فهرست مطالب

دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد - سال شصتم شماره 2 (پیاپی 151، خرداد و تیر 1396)
  • سال شصتم شماره 2 (پیاپی 151، خرداد و تیر 1396)
  • تاریخ انتشار: 1396/04/31
  • تعداد عناوین: 8
|
  • مقاله پژوهشی
  • سید حسن طاووسی، علی احمدآبادی*، مجید خادم رضاییان، علیرضا رضاپناه، مریم رشچی، مریم احمدی حسینی، زهرا آهنجان صفحات 433-440
    مقدمه آلوگرافت پوستی استاندارد طلایی، پوشش موقت زخم های سوختگی می باشد. حتی در سوختگی های درجه 2 این روش در مقایسه با درمان آنتی میکروبیال موضعی، طول مدت بستری و موربیدیته را کاهش می دهد. با این وجود مطالعه ای در مورد اثرات استفاده از آلوگرافت در بقای بیماران سوختگی در ایران انجام نشده است. هدف مطالعه حاضر بررسی تاثیر استفاده از آلوگرافت پوستی در طول مدت بستری و مرگ و میر بیماران در مرکز ارجاعی سوختگی بیمارستان امام رضا (ع) در شرق کشور می باشد.
    روش کار مطالعه حاضر به صورت مورد شاهدی بر روی بیماران سوختگی ماژور بستری شده در بیمارستان امام رضا (ع) مشهد در دوره زمانی ابتدای مهر ماه سال1389 تا پایان شهریور سال1393 که تحت عمل آلوگرافت پوستی قرار گرفته بودند، انجام شد. گروه شاهد را بیماران بستری شده در بخش سوختگی تشکیل می دادند که تحت آلوگرافت قرار نگرفته بودند و از نظر سن، جنس و درصد سوختگی با گروه مورد همسان سازی شدند. پیامد مورد بررسی، مدت زمان بستری بودن بیمار، وضعیت در زمان ترخیص (زنده، فوت شده) بود. نرم افزار آماری SPSS (نسخه 5/11) برای تحلیل نتایج به کار گرفته شد. منحنی بقای کاپلان مایر و آزمون رتبه لگاریتمی برای مقایسه بقا در دو گروه و رگرسیون کاکس برای یافتن عوامل پیش بینی کننده مرگ به کار رفت.
    نتایج
    56 بیمار در گروه مورد و 112 نفر در گروه شاهد، تحت مطالعه قرار گرفتند. میزان مرگ در مدت بستری در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت (434/0=p). اما تعداد روزهای بستری در گروه مورد (9/13 ± 39) به طور معنی داری بیشتر از گروه شاهد (5/14 ± 8/21) بود(001/0=p). میانگین زمان بقا در گروه مورد (51 روز، دامنه اطمینان 95%= 45-56) بیشتر از گروه شاهد (48 روز، دامنه اطمینان 95%= 39-58) بود(017/0=p). سن(070/1 – 005/1=%95،CI 03/1=OR) و تعداد دفعات استفاده از آلوگرافت (945/0 – 142/0=95%،CI 038/0=OR) متغیرهای پیشگویی کننده مرگ بودند.
    نتیجه گیری
    اگر چه استفاده از آلوگرافت پوستی در سوختگی های وسیع (بیش از 50%) موجب کاهش مرگ و میر بیماران سوختگی شد، ولی استفاده از آن در سوختگی های کمتر از 50% در کاهش مرگ و میر بیماران موثر نبوده است. پیشنهاد می شود با توجه به محدودیت دسترسی در اکثر مراکز سوختگی کشور، بیماران دچار سوختگی وسیع برای استفاده از این فرآورده نجات بخش در اولویت قرار گیرند.
