فهرست مطالب

  • سال هشتم شماره 28 (پیاپی 78، تابستان 1397)
  • تاریخ انتشار: 1397/05/10
  • تعداد عناوین: 10
|
  • فاطمه ابراهیم، احمد ارزانی*، مهدی رحیم ملک صفحات 1-13
    بررسی تنوع ژنتیکی خویشاوندان وحشی گونه های زراعی جو برای سازگاری در محیط های تنش دار، منابع ارزشمندی برای اصلاح گیاهان زراعی به ویژه برای شرایط تغییر اقلیم با معضل گرما و خشکی هستند. در این مطالعه تنوع ژنتیکی 54 ژنوتیپ مشتمل بر 47 ژنوتیپ جو وحشی اسپونتنئوم غرب کشور، یک رقم زراعی (ریحان) و شش هیبرید F1 حاصل از تلاقی رقم زراعی با جو وحشی با استفاده از صفات مورفولوژیک کمی و کیفی ارزیابی شدند. نتایج نشان داد که عملکرد دانه در بوته در بین صفات کمی دارای بیشترین تنوع و رنگ دانه در بین صفات کیفی، دارای بیشترین چند شکلی بوده اند. نتایج تجزیه به مولفه های اصلی مولفه اول با 5/31 درصد از تنوع با بیشترین سهم روز تا گل دهی، روز تا گرده افشانی و روز تا رسیدگی و مولفه دوم 18/22 درصد تنوع را با بیشترین سهم عملکرد دانه، وزن هزار دانه و عرض دانه معرفی کرد که این مولفه ها مرتبط با فنولوژی و عملکرد شناخته شدند. نتایج تجزیه خوشه ای، ژنوتیپ ها را در چهار گروه، گروه بندی کرد که در گروه اول، رقم زراعی ریحان، گروه دوم، هیبریدهای F1 و سه ژنوتیپ وحشی با عملکرد برتر و گروه سوم، ژنوتیپ های وحشی شمال غربی کشور و گروه چهارم سایر ژنوتیپ های وحشی قرار گرفتند. با وجود باروری کامل هیبیرید بین رقم زراعی و ژنوتیپ های وحشی به لحاظ کروموزوم های همولوگ آنها، نتایج مطالعه حاضر، حاکی از عدم وجود هتروزیس در تلاقی زراعی × اهلی بود.
    کلیدواژگان: جو وحشی H. vulgare ssp. Spontaneum، تجزیه خوشه ای، هیبرید F1، صفات مورفولوژیک
  • گلدی محمد بهلکه، عباس بیابانی، حسین صبوری*، حسینعلی فلاحی صفحات 15-31
    به منظور بررسی اثر تاریخ کاشت های مختلف روی پنج رقم گندم دیم (خزر1، فلات، زاگرس، کوهدشت و کریم) آزمایشی در سال زراعی93-92 در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه گنبد کاووس و در قالب طرح کرت های خرد شده در پایه بلوک های کامل تصادفی انجام شد. در این طرح از 9 تاریخ کاشت مختلف شامل 13 و 28 آبان، 12و 27 آذر، 12و 28 دی، 19 بهمن، 4 و 18 اسفند به عنوان فاکتور اصلی و پنج رقم گندم به عنوان فاکتور فرعی، در سه تکرار استفاده شد. نتایج به دست آمده از بررسی هم زمان عملکرد و پایداری ارقام با استفاده از بای پلات و مقایسه میانگین بین ارقام و تاریخ کاشت های مختلف نشان داد که رقم کوهدشت عملکرد بالا و پایداری متوسط و رقم خزر1 پایداری بالا و عملکرد دانه متوسط داشت. رقم فلات دارای کمترین عملکرد و رقم کریم ناپایدارترین رقم بود. تاریخ کاشت 13 و 28 آبان بالاترین عملکرد و پایداری را داشتند. کوهدشت و خزر1 در تاریخ کاشت 28 آبان نزدیک ترین ارقام و تاریخ کاشت به ژنوتیپ و تاریخ کاشت ایده ال بودند. رقم فلات در تاریخ کاشت 27 آذر نامناسب ترین رقم و تاریخ کاشت نسبت به ژنوتیپ و تاریخ کاشت ایده ال شناسایی شدند. با توجه به نتایج تحقیق استفاده از رقم کوهدشت در تاریخ های 13 و 28 آبان برای رسیدن به بالاترین و پایدارترین عملکرد در منطقه گنبد کاووس در صورت تایید در آزمایشات تکمیلی توصیه می شود.
