فهرست مطالب

  • سال هفدهم شماره 6 (مرداد و شهریور 1397)
  • تاریخ انتشار: 1397/06/10
  • تعداد عناوین: 6
|
  • مهدی بختیاری مقدم *، حسین شعبانی نژاد، علیرضا شمس معطر، مریم ساریخانی، اسری اصغرزاده صفحات 272-284
    مقدمه
    بررسی اثر پیام متنی تلفن همراه بر کنترل قند خون (هموگلوبین گلیکوزیله) در ارائه مراقبت دیابت نوع دو (دیابت غیروابسته به انسولین).
    روش ها
    مطالعه حاضر یک مرور نظام مند به همراه متارگرسیون می باشد. یک جستجو در مهم ترین بانک های اطلاعات الکترونیکی منابع پزشکی از یک دسامبر1992 تا یک ژانویه 2017 به شکل نظام مند از جمله: CRD ، Ovid Medline ، PubMed ، Cochrane Library و علاوه بر آن با مراجعه به منابع مقالات یافت شده و جستجوی دستی در سایت های مرتبط با این فناوری و در صورت لزوم با افراد خبره در این زمینه تماس گرفته شد. تمام مطالعات کارآزمایی بالینی تصادفی و کوهورت وارد شده مورد بررسی قرار گرفتند.
    یافته ها
    شرکت کنندگان از نه مطالعه (818 نفر) که همه کارآزمایی بالینی تصادفی بودند وارد و ارزیابی کیفیت شدند. میانگین کاهش در استفاده کنندگان از خدمات پیام کوتاه در مقایسه با گروه کنترل (SMD-0. 324, 95% CI, − 0. 526 to − 0. 121; I2 = 51. 0) بود. تجزیه و تحلیل زیرگروه ها نشان داد که بیماران جوان، به احتمال بیشتری در استفاده از برنامه های دیابت بهره می برند و اندازه اثر با دوره کوتاه مداخلات و اندازه نمونه های بزرگ افزایش می یابد.
    نتیجه گیری
    خدمات پیام کوتاه تلفن همراه ممکن است یک مولفه موثری برای کمک به کنترل هموگلوبین گلیکوزیله و به عنوان یک مداخله ی جانبی برای مراقبت بیماران مبتلا به دیابت نوع دو در نظر گرفته شود.
    کلیدواژگان: سرویس پیام کوتاه، متارگرسیون، دیابت نوع دو، مرور نظام مند
  • رحمان سوری *، مهدی انگوتی، محمدرضا اسد، صادق ستاری فرد، اعظم رمضان خانی صفحات 285-292
    مقدمه
    روی آلفا-2- گلیکوپروتئین (ZAG) ، اخیرا در تنظیم متابولیسم بافت چربی به علت ارتباط منفی آن با چاقی و مقاومت به انسولین مورد توجه قرار گرفته است. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرین پر شدت تناوبی (HIIT) بر میزان ZAG پلاسما و بافت چربی رت های نر مبتلا به دیابت نوع دو می باشد.
    روش ها
    در این مطالعه، 21 سر رت نر در سه گروه شاهد (سالم) ، کنترل (دیابتی) و تمرین تناوبی (دیابتی با تمرین) مورد مطالعه قرار گرفتند. گروه تمرین، به مدت 8 هفته به فعالیت تناوبی با تناوب های کوتاه 15 تا 30 ثانیه و تعداد 5 تا 12 تکرار (1 دقیقه استراحت فعال بین هر تناوب) و سرعت 27 تا 34 متر بر دقیقه بر روی تردمیل پرداختند. 24 ساعت پس از پایان جلسه ی تمرینی، نمونه ی خونی و بافت چربی به منظور اندازه گیری سطوح ZAG از رت ها گرفته شد. داده ها با استفاده از آزمون آماری آنالیز واریانس یکطرفه و تعقیبی توکی در سطح معناداری (05/0P<) تجزیه و تحلیل شد.
    یافته ها
    یافته ها نشان دادند که تفاوت معناداری در میزان ZAG بافت چربی بین گروه های شاهد و کنترل وجود داشت که در گروه کنترل دیابتی پایین تر بود (001/0P<). همچنین بین دو گروه شاهد و تمرین تناوبی نیز تفاوت معناداری در میزان ZAG بافت چربی دیده شد که در گروه شاهد بالاتر بود (005/0=P). هشت هفته تمرین HIIT باعث افزایش معنادار میزان ترشح پروتئین ZAG بافت چربی در مقایسه با گروه کنترل دیابتی گردید (003/0=P). تفاوت معناداری در میزان سطوح پلاسمایی ZAG بین هیچ یک از گروه ها مشاهده نشد.