    کلیدواژگان: آلوگرافت پوستی، سوختگی، بقا، مشهد، طول مدت بستری
  • شکوفه بنکداران، مینا اکبری راد*، مهدی حسن زاده دلویی، مهدی آخوند زاده منطقی، عبدالله فیروزی صفحات 441-449
    مقدمه متادون به عنوان دارویی جهت کنترل دردهای مزمن و در ترک اعتیاد امروزه مصرف کنندگان زیادی دارد. عوارض قلبی به ویژه افزایش فاصله QT از عوارض شناخته شده این دارو می باشد. به نظر می رسد عوامل متعددی در ایجاد این عارضه دخالت دارد. از آنجایی که مطالعاتی مبنی بر دخالت کاهش هورمون های جنسی در افزایش فاصله QT وجود دارد، این مطالعه با هدف مقایسه این عارضه قلبی در مصرف کنندگان متادون با افراد گروه کنترل سالم و همچنین بررسی رابطه ی آن با تغییرات هورمونی انجام گردید.
    روش کار40 بیمار که حداقل به مدت 6 ماه متادون مصرف کرده بودند و 40 فرد سالم به عنوان گروه کنترل انتخاب شدند. از تمام افراد تحت مطالعه، بررسی هورمونی شامل T3 و Free T4 و TSH و LH و FSH و تستوسترون و استرادیول و الکترکاردیوگرام به عمل آمد. تغییرات هورمونی و تغییرات الکتروکاردیوگرام در هر دو گروه با یکدیگر مقایسه گردید. سپس رابطه ی تغییرات الکترکاردیوگرام با سایر پارامترها شامل انواع هورمون های اندازه گیری شده و فاکتورهای عمومی همانند قد و وزن و BMI، ارزیابی شد.
    نتایج تغییر معنی داری در هورمون های مورد بررسی بین افراد مصرف کننده متادون و گروه کنترل سالم به جز در رابطه با تغییر در سطح FSH دیده نشد. افراد تحت درمان با متادون افزایش معنی داری را در فاصله ی QT (2/63 ± 7/455 در گروه مصرف کننده در مقابل2/22 ±2/426 در گروه سالم) و کاهش معنی داری در فاصله ی PR (22/36 ± 00/139 در گروه مصرف کننده متادون در مقابل 48/24 ±25/158 در گروه کنترل سالم) داشتند . تغییر در QT رابطه ی معکوس معنی داری با سطح تستوسترون در آقایان داشت(58/0-=r و 007/0=p) ولی با سایر پارامتر ها مرتبط نبود.
    نتیجه گیری افزایش فاصله ی QT در مصرف کنندگان متادون از عوارض قلبی مهم می باشد که به نظر می رسد با کاهش سطح تستوسترون مرتبط است.
    کلیدواژگان: متادون، اعتیاد، QT، الکتروکاردیوگرام، تستوسترون
  • رویا صادق نیا، مسیح نقیبی، فرزانه شریفی پور *، حسن راوری، داریوش حمیدی علمداری، حبیب الله اسماعیلی، فرشته ممدوحی، حمیدرضا رحیمی صفحات 450-460
    مقدمه در سال های اخیر توجه ویژه ای به نقش تعدیل کننده سیستم ایمنی سلول های بنیادی شده است. هدف این مطالعه بررسی اثر پیوند اتولوگ سلول های بنیادی مغز استخوان بر پانل راکتیو آنتی بادی در بیماران با نارسایی مزمن و پیشرفته کلیه است.
    روش کار مطالعه حاضر به صورت پایلوت بر 17 بیمار که در دو گروه مداخله 9 نفره و گروه شاهد 8 نفره تقسیم بندی شدند صورت پذیرفت. پانل راکتیو آنتی بادی قبل از مطالعه و پس از تزریق سلول های بنیادی مغز استخوان که حاوی درصد قابل قبولی سلول های بنیادی مزانژیال بودند، در گروه مداخله در مقایسه با گروه شاهد بررسی شده است. در اتاق عمل و تحت آنستزی اپی دورال و شرایط استریل 200 سی سی تا 400 سی سی مغز استخوان آسپیره شده و طی مراحلی سلول های هسته دار از گلبولهای قرمز جدا می شود و مجددا به افراد از راه ورید محیطی پیوند زده شد.
