فهرست مطالب

دانشور پزشکی - پیاپی 133 (اسفند 1396)
  • پیاپی 133 (اسفند 1396)
  • تاریخ انتشار: 1396/12/25
  • تعداد عناوین: 8
|
  • زهرا دهقان زاده، پرویز اولیاء *، سیدمحمود امین مرعشی، حوریه صادری، مریم مکاری صفحات 1-10
    مقدمه و هدف
    براساس تعریف ارائه شده توسط WHO/FAO:''پروبیوتیک ها میکروارگانیسم های زنده ایی هستند که استفاده از میزان کافی آن اثرات سودمندی برای میزبان به ارمغان می آورد. ساکارومایسس سرویزیه اولین مخمر غیرپاتوژنی است که به عنوان پروبیوتیک برای انسان شناخته شد. سودوموناس آئروجینوزا یکی از پاتوژنهای مهم فرصت طلب است که مقاومت قابل توجهی به طیف وسیعی از مواد آنتی باکتریال دارد. این مطالعه اثر ساکارومایسس سرویزیه را بر تولید فاکتورهای بیماری زای سودوموناس آئروجینوزا (الاستاز، آلکالین پروتئاز و حرکت) ارزیابی می کند.

    مواد و روش ها
    در این مطالعه، از سویه ی بومی ساکارومایسس سرویزیه S3که خاصیت پروبیوتیکی آن در مطالعات قبلی به اثبات رسیده و از باکتری سودوموناس آئروجینوزا سویه ی PAO1 استفاده گردید. به منظور بررسی اثر (سوپرناتانت و لیزات) مخمر برسودوموناس آئروجینوزا از آزمایش های فنوتیپی (آزمایش تست الاستاز-آلکالین پروتئاز-حرکت) مناسب استفاده گردید.

    نتایج
    عصاره ساکارومایسس سرویزیه (سوپرناتانت-لیزات) تخلیص شده از سویه بومی، دارای اثرات مهارکنندگی علیه سودوموناس آئروژینوزا است. سه فاکتور دخیل در بیماری زایی سودوموناس آئروجینوزا که در این مطالعه مورد بررسی قرار گرفت (الاستاز- حرکت-آلکالین پروتئاز) همگی در بررسی های فنوتیپی تا حد قابل قبولی کنترل و مهار گردید.

    نتیجه گیری
    با توجه به نتایج حاصل از این پژوهش، ساکارومایسس سرویزیه دارای اثرات کاهنده علیه فاکتورهای بیماری زای سودوموناس آئروجینوزا است که با تحقیقات گسترده تر در این زمینه می توان به عنوان یک روش نوین و امیدبخش در درمان عفونت های حاصل از این باکتری مورد استفاده قرار گیرد.
    کلیدواژگان: سودوموناس آئروجینوزا، ساکارومایسس سرویزیه، الاستاز، حرکت، آلکالین پروتئاز
  • معصومه حبیبیان *، انیسه امانیان صفحات 11-18
    مقدمه و هدف
    بیماری کبدی در دیابت نوع 2 رواج دارد و فعالیت ورزشی در پیشگیری و درمان آسیب کبدی ناشی از دیابت موثر است. لذا هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر تمرین شنا بر فعالیت ماتریکس متالوپروتئنیاز 2 (MMP-2) و سطوح فاکتور نکروز دهنده تومور آلفا (TNF-α) در بافت کبد موش های صحرایی دیابتی شده با آلوکسان بود.
    مواد و روش ها
    در این تحقیق تجربی، 28 سر موش صحرایی نر ویستار به صورت تصادفی به 4 گروه (7 تایی) کنترل، دیابت، تمرین، دیابت+ تمرین تقسیم شدند. دیابت با تزریق درون صفاقی آلوکسان (یک دوز،90 میلی گرم/کیلوگرم) القا شد. حیوانات با تمرین شنا به مدت 6 تا 30 دقیقه در روز به مدت 8 هفته ورزش داده شدند و 48 ساعت پس از آخرین مداخله ها کشته شدند و فعالیت کبدی MMP-2 و سطوح TNF-α به ترتیب به روش های زیموگرافی و الایزا تعیین شد. از آزمون آنالیز واریانس یک طرفه برای تجزیه و تحلیل دادها استفاده شد (05/0>p).
