فهرست مطالب

دانشکده پزشکی اصفهان - پیاپی 495 (هفته سوم آبان ماه 1397)
  • پیاپی 495 (هفته سوم آبان ماه 1397)
  • تاریخ انتشار: 1397/08/10
  • تعداد عناوین: 5
|
  • کیوان باقری ، آرش پوررضا ، فرخ یدالهی صفحات 1044-1050
    مقدمه
    مطالعه ی حاضر، با هدف تعیین تاثیر تزریق وریدی آمیودارون بر فشار ورید مرکزی در بیماران تحت عمل جراحی بای پس عروق کرونر انجام گرفت.
    روش ها
    در یک مطالعه ی کارآزمایی بالینی، 76 بیمار تحت عمل بای پس عروق کرونر در دو گروه 38 نفره توزیع شدند. در بیماران گروه مورد، بعد از خارج شدن از پمپ قلبی- ریوی، 150 میلی گرم آمیودارون در 100 سی سی سرم دکستروز 5 درصد حل شد و در عرض 10 دقیقه به بیمار تزریق گردید. در گروه شاهد، با حجم مشابه، سرم دکستروز 5 درصد در مدت زمان مشابه به بیمار تزریق گردید. بیماران بلافاصله بعد از اینداکشن بیهوشی و 15 دقیقه بعد از جداسازی از پمپ و در زمان ورود به بخش مراقبت های ویژه، از نظر فشار خون سیستول، دیاستول، فشار متوسط شریانی و فشار ورید مرکزی کنترل شدند و نتایج دو گروه مقایسه گردید.
    یافته ها
    فشار خون سیستول، دیاستول، متوسط شریانی و ورید مرکزی، تفاوت معنی داری را بین دو گروه شاهد و مورد نشان نداد (05/0 < P). در طی مدت مطالعه، 8 بیمار دارای تغییرات الکتروکاردیوگرافی شدند که 7 نفر (9/18 درصد) آن ها از گروه شاهد و 1 نفر (2/2 درصد) از گروه مورد بودند و اختلاف دو گروه معنی دار بود (02/0 = P).
    نتیجه گیری
    به نظر می رسد تجویز آمیودارون بعد از خارج شدن از پمپ قلبی- ریوی، تاثیر قابل توجهی بر فشار ورید مرکزی و بروز اختلال همودینامیک ندارد، اما تجویز این دارو باعث کاهش معنی دار بروز آریتمی در بیماران تحت عمل جراحی بای پس عروق کرونر می گردد.
    کلیدواژگان: بای پس کرونر، آمیودارون، فشار ورید مرکزی
  • پگاه سادات فاتحی ، مسعود اعتمادی فر صفحات 1051-1056
    مقدمه
    Multiple sclerosis (MS) ، بیماری التهابی و دمیلینه کننده ی سیستم عصبی مرکزی است و نکروز آواسکولار (Avascular necrosis یا AVN) سر فمور، عارضه ای ناشایع در این بیماران می باشد. این مطالعه، با هدف بررسی بروز AVN در بیماران تحت درمان با اینترفرون بتا انجام شد.
    روش ها
    این مطالعه، پژوهشی مقطعی توصیفی بر روی بیماران MS با دوره های عود و بهبود در سال های 96-1386 بود. اطلاعات ارزیابی شده، شامل یافته های دموگرافیک، زمان شروع MS، زمان تشخیص AVN، دو طرفه یا یک طرفه بودن AVN، مدت زمان، دز و نوع اینترفرون بتا، دز کورتیکو استروئید خوراکی و تعداد دفعات دریافت پالس کورتن بودند. اطلاعات توصیفی به صورت میانگین، انحراف معیار و درصد بیان گردید.
    یافته ها
    در مطالعه ی حاضر، 6420 بیمار مبتلا به MS با دوره های عود و بهبود مورد ارزیابی قرار گرفتند که 4900 بیمار تحت درمان با اینترفرون بتا بودند و وارد این مطالعه شدند. 8 بیمار (16/0 درصد) تحت درمان با اینترفرون بتا، تظاهرات AVN را نشان دادند که میانگین سنی آن ها 09/10 ± 25/30 سال بود. 75 درصد بیماران زن و سایرین مرد بودند. میانگین فاصله ی زمانی بین بروز MS و بروز تظاهرات AVN، 47/28 ± 12/42 ماه بود. از میان 8 بیمار مبتلا به AVN، 5 بیمار (5/62 درصد) به صورت یک طرفه و 3 بیمار (5/37 درصد) به صورت دو طرفه دچار AVN شدند. 5/87 درصد بیماران مبتلا به AVN تحت درمان با اینترفرون بتا-1a و 5/12 درصد تحت درمان با اینترفرون بتا-1b بودند.
