فهرست مطالب

  • پیاپی 46 (پاییز 1396)
  • تاریخ انتشار: 1396/08/15
  • تعداد عناوین: 10
|
  • مجتبی احمدی، محمدعلی نودهی *، محسن اسمعیلی، علی صدرالهی صفحات 262-275
    اهداف مقوله کیفیت زندگی در قشرهای مختلف، مخصوصا سالمندان که شرایط جسمی، روحی و روانی ویژه ای دارند اهمیت زیادی دارد. هدف از تحقیق حاضر مقایسه کیفیت زندگی بین زنان سالمند فعال و غیرفعال شهرستان بندرگز با تاکید بر فعالیت های بدنی بود.
    مواد و روش ها پژوهش حاضر از نوع تحقیقات توصیفی پیمایشی است. جامعه آماری این تحقیق تمام سالمندان زن بالای 60 سال شهرستان بندرگز بودند. نمونه گیری به صورت در دسترس انجام شد و تعداد نمونه های تحقیق 176 نفر بود. به منظور گردآوری داده های این تحقیق از پرسش نامه SF-36 استفاده شد. به منظور تجزیه وتحلیل آماری داده ها از آزمون کلموگروف اسمیرنوف و آزمون یومن ویتنی استفاده شد. تمام عملیات آماری با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 20 در سطح معناداری 05/≤0P انجام شد.
    یافته ها با توجه به نتایج این تحقیق، میانگین سن گروه فعال 45/5±69/65 و گروه غیرفعال 14/5±32/64 بود. زنان فعال نسبت به زنان غیرفعال در شاخص های محدودیت عملکرد بدنی به ترتیب نمره 2/17±3/49 و 3/11±2/66، مشکلات جسمانی 8/14±9/45 و 4/12±8/62، مشکلات عاطفی 6/16±5/31 و 1/14±4/50، انرژی و سرزندگی 7/14±7/59 و 5/11±2/52، سلامت روانی 9/17±6/56 و 2/14±3/45، درد 3/12±2/41 و 7/17±3/58 و سلامت عمومی 9/13±1/60 و 4/15±3/49 را کسب کردند و کیفیت زندگی بالاتری داشتند، ولی در شاخص عملکرد اجتماعی تفاوت معناداری مشاهده نشد 6/17±9/50 در مقابل 2/16±3/47. سلامت روانی و سلامت عمومی به عنوان مهم ترین ابعاد کیفیت زندگی سالمندان شناخته شد.
    نتیجه گیری با توجه به افرایش تعداد سالمندان، توجه به ابعاد مختلف کیفیت زندگی آنان اهمیت فراوانی دارد. پرداختن به فعالیت های بدنی منظم می تواند به عنوان یکی از راهکارهای بهبود وضعیت کیفیت زندگی سالمندان مورد توجه قرار گیرد. پیشنهاد می شود مسئولان و دست اندرکاران امر سلامت، ایجاد امکانات مناسب برای ورزش و فعالیت بدنی سالمندان را مدنظر قرار دهند.
    کلیدواژگان: سالمندی، کیفیت زندگی، فعالیت بدنی
  • مهدی شریفی، دانا محمد امین زاده، عرفان سلیمانی صفت، نسرین سودمند، سیدجلال یونسی * صفحات 276-287
    اهداف تفکر قطعی نگر به عنوان عامل مخربی در مختل کردن تعادل بین امید و ترس نقش مهمی در سلامت روان به خصوص افسردگی و اضطراب دارد. این تحریف در اثر انعطاف ناپذیری شناختی در ذهن ظاهر می شود، به طوری که خود یکی از دلایل مهم افسردگی و دیگر ناسازگاری های روانی است. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین تفکر قطعی نگر با افسردگی و احساس تنهایی در سالمندان انجام گرفت.
    مواد و روش ها مطالعه حاضر از نوع توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی سالمندان بیش از 60 سال ساکن در آسایشگاه سالمندان کرج در سال 94-93 بود که از این بین 142 سالمند (زن و مرد) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به پرسش نامه های تفکر قطعی نگر (DTQ) مقیاس افسردگی سالمندان (GDS)، مقیاس احساس تنهایی راسل (UCLA) پاسخ دادند. داده های گردآوری شده برای تجزیه وتحلیل وارد نرم افزار AMOS و با استفاده از مدل تحلیل مسیر، تحلیل شدند.
    یافته ها نتایج تحلیل مسیر نشان داد که تفکر قطعی نگر با متغیرهای افسردگی (P≤0/001) و احساس تنهایی (P≤0/001) رابطه مثبت معنی داری داشت. همچنین در پیش بینی احساس تنهایی با میزان اتای 26/0 و در پیش بینی افسردگی با میزان اتای 28/0 ضریب تاثیر معنی داری داشت. میانگین سنی زنان سالمند 2/67 و مردان سالمند 4/65 و نیز میانگین متغیرهای تفکر قطعی نگر، احساس تنهایی و افسردگی در دو گروه زنان و مردان به ترتیب 50/118، 80/70 و 55/12 است.
    نتیجه گیری با توجه به نتایج به دست آمده می توان گفت که تفکر قطعی نگر با افسردگی و احساس تنهایی در سالمندان رابطه معناداری دارد. همچنین تفکر قطعی نگر پیش بینی کننده افسردگی و احساس تنهایی در سالمندان است. بنابراین انجام مداخلات روان شناختی برای به چالش کشاندن تحریف شناختی تفکر قطعی نگر و توجه به سلامت روان سالمندان بسیار حائز اهمیت است.