    نتایج
    یافته ها نشان داد متعاقب القای دیابت، فعالیت MMP-2 و سطوح TNF-α کبدی در موش های صحرایی افزایش یافت (05/0>p) درحالی که 8 هفته تمرین شنا منجر به کاهش معنی دار سطوح TNF-α و فعالیت MMP-2 در بافت کبد موش های صحرایی دیابتی شد (05/0>p).
    نتیجه گیری
    به نظر می رسد تمرین منظم شنا می تواند به واسطه کاستن از فعالیت MMP-2 و سطح بیان TNF-α در موش های صحرایی دیابتی تا حدودی از آسیب کبدی ناشی از دیابت جلوگیری کند.
    کلیدواژگان: دیابت ملیتوس، ماتریکس متالوپروتئنیاز 2، تمرین ورزشی، فاکتور نکروز دهنده تومور آلفا
  • بی بی فاطمه حقیرالسادات، سمیرا نادری نژاد، قاسم عموعابدینی *، فاطمه منتظری، بهروز زندیه دولابی صفحات 19-26
    مقدمه و هدف
    در پژوهش حاضر فرمولاسیون لیپوزومی پگیله حاوی دوکسوروبیسین به منظور بررسی اثر شارژ سطحی بر روی سمیت سلولی سنتز شد.
    مواد و روش ها
    فرمولاسیون لیپوزومی دوکسوروبیسین حاوی DPPC، Cholesterol و DSPE-mPEG به همراه مقادیر مختلف فسفولیپید کاتیونی DOTAP (صفر، 5/2 و 20 درصد) به روش گرادیان pH تهیه شد. نانو ذرات تهیه شده از جهت درصد بارگذاری دارو، سایز ذرات، شاخص پراکندگی، رهایش دارو 48 ساعته و شارژ سطحی مورد ارزیابی قرار گرفتند. هم چنین اثر سمیت دوکسوروبیسین آزاد و محصور شده بر رده سلولی Saos-2 مقایسه شد.
    نتایج
    درصد بارگذاری دارو برای هر سه فرمولاسیون بالای 82 درصد است. فرمولاسیون ها به صورت مونو دیسپرس می باشند و سایز ذرات با کاتیونی شدن کاهش یافته است. پتانسیل زتا از 23- تا 4/22 + متغیر بوده و در مدت زمان 48 ساعت، 43 درصد از دارو از لیپوزوم آزاد گشته است. سمیت سلولی دوکسوروبیسین با کپسوله کردن افزایش یافته است. افزایش فسفولیپید کاتیونی باعث کاهش زنده مانی سلولی شده است. افزایش سمیت دارویی برای دوکسوربیسین محصور در لیپوزوم کاتیونی هم به خاطر بیش تر آهسته رهش بودن سامانه و هم به خاطر سمیت ایجاد شده توسط DOTAP در ساختار است.
    نتیجه گیری
    سمیت دوکسوربیسین با محصورسازی درون لیپوزوم افزایش می یابد. این افزایش برای دوکسوربیسین محصور شده درون لیپوزوم کاتیونی بیش تر است.
    کلیدواژگان: سرطان استخوان، سمیت سلولی، دوکسوروبیسین، لیپوزوم، رده سلولی Saos، 2
  • عاطفه رشیدی پور، آرش جاوری، معصومه فخر طه * صفحات 27-38
    مقدمه و هدف
    OCT4 مهمترین فاکتورهای رونویسی درگیر در حفظ پرتوانی و بازبرنامه ریزی سلول های سوماتیک است. از طرفی، مطالعات اخیر نشان داده است که فقدان یا جهش در ژن P53 بازبرنامه ریزی هسته را تسهیل می کند. مطالعه ی حاضر با هدف بازبرنامه ریزی سلول های بنیادی بافت چربی انسانی با استفاده از بیش بیان OCT4 و کاهش بیان P53 طراحی شد.
