فهرست مطالب

مطالعات زبان فرانسه - پیاپی 16 (Spring-Summer 2017)
  • پیاپی 16 (Spring-Summer 2017)
  • تاریخ انتشار: 1396/07/08
  • تعداد عناوین: 6
|
  • اکبر عبداللهی *، بیتا هاشمیان نژاد صفحات 1-14
    مقاله پیش رو به تامل پیرامون تاثیر بازنمودهای اجتماعی برآموزش دستور در کلاسهای فرانسه به عنوان زبان خارجی می پردازد. همان طور که می دانیم، مفاهیم بازنمودهای اجتماعی، حالات و انگیزه ی زبان آموزان، در بعد اجتماعی احساسی آموزش وفراگیری زبان های زنده قرار می گیرند که بر ارتباط بین جامعه شناسی وآموزش زبانها تاکید دارد. هدف نهائی این تحقیق پاسخ به دو سوال ذیل می باشد: بازنمودهای اجتماعی بارز در مورد دستور نزد مدرسان فرانسه به عنوان زبان خارجی کدامند؟ بازنمودهای اجتماعی تا چه اندازه بر آموزش دستورتاثیرگذارهستند؟ نتایج این تحقیق از طریق مصاحبه نیمه مستقیم با مدرسان و همچنین موارد یادداشت شده حین مشاهده ی کلاس های آنها به دست آمده است. در این تحقیق، ما توانستیم اهمیت درنظرکرفتن حالات را دربازه های آموزشی دستورنشان دهیم. این امردر ترمیم بازنمودهای اجتماعی ناقص وحتی کلیشه های حاکم بر آموزش دستور در ایران موثراست و راه گشای مطالعات بعدی در این زمینه می باشد.
    کلیدواژگان: بازنمودهای اجتماعی، فرانسه به عنوان زبان خارجی، دستور، فرهنگ آموزشی، حالات، کلیشه ها
  • سحر وفایی تاج خاتونی، مینا داراربی امین * صفحات 15-26
    آثار ریمون کنو به موزاییکی از پارودی ها و چند صدایی ها می مانند. متنی که اصول زیبایی شناختی خود را بر پایه بازی سرگرم کننده و طنز بنا می نهد و میان افول رئالیسم و ناتورالیسم و ظهور رمان نو قرار می گیرد. به این ترتیب است که شخصیت کنو نیز میان ویژگی حقیقت نما و واقع گرایانه و نیز ویژگی ساختارشکنانه متعاقب آن، هویتی ترکیبی به خود می-گیرد. به نظر می رسد که این شخصیت محصولی ترکیبی از شبکه پیچیده ای از متون تقلید شده است. البته این الواح بازنوشتی گیج کننده، و همچنین استفاده گسترده از پارودی، از بیهودگی و یا حتی ثانوی بودن بسیار دور هستند. به نظر می رسد که ورای این بازی، تمرین بینشی بسیار مهم نهفته است. در این مقاله، با انتخاب دو اثر لوشیندان و گل های آبی است که میلی مشابه نسبت به پارودی ارائه می دهند، تلاش خواهیم کرد تا فرایندهایی که به واسطه آن ها نام و ویژگی های شخصیت های کنو ساخته و سپس واسازی می شوند را توضیح دهیم. همچنین به دنبال پیدا کردن معنایی خواهیم بود که چنین بازی پارودیکی می تواند برای کار ریمون کنو به ارمغان بیاورد
    کلیدواژگان: رفتار، نام، پارودی، حقیقت نمایی، واقع گرایانه
  • مهدی حیدری، سارا رفیعی * صفحات 27-38
    این مقاله به مطالعه مقایسه ای دو اثر از دو نویسنده قرن بیست اروپایی می پردازد: اولی نمایشنامه ای فرانسوی است به نام «کرگدن» اثر اوژن یونسکو و دومی رمانی است به نام «کوری» اثر ژوزه ساراماگو پرتغالی. این مقاله به تفاوت ها و شباهت های این دو اثر از نقطه نظر اجتماعی پرداخته و همچنین به مقایسه شخصیت های اصلی هر دو رمان می پردازد. هدف این پژوهش پیدا کردن نقاط مشترک از دو شخصیت اصلی است، که هر یک تجربه خود را از تنهایی به گونه ای متفاوت در طول اثر به نمایش می گذارند.