    نتیجه گیری
    نتایج تحقیق حاضر نشان داد که تمرین پرشدت تناوبی باعث افزایش میزان ZAG در بافت چربی رت های نر دیابتی می شود که این امر می تواند باعث کاهش مقاومت انسولین در دیابت نوع دو گردد.
    کلیدواژگان: روی آلفا-2-گلیکوپروتئین، تمرین تناوبی پرشدت، دیابت نوع دو، مقاومت به انسولین
  • اکبر حاجی زاده مقدم *، مرضیه احمدعلی زاده، رضا صیرفی، محبوبه آقاگل زاده، صدیقه خانجانی صفحات 293-299
    مقدمه
    دیابت یکی از شایع ترین بیماری های متابولیکی است و از عوارض مهم آن اختلالات لوله گوارش است. طیف گسترده ای از مطالعات روی ویژگی های فیزیکی شیمیایی و اثرات فارماکولوژیکی کورکومین روی بیماری های مختلف نظیر دیابت و سرطان انجام شده است. با وجود این، دسترسی زیستی ضعیف و بی ثباتی کورکومین، کاربردهای بیشتر آن را شدیدا محدود کرده است. هدف از این مطالعه بررسی اثرات نانوکورکومین بر استرس اکسیداتیو و تغییرات بافت روده ی باریک در موش های دیابتی می باشد.
    روش ها
    در این مطالعه ی تجربی، حیوانات به پنج گروه: کنترل، شم، دیابتی (استرپتوزوتوسین با دوز120 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن، به روش درون صفاقی) و گروه های دیابتی تیمارشده با نانو کورکومین (دوز 5/7 و 15 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن برای 21 روز) تقسیم شدند. در پایان آزمایش فعالیت آنزیم کاتالاز، سطح مالون دی آلدهید در روده ی باریک اندازه گیری شد. برای ارزیابی بافتی، طول کرک و عمق کریپت روده ی باریک مورد بررسی قرار گرفت.
    یافته ها
    مصرف خوراکی نانو کورکومین منجر به افزایش معنا دار فعالیت آنزیم کاتالاز (05/0P<) روده ای و کاهش سطح مالون دی آلدهید گردید (001/0P<). همچنین طول کرک در گروه های دیابتی تیمار شده با نانوکورکومین افزایش معناداری نسبت به گروه دیابتی نشان داد (05/0P<).
    نتیجه گیری
    یافته های حاصل از این مطالعه نشان داد که نانوکورکومین به دلیل ویژگی های آنتی اکسیدانی، اثر حفاظتی روی اختلالات گوارشی ناشی از دیابت دارد.
    کلیدواژگان: نانوکورکومین، دیابت، اختلالات گوارشی، مالون دی آلدهید، کاتالاز
  • آمنه مرزبان، مهران برزگران، سمانه دلاوری، هادی مرزبان، وحید رحمانیان * صفحات 300-306
    مقدمه
    بیماری دیابت یک بیماری شایع در ایران است که میزان بروز آن روزبه روز در حال افزایش می باشد. مصرف گیاهان دارویی به خصوص زمانی که درمان های رایج قادر به کنترل دیابت نیستند و بیمار نیاز به تجویز انسولین دارد چشم گیر می باشد. این مطالعه با هدف بررسی نگرش ها و رفتارهای اجتماعی مردم شهر بندرعباس نسبت به مصرف داروهای گیاهی در درمان دیابت انجام گرفت.
    روش ها
    این مطالعه از نوع توصیفی-مقطعی می باشد که در سال 1396 انجام گردید. در این مطالعه 300 فرد 65-20 ساله به شیوه ی تصادفی از 10 نقطه شهر بندرعباس انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه ی دوقسمتی بود که اطلاعات دموگرافیک و نگرش را می سنجید، داده های جمع آوری شده توسط نرم افزار SPSS24 و با استفاده آماره های توصیفی (میانگین، انحراف معیار و فراوانی) و آزمون های آماری ANOVA، T-Test Independent- و Chi-Square مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
    یافته ها
    میانگین و انحراف معیار نمره ی نگرش مردم نسبت به مصرف داروهای گیاهی در درمان دیابت 23/3 ± 47/15 بود. میانگین نمره ی نگرش با متغیرهای جنس (002/0=P) ، سن (04/0=P) و تحصیلات (02/0=P) از لحاظ آماری رابطه ی معناداری داشت. بیشتر افراد اطلاعات خود در زمینه ی داروهای گیاهی را از طریق والدین و اقوام کسب نموده بودند که این اختلاف در توزیع فراوانی منبع کسب اطلاعات در افراد از نظر آماری معنادار گزارش شد (001/0=P).