    کلیدواژگان: تنهایی، افسردگی، تفکر قطعی نگر، سالمندان
  • سیما مشرف رضوی *، مهدی سهرابی، محمد صابر ستوده صفحات 288-299
    اهداف تعادل یکی از شاخص های تعیین استقلال افراد سالمند به شمار می رود. بررسی و تشخیص عوامل موثر بر آن از موضوعاتی است که محققان به آن توجه کرده اند. هدف از انجام مطالعه حاضر بررسی اثر تمرینات نوروفیدبک و تصویرسازی حرکتی بر تعادل سالمندان است.
    مواد و روش ها جامعه آماری مدنظر سالمندان شهر مشهد بودند که از بین آن ها 24 سالمند در دامنه سنی 60 تا 82 سال به صورت داوطلبانه انتخاب و سپس به سه گروه 8 نفری به صورت تصادفی تقسیم شدند. شرکت کنندگان دو گروه تجربی به مدت 8 جلسه (3 جلسه در هفته) در تمرینات مربوط به خود (تمرین نوروفیدبک و تمرین تصویرسازی حرکتی) شرکت کردند، اما گروه کنترل هیچ گونه تمرینی انجام نداد. در این تحقیق برای اندازه گیری تعادل ایستای سالمندان از آزمون تعادلی لک لک و برای اندازه گیری تعادل پویای آن ها از آزمون زمان برخاستن و راه رفتن، استفاده شد که در دو مرحله قبل و بعد از تمرینات ارزیابی می شدند. به منظور تعیین عادی بودن توزیع داده ها از آزمون شاپیرو ویلکس و برای تعیین آثار مرتبط با تمرین از تحلیل کوواریانس استفاده شد. نمرات پیش آزمون افراد به عنوان متغیر مداخله گر مدنظر قرار گرفت. تمامی آزمون های آماری با نرمافزار SPSS نسخه 21 و در سطح معنی داری 05/0=a تحلیل شدند.
    یافته ها نتایج حاصل از آزمون تحلیل کوواریانس نشان دهنده تاثیر معنی دار تمرینات نوروفیدبک و تصویرسازی حرکتی بر تعادل ایستا و پویای سالمندان بود (05/0>P). ضمن اینکه تمرین نوروفیدبک بر هر دو وضعیت تعادل ایستا و پویا تاثیر بهتری داشت (05/0>P).
    نتیجه گیری با توجه به نتایج به دست آمده پیشنهاد می شود از این تمرینات به منظور پیشگیری از افت تعادل و تقویت آن در سالمندان استفاده شود.
    کلیدواژگان: سالمندان، نوروفیدبک، تصویرسازی حرکتی
  • جهانگیر کرمی، آسیه مرادی، پیمان حاتمیان * صفحات 300-311
    اهداف با توجه به اهمیت موضوع رضایت شغلی در بین میان سالان و سالمندان، پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه تاب آوری، خودکارآمدی و حمایت اجتماعی با رضایت شغلی در بین میان سالان و سالمندان شاغل شهر کرمانشاه انجام شد.
    مواد و روش ها جامعه آماری پژوهش شامل تمامی میان سالان و سالمندان شاغل شهر کرمانشاه در سال 1395 بود که نمونه ای به حجم 240 نفر به روش نمونه گیری در دسترس از بین آن ها انتخاب شد؛ شامل160 نفر مرد و 80 نفر زن در دامنه سنی بین 50 تا 75 سال. میانگین سنی آن ها نیز 93/1±87/66 بود. برای گردآوری داده های پژوهش از پرسش نامه های باورهای خودکارآمدی عمومی (GSE-10)، پرسش نامه کونورو دیویدسون (CD-RIS)، پرسش نامه رضایت شغلی اسپکتور (JSS) و پرسش نامه مقیاس ادراک حمایت اجتماعی چندبعدی استفاده شد.
    یافته ها تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از ضریب همبستگی و تحلیل رگرسیون انجام شد. نتایج نشان داد بین خودکارآمدی و تاب آوری با رضایت شغلی رابطه مثبت وجود دارد. همچنین بین حمایت اجتماعی با رضایت شغلی میان سالان و سالمندان شاغل نیز رابطه مثبت و معناداری وجود دارد.
    نتیجه گیری با توجه به یافته های این مطالعه می توان نتیجه گرفت که خودکارآمدی، تاب آوری و حمایت اجتماعی به عنوان متغیرهای پیش بین توان پیش بینی رضایت شغلی میان سالان و سالمندان شاغل را دارند.
    کلیدواژگان: خودکارآمدی، تاب آوری، حمایت اجتماعی، رضایت شغلی، میان سالان و سالمندان
  • اسماعیل صدری دمیرچی *، میلاد قمی، فریبا اسماعیلی قاضی ولوئی صفحات 312-325
    اهداف سالمندی دوران حساسی از زندگی بشر است. با افزایش جمعیت سالمندان، توجه به مسائل و نیازهای این مرحله، خصوصا سالمندان ساکن آسایشگاه ها ضروری به نظر می رسد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان گروهی مرور زندگی بر بهزیستی روان شناختی و امید به زندگی زنان سالمند ساکن شهر اردبیل صورت گرفت.