    هدف این تحقیق به تصویر کشیدن غیر معمول ها از قبیل واژگانی چون تکثیر، استعاره و هیولا در جهان اشناست. (همان تم هایی که همیشه به اثار خارق و العاده و و تخیلی تعلق دارند) اما این بار این دو نویسنده انها را به گونه ای متفاوت به خدمت فلسفه و سیاست گرفته اند و جامعه امروزی را با آن به تصویر می کشند.
    کلیدواژگان: کوری، همبستگی، پوچی، گفتمان اجتماعی، جامعه بیمار، بیماری کرگدنی
  • عباس فرهاد نژاد*، شهاب الدین وحدتی راد صفحات 39-50
    روستا قبل از هر چیز مکانی است که در آن انسان در مجاورت با طبیعت زندگی می کند، زمین که انسان را تغذیه می کند و حیوانات که زندگی روستائیان به آن بستگی دارد. عناصری مانند محدود بودن فضا، انزوا و بی سوادی افراد مشخصه آن می باشند. این مقاله تصویری از منابع مورد استفاده ادبیات روستائی ارائه می دهد تا زیبائی شناسی ادبیات روستائی را معرفی کند که در آن وضعیت ذهنی شخصیت روستایی منعکس کننده نوعی سادگی است که در تقابل با پیچیدگی زندگی شهری قرار دارد. پرسش های اساسی گرفته شده از متن شرایطی را برای اعمال مفهوم فضا ایجاد می کنند. در ابتدا به کمک ابزار تجزیه و تحلیل که این مفهوم فراهم می کند و همچنین ابزار اقتباس شده از مطالعات جامعه شناس آمریکایی رابرت ردفیلد، به معرفی فضای روستائی از طریق ارائه ویژگی های ذاتی آن می پردازیم. سپس، فضای روستائی را در مقابل آنتی تز طبیعی آن یعنی شهر و شهرنشینان قرار می دهیم تا در نهایت به جمع بندی کامل تری برسیم.
    کلیدواژگان: ادبیات روستائی، عنصر فضا، رابرت ردفیلد، ژان ژیونو، محمود دولت آبادی
  • سحر جلیلیان، روح الله رحمتیان *، پریوش صفا، رویا لطافتی صفحات 51-66
    گرایش به تربیت فرزندی که قادر به تکلم به دو زبان باشد، در برخی زوج ها در جامعه ی تک زبانه وجود دارد که بطور طبیعی نمی توانند این موقعیت را برای کودک خود به وجود آورند. بسیارند والدینی که به زبانی غیر از زبان مادری خود نیز تکلم می کنند و مایلند که این علاقه را در فرزندشان نیز به وجود آورند. حال این سوال مطرح می شود که چگونه می توان کودکی دوزبانه را بدون ایجاد احساس اجبار در وی، تربیت کرد. این مقاله به معرفی راهبردهای کلامی ای می پردازد که در شرایط دو زبانگی زودرس به کار برده می شوند. این مطالعه ی درزمانی بر فرآیند اکتساب زبان فرانسه به هنگام استفاده از روش «یک والد، یک زبان» نزد یک کودک سه ساله با والدین ایرانی و در جامعه ی تک زبان ایران صورت می گیرد. داده های این مقاله حاصل جلسات ضبط شده ی مکالمات بین مادر و فرزند در بازه ی زمانی 36-40 ماهگی کودک است که در بردارنده جلسات بازی و خواندن محاوره ای است. بوجود آوردن موقعیت هایی که در آن حضور زبان فرانسه به هنگام تبادلات کلامی در اولویت است، منجر به تغییرات در عادت های زبانی کودک می گردد و به وی این فرصت را می دهد تا بتواند بیشتر از زبان فرانسه استفاده کند.