    نتایج میانگین سنی 8/41±37/12 در گروه مداخله و گروه شاهد به ترتیب 37/40 ± 65/12 بود، تفاوت معنی داری بین آن ها مشاهده نشد(807/0=p). متوسط پانل واکنش آنتی بادی به ترتیب 24/6 ± 86/69 و46/13 ± 25/70 و به ترتیب در گروه مداخله و شاهد اختلاف معنی داری بین آن ها وجود نداشت(956/0=p). بعد از مداخله، با توجه به آزمونT زوجی اختلاف معنی داری بین قبل و بعد از مداخله(44/26 ± 55/51) در پانل واکنش آنتی بادی وجود داشت(043/0=p).
    نتیجه گیری تزریق سلول های بنیادی هسته دار اتولوگ مغز استخوان که حاوی درصد بالایی سلول بنیادی مزانژیمال می باشد، ممکن است یک درمان موثر برای بیماران مبتلا به پانل بالا آنتی بادی های واکنشی باشد.
    کلیدواژگان: سلول های بنیادی مزانژیال، پانل واکنش آنتی بادی، تعدیل پاسخ های ایمنی
  • مسعود ملکی، زری جاویدی، وحید مشایخی، یلدا ناهیدی *، سید مسعود دادخواه صفحات 461-468
    مقدمه پنتوکسی فیلین با اثرات ایمونومودولیتوری و مهار-TNF در گروهی از بیماری ها موثر نشان داده است. در پاتوژنز لیشمانیوز جلدی نیز سیتوکاین -TNF موثر دانسته شده است. هدف مطالعه حاضر نشان دادن افزایش تاثیر درمانی گلوکانتیم سیستمیک وکاهش دوز درمانی گلوکانتیم با استفاده از پنتوکسی فیلین خوراکی می باشد.
    روش کار در 15 بیمار سالک جلدی (گروه 1) گلوکانتیم عضلانی روزانه mg/kg 20 به مدت 20 روز و به 16 بیمار (گروه 2) گلوکانتیم عضلانی روزانه mg/kg15 (حداکثر 2 آمپول) همراه با پنتوکسی فیلین روزانه mg/kg20 (حداکثر 3 قرص400میلی گرمی) به مدت 20 روز تجویز گردید و ضایعات40 روز پس از اتمام درمان ارزیابی شدند.
    نتایج تعداد 7 نفر از بیماران گروه اول و 7 نفر از بیماران گروه دوم بهبود صددرصد داشتند که تفاوت معنی داری بین دو گروه وجود نداشت (87/0=p)، بهبود نسبی درهیچ کدام از بیماران گروه اول مشاهده نشد ولی در 6 نفر از بیماران گروه دوم مشاهده شد واختلاف قابل توجه بود (008/0=p). تعداد بیماران بدون بهبود (کمتر از 70%) در گروه اول 8 نفر و در گروه دوم 6 نفر بود و تفاوت قابل توجهی دیده نشد(37/0=p). تعداد ضایعات با بهبود نسبی در گروه اول صفر و درگروه دوم 7/0 ± 4/1بود (01/0=p).
    نتیجه گیری پنتوکسی فیلین همراه با دوزهای کمتر گلوکانتیم، بخصوص در افراد با وزن بیشتر از 60 کیلوگرم که بر اساس وزنشان نیازمند دوزهای بالاتری از گلوکانتیم هستند، توانسته است اثرات درمانی خوبی ایجاد کند.
    کلیدواژگان: لیشمانیازیس جلدی، گلوکانتیم سیستمیک، پنتوکسی فیلین
  • اعظم عمو، بهرام گلستانی ایمانی*، رضا طالبی صفحات 469-476
    مقدمه بیماری انسداد مزمن ریوی[1] یکی از بیماری های شایع و پیش رونده می باشد. که در بروز آن عوامل میکروبی نقش بسزایی دارند، به طوریکه زمینه ایجاد عفونت در آن50 تا70% مهیا می باشد. پروتئین فیکولین2[2] با فعال کردن سیستم ایمنی ذاتی از طریق سیستم کمپلمان، برای از بین بردن عامل عفونت عمل می کند. لذا در این مطالعه رابطه سطح سرمی پروتئین فیکولین2 با طول درمان در بیماران مبتلا به انسداد مزمن ریوی بررسی شده است.
