر روی مساله بالینی در گروه های کوچک و آزمون های تکوینی) بود. پس از برگزاری امتحان پایان ترم، به فاصله یک سال اقدام به برگزاری امتحان مجدد و نظرسنجی شد. نمرات و نظرسنجی دانشجویان با استفاده از آزمون Paired t در نرم افزار SPSS مورد ارزیابی قرار گرفت.
    یافته ها
    میانگین نمرات امتحان پایان دوره و یک سال پس از آن به ترتیب 25/17 و 10/11 به دست آمد که اختلاف آن معنی دار بود (004/0 = P). با این وجود، دانشجویان بنا به اظهارات خودشان، بیش از 86 درصد موضوعات مطرح شده در کلاس را تا حدودی به یاد داشتند که 45 درصد ایشان علت را آزمون های تکوینی و 14 درصد آموزش مبتنی بر حل مساله (Problem based learning یا PBL) می دانستند. مولفه های رضایت دانشجویان از تدریس بین دو بازه زمانی گفته شده نیز، تفاوت معنی داری را نشان نداد (196/0 = P).
    نتیجه گیری
    آزمون های تکوینی مستمر به علت تکرار مطالب در بازه های زمانی کوتاه مدت و PBL در گروه های کوچک با پویایی ذهن دانشجویان و افزایش انگیزه به یادسپاری ناشی از مشارکت ایشان در بحث، سبب به خاطر سپاری بیشتر و طولانی مدت تر مطالب کاربردی در ذهن دانشجویان شد.
    کلیدواژگان: آزمون های تکوینی، یادگیری مبتنی بر حل مساله، به یادسپاری، دانشجویان، اختلالات ژنتیکی
  • اتاق فکر دانشگاه علوم پزشکی کرمان صفحات 321-325
|
  • Amin Beigzadeh, Shahnaz Kohan, Nikoo Yamani, Habibolah Rezaei Pages 220-234
    Background and Objective
    Social networks are new technologies that have emerged in the past decade and are dramatically used in various areas such as education. This new social media has changed the lifestyle of individuals and their communication. Due to this fact and the increasing trend towards using social networks in universities, the present study was conducted with the purpose to explore graduate student's perspectives regarding the use of social networks in education.
    Methods
    This study was conducted using qualitative content analysis method. The participants were selected using purposive sampling (n = 13). Data were gathered through semi-structured interviews, recorded on audiotapes, transcribed, and then, analyzed. MaxQdata software was used for data analysis.
    Results
    Data analysis led to the extraction of 476 codes, 59 sub-codes, 11 subcategories, and 4 main categories. The main categories included the advantages of social networks (3 subcategories), disadvantages of social networks (2 subcategories), required infrastructures for using social networks in education (3 subcategories), and the capabilities of social networks in education (3 subcategories).
    Conclusion
    This study revealed the advantages, disadvantages, and the applications of social networks in education. Due to the importance of social networks in education, we suggest that by providing the required infrastructures, such as high speed internet, educational protocols, and etcetera, the uses of social networks in education be improved so that students can better use these networks in education.
    Keywords: Social networks, Education, Students, Qualitative study
  • Parvin Mangolian Shahrbabaki, Jamileh Farokhzadian, Esmat Nouhi Pages 235-245
    Background and Objective
    In recent years, evidence-based care has been recognized as one of the essential competencies of nursing graduates. Since senior nursing students are on the verge of graduating, studying factors affective on the use of evidence-based care in their professional future and emphasis on educational programming to strengthen this competency are necessary. This study aimed to evaluate the knowledge and performance of senior nursing students regarding evidence-based care.
    Methods
    The present descriptive-analytical study was conducted on 43 senior nursing students of Kerman University of Medical Sciences, Iran, in 2015. Data were collected using the Persian version of the Nursing Student's Knowledge and Performance about Evidence-Based Practice Questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics (percentage, mean, and standard deviation) and analytical statistics (Pearson correlation coefficient, ANOVA) in SPSS software.
