فهرست مطالب

ابن سینا - سال نوزدهم شماره 3 (پیاپی 60، پاییز 1396)
  • سال نوزدهم شماره 3 (پیاپی 60، پاییز 1396)
  • تاریخ انتشار: 1396/09/04
  • تعداد عناوین: 8
|
  • زینب ابراهیم پور*، مقصود پیری، حسن متین همایی، پروین فرزانگی صفحات 4-12
    مقدمه
    سرطان پستان، شایع ترین سرطان در میان زنان است. خطر مرگ ومیر ناشی از بیماری های قلبی-عروقی در افراد مبتلا به سرطان پستان بیشتر است. فعالیت ورزشی هوازی در پیشگیری و درمان این بیماری ها موثر است. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات فعالیت هوازی شنا قبل و بعد از ابتلاء به سرطان پستان بر میزان Bax و Bcl-2 بافت قلبی در موش های ماده انجام گرفت.
    روش بررسی
    56 سر موش ماده نژاد بالب سی به صورت تصادفی به دو گروه فعال و غیرفعال تقسیم شدند. گروه فعال قبل از ابتلاء به سرطان پستان به مدت 4 هفته، هفته ای 3 روز و روزانه 30 دقیقه در مخزن آب شنا کردند. گروه غیرفعال قبل از ابتلاء به سرطان هیچ گونه فعالیت ورزشی انجام ندادند. هر دو گروه فعال و غیرفعال پس از سرطان به طور جداگانه به چهار زیر گروه الف) ادامه دادن تمرین، ب) استراحت، ج) تزریق داکسوروبیسین و د) تمرین- داکسوروبیسین تقسیم شدند. در نهایت میزان Bax و Bcl-2 بافت قلب، به عنوان شاخص های آپوپتوزی مورد سنجش قرار گرفتند.
    یافته ها
    نتایج نشان داد که میزان Bcl-2 و Bax بافت قلب در گروهی که قبل و بعد از ابتلاء به سرطان پستان فعالیت هوازی شنا انجام داده بودند نسبت به گروهی که هیچ گونه فعالیت ورزشی نداشتند به ترتیب افزایش و کاهش معناداری دارند.
    بحث و نتیجه گیری
    فعالیت ورزشی شنا قبل و بعد از ابتلاء به سرطان پستان بر میزان Bax و Bcl-2 بافت قلبی در موش های مبتلا به سرطان تاثیر مثبتی دارد. بنابراین فعالیت ورزشی هوازی شنا که به طور منظم انجام می شود ممکن است به افزایش بقای سلول های قلبی در افراد مبتلا به سرطان پستان منجر شود.
    کلیدواژگان: پروتئین Bax، ژن bcl، 2، سرطان پستان، شنا، میوکارد
  • یعقوب مهری الوار*، علیرضا رمضانی، عباسعلی گایینی، فرشته گلاب، ریاض غیرتمند صفحات 13-23
    مقدمه
    فرایند رگ زایی برای موضع آسیب دیده در قلب امری حیاتی است. این مطالعه با هدف بررسی اثر مداخله ورزش بر عوامل درگیر بر بیان ژن عوامل تحریکی و مهاری رگ زایی به دنبال ایسکمی ریپرفیوژن مجدد عضله قلب صورت گرفته است.
    روش بررسی
    در این مطالعه 28 رت صحرایی نر ویستار (250-200 گرم) به صورت تصادفی در 4 گروه شم، ایسکمی، تمرین و تمرین- ایسکمی مورد استفاده قرار گرفتند. آنفارکتوس میوکارد با بستن شریان کرونری نزولی به مدت 30 دقیقه انجام شد. برنامه تمرینی روی تردمیل به مدت 8 هفته، 3 روز در هفته به مدت 40 دقیقه اجرا شد. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی و تزریقات، موشها بی هوش شده و بافت قلب جدا شد و بیان ژن VEGF، TSP-1، Aktو اپلین برای سلولهای بافت قلب اندازه گیری شد.