    کلیدواژگان: پایداری، رقم کوهدشت، ژنوتیپ ایده ال، عملکرد و اجزای عملکرد
  • زهرا برزن، مسعود دهداری*، رضا امیری فهلیانی صفحات 33-46
    سرما یکی از مهم ترین تنش های غیر زیستی است که رشد و تولید کلزا را در بسیاری از نقاط ایران تحت تاثیر قرار می دهد. به منظور شناسایی ارقام متحمل به سرما در کلزا در مرحله گیاهچه ای و ارتباط آن با نشانگرهای ریزماهواره، این پژوهش به صورت دو آزمایش جداگانه در دانشکده کشاورزی دانشگاه یاسوج اجرا شد. در آزمایش اول 24 ژنوتیپ کلزا تحت تاثیر درجه حرارت های پنج و 25 (شاهد) درجه سلسیوس در مرحله گیاهچه ای قرار گرفتند. 10 روز بعد از اعمال تیمارها تعدادی از ویژگی های مورفولوژیک و فیزیولوژیک اندازه گیری شدند. بیشترین میزان تنوع ژنوتیپی در حالت عدم تنش (25 درجه سلسیوس) و تنش (5 درجه سلسیوس) مربوط به وزن خشک ریشه به ترتیب با مقادیر 22/62 و 77/60 بود. تجزیه خوشه ایبراساس صفات اندازه گیری شده، ژنوتیپ ها را در چهار گروه قرار داد و ژنوتیپ CR3198 متحمل به سرما در مرحله گیاهچه ای تشخیص داده شد. این ژنوتیپ در شرایط سرما (پنج درجه سلسیوس) از نظر صفات طول ریشه (25/18 سانتی متر)، وزن خشک ریشه (3/0 گرم)، میزان سبزینگی(71/39 عدد اسپاد) و FV/Fm (7915/0) دارای میزان بالا و از نظر نشت الکترولیتی (02/13 درصد) دارای کمترین مقدار بود. ژنوتیپ های متحمل به سرما در کلزا دارای بنیه و توانایی اولیه بالایی بودند. در آزمایش دوم ارتباط بین 10 جفت نشانگر ریزماهواره و صفات مهم مرتبط با تنش سرما بررسی شد. نتایج حاصل از تجزیه رگرسیون لجستیک نشان داد که برخی نشانگرهای ریزماهواره مرتبط با ویژگی های اندازه گیری در شرایط سرما از جمله وزن خشک ساقه و ریشه و شاخص تحمل تنش سرما بودند. در این میان نشانگرهای Na10-B08، Na12-E09 و Ra2-E11 مرتبط با شاخص تحمل سرما در کلزا در مرحله گیاهچه ای بودند. در مجموع نتایج حاصل از این مطالعه می توانند برای بهبود تحمل سرما در کلزا در مرحله گیاهچه ای به کار روند.
    کلیدواژگان: تجزیه لجستیک، شاخص تحمل به تنش، شدت تنش، فلورسانس کلروفیل، نشت الکترولیت
  • محمدحسن شیرزادی*، ابومسلم بیدشکی صفحات 47-60
    تنش خشکی مهم ترین عاملی است که در بیشتر مراحل رشد گیاهان زراعی در مناطق خشک و نیمه خشک باعث محدودیت در رشد و دستیابی به عملکرد بالا می شود. در یک آزمایش مزرعه ای تاثیر تنظیم کننده های رشد سالیسیلیک اسید (SA) در سه سطح (0 ، 5/0 و 1 میلی مولار) و متیل جاسمونات (MJ) در سه سطح (0، 5 و 10 میکرومولار) بر شاخصه های رشد و عملکرد سوخ پیاز خوراکی رقم هیبرید پریماورا در منطقه جیرفت در سال زراعی 1394-1393 تحت شرایط تنش خشکی (آبیاری معمول و کاهش 30 درصد آب آبیاری)، بررسی شد. نتایج نشان داد که تنش خشکی باعث کاهش ولی SA و MJ باعث افزایش کلیه صفات مورد بررسی (به جز میزان نشت یونی) شد. اثر متقابل تنش خشکی و MJ و اثر متقابل تنش خشکی و SA بر صفات وزن تر اندام هوایی، میزان کلروفیل a، b، کلروفیل کل، میزان کارتنوئید، طول و قطر سوخ، محتوای نسبی آب برگ و ارتفاع بوته معنی دار شد. اثر متقابل سه فاکتور تنش خشکی، MJ و SA نیز بر صفات تعداد برگ، وزن خشک اندام هوایی بوته، نشت یونی و میزان عملکرد نهایی معنی دار شد و بیشترین عملکرد نهایی سوخ، برتری 18 درصدی نسبت به شاهد در شرایط عدم تنش از ترکیب تیماری 5/0 میلی مولار SA و 10 میکرومولار MJ به دست آمد. در شرایط تنش خشکی نیز بیشترین عملکرد نهایی سوخ و افزایش 33 درصدی نسبت به شاهد، از ترکیب تیماری 5/0 میلی مولار SA و 10 میکرومولار MJ به دست آمد.