    کلیدواژگان: دوزبانگی زود رس، قانون یک والد، یک زبان، راهبردهای کلامی، خواندن محاوره ای، زبان اقلیت
  • عالیه صباغیان*، الله شکر اسداللهی، محمدحسین جواری صفحات 67-76
    یک مطالعه ی روانکاوانه، می تواند بیانگر این مطلب باشد که نویسنده ی یک اثر ادبی قادرست برای نگارش اثرش از خاطرات کودکی خود بهره گیرد. بنابراین اگر نوشته ای ادبی را در بوته ی نقد روانکاوانه قرار دهیم خواهیم توانست برای سوالات مطرح درمورد زندگی تخیلی نویسنده ای که از دوران کودکی اش برای نگارش اثر بهره برده پاسخ هایی بیابیم. با توجه به این نکته و با یادآوری این مطلب که تحقیقات زیادی به آنالیز و بررسی جنبه های متفاوتی از کتاب شازده کوچولو اثرسنت اگزوپری، پرداخته اند در این مقاله تلاش ما بر آن خواهد بود تا جنبه ی روانکاوانه و نمادین شازده کوچولو را بررسی نموده و به این پرسش پاسخ دهیم که چگونه شازده کوچولو، شناخته شده ترین اثر سنت اگزوپری، به فضای عاطفی و به برخی از عقده های روانی دوران کودکی نویسنده ی خود، اشاره کرده است. برای نیل به این هدف، به واکاوی عمق بخشی ازخاطرات به ذهن مانده و تحت تاثیر عقده های روانی شازده کوچولو، شخصیتی که کودک درون نویسنده را به تصویر می کشد خواهیم پرداخت. در این مطالعه، فروید و لاکان ما را درجهت شناخت قسمت های واپس زده و سرکوب شده در ضمیر ناخودآگاه نویسنده یاری خواهند کرد: فروید با تئوری های روانکاوانه اش بخصوص در رابطه با خودشیفتگی پنهان نویسنده و لاکان با نظریه ی روانکاوانه اش در مورد زبان نمادین کلمات و عبارات.
    کلیدواژگان: نقد روانکاوانه، شازده کوچولو، کودکی، خاطرات در ذهن مانده، زبان نمادین، فروید، لاکان
|
  • Akbar Abdollahi *, Bita Hashemiannejad Pages 1-14
    Cet article organise la réflexion autour de l’impact des représentations sociales sur l’enseignement de la grammaire dans les cours du FLE en Iran. Comme nous le savons, la dimension socio-affective de l’enseignement et de l’apprentissage des langues, qui comprend les notions telles que les représentations sociales, les stéréotypes, les attitudes et la motivation des apprenants, se penche sur les rapports existants entre la didactique des langues et la sociologie. Cette étude a pour origine deux questions à répondre: quelles sont les représentations sociales dominantes de la grammaire auprès des enseignants du FLE en Iran? Dans quelles mesures ces représentations sociales influent sur l’enseignement de la grammaire? Nos résultats s’inscrivent au croisement d’entretiens semi-directifs avec les enseignants de FLE et du journal du bord du chercheur pendant l’observation des cours de ces enseignants. Nous avons pu montrer l’importance de la prise en considération des attitudes dans l’animation des séquences didactiques qui portent sur l’enseignement de la grammaire pour remédier aux représentations partielles voire stéréotypées de cette tâche en Iran et proposer des pistes de réflexion pour de futures recherches.
    Keywords: Représentations sociales, FLE, Grammaire, Culture éducative, Stéréotypes, Attitudes
  • Sahar Vafai Tajkhatouni, Mina Darabi Amin* Pages 15-26
    L'œuvre de Queneau sapparente à une mosaïque de parodies et de voix polyphoniques. Texte qui a fait du jeu ludique et de lhumour son principe esthétique et qui se situe entre le déclin du réalisme et du naturalisme et lessor du Nouveau Roman. Cest ainsi que le personnage quenien reçoit également une identité hybride, entre son caractère vraisemblable et réaliste et son déconstruction ultérieur. Il semble être le produit mixe dun réseau complexe des textes parodiés. Or, ce palimpseste vertigineux, aussi bien que cet usage généralisé de la parodie, sont loin d'être gratuits ou même secondaires. Il semble que derrière ce jeu, un exercice de discernement hautement signifiant se cache. Dans cet article, choisissant comme corpus, les deux œuvres exemplaires de Queneau –Le Chiendent et Les Fleurs Bleues- qui présentent le même goût de la parodie, nous essayerons dexpliquer les procédés par lesquels le nom et le caractère du personnage quenien se construisent et se déconstruisent respectivement. Nous cherchons aussi de trouver le sens quun jeu parodique pourrait apporter à l'œuvre de Raymond Queneau.
    Keywords: caractère, nom, parodie, personnage, réaliste, vraisemblable
  • Mehdi Heydari, Sara Rafiei * Pages 27-38
    Cet article a pour objectif d’étudier deux œuvres de deux écrivains européens du XXème siècle au point de vue comparatif; l’une est une pièce de théâtre Rhinocéros écrite par Eugène Ionesco et l’autre, un roman, l’Aveuglement de José Saramago.
    Cet article cherche à mettre en évidence les différences et les ressemblances de ces deux œuvres. Il cherche en outre à trouver les points communs des deux principaux personnages qui expérimentent chacun sa propre solitude.
