فهرست مطالب

مطالعات تفسیری - پیاپی 29 (بهار 1396)
  • پیاپی 29 (بهار 1396)
  • 200 صفحه، بهای روی جلد: 90,000ريال
  • تاریخ انتشار: 1396/03/25
  • تعداد عناوین: 12
|
  • محمدعلی رضایی کرمانی، عباس اسماعیلی زاده، محمدمهدی آجیلیان* صفحه 7

    پژوهش حاضر با رویکردی قرآن محور و با استفاده از روش معناشناسی، در چهارگام از طریق مطالعه بافتی یا متنی، توجه به واژگان جانشین و مترادف، کاربردهای متضاد و موازنه ساختمان دستوری، مدلول لغوی و مراد تفسیری دو کاربرد فعلی ماده «د ه ن» را در آیه « ودوا لو تدهن فیدهنون» بررسی کرده است. بر اساس نتایج این پژوهش، منظور از مداهنه درخواستی مشرکان از پیامبر|، فرمانبرداری، سازش، تسامح و تساهل در اصول اساسی و بنیان های دینی و اعتقادی است، به طوری که به کفر پیامبر| بینجامد. مشرکان دوست دارند، نیرنگ زده، پیامبر| را بفریبند و با دوستی و روی خوش نشان دادن به ایشان، در کفر از او پیروی کنند تا بر همگان روشن شود که پیامبر| نیز منادی دروغین دین الهی است.

    کلیدواژگان: یه 9 قلم، ماده د ن، مداهنه، یدهنون
  • امیر احمدنژاد، زهرا کلباسی صفحه 19
    روایتگری آیات وحی از دوران رسالت پیامبر در مکه و قراین متقن تاریخی، جملگی بر حضور اهل کتاب در مکه و تعامل پیوسته آنان با پیامبر و مسلمانان گواهی می دهد. تعاملی که با تجلیل از اهل کتاب آغازگشته، به سوال های آنان پاسخ درخور داده و حتی مرجعیت علمی ایشان در بازگویی سرگذشت مردمان پیشین را پذیرفته است، اما در همان نیمه نخست دوران نزول وحی در مکه، به چند دستگی اهل کتاب و اختلاف و تردید آنان در فهم تورات اشاره کرده و گروهی را با تندترین بیان نقد نموده است. نقدی که در گذر سال ها با تیره شدن روابط این دو قطب توحیدی افزایش یافته و به تناسب آن از آیات تجلیل کاسته شده، چنان که در آخرین فقرات وحی که فضای مجادله میان مسلمانان و اهل کتاب شکل گرفته، امت پیامبر فرمان یافته اند تا از جدال با دشمنان موحد خود اعراض نمایند، با این همه نگاه قرآن به تعاملات میان این دو قطب توحیدی در سراسر سال های رسالت پیامبر در مکه مثبت بوده و آن گونه که با تجلیل از مومنان دیگر ادیان آغاز گردیده با فرمان مسلمانان به جدال احسن و تکیه بر مشترکات با اهل کتاب خاتمه یافته است.
    کلیدواژگان: آیات تاریخی، تفسیر تاریخی، اهل کتاب، روابط با اهل کتاب
  • سیده سعیده غروی، فرهاد احمدی آشتیانی صفحه 39
    قرآن کریم در آیه 133 سوره آل عمران، به توصیف بهشتی می پردازد که از آن متقین است و آنگاه در آیه 134 به تبیین ویژگی های ایشان می پردازد. «کظم غیظ» یکی از این اوصاف است که از منظر مفسرین در خصوص کسانی به کار می رود که با آن که قادر به بروز خشم و عقوبت شخص مقصر هستند، خشم خود را فرو می خورند. ارتباط اوصاف برشمرده و عبارت «محسنین» در پایان آیه، برخی مفسران را بر آن داشته تا از طریق ارتباطی ساختاری، به تفسیر سیاق آیه بپردازند. از منظر آنان احسان به غیر، یا به گونه نفع رساندن به دیگران یا دفع ضرر از ایشان بروز می یابد. عبارت «الذین ینفقون فی السراء و الضراء» مصداقی از گونه اول احسان است و مقصود از عبارت «و الکاظمین الغیظ» دفع ضرر از دیگران در دنیا و مراد از «و العافین عن الناس» دفع ضرر از دیگران در آخرت است، به این ترتیب وجه مشترک این سه عبارت را مراتبی از احسان می دانند. از همین رو قرآن پاداش این سه عمل را با عبارت «و الله یحب المحسنین» بیان می کند.