    کلیدواژگان: سالیسیلیک اسید، پیاز، تنش خشکی، عملکرد، متیل جاسمونات
  • روح الله کریمی*، محمد کولیوند، موسی رسولی صفحات 61-78
    کوددهی یکی از اصول مدیریتی مهم در تاکداری نوین است که با تاثیر مستقیم بر میزان تولید و کیفیت نهایی انگور و کشمش نقش مهمی در بهبود اقتصاد تاکداران دارد. تغذیه برگی یک روش سریع و کارآمد جهت تامین نیاز غذایی تاک به ویژه در مراحل بحرانی رشد است. در این پژوهش اثر کاربرد برگی اوره و کلات آهن (Fe-EDDHA) هرکدام در سه سطح 0، 0/5 و 1 درصد به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در یک قطعه تاکستان بیدانه سفید 10 ساله واقع در روستای بهاره ملایر در سال 95-1394 اجرا شد. محلول پاشی طی سه مرحله شامل یک هفته قبل از شکوفایی گل ها، دو و پنج هفته بعد از ریزش جام گل ها انجام شد. میوه ها در هفته چهارم شهریورماه مطابق با شاخص بلوغ برداشت و برخی صفات کمی و کیفی میوه اندازه گیری شد. بیشترین درصد تشکیل میوه و عملکرد مربوط به تاک های تیمار شده با اوره یک درصد در ترکیب با آهن یک درصد و کمترین این شاخص ها مربوط به تاک های شاهد بود. برخلاف اسیدیته قابل تیتر، بیشترین محتوای مواد جامد محلول در تاک های تیمار شده با سطح آهن یک درصد مشاهده شد که البته با تاک های تیمار شده با آهن در ترکیب با اوره 0/5 درصد و یک درصد اختلاف معنی داری نداشت که حاکی از نقش کلیدی آهن در افزایش محتوای قند میوه است. اثر متقابل اوره و آهن بر فلاونوئید، فنول کل، آنتوسیانین و اسید اسکوربیک در سطح احتمال یک درصد معنی دار شد. محتوای فنول کل در تاک های تیمار شده با سطوح  آهن 0/5 درصد و یک درصد به تنهایی بیشترین بود. بیشترین محتوای فلاونوئید در تیمار ترکیبی اوره 0/5 درصد در ترکیب با آهن یک درصد مشاهده شد. تجمع آنتوسیانین میوه در تاک های تیمار شده با آهن یک درصد بیش از سایر تیمارهای کودی بود. نتایج نشان داد که برای دستیابی به حداکثر عملکرد ترکیب کودی اوره و آهن یک درصد و برای دستیابی به کیفیت بیشتر ترکیب سطح متوسط اوره (0/5 درصد) با سطح بالای آهن (یک درصد) مطلوب تر است.
    کلیدواژگان: انگور، محلول پاشی، عناصر غذایی، عملکرد، فنول کل
  • توحید نجفی میرک، منوچهر دستفال، بهرام اندرزیان، حسین فرزادی، محمد بهاری، حسن زالی* صفحات 79-96
    پایداری عملکرد یکی از مهم ترین ویژگی های یک ژنوتیپ برای معرفی شدن به عنوان یک رقم است که باعث می شود ارقام اصلاح شده در مناطق وسیعی سازگار باشند. به منظور دستیابی به ژنوتیپ های پرمحصول و سازگار گندم دوروم برای مناطق گرم و خشک کشور، آزمایشی با 18 لاین امید بخش به همراه دو شاهد، شامل یک رقم شاهد گندم دوروم بهرنگ و یک رقم شاهد گندم نان چمران در ایستگاه های تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی داراب، اهواز، خرم آباد و دزفول در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار و به مدت دو سال صورت گرفت. در هر منطقه عملکرد دانه و صفات زراعی لاین ها اندازه گیری شدند. با توجه به آماره شاخص انتخاب ژنوتیپ ایده آل (SIIG)، که بر مبنای تمام روش های پارامتری محاسبه شده است، به ترتیب لاین های DW-93-10، DW-93-7، DW-93-15، DW-93-16، DW-93-4 و DW-93-18، با بیشترین مقدار SIIG نزدیک به یک، جزء پایدارترین لاین ها از نظر عملکرد دانه بودند. همچنین این لاین ها کمترین فاصله را از ژنوتیپ ایده آل (d+) و بیشترین فاصله را از ژنوتیپ غیر ایده ال (d-) داشتند. روش SIIG بر مبنای همه روش های ناپارامتری نیز محاسبه شد. نتایج نشان داد لاین های DW-93-18، DW-93-15، DW-93-10، DW-93-16، DW-93-7، DW-93-14، DW-93-2، DW-93-4 و DW-93-5 به ترتیب با بیشترین مقدار، جزء پایدارترین لاین ها از نظر عملکرد دانه بودند. در مجموع برمبنای روش های پارامتری و ناپارامتری، لاین های DW-93-10، DW-93-7، W-93-15، DW-93-4 و DW-93-18 جزء پایدارترین لاین ها از نظر عملکرد دانه بودند و در کل، با توجه به عملکرد دانه، شاخص های کیفیت و تحمل بیماری های مهم گندم، لاین های DW-93-4 و DW-93-5 که برتر از شاهد بودند و همچنین لاین DW-93-19 که زودرس تر از شاهد بود، نیز انتخاب شدند. این لاین ها پس از تکثیر بذر، برای انتخاب برترین آنها در شرایط زارعین، وارد آزمایشات تحقیقی- ترویجی می شوند.