    مواد و روش ها
    سلول های بنیادی بافت چربی با استفاده از آنزیم کلاژناز از نمونه های چربی شکمی بیماران تحت عمل زیبایی ابدومینوپلاستی جداسازی شد. برای شناسایی سلول های بنیادی بافت چربی، بیان مارکرهای مزانشیمی با روش فلوسیتومتری بررسی شد و سلول ها به رده های استخوانی و چربی تمایز داده شدند. سلول های بنیادی بافت چربی در مرحله ی پاساژ سوم با پلاسمید بیانی حامل ژن OCT4 و shRNA مهارکننده P53 (وکتور pCXLE- hOCT4/shp53) ترنسفکت شدند. یک هفته پس از ترنسفکشن، بیان ژن های پرتوانی با روش qPCR بررسی شد.
    نتایج
    سلول های بنیادی بافت چربی در مرحله پاساژ سوم مورفولوژی فیبروبلاست مانند نشان دادند. نشانگرهای مزانشیمی CD90، CD73 و CD105 به ترتیب در 94، 2/80 و 1/81 درصد از سلول ها بیان شد. به علاوه، سلول های بنیادی بافت چربی به سلول های چربی و استخوانی تمایز یافتند. طبق نتایج qPCR، بیان ژن های OCT4، SOX2، LIN28، REX1، CCND1 و C-MYC در سلول های ترنسفکت شده با وکتور حامل ژن OCT4 و shRNA مهارکننده P53 نسبت به گروه کنترل افزایش معنی دار نشان داد.
    نتیجه گیری
    بیش بیان ژن OCT4 و مهار بیان P53 به بازبرنامه ریزی سلول های بنیادی بافت چربی به سمت حالت پرتوانی کمک می کند. این روش ممکن است توان تمایزی سلول های بنیادی بافت چربی را برای کاربردهای درمانی افزایش دهد.
    کلیدواژگان: سلول های بنیادی بافت چربی، پرتوانی، OCT4، shRNA، مهار P53
  • فاتح رحمانی، طاهره محرابیان * صفحات 39-48
    مقدمه و هدف
    هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمانگری شناختی رفتاری بر باورها و بازخوردهای نارساکنش درباره خواب، نشخوار فکری، نگرانی و برانگیختگی پیش از خواب در دانشجویان مبتلا به اختلال بی خوابی دانشگاه کردستان بود.
    مواد و روش ها
    این پژوهش به روش نیمه آزمایشی و با استفاده از طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش، کلیه دانشجویانی بودند که در سال تحصیلی 95-1394 در دانشگاه کردستان مشغول به تحصیل بودند. نمونه پژوهش شامل 34 دانشجوی مبتلا به بی خوابی بود که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و در دو گروه 17 نفری آزمایش و کنترل قرار گرفتند و پرسشنامه های شدت بی خوابی، باورها و بازخوردهای ناکارآمد درباره خواب، نشخوار فکری، نگرانی و برانگیختگی پیش از خواب را تکمیل نمودند. به افراد گروه آزمایش به مدت 12 جلسه 75 دقیقه ای درمان شناختی رفتاری برای بی خوابی ارائه گردید؛ اما گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل واریانس مکرر تجزیه و تحلیل شدند.
    نتایج
    نتایج حاکی از این بود که نمرات تمامی آزمون های شدت بی خوابی (41%)، باورها و بازخوردهای نارساکنش درباره خواب (35%)، نشخوار فکری (29%)، نگرانی (44%) و برانگیختگی پیش از خواب (26%) در گروه آزمایش، در هر دو مرحله پس آزمون و پیگیری کاهش قابل توجهی نسبت به شرکت کنندگان گروه کنترل داشته اند (01/0>P) که این نشان دهنده اثربخشی درمان بوده است.

    نتیجه گیری
    بر اساس یافته های پژوهش، می توان متغیرهای شناختی و هیجانی را واسطه های کلیدی اثربخشی درمانی، درمانگری شناختی رفتاری دانست؛ بنابراین، تمرکز انحصاری روش های درمانی بر این متغیرها ممکن است به پیامدهای درمانی بهتری منجر شود.