    یافته ها
    نتایج نشان داد که اختلاف معناداری بین 4 گروه در میزان بیان ژن VEGF، TSP-1، Akt و اپلین وجود دارد (001/0=p). نتایج آزمون تعقیبی بونفرونی نشان داد که سطح بیان ژن VEGF، Aktو اپلین در گروه تمرین ایسکمی افزایش معناداری به نسبت گروه شم، ایسکمی و تمرین ورزشی داشت (05/0p<). در واقع تمرینات ورزشی در هنگام مداخله ایسکمی می تواند منجر به افزایش بیان ژن اپلین،VEGF و Akt شد. اما خود تمرین ورزشی این تغییر را ایجاد نکرد (05/0p>). از طرف دیگر نتایج نشان داد که سطح بیان ژن TSP-1 در گروه تمرین ایسکمی، ایسکمی و تمرین ورزشی کاهش معناداری به نسبت گروه شم داشت (05/0p<).
    بحث و نتیجه گیری
    تمرینات ورزشی به دنبال مداخله ایسکمی میوکارد سعی در حذف عوامل منفی و افزایش عوامل مثبت رگ زایی برای رساندن بافت به تعادل آنژیوژنزی را دارا هستند .
    کلیدواژگان: ایسکمی، ریپرفیوژن، تحریک رگ زایی، مهار رگ زایی، اپلین، ترومبوسپوندین یک، پروتئین کیناز B
  • معصومه نوبهار، اکرم ارزانی*، شادمهر میردار صفحات 24-31
    مقدمه
    فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) نقش مهمی در توسعه عروقی جهت رشد و تمایز اندام ها در دوره جنینی و دوران پس از تولد به عهده دارد. هدف این پژوهش، بررسی اثر تمرین شنای استقامتی رت های باردار بر VEGF قلب نوزادان در معرض مسمومیت کادمیوم در دوران قبل از تولد و شیرخوارگی بود.
    روش بررسی
    32 سر موش صحرائی ماده ویستار به طور تصادفی به گروه های کنترل، کادمیوم، تمرین، تمرین+کادمیوم تقسیم شدند. برنامه تمرینی شامل 5 جلسه در هفته (3 هفته در طول بارداری و 3 هفته در دوران شیردهی) بود. تمرین شنا از 30 دقیقه شروع شد و با افزایش 5 دقیقه در جلسه، به60 دقیقه در جلسه در هفته دوم افزایش پیدا کرد. رت ها 400 ppm کادمیوم را به صورت کلرید کادمیوم محلول در آب آشامیدنی دریافت کردند. نمونه گیری از بافت قلب، نوزادان رت ها بیست و دو روز پس از تولد انجام شد. اندازه گیری سطوح VEGF بافت قلب نوزادان با استفاده از روش الایزا انجام گردید. برای تجزیه و تحلیل آماری یافته های پژوهش از آزمون کولموگروف اسمیرنوف، آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون LSD در سطح معنی داری 05/0p< استفاده شد.
    یافته ها
    نتایج کاهش معنی دار سطوح VEGF گروه کادمیوم و کادمیوم- تمرین و افزایش معناداری آن در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل را نشان داد (05/0p<).
    بحث و نتیجه گیری
    نتایج نشان داد تمرین استقامتی شنا تاثیر سودمندی بر ساز و کارهای حفاظتی و حمایتی سیستم دفاعی بدن دارد این در حالی است که قرار گرفتن در معرض مقادیر زیاد کادمیوم اثرات پاتولوژیکی بر VEGF دارد، به نحوی که مانع از اثرات سودمند تمرینات استقامتی برای سلامت جنین و نوزاد شود.