    نتیجه گیری
    با توجه به نتایج این پژوهش نگرش مردم نسبت به مصرف داروهای گیاهی در درمان دیابت در سطح نسبتا مطلوبی قرار داشت که این مساله می تواند در برنامه ریزی های علمی و اجرایی مسوولان بخش بهداشت و درمان و طب سنتی نقش سازنده ای داشته باشد.
    کلیدواژگان: نگرش، گیاهان دارویی، دیابت، بندرعباس
  • بهاره حیدری شریف آبادی، فرزانه تقیان * صفحات 307-316
    مقدمه
    هدف از این مطالعه بررسی تاثیر10هفته تمرین تناوبی شدید و مصرف چای سبز بر سطح سرمی آیریزین و مقاومت به انسولین در زنان مبتلا به دیابت نوع دو بود.
    روش ها
    در این مطالعه ی نیمه تجربی 48 زن مبتلا به دیابت نوع دو (با میانگین سن: 04/3± 55/49 سال ، وزن: 78/5±72/76 کیلوگرم، قد: 06/5±33/153 سانتی متر و BMI: 41/57±1/31) به صورت تصادفی در چهار گروه 12نفری، تمرین تناوبی، تمرین تناوبی به همراه مصرف مکمل چای سبز، مکمل چای سبز و کنترل تقسیم شدند. گروه های تمرین تناوبی، برنامه ی تمرینی را به مدت 10 هفته، 3 جلسه در هفته با شدت (85 -75) % حداکثر ضربان قلب بیشینه پرداختند. گروه مکمل به مدت 10 هفته روزانه 3 کپسول 500 میلی گرمی عصاره ی چای سبز را دریافت نمودند. خون گیری قبل و بعد از مداخله برای اندازه گیری سطوح آیریزین، گلوکز، انسولین و مقاومت به انسولین انجام شد. به منظور تحلیل داده ها از آزمون تی همبسته، واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معناداری 05/0 استفاده شد.
    یافته ها
    یافته ها نشان داد پس از 10 هفته، سطوح آیریزین و حداکثر اکسیژن مصرفی در هر سه گروه نسبت به گروه کنترل به طور معناداری افزایش یافت (05/0≥P). ). همچنین نتایج بیانگر افزایش معنادار آیریزین در گروه ترکیبی نسبت به گروه چای سبز می باشد. سطح سرمی انسولین، گلوکز، مقاومت به انسولین و وزن، نمایه ی توده ی بدنی در هر سه گروه نسبت به گروه کنترل و گروه چای سبز و گروه ترکیبی به طور معناداری کاهش یافت (05/0≥P). و تفاوت معناداری در سطوح آیریزین، در بین گروه ها مشاهده نشد. (05/0≤P).
    نتیجه گیری
    با توجه به نتایج پژوهش به نظر می رسد انجام تمرین تناوبی به همراه مکمل چای سبز به واسطه افزایش آیریزین و کاهش گلوکز می تواند در بهبود مقاومت به انسولین بیماران مبتلا به دیابت نوع دو مفید باشد. شاید بتوان با افزایش مدت تمرین و مصرف مکمل در مورد آیریزین و حداکثر اکسیژن مصرفی نیز به یافته های مطلوب دست یافت.
    کلیدواژگان: آیریزین، تمرین تناوبی، چای سبز، دیابت نوع دو، مقاومت به انسولین
  • خالید محمدزاده سلامت * صفحات 317-324
    مقدمه
    ارتباط بین آدیپوکاین ها، مقاومت به انسولین و دیابت نوع دو به خوبی مشخص شده است. اما اثر انواع تمرینات ورزشی بر برخی از آدیپوکاین های جدید و ارتباط آنها با مقاومت به انسولین به روشنی مشخص نیست. هدف از پژوهش حاضر، مقایسه اثر تمرین تداومی و مقاومتی فزاینده بر سطوح سرمی آدیپونکتین، واسپین و مقاومت به انسولین مردان دارای اضافه وزن بود.