    کلیدواژگان: درمانگری شناختی رفتاری، اختلال بی خوابی، متغیرهای شناختی، متغیرهای هیجانی، دانشجویان
  • کیوان حجازی، سید رضاعطارزاده حسینی *، مهرداد فتحی، محمد مسافری ضیاءالدینی، مهدیه زعیمی صفحات 49-56
    مقدمه و هدف
    آیرزین به عنوان مایوکاینی ترشح شده با فعالیت ورزشی شناخته شده است که نقش مهمی در متابولیسم انرژی و تنظیم بیماری های متابولیک مانند چاقی ایفا می کند. هدف از مطالعه حاضر اثر هشت هفته تمرین هوازی بر سطح آیرزین سرمی موش های صحرایی نر چاق بود.
    مواد و روش ها
    در این مطالعه ی تجربی، تعداد 16 سر موش (وزن 250 الی 300 گرم، نمایه توده بالای 30 گرم بر سانتیمتر مربع) به دو گروه تمرین هوازی با شدت 70 الی 75 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی (شدت متوسط) و گروه کنترل تقسیم شدند. تمرین هوازی شامل: هشت هفته تمرین هوازی روی نوارگردان، تعداد جلسات تمرینی 5 جلسه در هفته به مدت زمان 60 دقیقه در روز اجرا شد. پس از دوره تمرین، سطح آیرزین سرمی، اندازه گیری شد. از آزمون t همبسته و مستقل جهت بررسی تفاوت میانگین های درون و بین گروهی استفاده شد و برای آزمون فرضیه ها سطح معناداری 05/0>p درنظرگرفته شد.
    نتایج
    سطح آیرزین سرمی، در گروه تمرین هوازی با شدت متوسط نسبت به گروه کنترل افزایش معنی دار یافت (18/4=t و 001/0=p). مقادیر وزن در گروه تمرین هوازی کاهش معنی دار یافت.
    نتیجه گیری
    بر اساس نتایج به دست آمده، هشت هفته تمرین هوازی منجر به افزایش معنی دار آیرزین سرمی شد. همچنین، به نظر می رسد تمرین هوازی با شدت متوسط منجر به افزایش در فرایند گرمازایی، کاهش وزن بدن و افزایش انرژی مصرفی شود.
    کلیدواژگان: آیرزین، تمرین هوازی، موش های صحرایی چاق
  • سجاد محمدیاری *، سیروس چوبینه، رحمان سوری، عباسعلی گایینی، حمدالله هادی صفحات 57-66
    مقدمه و هدف
    دیابت یکی از بیماری های متابولیکی است که با دیسفانکشن و آسیب عروقی همراه است. تمرینات ورزشی در بیماران دیابتی باعث بهبود رگ زایی می شود که به روند درمان این بیماران کمک می کند. هدف پژوهش حاضر، بررسی تمرین هوازی بر بیان پروتئین Spred-1، Raf1 و VEGF بافت قلبی موش های صحرایی دیابتی بود.
    مواد و روش ها
    در این مطالعه، 50 موش صحرایی به صورت رندمایز به چهار گروه دو گروه تمرین هوازی دیابتی و سالم (به مدت 8 هفته و 6 جلسه در هفته) و دو گروه کنترل دیابتی و سالم تقسیم شدند. 48 ساعت پس از اتمام دوره تمرینی عضله قلبی آن ها تحت شرایط استریل جدا شد. بیان پروتئین VEGF، Spred-1 و Raf-1 با روش الایزا سنجیده شد. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از آزمون تحلیل واریانس یک سویه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری p<0.05 و نرم افزار Spss نسخه 16 استفاده شد.