    Results
    The results indicated that the majority of students (53.5%) had sufficient knowledge of evidence-based care. The total mean score of knowledge of the students was 12.25 ± 3.34, while the majority of students (51.2%) showed poor performance. The total mean score of performance of the students was 17.28 ± 7.85. There was a direct correlation between knowledge and performance of the students (r
    Conclusion
    There is gap between the knowledge and performance of students regarding evidence-based care; despite their sufficient knowledge on evidence-based care, their performance was poor. It is suggested that a suitable milieu for promoting evidence-based care is provided and theory and practice are linked through suitable planning, a review of the curriculum, and creating an appropriate educational environment for nursing students as future nurses.
    Keywords: Knowledge, Performance, Evidence, based care, Evidence, based nursing, Nursing students
  • Hakimeh Hazrati, Vahedeh Zaregavgani, Mortaza Ghojazadeh, Leila Vahedi Pages 246-254
    Background and Objective
    The main prospect of medical education is improving the quality of health care provided by clinicians. The quality and timing of services is related to medical education that can train researchers to solve the problems of the changing requirements of society. Problem-based learning (PBL), as a student-centered learning approach, can provide the context for such medical education. The aim of present study was to obtain appropriate information about the effective use of PBL in Iranian medical education from available studies through a systematic review.
    Methods
    In the present study, 16 studies on the effect of PBL on learning, satisfaction, and efficacy ýof medical education were reviewed. This systematic review was performed by searching the Google Scholar, PubMed, Magiran, Iran Medex, and SID databases using the keywords problem-based learning, medical education, and Iran. We included studies that were published from 2003 to 2015 in Iran. The results of all studies were reviewed by two researchers using the Critical Appraisal Skills Programme (CASP) and the Strengthening the Reporting of Observational Studies in Epidemiology (STROBE) checklists.
    Results
    From among the 130 selected articles, 16 studies were included in the study. The level of satisfaction with this type of training was reported as high. The student's performance was satisfactory with this educational method. This method of training had a significant effect on the increasing of student learning, particularly in the clinical and practical fields, and strengthening of active learning, self-direction, motivation, and critical thinking.
    Conclusion
    According to the results of this study, PBL can be used as an effective educational method for medical education in Iran.
    Keywords: Problem, based learning, Medical education, Systematic review, Iran
  • Farnaz Limouei, Hossein Limouei, Omid Ali Hoseinzadeh, Bahram Asl, Fattahi, Parviz Karimi, Sani, Kavous Shahsavarinia Pages 255-267
    Background and Objective
    Anatomy is the basis of medical education and is conducted by the dissection of the cadaver. The cadaver is a book which can provide great educational grounds for medical and paramedical students. However, cadaver shortage is one of the most important problems of medical schools in Iran; a subject that, despite high levels of theoretical training of the anatomy, has created problems for the practical training of this science.
    Methods
    In this study, scientific references, articles, and reports have been analyzed to determine the role of cadaver donation and its obstacles and the effect of bequeathment in the elimination of these obstacles.
    Results
    Findings have shown that experiences gained through dissecting cadaver are better and more effective than knowledge obtained from books or models. For more effective education, cadavers are constantly required. Cadaver shortage has been the topic of discussions and complaints of anatomy professors and medical students for consecutive years. Providing cadavers or dissection is a complicated subject which requires cultural training. The provision of unidentified cadavers by morgues can result in both remuneration for the deceased and steps towards the acquiring of knowledge.
    Conclusion
    The field of anatomy can only survive through cadaver donation. Cadaver donation is an actual and effective way to support medical development and facilitate life of future generations. Legal, religious, and cultural obstacles impede cadaver bequest. The elimination of these obstacles is possible through the establishment of cadaver donation institutes, cultural promotion, and creation of motive and awareness in the society.
    Keywords: Medical education, Cadaver devotion, Educational cadaver
  • Eisa Asgari, Naser Nastiezaie, Abdolvahab Poorgaz Pages 268-280
    Background and Objective
    Achievement motivation and self-directed learning can be affected by various factors, including classroom management styles. This study aimed to investigate the relationship between classroom management styles and achievement motivation and self-directed learning in graduate students of the University of Sistan and Baluchistan, Iran.