    مواد و روش ها مطالعه حاضر نیمه آزمایشی، با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی زنان سالمند ساکن آسایشگاه های شهر اردبیل در سال 1395 تشکیل می دادند. به منظور اجرای این مطالعه، 30 نفر از زنان ساکن این آسایشگاه ها که موقعیت ورود به مطالعه را داشتند، به طور تصادفی ساده انتخاب شدند و به طور مساوی در دو گروه مداخله (15 نفر) و گواه (15 نفر) قرار گرفتند. برای گردآوری داده ها از مقیاس های بهزیستی روان شناختی ریف (1989) و امید اشنایدر (1991) استفاده شد. پس از اجرای پیش آزمون، گروه درمانی مرور زندگی با تاکید بر نظریه اریکسون، به صورت شش جلسه گروهی و به مدت 6 هفته و 1 جلسه (90 دقیقه ای) در هفته برای گروه مداخله اجرا شد. برای گروه گواه، هیچ مداخله درمانی صورت نگرفت و در فهرست انتظار ماندند. پس از پایان آموزش، پس آزمون برای هر دو گروه تکرار شد. داده های حاصل، با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره و به کمک نرم افزار spss نسخه 20 تجزیه وتحلیل شدند.
    یافته ها نتایج مطالعه حاضر نشان داد که میانگین نمرات مولفه های خودمختاری، تسلط بر محیط، رشد شخصی، روابط مثبت با دیگری، هدف در زندگی و پذیرش خود بین گروه های مداخله و گواه تفاوت معناداری وجود دارد (P<0/01). همچنین نتایج نشان داد که این درمان باعث افزایش امید به زندگی زنان سالمند در گروه مداخله شده است (P<0/05).
    نتیجه گیری درمان گروهی مرور زندگی، افزایش بهزیستی روان شناختی و امید به زندگی در سالمندان را به دنبال دارد. از این رو نظر به اهمیت مسئله سالمندی و مسائل روان شناختی آن و با توجه به نتایج این مطالعه، می توان از این روش درمانی به عنوان یکی از درمان های حمایتی و موثر روان شناسان و پزشکان شاغل در حوزه سالمند بهره جست.
    کلیدواژگان: درمان گروهی، مرور زندگی، بهزیستی روان شناختی، امید به زندگی، زنان سالمند
  • سهیلا اورنگ *، هادی هاشمی رزینی، محمدحسین عبداللهی صفحات 326-345
    اهداف هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه طرح واره های ناسازگار اولیه با معنای زندگی و بهزیستی روان شناختی سالمندان است.
    مواد و روش ها به منظور انجام پژوهش، 200 نفر (96 زن و 104 مرد) از سالمندان شهر تهران در سال 1395 از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و با استفاده از پرسش نامه های طرح واره یانگ، معنای زندگی استگر و بهزیستی روان شناختی ریف بررسی شدند.
    یافته ها نتایج تحلیل رگرسیون چندمتغیره هم زمان نشان داد 37 درصد از جست وجوی معنا، 27 درصد از وجود معنا، 27 درصد از پذیرش خود، 24 درصد از روابط مثبت با دیگران و 44 درصد از تسلط بر محیط به وسیله طرح واره های ناسازگار اولیه قابل پیش بینی است. خرده مقیاس های رشد فردی، زندگی هدفمند و خودمختاری قابلیت پیش بینی به وسیله طرح واره ها را ندارند. این همبستگی از نظر آماری معنی دار است (P<0/001). مدل رگرسیونی تبیین شده نیز بر اساس آزمون تحلیل واریانس، خطی و معنی دار است، زیرا مقدار آزمون f برای تعیین معنی داری اثر متغیرهای مستقل بر جست وجوی معنا و وجود معنا 21/5 و 22/3 با سطح معنی داری P<0/001 است و برای اثر متغیرهای مستقل بر مولفه های بهزیستی روان شناختی پذیرش خود 23/3=f، روابط مثبت با دیگران68/2=f، تسلط بر محیط 17/2=f، سطح معنی داری P<0/001 گزارش شد.
    نتیجه گیری نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد طرح واره های ناسازگار اولیه معیارهای سخت گیرانه، ایثار، اطاعت، محرومیت هیجانی، انزوای اجتماعی و شکست، توانایی پیش بینی کنندگی معنای زندگی و بهزیستی روان شناختی را دارند و بر سلامت روان در دوران سالمندی با میانگین سنی 65 تا 80 سال تاثیرگذار هستند.
    کلیدواژگان: سالمندان، طرح واره های ناسازگار اولیه، معنای زندگی، بهزیستی روان شناختی
  • علی شرقی، فرزانه صالحی کوسالاری * صفحات 346-359
    اهداف پدیده سالمندی جمعیت در جهان و ایران با توجه به آمار مستند، موضوعی انکارناپذیر است. از نیازهای مهم سالمندان پاسخ گویی به دو مشکل ضعف ادراک و انزوای اجتماعی است. ازاین رو ضروری است که محیط مناسب و بهتری برای زندگی آن ها فراهم شود تا افسردگی های ناشی از تنهایی کاهش یابد. هدف پژوهش حاضر بررسی اهمیت دو عامل ادراکی و اجتماعی و رابطه میان این دو متغیر با توجه به ویژگی های شفابخشی محوطه خارجی اقامتگاه سالمندان است.
    مواد و روش ها پژوهش حاضر طی روندی پیمایشی، با بررسی 148 سالمند (75 مرد و 73 زن) مقیم در 9 اقامتگاه سالمندان تهران و ارائه پرسش نامه محقق ساخت (آلفای کرونباخ معادل 904/0) به بررسی رابطه عوامل ادراکی (روانی و عاطفی) و اجتماعی پرداخته است.