    نتیجه گیری
    بر اساس یافته های مطالعه ی حاضر، این فرضیه مطرح می شود که استفاده از اینترفرون بتا ممکن است منجر به بروز AVN در بیماران مبتلا به MS گردد. مکانیسم احتمالی بروز این عارضه، مهار آنژیوژنز، تنگ کردن عروق، تشکیل ترومبوزهای کوچک در آرتریول ها و واسکولیت لکوکلاستیک می باشد. بنابراین، مطالعات بیشتر در این زمینه توصیه می شود.  
    کلیدواژگان: Multiple sclerosis، اینترفرون بتا، استئونکروز
  • مژگان مرتضوی ، مصطفی حاتمی ، شهرام طاهری ، سیدمحسن حسینی ، پریسا میرمقتدایی ، زهرا زمانی صفحات 1057-1063
    مقدمه
    در سال های اخیر تعداد بیماران دارای کلیه ی پیوندی در حال افزایش می باشد. در این بیماران احتمال بروز سندرم متابولیک و ابتلا به بیماری های قلبی- عروقی ناشی از آن بالا است که می تواند باعث کاهش عملکرد کلیه ی پیوندی شود. مطالعه ی حاضر با هدف مقایسه ی عملکرد یک ساله ی کلیه ی پیوندی در بیماران مبتلا به سندرم متابولیک و بدون سندرم متابولیک انجام شد.
    روش ها
    این پژوهش از نوع هم گروهی و آینده نگر بود که بر روی بیماران دارای کلیه ی پیوندی بیشتر از 20 سال شهر اصفهان در سال 1396 انجام گردید. بدین ترتیب، 30 نفر در گروه سندرم متابولیک و 30 نفر در گروه بدون سندرم متابولیک قرار گرفتند و عملکرد کلیه ی آنان از طریق اندازه گیری سطح سرمی کراتینین مورد ارزیابی قرار گرفت. اطلاعات بیماران شامل داده های دموگرافیک، معیارهای سندرم متابولیک و سطح کراتینین سرم، ماهانه و در طول 12 ماه بررسی شد.
    یافته ها
    17 نفر از بیماران زن و 43 نفر مرد بودند. میانگین تغییرات کراتینین بین دو گروه مبتلا به سندرم و بدون سندرم در طول یک سال اختلاف معنی داری با یکدیگر نداشت (227/0 - P). همچنین، ارتباط معنی داری یین کراتینین با چاقی شکمی (214/0 = P) ، فشار خون دیاستولیک (061/0 = P) ، تری گلیسرید (Triglyceride یا TG) (409/0 = P) ، High-density lipoprotein cholesterol (HDL-C) (315/0 = P) و قند خون ناشتا (Fasting blood sugar یا FBS) (284/0 = P) در بیماران مبتلا به سندرم متابولیک مشاهده نشد و تنها ارتباط بین فشار خون سیستولیک و تغییرات کراتینین معنی دار بود (008/0 = P).
    نتیجه گیری
    ابتلا به بیماری سندرم متابولیک تاثیری بر عملکرد کلیه ی پیوندی ندارد. پیشنهاد می شود در مطالعات آینده بیماران مدت زمان بیشتری مورد پیگیری قرار گیرند.
    کلیدواژگان: بقای کلیه ی پیوندی، سندرم متابولیک، عملکرد کلیه، کراتینین
  • بهنام صانعی ، نیایش هادی، شایسته جانقربان صفحات 1064-1070
    مقدمه
    کیست هیداتید، یکی از مهم ترین بیماری های مشترک انسان و دام می باشد که شایع ترین محل درگیری آن کبد است. با وجود درمان های مختلف، عود کیست هیداتید همچنان یکی از مشکلات جدی در مناطق با شیوع بالا می باشد. از این رو، مطالعه ی حاضر با هدف بررسی میزان عود کیست هیداتید و همچنین، ارتباط عود آن با ویژگی ها و تظاهرات موجود در سونوگرافی بر اساس طبقه بندی سازمان جهانی بهداشت (World Health Organization یا WHO) کیست هیداتید انجام شد.