    روش ها
    33 مرد دارای اضافه وزن و چاق (میانگین نمایه ی توده ی بدنی 3/27 کیلوگرم بر متر مربع) به صورت تصادفی به 3 گروه 11 نفری شامل، 1-تمرین تداومی، 2-مقاومتی فزاینده و 3-کنترل تقسیم شدند. تمرین در گروه های تداومی و مقاومتی فزاینده به مدت هشت هفته و سه روز در هفته انجام گرفت. قبل از شروع تمرین و72 ساعت پس از آخرین جلسه ی تمرین، نمونه ی خون آزمودنی ها به منظور اندازه گیری مقادیر سرمی آدیپونکتین، واسپین، گلوکز و انسولین جمع آوری گردید.
    یافته ها
    پس از تمرین کاهش معناداری در مقادیر انسولین و افزایش معناداری در آدیپونکتین و واسپین سرم هر دو گروه تمرین تداومی و مقاومتی فزاینده مشاهده گردید (05/0P<). پس از تمرین تفاوت بین گروهی معناداری در غلظت آدیپونکتین (001/0P=) و واسپین (001/0P=) مشاهده شد. با این وجود، تفاوت معناداری بین گروه های تمرین تداومی و مقاومتی فزاینده در هیچ یک از متغیرها مشاهده نگردید.
    نتیجه گیری
    به نظر می رسد تمرینات مقاومتی فزآینده نیز همانند تمرین تداومی، می تواند موجب بهبود عوامل ضد التهابی و مقاومت به انسولین مردان دارای اضافه وزن می گردد.
    کلیدواژگان: تمرین ورزشی، آدیپوکاین ها، مقاومت به انسولین، چاقی
|
  • Mahdi Bakhtiari moghadam *, Hossein Shabaninejad , Alireza Shams moatar , Maryam Sarikhani , Asra Asgharzadeh Pages 272-284
    Background
    Effect of mobile text message on blood glucose (HbA1c) control in providing type 2 diabetes care (diabetes mellitus non insulin dependent).
    Methods
    The present study is a systematic review with meta-analysis. A search of the most important electronic medical databases of medical resources from December 1992 to January 2017 in a systematic manner, including: CRD, Ovid Medline, PubMed, Cochrane Library, and moreover, by referring to the resources found in the articles and manual search on the site. Related to this technology and, if necessary, contacting experts. All randomized clinical trials and cohort studies were reviewed.
    Results
    Participants included nine studies (818), all randomized clinical trials, and quality assessment. The average decrease in Mobile SMS Services users compared to the control group (SMD-0.324, 95% CI, -0.526 to -0.121; I2 = 51.0). The analysis of subgroups showed that young patients are more likely to use diabetes programs, and the size of the effect increases with short intervals of interventions and the size of large samples.
    Conclusion
    Mobile SMS services may be considered as an effective component for helping control glycosylated hemoglobin and as a side intervention for the care of patients with type 2 diabetes.
    Keywords: Short Message Service, Meta-Regression, Type 2 Diabetes, Systematic Review
  • Rahman Soori *, Mahdi Angouti , Mohammad reza Asad , Sadegh Sattarifard , Azam Ramezankhani Pages 285-292
    Background
    Zinc-Alpha 2-Glycoprotein (ZAG) has recently been implicated in the regulation of adipose tissue metabolism due to its negative association with obesity and insulin resistance. The purpose of this study is to investigate the effect of eight weeks HIIT on level of ZAG in plasma and adipose tissue in type 2 diabetic male rats.
    Methods
    Twenty one male rats were divided into the three groups of sham control (healthy), control (diabetic), and interval training (diabetic with training). The training group received 8 weeks of training sessions each with 5-12 repetitions of high intensity training for 15-30 seconds at the speed of 27-34 meters per second on a treadmill followed by one minute of active rest. Twenty four hours after the training session blood and body fat samples were taken to measure ZAG levels. The data was analyzed using one-way ANOVA and Tukey’s post hock test at the significance level of 0.05 (P<0.05).
    Results
    There were significant differences between the sham control and the control with respect to ZAG contents in adipose tissue, which was lower in the diabetic control group (P<0.001). Moreover, significant differences in ZAG contents of adipose tissue were also observed between the sham control and the group receiving the training, with the sham control having higher ZAG contents in adipose tissue (P<0.005). The eight-week HIIT significantly increased the amount of secreted ZAG in adipose tissue compared to the control diabetic group (P=0.003). No significant differences were recorded between the groups in ZAG plasma levels.