    کلیدواژگان: آیه 134، کظم غیظ، متقین، احسان، تقوا
  • سکینه آخوند صفحه 53
    ازجمله آیاتی که به عنوان دستاویزی برای مخالفان اسلام و مدعیان دفاع از حقوق زنان جهت شبهه پراکنی قرار گرفته آیه: «و لا توتوا السفهاء اموالکم التی جعل الله لکم قیاما» است. موضوع این آیه ندادن اموال خویش به سفی هان است. مفسران در بیان چیستی مصداق سفیه در تفسیر آیه، تلاش هایی نموده اند اما با توجه به اقوال تفسیری صحابه و تابعین، برخی مفسران موفق عمل نکرده اند و همین امر سبب شده تا مخالفان، زن را مصداق سفها در آیه دانسته و از این طریق به اسلام طعنه زنند. بر اساس تحقیق انجام شده در این زمینه می توان گفت: با توجه به سیاق آیات، معنای لغوی «سفه» و کاربرد این واژه در قرآن و روایات مربوطه، سفیه در آیه شریفه دارای معنای عام بوده و هر فرد کم خرد و غیر رشید اعم از زن و مرد و کودک را شامل می شود. این مقاله ضمن گزارش و نقد دیدگاه های مفسران، در صدد پاسخگویی به شبهه مذکور و ارائه نظر صحیح است.
    کلیدواژگان: آیه 5 نساء، مصداق سفیه، شبهات قرآنی
  • محمدحسین برومند، غلامرضا مرتضوی صفحه 67
    در میان آیات قرآن در مورد ادوار زمانی خلقت آسمان ها و زمین تناقضی ظاهری دیده می شود؛ این ادوار زمانی در آیات 12 9 سوره فصلت هشت روز و در آیات دیگر شش روز است. در این رابطه، برخی مفسران تعارض مذکور را مطرح نکرده و در نتیجه به دنبال پاسخ نبوده اند و سایر مفسرانی که تلاش کرده اند این تعارض را حل کنند بر این اساس که هدف خدای متعال در این سوره بیان تفصیلی شش روز بوده است یا نه، راه حل هایی ارائه داده اند. این مقاله از یک سو سعی دارد به نقد آراء مفسران بپردازد و از سوی دیگر این تعارض ظاهری را بر مبنای تمایز عالم «خلق و امر» بزداید. بنابراین بر اساس اینکه در آیه دهم «جعل رواسی» و «تقدیر اقوات» که در چهار روز انجام شده است، مکمل خلقت است نه اصل خلقت، دو دوره ای که در ادوار آفرینش آسمان ها و زمین از سوی خدای سبحان مسکوت مانده و مورد اختلاف مفسران است، به اتیان آسمان ها و زمین مربوط است که در آیه یازدهم بدان اشاره شده است.