    یافته ها روابط متغیرهای پژوهش با اطلاعات جمعیت شناختی شرکت کنندگان تحلیل شد. میانگین سنی سالمندان شرکت کننده در پژوهش برابر 83 سال و انحراف معیار آن برابر 58/0 به دست آمد. تحلیل ها توسط آمار توصیفی و استنباطی (همبستگی پیرسون با ضریب اطمینان 99/0 و سطح معنی داری 05/0P≤ و تحلیل واریانس LSD فیشر) در محیط نرم افزار SPSS22 صورت پذیرفت. یافته ها بیان گر رابطه بین عوامل ادراکی روانی (001/0P=) و اجتماعی فرهنگی (001/0P=) با عامل ادراکی عاطفی و رابطه بین عوامل ادراکی عاطفی (001/0P=) و اجتماعی فرهنگی (003/0P=) با عامل ادراکی روانی است. همچنین یافته ها نشان دهنده وجود روابط معنی دار در مشخصات جمعیت شناختی سن، مدت اقامت در مرکز، وضعیت تاهل و علت رجوع به مرکز، در گروه های سالمندان با یکدیگر بود.
    نتیجه گیری بر اساس یافته ها چنانچه عوامل ادراکی (عاطفی و روانی) شفابخش محیط سالمندان دچار تغییر شود، روابط اجتماعی و فرهنگی او می تواند مستقیم تحت تاثیر قرار گیرد. باتوجه به مشخصات جمعیت شناختی نیز می توان نتیجه گرفت برخی عوامل به دلیل برخی ویژگی های افراد، تحت تاثیر قرار می گیرند. می توان این مشخصات را در معماری لحاظ کرد و زمینه های رشد کیفیت زندگی سالمندان را فراهم آورد.
    کلیدواژگان: عوامل ادارکی، جمع گرایی، اقامتگاه سالمندان، شفابخشی
  • امیر سلطانی نژاد *، ادیبه برشان، اسما بنی اسد، ایوب سلطانی نژاد، علی سام، علی سادیی صفحات 360-371
    اهداف زلزله حادثه ای طبیعی است، اما به سبب آثار اجتماعی گوناگونی که دارد به موضوعی جامعه شناختی تبدیل شده است و گروه های آسیب پذیری را به وجود می آورد. یکی از این گروه ها سالمندان هستند. هدف این پژوهش بررسی آسیب پذیری اجتماعی سالمندان در زلزله بود.
    مواد و روش ها پژوهش حاضر از نوع کیفی کمی بود که به صورت مقطعی در سال 1394 انجام شد. جامعه آماری شامل سالمندان استان های آذربایجان شرقی و کرمان بود. در بخش کیفی به منظور شناخت آسیب های اجتماعی سالمندانی که زلزله را تجربه کرده اند، از طرح تحقیق پدیدارشناسی با بهره گیری از گروه های کانونی استفاده شد. بدین منظور هفده نفر به روش نمونه گیری هدفمند برای گروه کانونی سالمندان انتخاب و آسیب های اجتماعی زلزله، شناسایی شدند. در مرحله کمی، نود نفر از سالمندانی که زلزله های بم، ورزقان و اهر را تجربه کرده بودند، انتخاب شدند و سپس نود نفر که زلزله را تجربه نکرده بودند، به طور همتا با گروه اول انتخاب شدند. سپس به سوالات پرسش نامه انزوای اجتماعی، پرسش نامه حمایت اجتماعی، پرسش نامه سازگاری اجتماعی SAS پی کل و ویسمن و مقیاس پذیرش اجتماعی مارلوکراون پاسخ دادند. دادهای گردآوری شده با نسخه 21 نرم افزار SPSS و آزمون T تجزیه وتحلیل شدند.
    یافته ها در بخش کیفی، آسیب های اجتماعی زلزله شامل ناسازگار ی اجتماعی، انزوای اجتماعی، عدم پذیرش اجتماعی و عدم حمایت اجتماعی از طریق مصاحبه ها شناسایی شدند. در بخش کمی نتایج نشان داد میانگین ناسازگاری اجتماعی سالمندان حاضر در زلزله (66/0±93/4) و سالمندان دیگر (16/1±42/3)، میانگین انزوای اجتماعی سالمندان حاضر در زلزله (91/3±23/12) و سالمندان دیگر (17/3±06/8)، میانگین پذیرش اجتماعی سالمندان حاضر در زلزله (38/2±41/11) و سالمندان دیگر (66/4±7/24) و میانگین حمایت اجتماعی سالمندان حاضر در زلزله (81/6±12/34) و سالمندان دیگر (96/8±9/68) بود. بنابراین میزان سازگاری اجتماعی سالمندان زلزله زده کمتر و انزوای اجتماعی آنان بیشتر از سالمندان دیگر بود (01/0>P). همچنین یافته ها نشان داد که احساس حمایت و پذیرش اجتماعی سالمندان زلزله زده کمتر از سالمندان دیگر بود (01/0>P).
    نتیجه گیری بر اساس یافته های مطالعه حاضر، سالمندان از جمله گروه های اجتماعی آسیب پذیر در زلزله هستند که علاوه بر اختلال حافظه و ازدست دادن جهت یابی و آسیب های روانی، به آسیب های اجتماعی نیز دچار خواهد شد. به این آسیب ها کمتر توجه شده است. بنابراین برنامه ریزی و اتخاذ تدابیر لازم برای کاهش و کنترل این گونه آسیب ها، یکی از مهم ترین ضرورت های پیش رو خواهد بود.
    کلیدواژگان: آسیب پذیری اجتماعی، سالمندان، زلزله
  • زویا هادی نژاد، حسن طالبی *، فرهاد مصدری صفحات 372-383
    اهداف در حال حاضر جهان به سرعت به سمت سالمندشدن پیش می رود؛ کشور ایران نیز از این امر مستثنا نیست. تروما پنجمین علت مرگ در بیماران بالای 65 سال است و 28 درصد از این افراد بر اثر تروما فوت می کنند. به منظور تدوین راهکارهای پیشگیری از بروز صدمات در این گروه سنی پرخطر پژوهش حاضر با هدف تعیین الگوی بروز تروما در افراد 60 سال و بالاتر به تفکیک سن و جنس انجام شده است.