    کلیدواژگان: فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF)، بارداری، شنا، کادمیوم
  • رحمان سوری، محمد دارابی، کیا رنجبر، اعظم رمضان خانی* صفحات 32-40
    مقدمه
    اپلین یک آدیپوکاین جدید است که با مقاومت به انسولین، ارتباط نزدیکی دارد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر تمرین استقامتی بر سطوح اپلین، پروتئین واکنشی- C (CRP) و شاخص مقاومت به انسولین در مردان میانسال کم تحرک بود.
    روش بررسی
    در این مطالعه نیمه تجربی، 30 نفر از مردان 48 تا 60 سال و با نمایه توده بدنی بزرگتر یا مساوی 30، به عنوان نمونه آماری انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه 15 نفره کنترل و تمرین استقامتی تقسیم شدند. برنامه تمرینی شامل 12 هفته تمرین استقامتی (دویدن روی تردمیل) با شدت50-75% حداکثر ضربان قلب بود. نمونه های خونی قبل و 48 ساعت پس از 12 هفته تمرین استقامتی، جهت اندازه گیری اپلین، CRP و شاخص مقاومت به انسولین، جمع آوری شد. داده ها با استفاده از آزمون های تی زوجی و تی مستقل در سطح معناداری کمتر از 05/0 با استفاده از نرم افزار SPSS تحلیل شد.
    یافته ها
    یافته های پژوهش نشان داد 12 هفته برنامه تمرین در گروه استقامتی موجب کاهش معنی دار CRP (001/0p=) ، نمایه توده بدن (001/0p=) ، درصد چربی (001/0p=) ، سطوح اپلین (027/0p=) و شاخص مقاومت به انسولین (001/0p=) نسبت به گروه کنترل گردید.
    بحث و نتیجه گیری
    به طورکلی، به نظر می رسد کاهش معنی دار مقادیر اپلین و CRP، به دلیل کاهش توده چربی بدن متعاقب 12 هفته تمرین استقامتی، در کاهش مقاومت به انسولین تاثیرگذار بوده است.
    کلیدواژگان: تمرین استقامتی، اپلین، اینترلوکین، 6، پروتئین واکنشی، C، چاقی، سبک زندگی کم تحرک
  • رضا قاسمی اوزان علیا*، اسیه عباسی دلویی صفحات 41-49
    مقدمه
    کاهش فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی می تواند با افزایش خطر حوادث قلبی عروق همراه باشد. هدف از این تحقیق، بررسی اثر 16 هفته تمرین هوازی بر فعالیت آنزیم پاراکسوناز، آریل استراز و نیمرخ لیپیدی در زنان یائسه بود.
    روش بررسی
    در این مطالعه نیمه تجربی، 20 زن یائسه با دامنه سنی 45 تا 51 سال به عنوان آزمودنی انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه تمرین هوازی و کنترل تقسیم شدند. برنامه تمرینات هوازی با شدت 70-65% ضربان قلب هدف به مدت 45 دقیقه، سه روز در هفته و برای 16 هفته اجرا شد. نمونه های خون آزمودنی ها پس از 12 تا 14ساعت ناشتایی قبل و بعد از 16 هفته جمع آوری شد. داده ها با استفاده از روش آماری تی همبسته برای تعیین تفاوت درون گروهی و آزمون تی مستقل برای بررسی تفاوت های بین گروهی در سطح 05/0α≤ تجزیه و تحلیل شدند.
    یافته ها
    نتایج نشان داد 16 هفته تمرین هوازی باعث افزایش معنی داری در سطوح فعالیت پاراکسوناز-1 (032/0=p) و HDL (020/0p=) و کاهش معنی داری در کلسترول (001/0p=) و VLDL (020/0p=) شد. سطوح اریل استراز پس از 16 هفته فعالیت هوازی افزایش یافت اما این افزایش معنی دار نبود (081/0p=). همچنین، 16 هفته تمرین هوازی بر مقادیر LDL و تری گلیسرید تاثیر معنی داری نداشت (05/0p>).