    کلیدواژگان: برهمکنش ژنوتیپ × محیط، روش های تک متغیره، شاخص SIIG، گندم دوروم
  • محمودرضا تدین*، محمود بهادر صفحات 97-107
    به منظور بررسی اثر کم‏آبیاری بر عملکرد ژنوتیپ‏های ماش، آزمایشی به صورت کرت‏های خرد شده در قالب طرح بلوک‏های کامل تصادفی با سه تکرار در دانشگاه شهرکرد انجام شد. عامل اصلی رژیم آبیاری در سه سطح (تامین 100، 80 و 60 درصد نیاز آبی گیاه) و عامل فرعی شامل پنج لاین امیدبخش ماش (VC 11-18b، VC 63-72، CN-9-5، NM 54 و 1-61-145) بود. نتایج نشان داد تاثیر رقم بر همه صفات به جز تعداد دانه در غلاف معنی‏دار بود. همچنین، برهمکنش رژیم آبیاری و رقم بر وزن دانه، درصد پروتئین دانه و تعداد دانه در غلاف اثر معنی‏داری نداشت. ژنوتیپ VC 11-18-b در تیمار 100 درصد نیاز آبی، بیشترین تعداد غلاف، عملکرد دانه، شاخص برداشت و عملکرد پروتئین را داشت. نتایج نشان داد با کاهش تامین نیاز آبی، بیشتر ارقام از نظر عملکرد دانه در سطح برابری قرار گرفتند. بیشترین شاخص برداشت دانه مربوط به رقم VC 1-18-b بود، ولی تفاوت شاخص برداشت بین تیمار‏های آبیاری تامین 100 و 60 درصد نیاز آبی در رقم NM 54، نشان داد تغییرات عملکرد دانه و عملکرد شاخساره در رقم مذکور نسبت به ارقام دیگر بیشتر بود. به طورکلی، رژیم آبیاری بر محتوای پروتئین دانه، به عنوان شاخصی از عملکرد کیفی، اثرگذار نبود.
    کلیدواژگان: تنش خشکی، عملکرد پروتئین، رقم، حبوبات، نیاز آبی
  • مجید جعفر آقایی*، امیرهوشنگ جلالی صفحات 109-119
    به منظور بررسی تاثیر تیمارهای شوری آب آبیاری و محلول پاشی پتاسیم بر عملکرد و ضریب تسهیم مواد فتوسنتزی، پژوهشی در سال 1393 به صورت اسپلیت فاکتوریل در قالب طرح بلوک کامل تصادفی در چهار تکرار در ایستگاه تحقیقات شوری و زهکشی رودشت اصفهان انجام شد. تیمارهای آب آبیاری با شوری 4، 8 و 12 دسی زیمنس بر متر در کرت‏های اصلی و فاکتوریل سه ژنوتیپ (موتانت ال ام 1673، موتانت ال ام 1303 و شایان) با محلول‏پاشی سه سطح سولفات پتاسیم به میزان 2، 4 و 6 کیلو گرم در هزار لیتر آب در هکتار به همراه شاهد (محلول پاشی با آب)، کرت‏های فرعی را تشکیل دادند. نتایج نشان داد که تاثیر تیمار شوری بر عملکرد وش، درصد کیل و تسهیم ماده خشک به اندام های گیاهی از نظر آماری معنی دار بود. با افزایش شوری از 4 به 8 و 12 دسی زیمنس بر متر، به ترتیب عملکرد وش 19/6و 43/6 درصد و میزان کیل 5 و 7/3 درصد کاهش یافت. عملکرد وش موتانت ال ام 1303 در سه سطح شوری 4، 8 و 12 دسی زیمنس بر متر به ترتیب برابر 3918، 2990 و 2315 کیلوگرم در هکتار بود و از این نظر نسبت به دو ژنوتیپ دیگر، برتری معنی داری داشت. محلول پاشی سولفات پتاسیم با غلظت های 2، 4، 6 در هزار نسبت به تیمار شاهد، به ترتیب با 20/5، 31 و 28 درصد افزایش عملکرد همراه بود. به طورکلی در شرایط تنش شوری، موتانت ال ام 1303 قابلیت کشت در منطقه را داشته و محلول پاشی سولفات پتاسیم فقط در شرایط بدون تنش، دارای تاثیر مثبت بر عملکرد وش بود.