    روش ها
    در این مطالعه ی مقطعی، کلیه ی بیماران مبتلا به کیست هیداتید که در سال های 93-1390 تحت عمل جراحی قرار گرفتند، از نظر مشخصات دموگرافیک، ویژگی های کیست و انواع روش های جراحی مورد بررسی قرار گرفتند. پس از عمل جراحی، به مدت 3 سال تمامی بیماران پی گیری شدند و افزایش اندازه در سونوگرافی های مکرر به عنوان عود در نظر گرفته شد.
    یافته ها
    بر اساس تقسیم بندی WHO از کیست هیداتید، 23 بیمار (4/35 درصد) Cystic echinococcosis نوع 1 (CE1) ، 12 بیمار (5/18 درصد) CE3b، 11 بیمار (9/16 درصد) CE3a، 7 بیمار (8/10 درصد) CE2، 3 بیمار (6/4 درصد) CE4 و 2 بیمار (1/3 درصد) CE5 بودند. 3 نفر (6/4 درصد) از بیماران دچار عود کیست هیداتید شدند. ارتباط معنی داری بین مشخصات دموگرافیک، ویژگی های کیست، تقسیم بندی کیست بر اساس WHO و انواع روش های جراحی با میزان عود یافت نشد (050/0 < P).
    نتیجه گیری
    کیست های هیداتید CE1، CE3b و CE3a بر اساس تقسیم بندی WHO شایع ترین انواع کیست هیداتید می باشند که ارتباطی بین فراوانی آن ها و میزان عود کیست هیداتید وجود ندارد. از این رو، استفاده از این روش طبقه بندی کیست هیداتید به منظور تعیین احتمال عود بیماران پیشنهاد نمی گردد. اگر چه مطالعات گسترده تری در این زمینه به منظور بررسی کارایی این روش طبقه بندی در تعیین احتمال عود کیست هیداتید توصیه می گردد.
    کلیدواژگان: کیست هیداتید، عود، سازمان جهانی بهداشت
  • مهدی شعبانی ، بهرام نصر اصفهانی ، بهار صادق اهدایی ، شراره مقیم ، آرزو میرزایی ، محمدرضا شریفی صفحات 1071-1076
    مقدمه
    ویروس هرپس سیمپلکس نوع 1 (Herpes simplex virus 1 یا HSV-1) ، از شایع ترین ویروس های بیماری زا در جمعیت های انسانی است. این ویروس، طیف وسیعی از عفونت های بدون علایم تا کشنده را به خصوص در افراد دچار نقص سیستم ایمنی ایجاد می کند. تعداد محدودی دارو برای درمان عفونت های ناشی از HSV-1 وجود دارد. آسیکلوویر، یکی از مهم ترین این داروها می باشد. استفاده ی بیش از حد از این دارو، منجر به پیدایش سویه های مقاوم شده است. از این رو، روش های جایگزین با مکانیسم اثر متفاوت ضروری به نظر می رسد. هدف از انجام این مطالعه، استفاده از MicroRNAها به عنوان روشی نوین در مهار تکثیر HSV-1 بود.
    روش ها
    در این مطالعه، miRNA Mimic hsa-miR-7704 (miR-SX1) سنتز شده به درون سلول های Hela ترانسفکت شد و سپس، توسط ویروس HSV-1 آلوده گردید. تغییرات سلولی، 24 ساعت پس از آلودگی با میکروسکوپ اینورت مشاهده و عکس برداری شد. تیتر ویروسی با روش میزان دوز کشنده ی 50 درصد (50% Tissue Culture Infective Dose یا TCID50) سنجیده شد.
    یافته ها
    سلول های ترانسفکت شده با miR-SX1 تیتر کمتری از ویروس HSV-1 داشتند؛ بدون این که تاثیری بر میزان زنده ماندن سلول ها داشته باشد.