    کلیدواژگان: خلقت آسمان ها و زمین، سته ایام، امر و خلق، اتیان آسمان ها وزمین
  • حامد دژآباد، مهدی فرامرزی صفحه 75
    خدای متعال در آیاتی از جمله آیه 54 نساء، نعمت هایی را که از روی فضل به آل ابراهیم× عطا نموده، یادآور می شود. خدا در آیه یادشده بیان می دارد که کتاب، حکمت و ملک عظیمی را به آل ابراهیم عطا نموده است. مفسران فریقین معانی یا مصادیق متعددی را برای ملک عظیم ذکر نموده اند که در برخی از این معانی با یکدیگر اختلاف نظر دارند. روایات فریقین نیز معانی متعددی را برای ملک عظیم بیان کرده اند که در این رابطه روایات اهل سنت در بیان این معنا با یکدیگر اختلاف نظر زیادی دارند اما روایات شیعی در بیان معنای ملک عظیم همسو و هم مضمون هستند و با یکدیگر اختلافی ندارند. این مقاله به بررسی تطبیقی روایات و دیدگاه مفسران فریقین و دلایل درون متنی و برون متنی آنان در مورد مصداق ملک عظیم می پردازد و در پایان با توجه به سایر آیات و روایات نتیجه می گیرد که معنای ملک عظیمی که خدا آن را به آل ابراهیم× عطا نموده، امامت و به عبارت دیگر ولایت تکوینی از سوی خدای سبحان است.
    کلیدواژگان: آیه 54 نساء، تفسیر تطبیقی، ملک عظیم، آل ابراهیم
  • عباس مصلایی پور، ایوب پروینی صفحه 91
    یکی از مهم ترین و اصلی ترین واژگان و مفاهیمی که در قرآن کریم کاربرد فراوان دارد، واژه «امت» است. این واژه در بیشتر موارد به گروه یا جماعت معنا شده است، بر همین اساس مفهوم امت بیشتر در زمینه وحدت و یکپارچگی مطرح می گردد، به همین دلیل در جوامع اسلامی نیز اغلب امت را به همین معنا، می شناسند، اما تدقیق در مفهوم امت در قرآن، نشان می دهد گرچه مفهوم گروه یا جماعت در بیشتر موارد صدق می کند، اما این تنها مفهوم مورد نظر قرآن نیست، بر همین اساس معانی دیگر همچون زمان، دین، قصد، مدت، آیین، روش و مقتدا نیز مورد نظر قرآن بوده است. بنابراین تطبیق آراء و تفاسیر مختلف درباره کاربردهای متعدد ماده «امم» در قرآن نشان می دهد که در تفسیر معنای امت پایبندی به یک اصل و ریشه واحد وجود ندارد. بر همین مبنا، در پژوهش حاضر تلاش می شود با مفهوم شناسی واژه امت در قرآن و با تکیه بر آراء تفسیری مفسران، مشخص شود افزون بر معنای گروه و جماعت، چه معانی دیگری از امت مورد نظر قرآن بوده است.
    کلیدواژگان: آیات امت، تفسیر تطبیقی، معناشناسی امت
  • مجید حیدری فر، محمدعلی مجد فقیهی، محمد حسنی صفحه 105
    خودفراموشی یکی از مسائل مهم انسان شناختی و از مفاهیم مهم علوم انسانی است. در قرآن کریم از آن به عنوان «نسیان نفس» یاد شده و اصطلاح امروزی آن «ازخودبیگانگی» یا به دیگر سخن «الیناسیون» است که در عصر کنونی طرح شده و مورد توجه فیلسوفان و عالمان علوم انسانی قرار گرفته است. در بینش قرآنی، خودفراموشی حالتی روانی و فکری است که برخلاف حیوان، در انسان پیدا می شود؛ زیرا فقط انسان است که می تواند هویت واقعی خویش را با علم آگاهانه حضوری بیابد یا از آن غافل شود و یا آن را بفروشد و از آن بیگانه شود. پژوهش پیش رو، از جمله پژوهش های کاربردی در حوزه قرآن پژوهی است که ماهیت خودفراموشی را بررسی و عوامل و زمینه های این بحران را در ابعاد سه گانه؛ اعتقادی، اخلاقی و رفتاری تحلیل و تبیین کرده است.