    کلیدواژگان: الیاف، پنبه، درصد کیل، عملکرد وش
  • مصطفی احمدی، محمد جواد زارع*، یحیی امام صفحات 121-134
    به منظور بررسی تاثیر کاربرد دو سطح غلظت کلرمکوات کلراید (صفر و 5/2 گرم در لیتر)، مصرف خاکی سولفات روی در سه میزان (صفر، 25 و 50 کیلوگرم در هکتار) و پیش تیمار نیتروکسین در دو سطح (تلقیح و عدم تلقیح با بذر) بر ویژگی های مورفو- فیزیولوژیک و عملکرد دانه گندم نان رقم کوهدشت، دو آزمایش مزرعه ای و گلخانه ای به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار انجام گرفت. دو آزمایش مزرعه ای در سال زراعی 93- 1392 در دو مکان شامل مزرعه دانشکده کشاورزی دانشگاه ایلام و ایستگاه تحقیقات کشاورزی کاکی بوشهر بررسی شد. آزمایش دیگری در گلخانه برای مطالعه صفات ریشه گندم در دو مرحله گرده افشانی و رسیدگی فیزیولوژیک دانه تحت کاربرد تیمارهای مذکور، انجام شد. نتایج نشان داد که محلول پاشی کلرمکوات کلراید نسبت به شاهد، موجب افزایش تعداد سنبله در بوته، تعداد دانه در سنبله و عملکرد دانه به ترتیب به میزان 14/1، 13/6 و 28/5 درصد شد. بالاترین عملکرد دانه (1710 کیلوگرم در هکتار) و میزان پروتئین دانه (12/8 درصد) از تیمار محلول پاشی کلرمکوات کلراید در غلظت 2/5 گرم در لیتر و کاربرد 50 کیلوگرم در هکتار سولفات روی و تلقیح بذر با نیتروکسین حاصل شد. نتایج نشان داد که تیمار محلول پاشی کلرمکوات کلراید در غلظت 5/2 گرم در لیتر و مصرف خاکی50 کیلوگرم در هکتار سولفات روی و پیش تیمار بذر با نیتروکسین در مقایسه با شاهد، باعث افزایش طول ریشه (17/7 درصد)، وزن تر (21/9 درصد) و خشک ریشه (30/3 درصد) و نسبت وزن خشک ریشه به شاخساره (32/8 درصد) در مرحله گرده افشانی شد. به طورکلی، بهترین عملکرد دانه گندم از تیمار محلول پاشی کلرمکوات کلراید در غلظت 2/5 گرم در لیتر، کاربرد خاکی50 کیلوگرم در هکتار سولفات روی و تیمار بذر با نیتروکسین به دست آمد.
    کلیدواژگان: کود زیستی، تلقیح بذر، اجزای عملکرد، پروتئین
  • ابراهیم ایزدی دربندی*، مجید عنابستانی، عباس شمس آبادی صفحات 135-144
    به منظور بررسی تحمل ژنوتیپ های خربزه به گل جالیز آزمایشی، در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی شرکت برکت در سبزوار انجام شد. در این آزمایش 14 ژنوتیپ (شامل ملون، مگسی، خاتونی، نیشابوری، طبسی، طالبی، جیم آباد، ایوانکی، تاشکندی، میانه، میانه آتشبار، اترک، گالیا کی هان و هیبرید گالیا) خربزه در زمینی که سابقه آلودگی به گل جالیز را داشت، کشت شدند. تیمارهای شاهد عدم آلوده به گل جالیز (کرت های فاقد آلودگی) نیز در هریک از ژنوتیپ های خربزه در قطعه زمینی با خصوصیات فیزیکی و شیمیایی و مدیریت مشابه کشت شدند. نتایج نشان داد که ژنوتیپ های مورد بررسی خربزه، اختلاف معنی داری در وزن میوه و زیست توده گیاه داشتند و پارازیته شدن آنها به گل جالیز منجر به کاهش معنی دار وزن میوه و زیست توده همه ژنوتیپ ها شد. با توجه به ماهیت متفاوت ژنوتیپ های مورد مطالعه، ژنوتیپ های خربزه از نظر تحمل گل جالیز اختلاف معنی داری با هم داشتند. در بین ارقام مورد مطالعه خربزه، ژنوتیپ جیم آباد، کمترین تلفات میوه و وزن بوته را داشت و از طرفی از قابلیت پارازیته شدن بالایی به گل جالیز نیز برخوردار بود. این به این معنی است که این ژنوتیپ در بین ژنوتیپ های مورد بررسی خربزه در این مطالعه از تحمل نسبی بالاتری به گل جالیز برخوردار است.