    مواد و روش ها در این مطالعه مقطعی گذشته نگر، از اطلاعات مربوط به تمام افراد مسن 60 سال و بالاتر پذیرفته شده در اورژانس پیش بیمارستانی مازندران طی سال های 1389 تا 1393، مواردی چون سن، جنس، تشخیص پیش بیمارستانی، تاریخ، نوع صدمه، مکانیسم بروز تروما، محل بروز حادثه، وضعیت مصدوم (راننده اتومبیل، سرنشین، عابر و غیره)، شدت جراحت (جراحت سطحی، شدید و نقص عضو)، فصل و زمان وقوع حادثه و غیره استخراج شد. به منظور تحلیل آماری داده ها از نرم افزار SPSS نسخه 19 و آزمون دقیق فیشر و کای دو پیرسون استفاده شد.
    یافته ها میزان بروز تروما در سال 193 نسبت به سال 1389، 7/1 درصد افزایش داشته است. 6هزار و 844 نفر (8/62 درصد) از افراد بررسی شده مرد و 4هزار و 54 نفر (2/37 درصد) زن بودند. بیشترین میزان تروما از لحاظ سنی با 3هزار و 680 نفر (8/33 درصد) در گروه سنی 60 تا 64 سال قرار داشتند. بیشترین موارد تروما در سالمندان مربوط به حوادث ترافیکی به تعداد 6هزار و 521 (59/8 درصد) بود. پس از تصادف، سقوط، صدمات و ضرب وجرح به ترتیب با 3هزار و 494 (32 درصد)، 517 (4/7 درصد) و 257 (4/2 درصد) بیشترین موارد را به خود اختصاص داده اند. بیشترین فصل بروز تروما با 2هزار و 982 مورد (4/27 درصد) در تابستان و بیشترین زمان بروز تروما در ساعات 8 صبح تا 12 ظهر به تعداد 3هزار و 119 مورد (6/28 درصد) بوده است. با توجه به آزمون کای دو پیرسون بین وضعیت افراد هنگام تصادف و وضعیت نهایی رابطه آماری معنی داری وجود دارد (P<0/05). بیشترین زمان بروز فوت نیز در گروه سنی 60 تا 64 سال بوده است. شانس زنده ماندن در مردان نسبت به زنان کمتر است.
    نتیجه گیری سالمندان به علت تغییرات جسمی و حرکتی ناشی از افزایش سن و نامناسب بودن شرایط محیط بیشتر در معرض حوادث قرار می گیرند. طبق نتایج این پژوهش، تصادفات و سقوط از شایع ترین حوادث در دوره سالمندی است. با برنامه ریزی های جامع در زمینه کنترل و پیشگیری می توان از بروز آسیب و ناتوانی در این گروه سنی پرخطر پیشگیری کرد.
    کلیدواژگان: سالمند، اورژانس پیش بیمارستانی، تروما
  • احسان سیدجعفری، منصور صاحب الزمانی، احسان ابراهیمی پور * صفحات 384-393
    اهداف در این تحقیق 30 مرد سالمند به طور داوطلبانه و به شکل تصادفی در دو گروه 15 نفری کنترل و تجربی شرکت کردند. گروه تجربی در برنامه تمرین های آبی در قسمت عمیقاستخر به مدت هشت هفته که شامل سه جلسه یک ساعته در هفته بود شرکت کردند؛ درحالی که گروه کنترل در این مدت در هیچ برنامه تمرینی شرکت نکردند. در هر دو گروه تعادل ایستا قبل و بعد از دوره اندازه گیری شد. شاخص های نوسانات پاسچر (تعادل ایستا) با استفاده از دستگاه تعادلی بایودکس و آزمون ثبات پاسچرال اندازه گیری شد. برای مقایسه تغییرات درون گروهی از آزمون تی همبسته و برای مقایسه شاخص های تعادل بین دو گروه از آزمون تی مستقل استفاده شد.
    مواد و روش ها 30 مرد سالمند، به طور داوطلبانه و به شکل تصادفی در دو گروه 15 نفره کنترل و تجربی در این تحقیق شرکت کردند. گروه تجربی در برنامه تمرینات آبی در قسمت عمیقاستخر به مدت هشت هفته که شامل سه جلسه یک ساعته در هفته بود شرکت کرد. این در حالی بود که گروه کنترل در این مدت در هیچ گونه برنامه تمرینی شرکت نکردند. در هر دو گروه تعادل ایستا قبل و بعد از دوره اندازه گیری شد. شاخص های نوسانات پاسچر (تعادل ایستا) با استفاده از دستگاه تعادلی بایودکس و تست ثبات پاسچرل اندازه گیری شد. از آزمون تی همبسته برای مقایسه تغییرات درون گروهی و از تست تی مستقل برای مقایسه شاخص های تعادل بین دو گروه استفاده شد.
    یافته ها نتایج مربوط به مقایسه دو گروه از نظر ویژگی های جمعیت شناختی و تن سنجی نشان داد گروه تجربی میانگین سن 481/50±3/65، قد 215/10±5/168، جرم 775/87±7/70 و شاخص توده بدنی483/781±2/24 و گروه کنترل میانگین سن232/50±3/66، قد 314/20±6/169، جرم 531/322±8/71 و شاخص توده بدنی 535/982±3/24 دارند. این نتایج حاکی از نبود تفاوت و درنتیجه همگنی دو گروه است. همچنین نتایج نشان داد هشت هفته تمرین های آبی در قسمت عمیقاستخر، باعث بهبود محسوسی در تعادل ایستا آزمودنی ها شده است. نتایج آزمون های تی مستقل و همبسته نشان دهنده تفاوت معناداری بین گروه تجربی وکنترل در پس آزمون و در گروه تجربی بین پیش آزمون و پس آزمون بعد از انجام برنامه هشت هفته ای است.