    روش کار مطالعه حاضر در سال 1394 در بیمارستان امام رضا(ع) شهر ارومیه انجام شد که از48 بیمار مبتلا به انسداد مزمن ریوی و 30 نفر فرد سالم که آزمایش خون و ادرار آن ها عاری از عفونت بود به عنوان گروه شاهد خون گرفته شد. سطح سرمی پروتئین فیکولین2به روش الایزا مورد ارزیابی قرار گرفت.
    نتایج طبق بررسی فرضیه های تحقیق (ارتباط سطح سرمی با طول درمان و ارتباط پایین بودن سطح سرمی با عود بیماری) و با توجه به تجزیه و تحلیل های انجام شده توسط آزمون t-test در این مطالعه، نشان داد که ارتباط معنی داری بین سطح سرمی و طول درمان در این بیماری وجود داشت.
    نتیجه گیری با توجه به داده های حاصل از این تحقیق، نتیجه گیری شد که احتمالا سطح سرمی بالای پروتئین فیکولین2 باعث کاهش طول درمان بیماریان انسداد مزمن ریوی می شود که می تواند یک اندیکاتور مفیدی برای پیش بینی طول درمان باشد.
    کلیدواژگان: بیماری انسداد ریوی مزمن، فیکولین2، سطح سرمی
  • سیده مهتاب میراستوار مقدم، محمدرضا خادمی، مرتضی فارسی، هادی عبدالهی صفحات 477-484
    مقدمه در پرفشاری خون هر چند بالا رفتن فشار خون مهم است، لیکن آسیب ارگان های هدف از جمله چشم مهم تر است. لذا این مطالعه با «تعیین تاثیر پرفشاری خون بر میزان و وضعیت رتینوپاتی هایپرتانسیو در بیماران مراجعه کننده به بخش های داخلی و قلب بیمارستان خاتم الانبیا وامام حسین شاهرود در سال 93» انجام شده است.
    روش کار در این مطالعه توصیفی که به صورت مقطعی در بیمارستان های خاتم الانبیا و امام حسین(ع) شاهرود انجام شد، 135 بیمار بستری مبتلا به پرفشاری خون توسط چشم پزشک معاینه افتالموسکوپی شده و مراحل رتینوپاتی در آن ها مشخص گردید. داده ها به کمک نرم افزار آماریSPSS (نسخه 16) و روش های آماری توصیفی و آزمون های آماری کای مربع و T-test تجزیه و تحلیل گردید و 05/0< p معنی دار در نظر گرفته شد.
    نتایج از 135 بیمار مبتلا به پرفشاری خون 62 نفر (7/%46) مرد و مابقی زن بودند. میانگین سنی 3/10 ± 5/64 سال بود که شایع ترین گروه مبتلا، گروه 59-50 سال با 3/33% قرار داشت. 78 نفر (5/%57) افراد مورد مطالعه دچار رتینوپاتی هیپرتانسیو بودند که از این میان بالاترین درصد مربوط به گرید I در هر دو جنس(5/35% مرد و 6/35% زن) می باشد.
    نتیجه گیری وجود سابقه خانوادگی مثبت پرفشاری خون و ابتلای دیگر اندام های هدف به عوارض پرفشاری خون به خصوص عارضه مغزی- عروقی از عوامل خطر ابتلا به رتینوپاتی هیپرتانسیو است. تشخیص و کنترل زودرس پرفشاری خون جهت پیشگیری از عوارض چشمی و دیگر عوارض آن ضرورت دارد.
    کلیدواژگان: رتینوپاتی، پرفشاری خون، بیماری های عروقی چشم
  • امیر مسعود عزیزپور *، مهرداد صیادی نیا صفحات 485-492
    فیشر آنال یک زخم دردناک ناحیه آنودرم به دلیل اسپاسم اسفنکتر داخلی آنال است. جراحی پارشیال یا توتال اسفنکتر داخلی آنال باعث کاهش تون پایه اسفنکتر می شود. مطالعه حاضر به مقایسه نتایج درمانی و عوارض اسفنکتروتومی توتال و پارشیال در بیماران مبتلا به فیشر مزمن پرداخته است.