    کلیدواژگان: حساسیت، تحمل، علف هرز انگلی، گل جالیز، خربزه
|
  • Ebrahim F., A. Arzani*, M. Rahimmalek Pages 1-13
    Crop wild relatives adaptively diversified for environmental stresses are valuable resources for crop breeding especially for climate change scenarios, supposedly worsening drought and heat conditions. In this study, genetic variation of 54 barley genotypes comprised of 47 H. vulgare spp. spontaneum genotypes collected from west of Iran along with Reyhan cultivar and six F1 hybrids resulted from cross of Reyhan cultivar with wild barley was evaluated using quantitative and qualitative morphological traits. The results indicated that grain yield had the highest variation as a quantitative trait and grain color had the highest polymorphism as a qualitative trait. Results of principal component analysis revealed that first component with 31.5% of variation (major contributors being days to flowering, days to pollination and days to maturity); as well as second component with 22.18% of variation (major contributors being grain yield, 1000-grain weight, and grain width) were the phenology and the yield components, respectively. The cluster analysis divided the genotypes into four groups. Reyhan cultivar was placed in the first group, F1 hybrids along with three top yielding wild genotypes were allocated to the second groups and genotypes from northwestern of Iran were allocated to the third group and other wild genotypes were allocated to the fourth group. The results showed no heterosis in the hybrids obtained from cultivated × wild barley cross.
    Keywords: H. vulgare spp. spontaneum, F1 hybrid, Morphologic traits
  • G. M. Bahalkeh, A. Biabani, H. Sabouri*, H. A. Fallahi Pages 15-31
    In order to study the effect of planting date on five cultivars of wheat (Khazar1, Falat, Zagros, Kohdasht, Karim) an experiment was conducted as a split-plot randomized complete block in Research Farm of Gonbad Kavous University, Gonbad Kavous, in northern Iran at 2013-2014. Main plots contained nine planting dates (November 4th, November 19th, December 3rd, December 18th, January 2nd, January 18th, February 8th, February 23rd and March 9th) and sub plots were the cultivars. According to the Biplot, cultivar Kohdasht had the highest seed yield and medium stability and Khazar1 had the highest stability and medium grain yield. Falat produced the lowest seed yield and Karim produced the most. Planting dates of November 4th and 19th had the highest seed yield and stability, respectively. Kuhdasht and Khazar were the nearest to an ideal genotype and planting date of November 19th was nearest to an ideal planting date. The cultivar Falat and planting date of December 18th were identified as the unsuitable cultivar and planting date. All results taken together, lead us to the conclusion that seeding cultivar Kohdasht at either November 4th or 19th may lead to the highest and most stable seed yield, though further studies in upcoming years are recommended.
    Keywords: Ideal genotype, Khohdasht cultuvar, Stability, Yeild, Yield component
  • Z. Barzan, M. Dehdari*, R. Amiri Fahliani Pages 33-46
    Cold is one of the most important abiotic stresses, limiting growth and yield of rapeseed in cold prone areas in Iran. In order to study the cold tolerance of selected popular rapeseed genotypes in Iran and its relationship with SSR markers, this research was conducted in two separate experiments. In the first experiment 24 genotypes of rapeseed were exposed to 25˚C (as control) and 5˚C (as cold stress) treatments at seedling stage. Ten days after implementing cold treatment (about 30 days after sowing), an array of morphological and physiological characteristics were measured. A wide genetic variation was observed among genotypes for the measured traits. The maximum of the genetic diversities of morphological characters in cold and non-stress conditions  (60.77 and 62.22, respectively) was observed for the root dry weight. Cluster analysis classified genotypes into four groups based on the measured characters and CR3198 was the genotype identified as cold tolerant at seedling stage. This genotype indicated the greatest root length (18.25 cm), root dry weight (0.3 g), SPAD value (39.71) and Fv/Fm (0.79) and the smallest electrolyte leakage (13.02) under cold stress (5˚C) treatment. Cold tolerant genotypes were characterized by a high seedling vigor. In the second experiment relationships between ten pairs of SSR markers and cold-related traits were investigated. Results of binary logistic regression showed that some SSR markers were associated with shoot and root dry weight and cold stress tolerance index. Three SSR markers including Na10-B08, Na12-E09 and Ra2-E11 were found to be related to cold stress tolerance index of rapeseed at seedling stage. In general, results of this investigation can be used for improving cold tolerance of rapeseed seedlings in breeding programs.
    Keywords: Binary logistic analysis, Stress tolerance index, Stress intensity, Chlorophyll fluorescence, Electrolyte leakage
  • M. H. Shirzadi*, A. Bideshki Pages 47-60
    Drought stress is the most important factor which negatively effects the plant growth and crop productivity in arid and semi-arid areas. Therefore, in a field experiment, the effect of Salicylic acid (0, 0.5 and 1mM) and Methyl jasmonate (0, 5 and 10µM) was studied on growth parameters and bulb yield of a Primavera cultivar onion under water stress conditions in 2015. The results showed that drought stress significantly reduced and SA and MJ increased all measured traits. Interactive effects of MJ × drought stress and SA × drought stress was significant on plant fresh weight, chlorophyll a, b and total, and carotenoids concentrations, relative water content, bulb length and diameter and plant height. Interaction of drought stress × methyl jasmonate × salicylic acid on the leaf number, plant dry weight, ionic leakage and the final bulb yield was significant and the highest bulb yield was obtained in non-stress condition treatment and combined 0.5 mM salicylic acid and 10µM methyl jasmonate. The highest bulb yield in drought stress conditions was obtained when plants were exposed to 1mM salicylic acid and 10µM methyl jasmonate treatment.