    نتیجه گیری
    miR-SX1، از رشد ویروس HSV-1 جلوگیری می کند و می تواند به عنوان مکانیسم جایگزین برای درمان عفونت های ناشی از این ویروس به کار برود.
    کلیدواژگان: ویروس هرپس سیمپلکس، MicroRNA، درمان ضدویروس
|
  • Keyvan Bagheri , Arash Pour, Reza , Farrokh Yadollahi Pages 1044-1050
    Background
    The aim of this study was to determine the effect of intravenous amiodarone on the central venous pressure in patients undergoing coronary artery bypass graft surgery.
    Methods
    In a clinical trial study, 76 patients underwent coronary bypass surgery were randomly divided in two groups of 38; in the first group, after exiting from cardiopulmonary bypass, 150 mg amiodarone was dissolved in 100 cc dextrose 5% serum and infused in 10 minutes. In the second group, with the same volume, dextrose 5% serum was injected to the patient over the same period. Patients in the two groups underwent anesthesia induction. Systolic, diastolic, mean arterial, and central venous pressures were measured in both groups at the time of induction, 15 minutes after separation from pump, and at the time of admission to the intensive care unit (ICU); the results of the two groups were compared. Findings: Systolic, diastolic, mean arterial and central venous pressures did not show any significant difference between the two groups (P > 0.05). During the study, 8 patients had electrocardiographic changes, of which 7 were from the control group and 1 from the amiodarone group (18.9% vs. 2.2%), and the difference between the two groups was significant (P = 0.02).
    Conclusion
    It seems that administering amiodarone in the operative phase does not have a significant effect on central venous pressure and hemodynamic parameters; but administration of this drug significantly reduces the incidence of arrhythmia in patients undergoing coronary artery bypass graft.
    Keywords: Coronary artery bypass, Amiodarone, Central venous pressure
  • Pegah Sadat Fatehi , Masoud Etemadifar Pages 1051-1056
    Background
    Multiple sclerosis (MS) is a demyelinating inflammatory disease of central nervous system. Avascular necrosis (AVN) of femoral head is reported as an unusual complaint of multiple sclerosis. In this study, occurrence of AVN due to use of interferon-beta remedies was assessed.
    Methods
    This was a descriptive cross-sectional study on 6420 cases with relapsing-remitting multiple sclerosis from 2007 to 2017. Recorded information were based on the assessment by expert neurologist, and included demographics, time of disease onset, time of the diagnosis of avascular necrosis (AVN), unilateral or bilateral necrosis, duration and dosage and type of beta-interferon, dosage of oral corticosteroid, and pulse of corticosteroid therapy. The data were analyzed, and descriptive information was expressed as mean, standard deviation, and percentage.   Findings: In this study, 6420 patients with history of relapsing-remitting multiple sclerosis were evaluated. Of them, 4900 cases were treated with interferon-beta which included in the study. Eight patients presented avascular necrosis of femoral head. Mean age of patients was 30.25 ± 10.09 years. 75% of 4900 cases were treated with interferon-beta were women. Mean duration between multiple sclerosis onset and presentation of avascular necrosis was 42.12 ± 28.47 months. 62.5% of patients had unilateral avascular necrosis. 87.5% of cases were under treatment with interferon-beta-1a and the rest 12.5% treated with interferon-beta-1b.
    Conclusion
    Based on the findings of our study, it is possible to hypothesize that use of interferon-beta may have an effect on occurrence of avascular necrosis among patients with multiple sclerosis. The probable mechanisms could be angiogenesis inhibition, vasoconstriction, and small thrombosis formation in arterioles, as well as leukocytoclastic vasculitis. Further studies are recommended
    Keywords: Multiple sclerosis, Interferon-beta, Osteonecrosis
  • Mojgan Mortazavi , Mostafa Hatami , Shahram Taheri , Seyed Mohsen Hosseini , Parisa Mirmoghtadaee , Zahra Zamani Pages 1057-1063
    Background
    Recently, renal transplantation has increased worldwide. The incidence of metabolic syndrome is common after renal transplantation that might reduce renal function and increase cardiovascular complications. In this study, we compared renal function after renal transplantation in patients with or without metabolic syndrome.