    نتایج
    نتایج مطالعه نشان داد دیابت موجب کاهش معنی دار میزان بیان پروتئین VEGF (p<0.05) و Raf-1 (p<0.05) و افزایش معنی دار پروتئین Spred-1 (p<0.05) می شود. هم چنین، نشان داده شد هشت هفته تمرین هوازی باعث افزایش معنی دار بیان پروتئین VEGF (p<0.05) و Raf-1 (p<0.05) و کاهش معنی دار پروتئین Spred-1 (p<0.05) می شود.
    نتیجه گیری
    تمرین هوازی توانست سبب افزایش بیان پروتئین VEGF و Raf1 و کاهش Spred-1 در سلول های قلبی شده و به این ترتیب اثرات دیابت بر بیان این پروتئین ها در قلب را بهبود بخشید.
    کلیدواژگان: تمرین هوازی، عامل رشدی اندوتلیال عروق، دیابت، spred، 1، Raf1
  • مریم مکاری، پرویز اولیاء *، سیدمحمود امین مرعشی، حوریه صادری، زهرا دهقان زاده صفحات 67-74
    مقدمه و هدف
    ساکارومیسس سرویزیه یکی از انواع مخمرهای پروبیوتیک است که تاثیرات مثبت بر سلامت دارد. سودوموناس آئروجینوزا یکی از باکتری های بیماری زای فرصت طلب بسیار مهم است. اگزوتوکسین S از توکسین ها و آنزیم های ترشحی مهم آن است. هدف از این مطالعه تعیین اثر سوپرناتانت ساکارومیسس سرویزیه بر ممانعت از رشد سودوموناس آئروجینوزا و اثر آن بر بیان ژن اگزوتوکسین S به روش Real-Time PCR است.
    مواد و روش ها
    کشت سودوموناس آئروجینوزا در محیط Brain Heart Broth صورت گرفت. استخراج Total RNA باکتری با کیت RNA Protect Bacteria و استخراج cDNA با کیت QuantiTect Transcription Reverse انجام شد. کشت ساکارومیسس سرویزیه در محیط Potato Dextrose Broth صورت گرفت و سوپرناتانت آن به دست آمد. سه بار آزمایش حداقل غلظت بازدارنده ی رشد(MIC) سوپرناتانت علیه سودوموناس آئروجینوزا با روش micro dilution broth انجام شد. سوسپانسیون باکتریایی سودوموناس آئروجینوزا سه بار جداگانه با کشت خالص و سوپرناتانت مخمر مجاور شد و هر بار آزمایش Real-Time PCR با کیت QuantiTect SYBER Green PCR جهت سنجش بیان ژن اگزوتوکسین S صورت گرفت.
    نتایج
    حداقل غلظت ممانعت گر رشد (MIC) سوپرناتانت علیه سودوموناس آئروجینوزا μg/ml 2048 بود. نتایج آزمایش Real-Time PCR نشان دهنده ی بازده بیان ژن اگزوتوکسین S در کشت باکتری و سوپرناتانت 77 /1 بود.
    نتیجه گیری
    سوپرناتانت باعث ممانعت از رشد سودوموناس آئروجینوزا شد اما سبب افزایش بیان ژن اگزوتوکسین S در سودوموناس آئروجینوزا گردید، زیرا از غلظتMIC سوپرناتانت استفاده شد و عدد بازده بیان ژن بزرگ تر از 1 شد.
    کلیدواژگان: ساکارومیسس سرویزیه، سودوموناس آئروجینوزا، سوپرناتانت، اگزوتوکسین S
|
  • Zahra Dehghan Zadeh, Parviz Owlia *, Seyyed Mahmoud Amin Marashi, Hourie Saderi, Maryam Mokari Pages 1-10
    Background And Objective
    According to definition of probiotics by WHO/FAO that is “Live microorganisms which, when present in sufficient amount, confer beneficial effects to the host”.
    Saccharomyces cerevisiae is the first non-pathogenic yeast which is known as a probiotic for humans that its helpful effects for humankind has been proved. Pseudomonas aeruginosa is one of the most significant opportunistic pathogen that has notably resistance to many antibacterial agents. This study evaluated the effect of Saccharomyces cerevisiae on the pathogenic factors of Pseudomonas aeruginosa such as elastase, alkaline protease, and motility.