    کلیدواژگان: آیه 19 حشر، خودفراموشی، زمینه های خودفراموشی، خدافراموشی، الیناسیون
  • پرویز رستگار، علی محمدآقایی صفحه 123
    یکی از مباحث چالش برانگیز در تفسیر قرآن، بحث انزال سکینه در آیه 40 توبه و به ویژه چیستی مرجع ضمیر «علیه» در عبارت « فانزل الله سکٖینتهۥ علیه » است. مفسران فریقین با برخی پیش فرض ها به این قضیه نگریسته و به همین علت نتوانسته اند نظری مطابق با واقع در این باره ارائه دهند. علمای شیعه طرفدار بازگشت ضمیر به پیامبر| و نزول سکینه بر ایشان هستند؛ در مقابل، مفسران عامه بر بازگشت این ضمیر به ابوبکر اصرار دارند و آن را یک فضیلت بزرگ برای وی می دانند. هر دو گروه در این راه، به نوعی متفاوت با دیگری، به خطا رفته اند. به اعتقاد نگارندگان مرجع ضمیر «علیه» در این آیه ابوبکر است اما این امر فضیلتی برای وی نیست و خدای متعال از رهرو انزال سکینه بر ابوبکر، جان ارزشمند پیامبرش را حفظ نموده است؛ به زبان دیگر، فرود آمدن سکینه بر ابوبکر، موضوعیت نداشته است، بلکه مقدمه ای برای حفظ جان رسول خدا| بوده است.
    کلیدواژگان: آیه 40 توبه، انزال سکینه، تفسیر ادبی
  • محمد جواد نجفی صفحه 141
    ادیان بزرگ دارای کارکردها و آثار اجتماعی اند. اسلام درخشان ترین رهیافت را به روابط اجتماعی دارد. از منظر قرآن هدف اصلی بعثت پیامبران برپایی عدالت در ابعاد گوناگون با مشارکت فراگیر مردم است قرآن کریم از یک سو در هدف گذاری کلی رسالت پیامبران، اهداف اجتماعی را در چشم انداز عمومی قرار می دهد و از سوی دیگر در احکام گوناگون حتی احکام عبادی، توجه به دمیدن روح اجتماعی در برابر منافع فردی برجسته است. قرآن کریم تاثیری شگرف بر روابط اجتماعی مسلمانان از نژادهای گوناگون با یکدیگر و همچنین مسلمانان با دیگر پیروان ادیان و حتی با غیر مسلمانان دارد و صلح و آرامش شعار محوری این کتاب است. همزیستی مسالمت آمیز با یکایک انسان ها فارغ از هرگونه تشخص و پایه گذاری جامعه سالم، از برکات آموزه های قرآنی است که در جای جای این متن وحیانی بر آن تاکید شده است. در این مقاله چیستی تاثیر قرآن بر روابط اجتماعی و چگونگی اثرگذاری با پردازش ایده های بنیادی در زمینه های گوناگون، با تکیه بر دیدگاه مفسرانی که با نگرش اجتماعی به تفسیر پرداخته اند، موضوع پژوهش است.
    کلیدواژگان: آیات اجتماعی، تفسیر اجتماعی، روابط اجتماعی
  • سیفعلی زاهدی فر صفحه 161
    از دیر باز تناسب آیات 19 16 سوره قیامت با بقیه آیات سوره، توجه مفسران را به خود جلب کرده است. برخی آن را جمله معترضه دانسته اند و در سبک و سیاق گفتاری، توجیه نموده اند، برخی دیگر تناسب تضاد یا تناسب وجود کلمه «عجل» در این آیات و آیات پس از آن را مطرح نموده اند. به نظر نگارنده هیچ یک از این توجیه ها صحیح نیست و صحیح تر آن است که مضمون و ساختار سوره قیامت بر پایه واژه کانونی «جمع» شکل گرفته است. واژه «جمع» با مشتقات لفظی و معنوی خود کل سوره را تحت پوشش قرار داده است. مشتقات لفظی«جمع» با عبارت «لن نجمع»، «جمع» و «جمعه» در آیات سوره بیان گردیده است و مشتقات متضمن معنای «جمع» در عبارت «المستقر»، «باسره»، «التفت» و «علقه» نهفته است. بنابراین کل سوره قیامت تجلی یکی از اسماء خدای متعال با عنوان اسم «جامع» است.