    بحث و نتیجه گیری
    با توجه به نتایج تحقیق حاضر به نظر می رسد تمرین منظم و طولانی مدت احتمالا با افزایش فعالیت پاراکسوناز-1 و آریل استراز موجب بهبود سیستم آنتی اکسیدانی بدن در زنان یائسه می شود. همچنین، این احتمال وجود دارد که اثر فعالیت بدنی بر فعالیت پاراکسوناز-1 از افزایش تراکم HDL-c در افراد ناشی شود.
    کلیدواژگان: تمرین هوازی، پاراکسوناز، آریل استراز، نیمرخ لیپیدی، زنان یائسه
  • مریم سیوف جهرمی*، خسرو ابراهیم محمدعلی بابایی بیگی، حجت الله نیک بخت صفحات 50-55
    مقدمه
    بازتوانی قلبی موجب بهبود ظرفیت عملکردی بیماران نارسایی قلبی می شود. بنابراین هدف این مطالعه بررسی تاثیر هشت هفته تمرین تناوبی با شدت زیاد بر سطح سرمی پپتید ناتریورتیک مغزی (BNP) در بیماران قلبی بود.
    روش بررسی
    در این مطالعه 24 بیمار قلبی با کسر جهشی 50-40% به طور تصادفی به دو گروه تمرین تناوبی شدید و گروه کنترل تقسیم شدند. برنامه تمرین سه جلسه در هفته و به مدت 8 هفته در گروه تمرین اجرا شد. هر جلسه تمرین شامل 12 تکرار 5/1 دقیقه ای بر روی دوچرخه کارسنج و 8 تکرار 5/1 دقیقه ای بر روی تردمیل و استراحت فعال بین هر تکرار 45 تا 60 ثانیه با شدت 40–60% VO2peak بود. شدت فعالیت ورزشی با 60–50% VO2peak در هفته اول شروع و هر هفته 10% به شدت اضافه شد و از هفته 4 تا پایان هفته 8 با شدت90-80% ادامه پیدا کرد. خونگیری قبل و 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین در شرایط یکسان و در هر دو گروه انجام شد. سطح سرمی BNP با استفاده از کیت الیزا اندازه گیری شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از تی مستقل و تی زوجی تجزیه و تحلیل شدند.
    یافته ها
    نتایج نشان داد که در مقایسه با گروه کنترل سطوح سرمیBNP بیماران پس از تمرین تناوبی شدید کاهش معناداری پیدا کرد. اما در گروه کنترل در مقایسه بین مرحله پیش و پس آزمون، سطح BNP به طور معنی داری افزایش یافت (05/0p<).
    بحث و نتیجه گیری
    تمرین تناوبی شدید به جهت کاهش سطوح BNP می تواند موجب بهبود نارسایی قلبی در بیماران مبتلا به آن شود.
    کلیدواژگان: ورزش، نارسایی قلبی، پپتید ناتریوریتیک مغزی
  • معصومه یارمحمدی*، سلیمان محجوب صفحات 56-59
    مقدمه
    دیابت نوع 2 اختلال متابولیک مزمن و شایع است که با افزایش قند خون، مقاومت به انسولین و اختلال عملکرد انسولین همراه است. هدف این مطالعه بررسی اثر شش هفته تمرین هوازی با شدت متوسط همراه با و بدون مصرف عصاره انار بر سطح مالون دی الدئید پلاسمایی در زنان یائسه دیابتی نوع 2 بود.
    روش بررسی
    در یک مطالعه نیمه تجربی 33 نفر داوطلب از زنان دیابتی یائسه 45 تا 60 سال، به طور تصادفی به چهار گروه کنترل، کنترل-عصاره انار، تمرین و تمرین-عصاره انار تقسیم شدند؛ برنامه تمرینی گروه تجربی شامل 6 هفته تمرین هوازی، سه جلسه در هفته و 45دقیقه در هر جلسه بود. قبل و بعد از دوره تمرینی در وضعیت ناشتایی نمونه گیری خون از ورید بازویی در حالت نشسته انجام گرفت. اندازه گیری مالون دی آلدئید به عنوان شاخص پراکسیداسیون لیپیدها به روش اسپکتروفتومتری انجام شد.