    روش کار در این مطالعه گروهی، 100 بیمار مبتلا به شقاق مقعد مراجعه کننده به بخش جراحی بیمارستان شهید محمدی شهر بندرعباس، ایران، به صورت تصادفی دردو گروه جراحی توتال ویا پارشیال اسفنکتروتومی قرار گرفتند(هر گروه 50 نفر). سپس عوارض عمل شامل درد، خونریزی حین و پس از عمل، بی اختیاری دفع گاز و مدفوع، وجود ترشحات مزاحم، عفونت و آبسه، هماتوم، بی اختیاری اسفنگتری پس از عمل، تنگی آنال و عود آنال فیشر بعد از عمل در طی یکسال در دو گروه مقایسه شد.
    نتایج میانگین سنی شرکت کننده گان 15/28 ±43/34 سال بود. میزان عود و بی اختیاری دفع گاز و مدفوع در گروه توتال بیشتر از گروه پارشیال و میزان خونریزی و هماتوم، ترشحات و عفونت و آبسه درگروه توتال، کمتر از گروه پارشیال بود ولی تفاوت دو گروه معنی دار نبود. میزان بی اختیاری دفع گاز در گروه توتال به طور معنی داری بیشتر ازگروه پارشیال بود. و میزان درد درگروه توتال به طور معنی داری کمتر از گروه پارشیال بود.
    نتیجه گیری نتایج این مطالعه نشان داد که هر دو روش درمانی در درمان بیماران موثر بود، روش پارشیال با بی اختیاری کمتر و روش توتال با درد کمتر همراه است.
    کلیدواژگان: شقاق مقعد، اسفنکتروتومی پارشیال، اسفنکتروتومی توتال، بی اختیاری دفع گاز و مدفوع، درد
  • نرجس کلانتری، سهیلا مژده *، مریم معروفی صفحات 493-500
    مقدمه استفاده از کاتترهای ورید محیطی، یک رویه شایع و تهاجمی در نوزادانی است که دربخش مراقبت های ویژه نوزادان پذیرش می شوند. هدف از این پژوهش مقایسه ی تاثیر سه روش حمایتی از کاتتر ورید محیطی شامل: آتل، چسب شفاف آنژیوکت و چسب ضد حساسیت 3M در میزان ساعات ماندگاری کاتتر ورید محیطی می باشد.
    روش کار مطالعه نیمه تجربی، بر روی 101 نوزاد بستری در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بیمارستان شهید بهشتی اصفهان می باشد. نمونه گیری به صورت آسان جمع آوری شد. نوزادانی که معیارهای ورود به مطالعه را داشتند با روش تخصیص تصادفی در سه گروه مطالعه قرار گرفتند. جهت گردآوری داده ها از برگه ثبت اطلاعات، مشاهدهو بررسی عوارض استفادهشد. سپس اطلاعات دموگرافیک، ساعات ماندگاری کاتتر و عوارض گردآوری شده در نرم افزارSPSS با روش های آماری توصیفی و استنباطی تجزیه و تحلیل شد.
    نتایج آزمون آنالیز واریانس یک طرفه نشان داد که میانگین ساعات ماندگاری کاتتر ورید محیطی بین سه گروه اختلاف معنادار ندارد(05/0 P >). و همچنین آزمون کای اسکوئر با نسبت درست نمایی نشان داد که توزیع فراوانی عوارض بین سه گروه اختلاف معنادار ندارد(05/0 P >).
    نتیجه گیری برای کاهش عوارض ناشی از بی حرکتی عضو نوزاد، صرفه جوئی در وقت و انرژی پرسنل و کاهش آسیب های وارده به نوزادان جهت حفظ، ارتقا و نگهداری کاتترهای ورید محیطی بهتر است از چسب های مخصوص استفاده شود.