    کلیدواژگان: سوره قیامت، آیات 16 تا 129 قیامت، تناسب آیات، واژه کانونی جمع
  • معصومه سالخورده، عباس پسندیده صفحه 171
    اسلام دینی مبتنی بر برهان، منطق و استدلال عقلی است، از این رو معارف آن در قرآن کریم، به صورت استدلال هایی عقلی و منطقی بیان گردیده که هر فطرت سالمی پذیرای آن است. از جمله این استدلال ها، استدلال «خیر و ابقی» است. استدلال مذکور در مواضع تقابل دنیا و آخرت، آن جا که انسان باید یکی از دو طرف را بر دیگری ترجیح دهد، به کار می آید. این استدلال از چهار مولفه تشکیل شده است: مواجه شدن با پدیده های متعارض، ارزیابی موقعیت، تشخیص خیر پایدار و شر ناپایدار و ترجیح و انتخاب خیر پایدار. همچنین این استدلال بر سه مبنای خداشناختی، جهان شناختی و انسان شناختی تنظیم شده است.
    کلیدواژگان: آیات خیر و ابقی، دلایل قرآنی، استدلال خیر و ابقی، ماهیت استدلال
|
  • Mohammadali Rezaie Kermani, Abbas Esmaeilizadeh, Mohammadmahdi Ajilian* Page 7

    Present study, being performed with a Quran-based approach and semantic method, has examined two verbal usages of dohn in the verse: Who would have had thee compromise, that they may compromise, during four steps of textual study, synonymous words, opposite usages and balance of grammatical structure, word`s meaning and commentary purpose. As is understood, polytheists have meant by the word the Prophet`s agreement with them and leaving Islam so that he may be counted as a pagan. Polytheists would like trick the Prophet and, showing an artificial friendly face, follow him in disbelief to make it clear for all that he is not a true prophet.

    Keywords: Verse 9 of Qalam, Dohn, Modaheneh, Yodhenoon
  • Amir Ahmadnegad, Zahra Kalbasi Page 19
    As is understood by the verses dealing with the Prophet`s time of mission at Mecca and historical clear signs, people of the Book lived in Mecca in a continuous interaction with the Prophet and Muslims. An interaction begun with Muslim`s glorifying people of the Book, answering their questions and agreeing with their authority in knowledge of the history of the past. Yet, it has referred to factions of people of the Book and their disagreements in understanding Torah and criticized a group with reproachful words. A critique being gradually increased when the two theist poles split up with one another and, following it, the verses of glorification decreased to such an extent that in the last part of revelation that a place for a quarrel between the Muslim and the people of the Book was made ready, Prophet`s community were ordered to avoid quarreling their theist enemies. One, therefore, may say that interactions between two poles of theism was positive during all time of Prophet`s mission in Mecca and as begun with glorifying believers of the people of the Book and ended with an order to Muslim to discuss them in the best way and emphasize what common with them.
    Keywords: Historical Verses, Historical Commentary, People of the Book, Interaction with People of the Book
  • Seyyedeh Saeedeh Gharavi, Farhad Ahmadi Ashtiani Page 39
    In verse 133 of Ale Emran, a heaven restricted to the pious and, then, in 134, introduces their qualities. Controlling one`s wrath has been regarded as one quality of those though being able to punish the case of wrath, control their wrath. The relation between mentioned qualities and the good at the end of the verse, has led some commentators to comment context of the verse with regard to a structural relation. For them, doing good to others occurs as causing profit for others or keeping them against any harm. The phrase: Those who spend (of that which Allah hath given them) in ease and in adversity, would be counted as a case from the former and the phrase: and are forgiving toward mankind, from the latter. Therefore, common aspect in three phrases are regarded as three level of doing good. It is the reason why for mentioning the phrase: Allah loveth the good, as reward for the three actions.