    نتیجه گیری با توجه به یافته های تحقیق می توان گفت که اعمال برنامه آبی در قسمت عمیقاستخر می تواند در بهبود تعادل ایستا و درنهایت کاهش خطر افتادن در سالمندان موثر باشد.
    کلیدواژگان: تمرین های آبی، سالمندان، تعادل ایستا، افتادن
|
  • Mojtaba Ahmadi, Mohammadali Noudehi *, Mohsen Esmaeili, Ali Sadrollahi Pages 262-275
    Objectives Among different people, especially the elderly who are undergoing their specific physical, emotional, and psychological conditions, quality of life is considered an issue that is of paramount importance. The present study aims to make a comparison between the quality of life in elderly women who lead an active life with those with a non-active one with special emphasis on physical activity.
    Methods & Materials The study is a descriptive research including a sample population of 176 elderly women over 60 years old in Bandar-e Gaz city in Iran. Convenience sampling was performed. To obtain the required data, a Short Form-36 (SF-36) questionnaire was used. For statistical analysis, Kolmogorov-Smirnov (K-S) test and Mann–Whitney U test were used. All the statistical operations were done using SPSS Statistics 20 in significance level of P≤0.05.
    Results The results of study indicate that the average age of active and non-active women were 65.69±5.45 and 64.32±5.14 respectively. The active elderly women enjoyed a higher quality of life than the non-active ones considering indicators such as physical performance limitations, physical and emotional problems, and pain and public health. However, in terms of social function indicator, no significant difference was noted between them. Mental and public health indicators are considered as the most important aspects of quality of life.
    Conclusion The findings of this study suggested engaging in regular physical activity as it could work as a significant strategy to improve the quality of life among the elderly. Therefore, it is strongly recommended that the officials dealing with public health create appropriate facilities for the physical activity and sports of the elderly women.
    Keywords: Old age, Quality of life, Physical activity
  • Mehdi Sharifi, Dana Mohammad-Aminzadeh, Erfan Soleimani Sefat, Nasrin Sudmand, Jalal Younesi * Pages 276-287
    Objectives Deterministic thinking as a destructive factor in disrupting the balance of hope and fear plays an important role in mental health, especially depression and anxiety .This distortion is caused by cognitive inflexibility in the mind. This study was conducted to investigate the relationship between deterministic thinking and depression and sense of loneliness in older adults.
    Methods & Materials The type of study was descriptive-correlational. The population included all the older adults over 60 years who were living in a nursing home in 2014-15 in Karaj. Of them, 142 individuals were selected (male and female) by available sampling method. They were then asked to respond to deterministic thinking questionnaire, Geriatric Depression Scale, and UCLA loneliness scale. The data collected were imported to AMOS software and analyzed by path analysis model.
    Results The results of the path analysis model showed that deterministic thinking has a significant and positive relationship with depression (P=0.001) and sense of loneliness variable (P=0.001). It also has a significant effect on the prediction of sense of loneliness and depression with effect size of 0.26 and 0.28, respectively. The mean age was 67.2 years for women and 65.4 years for men. The mean score deterministic thinking, sense of loneliness and depression in women and men respectively were 118/50, 70/80, and 12/55.
    Conclusion According to the results, it can be said that deterministic thinking has a significant relationship with depression and sense of loneliness in older adults. So, deterministic thinking acts as a predictor of depression and sense of loneliness in older adults. Therefore, psychological interventions for challenging cognitive distortion of deterministic thinking and attention to mental health in older adult are very important.
    Keywords: Loneliness, Depression, Deterministic thinking, Elderly
  • Sima Moshref-Razavi *, Mehdi Sohrabi, Mohammad Saber Sotoodeh Pages 288-299
    Objectives Balance maintenance is one of the indices of determining independence in older people. Identifying other factors that have considerable impact on the independence of older peoples is an interesting research topic. The present study aims at determining the effect of Neurofeedback and Mental Motor Imagery practices on balance in the elderly.
    Methods & Materials The population of this study consisted of elderly people of Mashhad, a city in northeast Iran. A total of 24 elderly people with age ranging from 60-82 years old volunteered to participate in the study and were randomly assigned to three groups (with eight participants in each group). The participants of experimental groups were involved in the special training (neurofeedback training and mental imagery practice) for eight weeks (with three sessions each week)while the control group were not involved in any practice. Stork Balance Stand Test and Timed Up and Go (TUG) tests were used to assess the static and dynamic balance of participants respectively, before and after the training sessions. The Shapiro–Wilk test of normality was used to check normality of data. Additionally, Analysis of Covariance (ANCOVA) was used to determine the effect of training with pre-test scores used as covariate. Statistical analysis was performed using SPSS Statistics 21 at a=0.05.
    Results The results of Analysis of Covariance revealed that there was a significant effect of neurofeedback and mental imagery on the static and dynamic balance of elderly people (PConclusion The study recommends neurofeedback and mental motor imagery practices to prevent balance loosing and improving balance ability in elderly people.
    Keywords: Balance, Elderly, Neurofeedback, Motion imaging
  • Jahangir Karami, Asiye Moradi, Peiman Hatamian * Pages 300-311
    Objectives Job satisfaction is defined as the level of fulfillment employees feel about their work, which can affect performance to a great extent. Given the importance of job satisfaction among middle-aged and elderly, this study aims to investigate the relationship between resilience, self-efficacy, and social support with job satisfaction among middle-aged and elderly population in Kermanshah, Iran.