    Keywords: Salicylic acid, Onion, Drought stress, Bulb yield, Methyl jasmonate
  • R. Karimi*, M. Koulivand, M. Rasouli Pages 61-78
    Fertilization is one of the most important management principles in modern viticulture, which plays a major role in improving of the vine- grower's economy with a direct impact on productivity and the final quality of both fruits and raisins. Foliar application is one of the fast and effective methods for meeting plants nutrition requirement, especially in the critical stages of growth. In this study the effect of iron chelate (Fe-EDDHA) and urea, each in three levels of 0, 0.5 and 1% was evaluated in ‘Sultana’ grapevine in a 10-years old vineyard under a factorial desing based on  randomized complete block in Bahareh village of Malayer city, west of Iran, in 2016. Trees were sprayed  during three stages, including of one week befor flowering and two and five weeks after corolla abscision. The fruit harvesting was done in mid-September based on maturity index for measurement of certain qualitative and quantitative characters of fruits. The highest fruit set percentage and yield was achieved in 1% urea in combination with 1% Fe and the lowest of these indices were observed in control plants. Moreover, urea and iron chelate, and their interaction, significantly (P ≤ 0.01) influenced total soluble solid (TSS), titratable acidity, total phenol, anthocyanin and ascorbic acid in ‘Sultana’ grapevine fruits. The maximum TSS of berry was obtained with 1% Fe solely or in combination with urea at 0.5% and 1% concentrations, indicating the key role of Fe in TSS increasing of berry. Flavonoid and total phenol contents were higher in the presence of 0.5 and 1% of Fe, compared to other treatments. The highest anthocyanin content was achieved with application of 0.5% of Fe. The results showed that while application of urea and iron in 1% concentrations are necessary for a greater fruit yield, a higher quality of fruit is brought about with  application of urea at a moderate concentration in combination with Fe at the highest examined level.
    Keywords: Grapevine, Spray, Nutrients, Total phenol, Yield
  • T. Najafi Mirak, M. Dastfal, B. Andarzian, H. Farzadi, M. Bahari, H. Zali* Pages 79-96
    The stability of yield performance is one of the most desirable characters of a genotype to be released as a variety, which allows the developed varieties to be adopted in large areas. To obtain high yielding and stable durum wheat genotypes, 18 durum wheat lines and promising lines along with two commercial durum (Behrang) and bread wheat (Chamran) check cultivars were evaluated in four warm and dry locations of Iran including Darab, Ahvaz, Khoramabad and Dezful  during two cropping seasons (2013-2015). The experiments were conducted in form of RCBD with three replications. Seed yield and some agronomic characteristics were recorded in each location. Results of SIIG criterion, calculated based on all parametric methods, indicated that lines DW-93-10, DW-93-7, DW-93-15, DW-93-16, DW-93-4 and DW-93-18, in comparison with the other lines, had the least deviation from the ideal genotype (d+) and had the greatest deviation from the non-ideal (d-) one; therefore these lines with maximum SIIG were the stable lines. Results of SIIG index, calculated based on all non-parametric methods, indicated that the lines DW-93-18, DW-93-15, DW-93-10, DW-93-16, DW-93-7, DW-93-14, DW-93-2, DW-93-4 and DW-93-5 were characterized with maximum SIIG and were introduced as stable genotypes. Based on parametric and non-parametric procedures, the lines DW-93-10, DW-93-7, DW-93-15, DW-93-4 and DW-93-18 were introduced as stable genotypes. Finally, by using average of yield, grain quality indices and resistance to diseases, lines DW-93-4 and DW-93-5 along with DW-93-19 as the earliest maturity lines were selected to be tested in on-farm yield trials of next cropping seasons.
    Keywords: Durum wheat, Genotype × environment interaction, SIIG index, Univariate methods
  • M. Tadayon*, M. Bahador Pages 97-107
    To investigate the effect of deficit irrigation on yield of mung bean genotypes, an experiment was conducted as a split plot in randomized complete block design (RCB) with three replications. The main plot was irrigation regime in three levels (supply of 100, 80 and 60% of crop water requirement) and subplot was genotype in five levels (VC 11-18b, VC 63-72, CN-9-5, NM 54 and 1-61-145). The results showed that effect of cultivar was significant on all traits, except seeds per pod. Also, the interaction of irrigation regime and genotype had no significant effect on grain weight, grain protein content and seeds per pod. Genotype VC 11-18-b had the highest number of pods, seed yield, harvest index and protein yield, when it received 100% of its water requirement. Results showed that with withholding water, the examined cultivars tended to produce a similar seed yield. The highest harvest index was obtained in VC 11-18-b genotype. But, notable difference in harvest index of NM 54 genotype (when it was subjected to application of 100% and 60% of water requirement) showed that water-induced modifications in grain and shoot dry mass yield in the latter cultivar was higher than the remaining genotypes. In general, irrigation regime had no significant effect on grain protein content.