    Materials And Methods
    In this study, we used local strain of Saccharomyces cerevisiae, which has the probiotic property and Pseudomonas aeruginosa )PAO1 strain). In order to investigate the effect of Saccharomyces cerevisiae (supernatant-lysate) on Pseudomonas aeruginosa, appropriate phenotypic tests were used.
    Results
    The extract of Saccharomyces cerevisiae from local strain has inhibitory effects against Pseudomonas aeruginosa. Three factors involved in Pseudomonas aeruginosa pathogenicity, which was studied in this research (elastase, alkaline protease, and motility), to the acceptable extent, controlled and inhibited.
    Conclusion
    According to results of this study, Saccharomyces cerevisiae has reducing effects against Pseudomonas aeruginosa, which with more extensive research in this field, it can be used as a promising and innovative way to treat infection of this bacteria.
    Keywords: Pseudomonas aeruginosa, Saccharomyces cerevisiae, Elastase, Motility, Alkaline protease
  • Masoumeh Habibian *, Aniceh Amanian Pages 11-18
    Background And Objective
    liver disease is highly prevalent in type 2 diabetes mellitus (T2DM) and exercise training is effective in preventing and treating diabetes-induced hepatic injury. Therefore, the aim of this study was to assess the effect of chronic swimming exercise on the hepatic matrix metalloproteinase 2 (MMP-2) activity and tumor necrosis factor-α (TNF-α) level of liver tissue in alloxan-induced diabetic rats.
    Materials And Methods
    In this study, 28 male Wistar rats were randomly divided into 4 groups (7 rats per group) of control, diabetes, exercise, and diabetes-exercise. Diabetes was induced by alloxan (90 mg/kg, i.p.). The animals exercised by swimming training at 5 min to 30 min per day, five days a week over 8 weeks. The rats were killed 48 h after the last treatments and liver MMP-2 and TNF-α level were evaluated by zymography and ELISA methods. One-way analysis of variance was used for data analysis.
    Results
    Findings showed that the diabetes significantly increases MMP-2 activity and TNF-α level in animals (p˂0.05). In addition, 8 weeks swimming training were associated with a significant decrease of TNF-α level and MMP-2 activity in the liver tissue of diabetic rats (p˂0.05).
    Conclusion
    It seems that regular swimming training can partially prevent diabetes-induced liver injury via decreasing MMP-2 activity and TNF-α level in diabetic rats.
    Keywords: Diabetes mellitus, Matrix metalloproteinase 2, Exercise, Tumor
  • Bibi Fatemeh Haghiralsadat, Samira Naderinezhad, Ghasem Amoabediny *, Fateme Montazeri, Behrouz Zandieh Doulabi Pages 19-26
    Background And Objective
    In the present study, PEGylated liposomal formulation containing doxorubicin was synthesized in order to study the effects of surface charge on its cytotoxicity.
    Materials And Methods
    Liposomal doxorubicin containing DPPC, cholesterol and phospholipid DSPE-mPEG with various amounts of cationic phospholipid, DOTAP, (0, 5.2 and 20%) was prepared by pH gradient method. Prepared nanoparticles were evaluated in term of percentage of drug loading, particle size, polydisparity index, 48-hour drug release, and surface charge. The cytotoxicity of free and entrapped doxorubicin on Saos-2 cell lines was also compared.
    Results
    The percentages of drug loading for all three formulations were higher than 82 percent. All formulations were monodisperse. The particle size was reduced by increasing cationic properties of particles. The zeta-potential varied from -23 to 22.4, and 43% of the drug was released from the liposome during 48 hours. Cytotoxicity of doxorubicin increased with encapsulation. Addition of cationic phospholipid reduced cell survival.
    Conclusion
    Increasing cytotoxicity of doxorubicin loaded into cationic liposomes is due to the more sustained-release of the system and also the toxicity created by DOTAP in the structure. Cytotoxicity of doxorubicin improved by entrapping it into liposomal vesicles. Doxorubicin loaded into cationic liposome shows highest toxicity.