    یافته ها
    نتایج نشان داد بیشترین کاهش سطح مالون دی آلدئید در گروه تمرین– عصاره انار مشاهده شد (001/0>p). مصرف عصاره انار به تنهایی بر میزان مالون دی آلدئید تاثیر معنی داری نداشت (067/0=p).
    بحث و نتیجه گیری
    با توجه به نتایج تحقیق حاضر به نظر می رسد تمرین هوازی منظم به همراه مصرف عصاره انار، بیش از تمرین هوازی و یا مصرف عصاره به تنهایی منجر به کاهش در میزان پراکسیداسیون لیپیدها و سطح استرس اکسایشی در زنان بزرگسال دیابتی نوع 2 می گردد.
    کلیدواژگان: دیابت، تمرین هوازی، عصاره انار، مالون دی آلدئید، استرس اکسایشی
|
  • Z. Ebrahimpur*, M. Peeri, H. Matin Homaee, P. Farzanegi Pages 4-12
    Background
    Breast cancer is the most common type of cancer among women. Also, the risk of mortality from cardiovascular diseases in these patients is more than other people. Aerobic exercise is effective in the prevention and treatment of cardiovascular diseases and breast cancer. This study was performed to investigate the effects of swimming exercise before and after of cancer on levels of Bax and Bcl-2 in female mice of myocardium.
    Materials And Methods
    In this study, 56 BALB/c mice were randomly divided into two active and passive groups. The active group swam in the water pool before breast cancer for four weeks, three days per week and 30 minutes daily. Passive group did no exercise before cancer cell inoculation. Then, both groups were separately divided into four subgroups: a) continue to exercise, b) rest, c) doxorubicin, and d) exercise/doxorubicin. Finally, Bax and Bcl-2 levels (as apoptotic markers) in myocardial tissue were measured.
    Results
    The Results showed that level of Bcl-2 and Bax in myocardial tissue respectively increased and decreased significantly in the group that had aerobic swimming exercise before and after breast cancer in comparison to the group that did not exercise, .
    Conclusion
    Aerobic swimming exercises before and after the breast cancer is effective on the level of Bax and Bcl-2 in myocardial tissue in mice with breast cancer. Therefore, regular swimming aerobic exercise may increase myocardial cell survival in breast cancer patients.
    Keywords: Bax protein mouse, bcl-2 Gene, Breast Cancer, Swimming, Myocardium
  • Y. Mehrialvar*, Ar Ramazani, A. Gaeini, F. Golab, R. Gheiratmand Pages 13-23
    Background
    Angiogenic process is vital to cure the injured parts of the heart. This study was conducted with the aim to investigate the effect of exercise intervention on the expression of inducing and inhibiting factors involved in the angiogenic and antiangiogenic properties following myocardial ischemia-reperfusion.
    Materials And Methods
    In this study, 28 male Wistar rats (200-250 g) were randomly used in four groups: 1) sham; 2) ischemia; 3) exercise; and 4) exercise-ischemia. Myocardial Infarction (MI) was induced by descending coronary artery ligation for 30 minutes. Treadmill exercise program was performed for eight weeks, three days per week, and 40 minutes per day. The mice were anesthetized and the cardiac tissue was isolated 48 hours after the last training session and injections. Gene expression of VEGF, TSP-1, AKt, and Apelin was measured for heart tissue cells.
    Results
    The results showed that there is a significant difference between the four groups in the gene expression levels of VEGF, TSP-1, AKt, and Apelin (p=0.001). Bonferroni post-hoc test showed that the gene expression levels of VEGF, AKt, and Apelin increased significantly in the exercise-ischemia group compared to sham, ischemia, and exercise groups (p0.05). On the other hand, the results showed a significant decrease in gene expression level of TSP-1 in exercise-ischemia, ischemia, and exercise groups compared to the sham group (p
    Conclusion
    Exercise following myocardial ischemia intervention tends to remove the negative factors and increase the positive factors of angiogenesis to make the tissue achieving the angiogenic balance.