    Methods
    This descriptive-correlation study was conducted through regression analysis. From among all graduate students of the University of Sistan and Baluchestan, 323 students were selected and studied in October 2015. The study tools consisted of Martin and Baldwin’s Class Management Styles Questionnaire (1998), Fisher’s Self-directed Learning Readiness Scale (SDLRS) (2001), and Hermans’ Achievement Motivation Scale (1977). To analyze the data, Pearson correlation coefficient and simultaneous multiple regression analysis were used in SPSS software.
    Results
    Mean score of the non-interventionist, interactionist, interventionist, achievement motivation, and self-directed learning styles were 2.73 ± 0.517, 2.77 ± 0.527, 2.86 ± 0.435, 2.74 ± 0.406, and 3.28 ± 0.311, respectively. The correlation coefficients of the non-interventionist style with achievement motivation and self-directed learning were, respectively, 0.077 and 0.035 (P > 0.05). The correlation coefficients of the interactionist style with achievement motivation and self-directed learning were, respectively, 0.644 and 0.591 (P
    Conclusion
    Achievement motivation and self-directed learning in students increased with the use of the interactive classroom management style and reduced with the use of the interventionist classroom management style.
    Keywords: Classroom management styles, Achievement motivation, Self, directed learning
  • Zeinab Javadi, Aliakbar Heidari, Ali Shoeibia, Maliheh Dadgar, Moghadam Pages 281-287
    Background and Objective
    According to the regulations for residents’ promotion exam, fifty percent of score (150 scores) is measured via internal academic evaluation; from which, thirty scores are measured using logbook software. Considering the importance of this method in the evaluation of residents, this research investigated the relationship between the residents’ educational and practical activities measured via logbook method and their success in promotion exam.
    Methods
    In this descriptive-analytical research, the study population consisted of 730 residents who participated in the promotion exam. Using the stratified sampling method and according to Krejcie and Morgan table, 244 residents were selected. Then, the score of each divided educational activity (theoretical class, morning report, practical skills, infirmary, clinical rounds, journal club, and educational conference) was measured separately for each resident and its relationship with the promotion exam score was investigated. The data were analyzed using SPSS Software.
    Results
    The correlation coefficients of the score of promotion exam and educational activities were calculated for theoretical class (r = 0.52; P = 0.049), morning report (r = -0.20; P = 0.719), practical skills (r = -0.28; P = 0.060), infirmary (r = -0.09; P = 0.144), clinical rounds (r = 0.04; P > 0.999), journal club (r = -0.047; P = 0.460), and educational conference (r = -0.19; P = 0.100). The used method only described 28 percent of the promotion exam scores.
    Conclusion
    Only the theoretical class had significant relationship with residents’ success in promotion exam. It seems that either the promotion exam is not based on the educational activities or the educational activities are only theoretical and far of the clinical skills.
    Keywords: Logbook software, Promotion exam, Resident
  • Abdollah Mousavi, Ouri Pages 288-297
    Background and Objective
    Focus group discussions are a way to solve problems in nursing. A great extent of information on the specific issues and problems of nursing can be obtained through the activity of members in this method. The aim of this study was to review studies conducted using this method as a problem solving method in nursing.
    Methods
    This study was a descriptive review on the objectives, processes, and applications of focus group discussion regarding problem solving in nursing. The databases of Iranmedex, Magiran, SID, Scopus, ScienceDirect, Elsevier, Google Scholar, and PubMed were searched using the keyword of focus group, group interviews, nursing, and focus group discussion for publication in the years 1998-2015.
    Results
    A focus group is a semi-structured group session which is moderated by a group leader and held in an informal setting to collect information about a designated topic. A focus group discussion is an interview with emphasis on interaction between the participants, and the data generated is very difficult to achieve through individual interviews or participant observation. The main components of a focus group include a skilled moderator, appropriately selected participants, appropriate place and time, and correct implementation of the process. Tape recording and verbatim transcription along with field notes are the usual methods of documenting data in focus groups.