    Keywords: Bone cancer, Cell toxicity, Doxorubicin, liposome, Saos, 2 cell line
  • Atefeh Rashidipour, Arash Javeri, Masoumeh Fakhr Taha * Pages 27-38
    Background And Objective
    OCT4 is the most important transcription factor for reprogramming of somatic cells and maintenance of pluripotency. Moreover, it has recently been shown that loss of P53 or its mutations improve the efficiency of reprogramming. This study was designed to reprogram human adipose tissue-derived stem cells (ADSCs) by overexpression of OCT4 and inhibition of P53 expression.
    Materials And Methods
    The ADSCs were isolated from abdominal fat tissue of patients who underwent cosmetic abdominoplasty. For characterization of the ADSCs, the expression of some mesenchymal stem cell markers was assessed by flow cytometry and the cells were differentiated into osteogenic and adipogenic lineages. The third-passaged ADSCs were transfected with a plasmid expressing OCT4 and a P53-shRNA. One week after transfection, the expression of pluripotency genes was studied by quantitative real-time PCR.
    Results
    The third-passaged ADSCs showed a fibroblast-like morphology. Meanwhile, 94%, 80.2%, and 81.1% of the ADSCs showed positive staining for CD90, CD73 and CD105 markers, respectively. Moreover, the ADSCs showed adipogenic and osteogenic differentiation. As revealed by qPCR analysis, the expression of OCT4, SOX2, LIN28, REX1, CCND1 and C-MYC mRNAs were significantly upregulated after transfection of the ADSCs with hOCT4/shp53 vector compared to the control group.
    Conclusion
    Overexpression of OCT4 and inhibition of P53 can improve reprogramming of the ADSCs toward a pluripotent state. This method may improve the differentiation capacity of the ADSCs for clinical applications.
    Keywords: Keywords: Adipose tissue, derived stem cells, Pluripotency, OCT4, shRNA, P53 inhibition
  • Fateh Rahmani, Tahereh Mehrabian * Pages 39-48
    Objective
    The aim of this study was to assess the effectiveness of cognitive behavior therapy on dysfunctional beliefs and attitudes about sleep, rumination, worry and pre-sleep arousal in students with insomnia of the University of Kurdistan.
    Materials And Methods
    This was a semi-experimental study conducted in a pretest-posttest design with a control group. The study population consisted of all students who were educating at the University of Kurdistan in the academic year of 2015-16. The study sample consisted of 34 students with insomnia that were selected by convenience sampling, 17-person experimental and control groups and completed Insomnia Severity Index, Dysfunctional Beliefs and Attitudes about Sleep Scale, the Ruminative Response Scale, Penn State Worry Questionnaire and Pre-Sleep Arousal Scale. Experimental group received 12 sessions of 75 minutes about Cognitive behavior therapy for insomnia, but the control group received no intervention. The data were analyzed by descriptive and repeated measures statistical tests.
    Results
    Results showed that test scores for insomnia severity (41%), dysfunctional beliefs and attitude about sleep (35%), rumination (29%), worry (44%) and pre-sleep arousal (26%) significantly reduced in the experimental group as compared to control group participants, in both post-test and follow-up (p
    Conclusion
    Based on findings of this research, cognitive and emotional variables can be considered as key intermediates of therapeutic efficacy in cognitive behavior therapy. Therefore, exclusive treatments focusing on these variables may lead to better treatment outcomes.
    Keywords: Cognitive behavior therapy, Insomnia, Cognitive variables, Emotional variables, Students
  • Keyvan Hejazi, Seyyed Reza Attarzadeh Hosseini *, Mehrdad Fathie, Mohammad Mosaferi Ziaaldini, Mahdieh Zaeemi Pages 49-56
    Background And Objective
    Irisin was identified as a myokine secreted by exercise which plays an important role in energy metabolism and regulation of metabolic diseases such as obesity. The aim of this study was to investigate the effects of eight weeks aerobic training on serum levels of irisin in male obese Wistar rats.