    Keywords: Drought stress, Protein yield, Cultivar, Pulse, Water requirement
  • M. Jafaraghaei*, A.H. Jalali Pages 109-119
    In order to investigate the effect of saline irrigation water and potassium spraying treatments on the yield and photosynthetic assimilate partitioning coefficient, a study was conducted in 2014 in the form of split factorial experiment in a randomized complete block design with four replications at Rudasht Salinity and Drainage Research station in Isfahan, central Iran. Irrigation water treatments with salinity of 4, 8 and 12 dS m-1 were the main plots and a factorial of three genotypes (Mutant LM 1673, Mutant LM 1303 and Shayan) with 3 levels of potassium sulfate (2, 4 and 6 kg 1000 L-1 water ha-1) and control (Spraying with water) formed the subplots. The results showed that the effect of salinity treatment on lint yield, lint percent and allocation of dry matter to plant organs was statistically significant. Increasing salinity from 4 to 8 and 12 dS m-1 reduced the lint yield by19.6% and 43.6%, and also reduced lint percent by 5% and 7.3%, respectively. The lint yield of the mutant LM-1303 at 3 levels of salinity of 4, 8 and 12 dS m-1 was 3918, 2990 and 2315 kg ha-1, respectively, and in this respect, a significant superiority was observed compared with the other two genotypes. Spraying with potassium sulfate at concentrations of 2, 4, 6 and 6 per mil increased yield by 20.5%, 31% and 28%, respectively, compared to control treatment. In general, mutant LM-1303 had potential for the successful production under salt stress conditions in the region, and potassium sulfate spraying had a positive effect on the lint yield only under non-stress conditions.
    Keywords: iber, Cotton, Lint percentage, Lint yield
  • M. Ahmadi, M.J. Zarea*, Y. Emam Pages 121-134
    Two experiments were conducted under field and greenhouse conditions, to investigate the effect of herbal spraying chlormequat chloride (CCC) (0 and 2.5 g. L-1), soil incorporation of Zinc sulfate (Zn) at the three rates of 0, 25 and 50 kg ha-1, and pre-treatment of seeds with bio-fertilizer Nitroxin (Nit) in a randomized complete block design with a factorial arrangement and three replications. Field experiments during 2013-14 growing season were conducted under two locations, at Experimental Farm of the College of Agriculture, Ilam University at Ilam, West of Iran and Agricultural Research Station of  Bushehr, South of Iran. Root properties were studied in response to above mentioned treatments at two growth stages, anthesis and seed maturity under greenhouse condition. Results showed that spraying CCC increased spike number plant-1, grain number spike-1, grain yield and seed protein content by about 14.1%, 13.6% and 28.5%, respectively. Spraying CCC at 2.5 g L-1, application of 50 kg of Zn and inoculating seeds with Nit treatment had the greatest grain yield (1710 kg per hectare) and protein content (12.8%). Spraying 2.5 g.L-1 solution of CCC, Soil incorporation with 50 kg Zn and seeds pre-treatment with Nit at anthesis stage increased root length, root fresh weight, and root dry weight as well as ratio of root to shoot dry weight by 17.7%, 21.9%, 30.3% and 32.8% in comparison to control treatment. Overall, the greatest grain yield of wheat cultivar Kohdasht was obtained from spraying 2.5 g.L-1 of CCC, applying 50 kg of Zn as soil incorporation and pre-treatment of seeds with bio-fertilizer Nit.
    Keywords: Bio- fertilizer, Seed inoculation, Yield components, Protein
  • E. Izadi, Darbandi*, M. Annabestani, A. Shamsabadi Pages 135-144
    In order to study the melon genotypes to broomrape,  an experiment was conducted in a randomized complete block design with three replications at Barekat research field of Jovein  in Sabzevar, east of Iran. Seeds of 14 genotypes of melon (Melon, Magasi, Khatouni, Nishabour, Tabassi, Tallebi, Jim Abad, Eyvankay, Tashkendi, Mianeh, Mianeh atashbar, Atrak, Galia kayhan, Galia hybrid) were planted in a farm with a history of broomrape infestation and control treatments for each genotype were also planted in a farm with no history of broomrape infestation,  but with the same physical and chemical properties of soil and management. The results showed that melon genotypes were significantly different based on fruit weight and plant biomass. Infestation broomrape led to a significant reduction in fruit  weight and plant biomass. Melon genotypes tolerance to broomrape were significantly different. Among the melon genotypes, Jim Abad had the lowest fruit and plant weight loss. However its parasitization by broomrape was also the highest. This means that Jim Abad genotype is more tolerant to broomrape compared with other evaluated melon genotypes.
    Keywords: Broomrape, Parasitic weed, Melon, Sensitivity, Tolerance