    کلیدواژگان: کاتتر ورید محیطی، آتل، بخش مراقبت های ویژه نوزادان
|
  • Seyed Hasan Tavousi, Ali Ahmadabadi *, Majid Khadem-Rezaiyan, Alireza Rezapanah, Maryam Rashchi, Maryam Ahmadi Hoseini, Zahra Ahanjan Pages 433-440
    Introduction
    Skin allograft is the gold standard for temporarily covering the burn injury. Even in partial thickness burns, skin allograft in comparison to topical antimicrobial dressing, can reduce morbidity and hospital stay in burn patients. However, there is not any study about the effects of skin allograft on survival of burn patients in this country. The aim of this study was to evaluate the impact of allograft usage on hospitalization period and mortality in Imam Reza(p) hospital referral burn center in the East of the country.
    Subjects &
    Methods
    This case-control study was performed on major burn patients who underwent skin allografts in Imam Reza(p) hospital in Mashhad between September 23, 2010 and September 22, 2014. The control group comprised patients hospitalized in the burn ward who were not undergoing allograft surgery. They were matched for age, sex and percentage of burn with case group. Study outcome was the hospitalization period and the patient's status at discharge (alive, deceased). Data were analyzed by SPSS version 11.5 using Kaplan–Meier and Log-rank test. Cox -regression was used to find predictors of death.
    Results
    Overal, 56 patients in the case group and 112 patients in the control group were studied. The death rate in the two groups was not statistically different (P = 0.434), but hospitalization period in the case group (39 ± 13.9) was significantly longer than the control group (21.8 ± 14.5)(P
    Conclusion
    Although the use of allograft skin in extensive burns (over 50%) reduced the mortality of burn patients, but it was ineffective in burns less than 50 percent. Considering the shortage of skin allograft in most burn centers in this country, it is advisable to reserve this life-saving product for extensively burnt patients.
    Keywords: Skin allograft, Burn, Survival, Mashhad, Hospitalization period
  • Shokoufe Bonakdaran, Mina Akbari Rad*, Mahdi Hasanzadeh Deloie, Mahdi Akhoondpoor Manteghi, Abdollah Firoozi Pages 441-449
    Background
    Methadone is used for controling the chronic pain and treatment of opioid addiction. Prolonged QTc is a known cardiac complication of this drug. It seems that many factors affect the QT interval in methadone users. Several reports have suggested the role of sex hormones in QT prolongation. The objective of this study was to evaluate the effects of methadone in QTc prolongation in methadone users in comparison with healthy control groups and its relation with hormonal changes .
    Subjects&
    Methods
    We selected 40 addicted patients who had used methadone as their opioid withdrawal for at least 6 months against 40 random healthy volunteers. For all subjects, assessment of hormonal parameters and ECG were done and two groups were compared.
    Results
    No significant changes were shown in hormonal parameters except to FSH. QTc interval was significantly higher in methadone users than healthy control group(455.75±63.2 vs 426.25±22.2). PR interval was significantly shorter in methadone users ( 139.00±36.22 vs 158.25±24.48 ). QTc had significant inverse relation with testosterone level (r=-0.58, P=0.007) .
    Conclusion
    Prolonged QTc is an important complication of methadone that seems to be related to low testosterone level.
    Keywords: methadone, addiction, QT interval, electrocardiogram, testosterone
  • Roya Sadeghnia, Masih Naghibi, Farzaneh Sharifipour *, Hassan Ravari, Dariush Hamidi Alamdari, Habibolah Esmaili, Fereshte Mamduhi, Hamidreza Rahimi Pages 450-460
    Background
    In vitro and in vivo immunosuppressive properties have been described for Mesenchymal stem cells (MSCs), as they are able to modulate the function of all major immune cell populations. They represent important candidates for tissue regeneration and manipulation of the immune response in graft rejection, graft versus host disease, and autoimmune disorders. The aim of this study was to evaluate effect of autologous bone marrow stem cell on panel reactive Antibodies in patients with chronic and progressive renal failure.