    Keywords: Ischemia-Reperfusion Injury, Angiogenesis Stimulators, Angiogenic Inhibitors, Apelin, TSP-1, Protein Kinase B
  • M. Nobahar, A. Arzani*, Sh Mirdar Pages 24-31
    Background
    Vascular endothelial growth factor (VEGF) has an important role in vascular development for growth and differentiation of organs during prenatal and postnatal periods. Therefore the aim of this study was to investigate the effect of endurance swimming of rats during pregnancy and breastfeeding periods on cardiac VEGF levels of rat pups against the exposures to cadmium during fetal and newborn period.
    Materials And Methods
    Pregnant Wistar rats (n=32) were divided into control, cadmium, exercise, and cadmium-exercise groups. Training protocol includes five sessions per week (three weeks during both pregnancy and infancy periods). Swimming began with 30 minutes in first session. By adding five minutes per next sessions, the time of swimming sessions increased to 60 minutes within the second week of training. The rats received 400 ppm cadmium as cadmium chloride in drinking water. Sampling of pups’ heart tissue was done 22 days after the birth. VEGF levels of heart tissue were determined using ELISA method. Statistical analysis of data was conducted by Kolmogorov–Smirnov test, one-way analysis of variance, and LSD method. A p
    Results
    The findings showed significant decrease in heart VEGF levels of cadmium and cadmium-exercise groups and also significant increase in heart VEGF levels of exercise group compared with the control group (p
    Conclusion
    The results indicated that endurance swimming training has a beneficial effect on the protective and supportive mechanisms of immune system. However, exposure to high levels of cadmium exerts some pathological effects on VEGF. So, it prevents from the beneficial effects of endurance training on the health of the fetus and newborn.
    Keywords: VEGF, Pregnancy, Swimming, Cadmium
  • R. Soori, M. Darabi, K. Ranjbar, A. Ramezankhani* Pages 32-40
    Background
    Apelin is a novel adipokine that is closely related with insulin resistance. The aim of this study was to assess the effects of endurance training on Apelin, C-reactive protein (CRP) and insulin resistance index in middle-aged sedentary men.
    Materials And Methods
    In this quasi-experimental study, 30 men aged between 48 to 60 years with body mass index (BMI) of ≥30 kg/m2, were randomly allocated to the endurance training (n=15), and control groups (n=15). The training program consisted of 12 weeks of endurance training (treadmill running) with 50-75% maximum heart rate. Before and 48 hours after the 12 weeks exercise, measurement of Apelin, CRP and insulin resistance index were performed. Paired t-test and Independent t-test were used for statistical analysis using SPSS software.
    Results
    Results revealed that after 12 weeks endurance training, significant reductions were observed in the levels of CRP (p=0.001), BMI (p=0.001), fat percent (p=0.001), Apelin levels (p=0.027) and insulin resistance index (p=0.002) of experimental group compared to control group.
    Conclusion
    Generally, it seems that significant reductions in Apelin and CRP levels as a result of reduced body fat mass following 12 weeks of endurance training have been effective in reducing insulin resistance.
    Keywords: Physical Endurance, Apelin, IL6, C Reactive Protein, Obesity, Sedentary Lifestyle
  • R. Ghasemi*, A. Abbassi Daloii Pages 41-49
    Background
    Reduction of antioxidant enzymes can be related to the increased possibility of cardiovascular problems. The aim of this study was to investigate the effect of 16 weeks of aerobic training on paraoxonase-1 (PON1) activity, Arylesterase (ARE) and lipid profile in postmenopausal women.