    Materials And Methods
    In this experimental study, 16 adult rats (weight: 250 to 300 g, BMI >30 g/cm2) were divided into two groups: aerobic training with 70 to 75% Vo2max (moderate intensity) and control group. Aerobic training included: eight weeks walking on treadmill (5 sessions/per week for 60 min per session). After the training period, the level of irisin was measured. Statistical techniques for data analysis were paired and independent sample t-test to determine the intra- and inter-group comparisons between groups and the level of significance was considered at p
    Results
    The serum levels of irisin in the aerobic training group with moderate intensity significantly increased as compared to the control group (t=4.18, p=0.001). In addition, weight in aerobic training significantly reduced.
    Conclusion
    According to the results, eight weeks of aerobic training lead to a significant increase in serum levels of irisin. Moreover, it seems that aerobic training with moderate intensity has led to an increase in theremogenesis, weight loss, and energy expenditure.
    Keywords: Irisin, Aerobic training, Obese rats
  • Sajjad Mohammadyari *, Siroos Choobineh, Rahman Soori, Abbasali Gaeini, Hamdolah Hadi Pages 57-66
    Background And Objective
    Diabetes is a metabolic disorder that is associated with dysfunction and impairment of vascular system. Exercise training in diabetic patients improves angiogenesis, which helps treatment of diabetes. The purpose of this study was investigation of aerobic exercise effect on cardiac expression of the proteins Spred-1, Raf1, and VEGF in diabetic rats.
    Materials And Methods
    In this study, 50 rats were randomly divided into 4 groups of diabetic, intact aerobic exercise (8 weeks for 6 sessions per week), diabetic, and intact control. Cardiac muscle was removed and placed immediately in liquid nitrogen. Protein expression of VEGF, Raf-1 and Spred-1 was investigated by ELISA method. Data were analysed using SPSS (version 16.0) at a significance level of p
    Result
    Results showed that diabetes leads to decreased cardiac expression of Raf-1 (p
    Conclusion
    Aerobic exercise training increases expression of VEGF and Raf1 protein and decreases expression of Spred-1 in cardiomyocytes, therefore, the effect of diabetes on these proteins in the presence of aerobic exercise is attenuated.
    Keywords: Aerobic training, Vascular endothelial growth factor, Diabetes, Spred, 1, Raf1
  • Maryam Mokari, Parviz Owlia *, Seyyed Mahmoud Amin Marashi, Hourie Saderi, Zahra Dehghan Zadeh Pages 67-74
    Background And Objective
    Saccharomyces cerevisiae is one of the probiotic yeasts that has positive effects on health. Pseudomonas aeruginosa is one of the important opportunistic pathogenic bacteria. The purpose of this study was to determine the effect of supernatant of Saccharomyces cerevisiae on preventing the growth of Pseudomonas aeruginosa and its effect on exotoxin S gene expression by Real-Time PCR method.
    Materials And Methods
    Pseudomonas aeruginosa was cultured in brain heart broth. Total RNA extraction was done by RNA Protect Bacteria kit and cDNA extraction was performed with QuantiTect Reverse Transcription kit. Saccharomyces cerevisiae was cultured in potato dextrose broth culture media and its supernatant was gained. Minimal Inhibitory Concentration (MIC) test for supernatant against P. aeruginosa was done by micro dilution broth method three times. The bacterial suspension of P. aeruginosa was admixed three times with pure culture, supernatant yeast. Each Real-Time PCR test was performed with a QuantiTect SYBER Green PCR kit to measure the expression of Exotoxin S gene.
    Results
    Supernatant Minimal Inhibitory Concentration (MIC) test against Pseudomonas aeruginosa was 2048 µg/ml. The results of Real-Time PCR test represent the Exotoxin S gene expression efficiency in the culture of bacteria and supernatant was 1.77.
    Conclusion
    Supernatant of Saccharomyces cerevisiae could prevent the growth of Pseudomonas aeruginosa, but increases the expression of Exotoxin S gene in Pseudomonas aeruginosa, because supernatant 1/2 MIC concentrations was used and the gene expression efficiency number was greater than 1.
    Keywords: Saccharomyces cerevisiae, Pseudomonas aeruginosa, Supernatant, Exotoxin S