    Methods & Materials The study population consisted of all working middle-aged and elderly in Kermanshah in the year 2016. A total of 240 people (including 160 male and 80 female with age ranging between 50-75 with average 66.87) were selected through convenience sampling. Research data was used collected through the following questionnaires: General Self-Efficacy (GSE-10), Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC), Specter’s Job Satisfaction Scale (JSS), and Multidimensional Scale of Perceived Social Support (MSPSS).
    Results Data analysis was performed using correlation and regression analysis. The results showed a positive relationship between self-efficacy and resilience and job satisfaction. A significant positive relationship was also found between social support and job satisfaction among middle-aged and elderly.
    Conclusion According to the findings of this study, it can be concluded that self-efficacy, resiliency, and social support are predictor variables that be used to predict job satisfaction in the middle-aged and elderly.
    Keywords: Self-efficacy, Resilience, Social support, Job satisfaction, Middle-aged, ageing
  • Esmaeil Sadri Damirchi *, Milad Ghomi, Fariba Esmaeli Ghazi Valoii Pages 312-325
    Objectives Old age is a sensitive period of human life. So with increasing elderly population, attention needs to be given to issues related to old age, especially among the institutionalized elderly. So, the aim of this study was to investigate the effectiveness of life review group therapy on psychological well-being and life expectancy of elderly women living in Ardabil.
    Methods & Materials The present study adopted a semi-experimental design, with pretest and posttest and control group. The study population comprised all the elderly women residents in the sanatoriums of the nursing homes present in Ardabil in 2016. Thirty participants were randomly selected and divided into two groups, namely control group and experimental group of 15 participants each. The Ryff Psychological Well-being Questionnaire and Snyder Life Expectancy Scale were used to collect the required data. After implementing the pretest, the experimental group received life review group therapy for 1.5 hours in 6 sessions, once a week. After the training, posttest was repeated for two groups, and data was analyzed using covariance analysis.
    Results The findings of the study showed that there were significant differences between experimental and control groups with respect to autonomy, environmental mastery, personal growth, positive relations with others, purpose in life, and self-acceptance (PConclusion Based on the results of the study, it was concluded that life review group therapy could significantly enhance the psychological well-being and life expectancy in elderly women. With the rapid increase in the number of elderly, life review group therapy is highly recommended.
    Keywords: Group therapy, Life review, Psychological well-being, Life expectancy, Elderly women
  • Soheila Orang *, Hadi Hashemi Razini, Mohammad Hosein Abdollahi Pages 326-345
    Objectives The present study aimed to examine the relationship between early maladaptive schemas with meaning of life and well-being of the elderly and investigation and its prediction by early maladaptive schemas.
    Methods & Materials In this research, a total of 200 older people (96 women and 104 men) were selected from Tehran city by convenience sampling. The instruments used in this study consisted of the Yung early maladaptive Schema Questionnaire – Short Form (SQ-SF), Meaning of Life Questionnaire (MLQ) and Ryffs Scales of Psychological Well-Being (RSPWB).
    Results The results of multiple regression analyses showed that 37% of the elderly participants found meaning, 27% found meaning in life, 27% in self- acceptance, 24% in positive relationship with the others, and 44% in environment control, as predicted by early maladaptive schemas. Early maladaptive schemas cannot project autonomy, personal growth and purpose in life. This correlation was significant (PConclusion Findings of this research revealed that early maladaptive schemas (unrelenting standards, self-sacrifice, subjugation, emotional deprivation, social isolation, and failure) have predictive power for meaning of life and well-being, which may affect the mental health of the elderly.
    Keywords: Elderly, Early maladaptive schemas, Meaning of life, Well-being
  • Ali Sharghi, Farzaneh Salehi Kousalari * Pages 346-359
    Objectives According to documentary statistics, the old age phenomenon in the world, as well as in Iran, is irrefutable. Two main problems of elderly people must be solved, i.e. low intelligence and social isolation. So, there is a need to provide a more suitable environment to the senior citizens in order to decrease their depression caused by loneliness. This study, thus, examines the importance of cognitive and social factors and the relationship between them, affecting the healing properties of the nursing homes of Iran.
    Methods & Materials This study was conducted through the survey process by examining 148 older adults (75 males and 73 females) living in 9 nursing homes in Tehran. A questionnaire was presented to the participants (Cronbach’s alpha equal to 0.904) to investigate the association of perceptional (mental and emotional) and social factors.
    Results The relationships between the study variables and demographic data of the participants were analyzed. The mean age of the elderly age was 83 years, and the standard deviation was 0.58. The analyses by descriptive and inferential statistics (Pearson correlation coefficient 0.99 and significance level P≤0.05 and variance analysis of Fisher LSD) were performed by SPSS 22.0. It was evident from the results that there is a relationship of perceptual-psychological (P=0.000) and socio-cultural (P=0.000) factors with the perceptual-emotional factor. There was also a relationship of perceptual-emotional (P=0.000) and socio-cultural (P=0.003) factors with the perceptual-mental factor. It was also revealed that there are significant relationships between the demographic characteristics of elderly people, the length of stay in the center, marital status, and the reason for their reference to the center.
    Conclusion Based on these findings, it is concluded that the perceptual factors (emotional and mental) of the elderly environment is affected by any alterations in their social and cultural relations. According to the results derived from the demographic characteristics, it is concluded that some features of people also influence these factors. Therefore, these features should be considered in architecture to improve life quality.