    Materials And Methods
    In this semi-experimental study, 20 postmenopausal women aged 45 to 51 were randomly divided into control and aerobic training groups. Aerobic training program was performed with intensity of 65-70% of target heart rate for 45 minutes, three days a week for 16 weeks. Before and after 16 weeks of aerobic training, blood samples were collected after 12 to 14 hours of fasting. Data were analyzed using paired t-test and independent t-test to determine within- group and between-group differences at α
    Results
    The results showed that 16 weeks of aerobic training led to significant increase in levels of PON1 (p=0.032) and HDL (p=0.001) activity and significant decrease in cholesterol (p=0.032) and VLDL (p=0.020). ARE levels after 16 weeks of aerobic training increased, but this increase was not significant (p=0.081). Also, 16-week aerobic training had no significant effect on LDL, and TG levels (p>0.05).
    Conclusion
    According to the results of this study, it seems likely that regular and prolonged physical activities improves the antioxidant system of postmenopausal women via increasing PON1 and ARE activities. Also, it is likely that the effect of physical activity on PON1 activity be a result of increase in the density in HDL-c.
    Keywords: Aerobic Exercise, Paraoxonase-1, ARE enzyme, Lipids, Post-Menopause
  • M. Siufjahromi*_Kh Ebrahim_M. A Babaeebeigi_H. Nikbakht Pages 50-55
    Background
    Cardiac rehabilitation improves functional capacity of patients with heart failure. Therefore, we are going to investigate the effects of eight weeks high intensity interval training (HIIT) on BNP serum level in patients with heart failure.
    Materials And Methods
    Twenty four cardiovascular patients with 40-50% ejection fraction were randomly divided into exercise and control groups. Exercise protocol was performed for eight weeks, three days per week. Each session consisted of 12 × 1.5 minutes bouts of pedaling on bicycle ergometer and 8 × 1.5 minutes of running on treadmill. Between high intensity repetitions, 45 to 60 seconds of active rest with 40-60% of VO2peak were performed. Intensity of training started with 50-60% VO2peak in the first week and increased 10% each week. Finally, the intensity was conducted in 80-90% of VO2peak during the 4th to 8th weeks. Blood samples were collected before and 48 hours after the last training session in the same situation from both groups. BNP level was evaluated by human ELISA kit. Data were analyzed by paired and independent samples t-tests.
    Results
    The result showed that, in comparison of control group, BNP level was significantly decreased in HIIT group. But BNP level was significantly increased in control group, in comparison of pre- and post-test (p
    Conclusion
    HIIT can improve heart failure in patients with cardiovascular disease via decreasing the BNP levels.
    Keywords: Exercises, Heart Failure, Brain Natriuretic Peptide
  • M. Yarmohammadi*, S. Mahjoub Pages 56-59
    Background
    Type-2 diabetes is a chronic and common disorder that is associated with increased levels of blood sugar, resistance to insulin, and corrupted function of insulin. The aim of this study was to evaluate the effects of six weeks moderate-intensity aerobic exercise with and without consumption of pomegranate extract on plasma malondialdehyde (MDA) level in menopausal women with type-2 diabetes.
    Materials And Methods
    In this semi-experimental study, 33 postmenopausal diabetic women aged between 45 to 60 years and volunteered to participate in the study were randomly divided into four groups including control, control-pomegranate extract, exercise, and pomegranate extract-exercise. Experimental groups performed six weeks aerobic exercise training program, three times a week for at least 45 minutes per session. Before and after the training period in the fasting state (12h) blood samples were collected from the brachial vein in a sitting position. Measurement of plasma MDA as a marker of lipid peroxidation was done using the spectrophotometric method.
    Results
    Maximum decrease in plasma MDA level was seen in pomegranate extract-exercise group (p
    Conclusion
    According to the results of this study, it seems that regular aerobic training with pomegranate extract consumption can reduce the lipid peroxidation level and oxidative stress in women with type 2 diabetes compared to other groups.
    Keywords: Diabetes Mellitus, Exercises, Pomegranate, Malondialdehyde, Oxidative Stress