    Subjects&
    Method
    This is a pilot study on 17 patients with CFR (9 in intervention group and 8 in control group). Panel reactive Anti bodies before and after injections of stem cells from bone marrow that containing acceptable percentage of Mesenchymal stem cell in the intervention group compared with the control group. The 200 cc to 400 cc bone marrow aspirated then nucleated cells separated from red blood cells , then these cells injected to peripheral vein.
    Results
    Mean age was 41.8±12.37 and 40.37±12.65 in intervention and control group respectively, with no significant differences were found between them (P=0.807). Mean panel antibody reaction was 69.86±6.24 and 70.25±13.46 in the intervention and control group respectively, no significant difference between them (P=0.956). After intervention, according to the pair T test there was a significant difference between before and after (51.55±26.44) panel antibody reaction (P=0.043).
    Conclusion
    Infusion of allograft mesenchymal stem cells, might be an effective therapy for patients with high panel reactive Antibodies.
    Keywords: Mesenchymal stem cells, panel reactive Antibodies, immunosuppressive effect
  • Masood Maleki, Zari Javidi, Vahid Mashayekhi Ghoyunloo, Yalda Nahidi *, Seyyed Masoud Dadkhah Pages 461-468
    Introduction
    Pentoxifylline has been effective in a group of diseases by its immunomodulatory effects and inhibition on TNF-.In the pathogenesis of cutaneous leishmaniasis, cytokine-TNF has also been shown to be effective. The goal of this study was to show the increased therapeutic efficacy and reduced systemic dose of Glucantime by using oral pentoxifylline.
    Materials And Methods
    Intramuscular Glucantime at a dose of 20mg/kg was given to 15 patients(group I) with cutaneous leishmaniasisfor 20 days. The remaining 16 patients (group II) were given 15mg/kg daily intramuscular Glucantime) maximum two ampoule) together with oral pentoxifylline at a dose of 20 mg/kg)maximum 400 mg, three times a day( for 20 days. Lesions results were assessed 90 days after completion of the treatment.
    Results
    A total of 7 patients in group I and 7 patients in group II had complete remission, and there was no significant difference between the two groups (p=0.87). Relative remission was not observed in any of the patients of the first group, while it was seen in 6 patients ofthe second group and the difference was significant (p=0.008). The number of patients without remission (less than 70%) was 8 patients in the first group and 6 patients in the second group without significant difference (p=0.37). The number of lesions with relative remission in group I was zero, and in group II was 1.4±0.7.(PV=0.01)
    Conclusion
    pentoxifylline in combination with Glucantime with less than standard doses can cause good therapeutic effects especially in those over 60 kg of weight who needs higher doses of Glucantime due to their weight.
    Keywords: Cutaneous Leishmaniasis, Systemic Glucantime, Pentoxifylline
  • Azam Amu, Bahram Golestani Eimani *, Reza Talebi Pages 469-476
    Introduction
    Chronic obstructive pulmonary (COPD) is one of the common and Progressive diseases, which microbial factors contribute to its development. There is a 50- 70% possibility that it may cause infection. Ficolin-2 protein moves to eliminate infectious agent by activating the innate immune system via complement. Therefore, In this study we examined the relationship between serum levels of Ficolin-2 and treatment duration in (COPD) patients.
    Materials And Methods
    In this study, the blood sample of 48 (COPD) patients and 30 healthy subjects that their blood and urine tests showed infection were taken, the control group. The serum levels of ficolin-2 protein were evaluated using ELISA method.
    Results
    According to the research hypotheses (the relationship between the serum level and treatment duration and the relationship between lowness of serum levels and recurrence of disease) and the results of analyzes conducted by t-test in this study, there was a significant correlation between serum levels and duration of therapy in this disease.
    Keywords: Ficolin-2, chronic obstructive pulmonary disease (COPD), serum levels
  • Mahtab Mirostovar, Mohamad Reza Khademi, Morteza Farsi, Hadi Abdolahi Pages 477-484
    Introduction
    In Hypertension, the complications of target organs, including eye is move important. The hypertensive vasculopathy can be directly identified on the retinal vessels by ophthalmoscopy. This study was done to determine the prevalence of hypertensive retinopathy in high blood pressure patients.