    Keywords: Perceptual factors, Collectivism, Elderly accommodation, Healing
  • Amir Soltani Nejad *, Adibeh Barshan, Asma Baniasad, Ayoob Soltani Nejad, Ali Sam, Ali Sadie Pages 360-371
    Objectives Although the earthquake is a natural disaster, it has become a social subject and has created vulnerable groups due to its various social effects. One of these groups is the elderly. The present study aimed to investigate the social vulnerability of elderly people who experienced earthquakes.
    Methods & Materials The present study involved a cross-sectional qualitative-quantitative method. The population comprised all the elderly people in Kerman and East Azarbaijan provinces. In the qualitative part, in order to identify the social problem of elderly who experienced an earthquake, Categories has been collected By focus group. For this purpose, 17 people were selected by purposive sampling method for focus group of elderly and the social damage of the earthquake was determined. In the quantitative phase, 90 older people who have experienced the earthquake in Bam, Varzaghan and Ahar were selected randomly, and 90 older people who have not experienced an earthquake were selected and matched with the first group. Both groups answered the questionnaire on social isolation, social support, social adjustment questionnaire, and Marlowe–Crowne Social Desirability Scale. The collected data were analyzed by SPSS software (version 21) and t-test.
    Results In the qualitative part, social damage of earthquakes, including social incompatibility, social isolation, lack of social acceptance and lack of social support were identified through interviews. In the quantitative results, the average of social incompatibility was 4.93±0.66, social isolation was 12.23±3.91, social acceptance was 11.41±2.38, and social support was 34.12±6.81 among the older people who faced an earthquake. However, the average of social conflict was 3.42±1.16, social isolation was 8.06±3.17, social acceptance was 24.7±4.66, and social support was 68.9±8.96 among the other older people. The findings of the study showed that the rate of social compatibility of the older people who have experienced the earthquake is less than that of other older people, but the social isolation is more than that in other older people (PConclusion Based on the results of the study, it was concluded that older people is one of Social groups that in the earthquake addition of distraction and loss of orientation and memory, confront with social problems that have not been considered. So, planning and preparing strategies to reduce and control such injuries are important.
    Keywords: Social vulnerability, Elderly, Earthquake
  • Zoya Hadinejad, Hassan Talebi *, Farhad Masdari Pages 372-383
    Objectives The aging population is increasing worldwide, and Iran is not an exception. Trauma is the fifth leading cause of death in patients over 65 years, and 28% of these people die as a result of trauma. Therefore, this study aimed to determine the incidence pattern of trauma in 60 years old and older cases divided by age and gender in order to develop strategies to prevent injuries in this high-risk age group.
    Methods & Materials In this cross-sectional retrospective study, the data of all the 60 years old and older cases admitted in the pre-hospital emergency system of Mazandaran were extracted during the five years (2010-2014). The data included age, sex, pre-hospital diagnosis, date, type of trauma, mechanism of trauma, location of accident, the victim’s status (driver, passenger, pedestrian or other), severity of injury, and season and time of the incident. The obtained data were analyzed using SPSS software version 19, chi-square and Fisher’s exact tests.
    Results The incidence of trauma in 2014 had a 1.7% increase compared to that in 2010. A total of 6844 cases (62.8%) surveyed were male, and 4054 cases (37.2%) were female. Most of the trauma cases occurred in the age group of 60-64 years with 3680 cases (33.8%). Most trauma cases in the elderly were related to traffic accidents with 6521 cases (59.8%), followed by falls, injuries and assaults with 3494(32%), 517(4.7%). and 257(4.2%) cases, respectively. Most trauma cases occurred in summer with 2982 cases (27.4%), and trauma was most likely to occur between 8 am to 12 pm with 3119(28.6%) cases. According to the Pearson’s chi-square test, there was a statistically significant relationship between the time of accident and the final status (PConclusion The elderly are more prone to accidents due to physical changes caused by aging and inappropriate environmental conditions. According to the findings of the present study, accidents and falls are the most common cases of incidents in the elderly people. The risk of injury and disability in this age group can be prevented by comprehensive preventive and controlling programs.
    Keywords: Pre-hospital emergency, Trauma, Elderly
  • Ehsan Seyedjafari, Mansour Sahebozamani, Ehsan Ebrahimipour * Pages 384-393
    Objectives The purpose of this study was to investigate the effect of deep aquatic exercises on balance among elderly men.
    Methods & Materials Thirty elderly men voluntarily participated in this experiment. Subjects were randomly divided into two equal groups including experimental and control groups. The experimental group participated in a deep aquatic exercise program that consisted of 60-minutes sessions three times a week for eight weeks, while the control group was not into any exercise. Postural stability (static balance) was assessed before and after the program as pre-test and post-test by Biodex Balance System (BBS) respectively. Independent sample t-test and paired sample t-test (P≤0.05) were performed on outcome variables.
    Results The results of the comparison between the two groups of 15 individuals in terms of demographic and anthropometric features[experimental group with mean age of (65.50±3.481), height (168.10±5.215), weight (70.865±7.775) and body mass index (24.781±2.483) and the control group with an average age of (66.50±3.232), height (169.20±6.314), weight (71.322±8.531) and body mass index (24.982±3.535) were divided], the two groups showed no difference in results is homogeneity. The findings of the study showed that aquatic exercises program has significant effect on the static balance (P≤0.05). The results indicated significant differences between the subjects of experimental and control groups after the exercise program, and also paired sample t-test showed significant differences between pre and post-tests in experimental group while no differences observed in control group.
    Conclusion According to this study, doing the deep-aquatic exercises is effective on improving the static balance of old people and reducing their risk of falling.
    Keywords: Water exercises, Elderly, Static balance, Falling