    Methods
    This cohort prospective study was conducted in 2017 among patients with renal transplantation aged more than 20 years in Isfahan City, Iran. Metabolic syndrome criteria including blood pressure, fasting blood sugar, high- and low-density lipoprotein, triglyceride, and waist circumference, as well as serum creatinine were measured in 30 patients with metabolic syndrome and 30 without metabolic syndrome in one-year follow-up period.   Findings: 17 patients were women and 43 were men. The mean serum creatinine changes were not significantly different among the patients with or without metabolic syndrome (P = 0.227) in 1-year follow up. There was no significant association between serum creatinine level with metabolic syndrome criteria such as waist circumference (P = 0.214), diastolic blood pressure (P = 0.061), triglyceride (P = 0.409), high-density lipoprotein (P = 0.315), and fasting blood sugar (P = 0.284) in patients with metabolic syndrome, and only the association between serum creatinine level and systolic blood pressure was significant (P = 0.008).
    Conclusion
    Serum creatinine did not increase significantly in patients with metabolic syndrome. We recommend to consider longer follow-up periods in future studies.
    Keywords: Metabolic syndrome, Creatinine, Renal function
  • Behnam Sanei , Niayesh Hadi, Shayesteh Janghorban Pages 1064-1070
    Background
    Hydatid cyst is one of the most common diseases of humans and animals, which its most common involved site is liver. Despite various treatments, hydatid cyst recurrence is still a serious problem in areas with high prevalence. Therefore, in this study, we aimed to investigate the recurrence rate of hydatid cyst, and also the association of recurrence with the characteristics and manifestations of sonography according to the classification of hydatid cyst by World Health Organization (WHO).
    Methods
    In this cross-sectional study, all patients with hydatid cyst, who underwent surgery during 2011-2014 were evaluated for demographic characteristics, cyst features, and types of surgical methods. After surgery, all the patients were followed up for 3 years, and increase of size in repeated sonographies was considered as recurrence. Findings: Based on WHO classification, the most common types of cysts included 23 cases (35.4%) of cystic echinococcosis type 1 (CE1), 12 cases (18.5%) of CE3b, 11 cases (16.9%) of CE3a, 7 cases (10.8%) of CE2, 3 cases (4.6%) of CE4, and 2 cases (3.1%) of CE5. Three cases (4.6%) of the patients had hydatid cyst recurrence. There was no significant association between demographic characteristics, cyst features, cyst classification according to WHO, and surgical methods with recurrence rate (P > 0.05).
    Conclusion
    Hydatid cysts types of CE1, CE3b and CE3a are the most common types based on the WHO classification, and there is no association between their frequencies and the recurrence rate of hydatid cyst. Therefore, the use of this method of hydatid cyst classification is not recommended in order to determine the probability of recurrence of patients. However, more extensive studies in this field are recommended to determine the efficacy of this classification method to determine the risk of recurrence of hydatid cyst
    Keywords: Hydatid cyst, Recurrence, World Health Organization
  • Mehdi Shabani , Bahram Nasr, Esfahani , Bahar Sadegh, Ehdaei , Sharareh Moghim , Arezoo Mirzaei , Mohammad Reza Sharifi Pages 1071-1076
    Background
    Herpes simplex virus type 1 (HSV-1) infections are of the most common diseases in human population. HSV-1 can cause subclinical to severe diseases, especially in immunocompromised patients. There are few anti-herpes drugs for treatment of HSV-1 infection. Acyclovir is one of the most important drugs. The extensive use of this drug has led to the development of resistant strains. Therefore, development of new anti- herpes drugs with different mechanisms is noticeable. This study aimed to use microRNAs as a novel method for inhibiting HSV-1 infection.
    Methods
    Synthesized miRNA mimics hsa-miR-7704 (miR-SX1) were transfected into Hela cells, and then infected with HSV-1. Cellular morphological changes were observed 24 hours post-infection by inverted microscope, and photographed. Viral titers were measured using 50% tissue culture infective dose (TCID50) method. Findings: miR-SX-1-transfected cells produced low-titer HSV-1, without affecting cell viability.
    Conclusion
    The data suggest that miR-SX1 inhibits HSV-1 replication, and may provide an alternative mechanism to prevent HSV-1 infection
    Keywords: Herpes simplex virus 1, microRNA, Antiviral, Therapy