    Conclusion
    Focus group discussion consists of a series of carefully planned discussions designed to obtain perceptions on a defined area of interest in a permissive, non-threatening environment. Cost-effectiveness, flexibility, and stimulating are some of the features of focus group discussions which can generate very useful information.
    Keywords: Focus group, Group interviews, Qualitative research, Focus group discussion
  • Comparison of the Effect of Traditional and Mannequin-Based Simulation Teaching of Cardiopulmonary Resuscitation on Knowledge and Practice of Emergency Medicine Students
    Hadi Khoshab, Seyed Hamid Seyed, Bagheri, Sekineh Sabzevari, Esmat Nouhi Pages 298-306
    Background and Objective
    Nursing care in terms of cardiopulmonary resuscitation (CPR) requires education that causes a better and deep learning of the science and practical skills. The current study was conducted with the aim of comparing the effect of traditional and mannequin-based simulation teaching of CPR on knowledge and practice of emergency medicine students.
    Methods
    This experimental study was conducted using intervention and control groups and pre-test and post-test. The students were randomly divided into two groups of 15 individuals. In the experimental group, the students were trained through mannequin-based stimulation. In the control group, traditional CPR training method was used. The scientific knowledge and skills of the participants were assessed in three stages of before the study, at the end of the semester, and 4 months after the intervention using a researcher-made questionnaire and checklist. The collected data were analyzed using t-test and repeated measurement test.
    Results
    The results showed no significant difference between the mean and standard deviation of the theory test and practical skill assessment in the control and intervention group before the study (P > 0.05). At the end of the semester, the scores of the control group were, respectively,14.86 ± 1.92 and 22.53 ± 1.84, and of the intervention group were, respectively, 14.80 ± 1.69 and 34.80 ± 5.05. There was only a significant difference between the two groups in the practical test score (P = 0.001). Four months after the intervention, scores of the control group were 10.33 ± 3.26 and 19.4 ± 2.13 and of the intervention group were 11.86 ± 1.88 and 34.80 ± 5.05, respectively. Yet again, only the practical test score showed significant difference between two groups (P = 0.001).
    Conclusion
    Based on the results of the study, it is suggested that the mannequin-based stimulation method of teaching be used for training emergency medicine students.
    Keywords: Simulation, Cardiopulmonary resuscitation (CPR), Motor skills, Student, Knowledge, Education
  • Behnaz Hatef, Zahra Mohamadi, Nejleh Rajabi, Ehsan Saburi Pages 307-314
    Background and Objective
    Due to the disadvantages of teaching through lectures, the need for their replacement with active and collaborative learning methods is strongly felt. Students of public health, due to employment in the health network, have an important role in screening for genetic disorders. This study aimed to change teaching methods to increase retention of practical contents in the minds of undergraduate students of public health after graduation.
    Methods
    This quasi-experimental study was conducted on 20 public health students of Zanjan University of Medical Sciences, Iran. The course of hereditary diseases and genetic counseling was taught with a new method that combines traditional and modern (the use of blogs, PowerPoint, discussion in small groups on clinical issues, and developmental quizzes) teaching methods. A year after the final exam, an exam and survey were held. The results of the survey and student’s grades were analyzed using paired t-test in SPSS software.
    Results
    Average scores of the final exam and 1-year reexamination were 17.25 and 11.10, respectively and the difference was statistically significant (P = 0.004). However, the students stated that they remembered more than 86% of the topics covered in class to some extent. Among the students, 45% and 14% believed this to be due to developmental quizzes and problem-based learning, respectively. No significant difference was observed in the components of students’ satisfaction from teaching between the two mentioned time periods (P = 0.196).
    Conclusion
    Continuous developmental quizzes, due to repetition of course content at short intervals, and problem-based learning in small groups, due to promoting dynamism of mind and increasing motivation to remember because of participation in debates, cause the students to remember more and for a longer period.
    Keywords: Formative assessment, Problem, based learning, Retention, Students, Genetic disorder