    Materials and Methods
    A total of 135 patients with hypertension that admitted in Khatam – al – anbia and Imam Hossein hospitals of Shahroud in 2014 were examined to determine the ophthalmologic stages of their retinopathy.
    Results
    In this study 135 hypertensive patients (62 males and 73 females) in age range of 36-75 years old (mean age: 64.5±10.3 years), mean duration of diagnosed hypertension 6.7± 5.5 years and mean duration of medical treatment 7.1±4.7 years were evaluated. Overall 57.5% of patients had hypertensive retinopathy which was less common in women (57.5%) than in men (58.1%). Also, the highest percentage of hypertension retinopathy was grade I, 61.3% of patients with positive family history, 5.9% of patients had mild hypertension (HTN), 39.3% had moderate HTN and 54.8% had severe HTN. The most common ophthalmoscopic findings in hypertensive retinopathy were: arteriole narrowing (35.1%), artrial irregularity (17.1%) and cotton wool patch and hemorrhagy (9.3%).
    Conclusion
    Early diagnosis and control of high blood pressure prevents ocular and other target organ hypertension complications. Positive family history of hypertension and also hypertensive complications of target organs especially cerebrovascular are risk factors for hypertensive retinopathy.
    Keywords: Retinopathy, Hypertension, Eye vessels diseases
  • Amir Masoud Azizpour *, Mehrdad Sayyadinia Pages 485-492
    Background
    Anal fissure is a painful wound in the anoderm due to spasm of internal anal sphincter. Surgery reduces the basal sphincter tone by partial or total incision of the internal anal sphincter. In this study, we compared partial and total sphincterotomy in patients with anal fissure.
    Materials and Methods
    In this cohort, 100 patients with anal fissure referred to the Shahid Mohammadi hospital, Bandar Abbas, Iran were randomly assigned in partial or total Sphincterotomy (50 patients in each groups) and were operated. Then the complications including, pain, bleeding during and after surgery, incontinence to the flatus or stool soiling, infection and abscess, hematoma, postoperative sphincter incontinence, anal stenosis and recurrent anal fissure within one year after operation were compared between two groups.
    Results
    The mean age of patients was 15. 28 ± 43. 34 years. The rate of recurrence and incontinence to the flatus and fecal in total technique was more than partial and the amount of bleeding and hematoma, infection, abscess and discharge in total group was lower than partial, but the difference was not significant. The flatus incontinence in total group was significantly more than partial, and the level of pain in total group was significantly lower than partial.
    Conclusion
    The results showed that partial and total sphincterotomy techniques in patients with anal fissure were comparable; however, total sphincterotomy was related to lower pain and partial sphincterotomy showed lower flatus incontinence
    Keywords: Anal fissure, partial sphincterotomy, total sphincterotomy, flatus, fecal incontinence, Pain
  • Narges Kalantari, Soheila Mojde *, Maryam Marofi Pages 493-500
    Background
    The use of peripheral catheters is a common and invasive procedure in newborns, but several complications have been seen with it.
    Due to neonatal intensive conditions, catheters longevity is very important. The aim of this study was to compare effectiveness protective methods on peripheral venous catheter longevity in newborns hospitalized in neonatal intensive care unit in the Beheshti hospital.
    Subjects&
    Methods
    this is a quasi-experimental study on 101 infants admitted to the neonatal intensive care unit of Isfahan Beheshti Hospital.
    The sampling was Sequential convenience, and randomly divided into three groups. For data collection we used record sheet. Area catheter complications were observed and recorded on it. The data were analyzed with descriptive and inferential statistical on SPSS software 18
    Results
    Analysis of variance showed that the average longevity had no significant difference between the three groups of peripheral venous catheter (p>05). And the Chi-square test showed that frequency of complications was not significantly differente among the three groups (p>05).
    Conclusion
    To reduce the complications of immobility in newborns, Saving time and energy of nurse staffs and reduce damage to babies and keeping peripheral catheters, splint should be removed, and the adhesive should be used.
    Keywords: peripheral venous catheter, splint, longevity, neonatal intensive care