    Cet article montre l’illustration de l’insolite dans un monde familier, la prolifération, la métaphore et le monstre : autant de thèmes qui appartiennent aux registres du fantastique et du merveilleux, mais que les écrivains les mettent au service d’une parabole philosophique et politique.
    Keywords: cécité, solidarité, absurdités, discours sociaux, société malade, rhinocérotidé
  • Farhadnejad, Abbas *, Vahdatirad, Shahabaddin Pages 39-50
    Le village est avant tout le lieu de la proximité de l’homme et de la nature, de la terre qui nourrit l’homme et des animaux desquels sa vie dépend. Il est caractérisé par plusieurs éléments tels que sa petitesse, son isolement et l’analphabétisme de ses membres. Cet article entend faire un tour d’horizon des ressources dans lesquelles puise la littérature rustique, afin de présenter l’esthétique de la littérature rustique où l’état d’esprit du personnage rend compte d’une simplicité qui va à l’opposé de la complexité de la vie urbaine. Les questions principales tirées de notre corpus créent un terrain d’application pour le concept d’espace littéraire. Avec les outils d’analyse que ce concept implique mais aussi avec ceux empruntés au sociologue américain Robert Redfield, nous proposerons d’abord d’exposer l’espace rustique à travers ses caractéristiques intrinsèques. En second lieu, on l’opposera à son antithèse naturelle, c’est-à-dire à la ville et aux urbains, pour illustrer la démarche anti-conventionnelle des auteurs et leur volonté de définir à nouveaux frais les contours d’une esthétique rustique renouvelée.
    Keywords: Littérature paysanne, concept despace littéraire, Robert Redfield, Jean Giono, Mahmoud Dowlatabadi
  • Jalilian, Sahar, Rahmatian, Rouhollah*, Safa, Parivash, Letafati, Roya Pages 51-66
    Élever un enfant bilingue est le souhait de certains couples appartenant aux sociétés monolingues qui n’ont pas le moyen naturel pour offrir aux enfants la chance de devenir bilingue. Nombreux sont les pères et les mères qui pratiquent une deuxième langue, y tiennent et souhaitent pouvoir transmettre cette passion à leurs enfants. Cependant la question qui s’impose c’est la manière de faire pour qu’un enfant devienne bilingue sans qu’il y prouve aucune obligation. Cet article est centré sur les stratégies discursives à adopter dans le cas d’un bilinguisme précoce quand on implique la règle «un parent, une langue» en faisant une étude longitudinale sur l’acquisition de français en Iran par une petite fille de 3 ans dans un cadre familial monolingue. Les données sont retirées des enregistrements sonores entre l’âge de 36 et 40 mois, réalisés par la mère de l’enfant lors d’interactions dyadiques pendant les séances de jeux et de la lecture dialogique. La création des situations qui mettent en priorité la présence de la langue française lors des échanges langagiers, aboutira aux changements des habitudes langagières de l’enfant en lui attribuant plus d’occasions pour employer la langue française.
  • Sabbaghian, Alieh*, Assadollahi, Allahshokr, Javari, Mohammad Hosein Pages 67-76
    Une lecture psychanalytique est en mesure de préciser que l’auteur d’une œuvre littéraire peut constituer son œuvre avec ses souvenirs d’enfance. Si l’on met l’écriture littéraire à l’épreuve de la critique psychanalytique, on peut saisir des réponses aux questions concernant la vie imaginaire d’un auteur dont l’enfance est la principale source. Suivant cette explication et en rappelant que de nombreux études ont déjà analysé les différents aspects du Petit Prince de Saint-Exupéry, nous tenterons dans cet article de mettre en lumière la dimension psychanalytique et symbolique du Petit Prince e Ï répondant à la question suivante: comment Le Petit Prince, ouvrage le plus connu de Saint-Exupéry, a fait référence à l’espace intime de l’enfance de son auteur et aux certains complexes affectifs de cette période. Pour ce faire, nous tenterons d’explorer le fond de quelques souvenirs-écrans traumatiques du petit prince, ce représentant de l’enfant intérieur de Saint-Exupéry. Freud et Lacan nous aideront dans cette étude à décrypter les épisodes refoulés dans l’inconscient de l’auteur, qui pour retourner à sa conscience, ont subi un certain déguisement, sous les formes symboliques: Freud avec ses théories psychanalytiques surtout celles concernant le narcissisme et Lacan avec ses idées psychanalytiques traitant du langage symbolique.
    Keywords: Critique psychanalytique, Le Petit Prince, enfance, souvenirs-écrans, langage symbolique, Freud, Lacan