    Keywords: Verse 134 of Ale Emran, Controlling Ones Wrath, the Pious, Piety
  • Assistant Professor Quranic Sciences, Maaref Page 53
    Among those verses used by opponents of Islam and claimants of women`s rights against Islam is: “Give not unto the foolish (what is in) your (keeping of their) wealth, which Allah hath given you to maintain”. The verse forbids giving one`s property to the foolish. The case of the foolish, however, has been viewed differently; as is understood by exegetic views of Sahabeh and Tabe`in, some commentators viewed falsely and, on this basis, opponents viewed women as cases of the foolish and reproach Islam. Yet, as is understood by the study, regarding context of the verses, lexical meaning of the word and the cases of using it in verses and traditions, foolish is of a general meaning and include all those of mental failure among men and women.
    Keywords: Verse 5 of Nesa, Case of Foolish, Quranic Demurs
  • Mohammadhosein Broomand, Gholamreza Mortazavi Page 67
    There seem to be a formal inconsistency among the verses dealing with temporal periods of heavens and earth. On the verse 9-12 of Fussilat, the periods have been mentioned as 8 days; while on other verses, they are known to be 6 days. Some commentators have not paid any attention to the inconsistency and, therefore, have not present any answer. Yet, other commentators have tried to give a solution. The paper has intended to criticize views given by commentators and to solve the problem on the basis of the distinction between the worlds of creation and commandment. On this basis, “placing therein firm hills” and “measuring therein its sustenance” established in four days may be considered as a complement for creation not for creation itself, the two other periods of creation of heavens and earth remained unknown by God and viewed differently by commentators, would be related to what come in the verse 11 on heavens and earth.
    Keywords: Creation of Heavens, Earth, Six Days, Commandment, Creation, Heaven, Earth's Coming
  • Hamed Dejabad, Mahdi Faramarzi Page 75
    God, the Exalted, in verses including 54 of Nisa` remembers the Divine bounty bestowed upon the family of Ibrahim (a) mercifully and refers to it as the Book, Al-Hikmah and a mighty kingdom. Fariqain Commentators, not being in agreement in the field, have mentioned various cases for mighty.
    kingdom as is the case in Sunni traditions; while Shiite traditions are in agreement with regard to meaning of a mighty kingdom. The paper studies Fariqain commentators` views and traditions in the field and, finally regarding all pertaining verses and traditions, concluded that Imamate and, in other words, natural guardianship is what is meant by mighty kingdom in the verse.
    Keywords: Verse 54 of Nisa, Comparative Commentary, Mighty Kingdom, Ibrahims Family
  • Abbas Musallaipour, Ayyoob Parvini Page 91
    The word “Ummah” may be regarded as one of the most important words used in many cases in the holy Quran. In more cases it has been known to mean “group” or “community” and, therefore, most regard it to have such meaning. Yet, when studying deeply, one would lead to the fact that it is used in the holy Quran with other meaning including time, religion, purpose, duration of time, ritual, manner and leader also. The paper, studying various views in this ground, has concluded that there cannot be found a unit base and root in commenting the word. Such being the case, in this study, it is intended to present a Quranic semantic of the word to find its meanings other than a group and an assembly of people.
    Keywords: Verses of Ummah, Comparative Commentary, Semantic of Ummah
  • Majid Heidarifar, Mohammadali Majd Faqihi Page 105
    Self-forgetting has been regarded as one of important problems in anthropology and humanities. In the holy Quran, the phrase “soul-forgetting” and in other words, alienation that has been dealt with by philosophers and scholars of humanities. According to Quranic teachings, self-forgetting is a mental state that happens in human not in animals. Since it is only human being that is capable to his/her real essence with a kind of knowledge by presence, forget or sell it or become unfamiliar with it. The paper may be regarded as a Quranic applied study intending to study nature of self-forgetting and its pre-conditions in three fields of religious beliefs, ethics and deeds.Keywords:
    Keywords: Verse 19 of Hashr, Grounds of Self-Forgetting, God-Forgetting, Alienation
  • Parviz Rastgar, Ali Mohammadaghei Page 123
    One challengeable problem in commenting the Quran is that of “descending peace” in the verse 40 of Taubah, particularly noun of the pronoun “him” in: “Then Allah caused His peace of reassurance to descend upon him”. Fariqain Commentators have viewed on the verse based on some presuppositions and, therefore, failed to give correct and real view on it. Shiite scholars regard the pronoun as referring to the Prophet (s); while Sunni scholars have known it as returning to Abubakr and regard it as a great virtue for him. As is described in the paper, none of the two groups meet the truth in the field; as viewed in paper, the pronoun is a substitution for Abubakr but it may not be counted a virtue for him and God, the Exalted, by descending peace to Abubakr, kept the Prophet`s life; in other words, such a descending may be taken as a ground for keeping the Prophet`s life.
    Keywords: Verse 40 of Taubah, Descending Peace, Literary Comment
  • Mohammadjavad Najafi Page 141
    Great religions are known of social applications and effects. Islam has greatly insisted on social relations. On the Quranic teachings, main purpose for prophecy may be regarded as establishing justice in all aspects with overall participation of people; as is understood, on the one hand, the holy Quran drawing general purpose of prophecy puts social aims in a public vision and on the other hand, in various laws, even in those of worshipping, has emphasized on empowering social spirit rather than that of individual interests. The holy Quran has been of wonderful effect on social relations of Muslims of different races and such an attention has been paid to followers of other great religions. Peace, therefore, may be regarded as main message of the book. Peaceful coexistence with all people, regardless of any other consideration, and establishing a safe society may be counted of most important in Quranic teachings. The paper has studied the Quran`s importance given to social relations with regard to commentators` views.
    Keywords: Social Verses, Social Comment, Social Relations
  • Seifali Zahedifar Page 161
    Coherence of the verses 16-19 of Qiyamah with other verses of the chapter has attracted attention of commentators for a long time. Some have viewed it as a parenthetical remark and justified it with regard to speech style and context. Some other have considered coherence of contradiction or coherence for the word “ejl” in these verses and following verses. Yet, as viewed in paper, none of these views may be agreed with and it is preferred to say that the content and structure of this chapter have been forme on the basis of main word of “jam`”. The word “jam`” along with its verbal and nonverbal derivatives has affected the whole of chapter. The former as “lan najma`”, “joma`” and “jom`a” have been described in the verses and meaning of “jam`” is considered in such words like “almostaqarr”, “baserah”, “eltaffat” and “alaqa”. Therefore, one may claim that the chapter is illumination of one of God`s Names called “jame`”.
    Keywords: Chapter of Qiyamah, Qiyamah Verses 16-19, Coherence of Verses, Main Word of Jam
  • Masoomeh Salkhordeh, Abbas Pasandideh Page 171
    Islam is a religion based upon reason; its teachings, therefore, have been presented in such reasonable proofs that every pure nature may understand them. One of the proofs has been mentioned as khairon wa abqa “Better and more lasting”. The reasoning leads man to an important decision when deciding to choose one of the two worlds of earthly or everlasting worlds. This proof is of four elements including meeting contradicted conditions, assessment of the conditions, distinguishing durable good from transient bad and preferring and choosing the former and leaving the latter. It should be stated that the proof has been founded on theological, cosmological and anthropological principles.
    Keywords: Khairon va Abqa, Quranic Proofs, Proof of Better, More Lasting, Nature of Proof