    Conclusion
    The HIIT increased ZAG content in the adipose tissue of the male diabetic rats. This can reduce insulin resistance in type 2 diabetes.
    Keywords: High-Intensity Interval Training (HIIT), Zinc Alpha 2 Glycoprotein (ZAG), Type 2 Diabetes, Insulin Resistance
  • Akbar Hajizadeh moghaddam *, Marzieh Ahmadalizadeh , Reza Seyrafi , Mahbobeh Aghagolzadeh , Sedigheh Khanjani Pages 293-299
    Background
    Diabetes mellitus is a worldwide prevalence of metabolic diseases and its important complications are gastrointestinal disturbances. A wide range of studies have been conducted on the physicochemical traits and pharmacological effects of curcumin on different diseases like diabetes and cancer. However, the poor oral bioavailability and instability of curcumin had greatly limited its further applications. The purpose of this study was to evaluate the effects of Nanocurcumin on the oxidative stress and tissue changes of small intestine in diabetic mice.
    Methods
    In this experimental study, animals were divided to five groups: Control, sham, diabetic (Intraperitoneal injection of 120 mg/kg of Streptozotocin) and diabetic groups treated with Nanocurcumin (7.5 and 15 mg/kg body weight) for 21days. At the end of experiment, catalase (CAT) activity and Malondialdehyde (MDA) level were measured in intestinal tissue. For histological assessment, villi length and crypt depth in small intestine were investigated.
    Results
    The oral administration of Nanocurcumin significantly increased intestinal CAT activity (P<0.05) and decreased MDA level (P<0.001). Also, the Villi length in diabetic groups treated with Nanocurcumin showed a significant increase compared to diabetic group (P<0.05).
    Conclusion
    The findings of this study showed that Nanocurcumin has a protective effect on diabetes-induced digestive disorders due to its antioxidant properties.
    Keywords: Nanocurcumin, Diabetes, Gastrointestinal disturbances, Malondialdehyde, Catalase
  • Ameneh Marzban , Mehran Barzegaran , Samaneh Delavari , Hadi Marzban , Vahid Rahmanian * Pages 300-306
    consumption of medicinal plants, especially when conventional treatments are not able to control diabetes, and the patient needs insulin administration, is remarkable. The aim of this paper is the attitude and social behaviors of Bandar Abbas 's people to consume of herbal medicine in treatment of DM.
    Methods
    This descriptive cross-sectional study was conducted in 2017. In this study, 300 individuals aged 20 to 65 years were selected randomly from 10 locations in Bandar Abbas. The research instrument was a two-part questionnaire that evaluated demographic information and attitude. Data were analyzed by SPSS-24 software using descriptive statistics (mean, standard deviation and frequency), ANOVA, T-test Independent and Chi-Square tests.
    Results
    The mean and standard deviation of people's attitude toward using herbal drugs in the treatment of diabetes was 47.15±3.23. The mean score of attitude with gender variables (P = 0.002), age (P = 0.04) and education (P = 0.02) was statistically significant. The majority of people had their information on herbal medicines through their parents and relatives, and this difference was statistically significant in distributing the frequency of information sources in individuals. (P = 0.001)
    Conclusion
    According to the results of this research, people's attitude towards the use of herbal medicines in the treatment of diabetes was at a relatively good level, which can play a constructive role in the scientific and executive planning of the health and medical professions.
    Keywords: Attitude, Herbal medicine, Diabetes, Bandar-Abbas
  • Bahareh Heidari Sharif abadi , Farzaneh Taghian * Pages 307-316
    Background
    The purpose of this study was to determine the effect of 10 weeks of Intensity Interval Training and Supplementation green tea on serum level of irisin and insulin resistance in obese women with type 2 diabetes
    Methods
    In this semi-experimental study,48 women with type II diabetes (aged 49/55±3/04 years with Weight 76/72±5/78 kg, Height 153/33±5/06 Cm, BMI 31/75±1/41 Kg/m2, selected and grouped randomly into four groups the intensity interval training (n=12), combined (green tea extract along with intensity interval training) (n=12) green tea extract (n=12), and the control group(n=12). Training group performed training programs including 3sessions per week at maximum intensity of 75-85% heart rate and the supplement group consumed 3 tablets of green tea (500 mg) daily for 10 weeks high intensity interval training and the supplement group both underwent intervention. Blood samples were collected before and after the intervention in fasting state. The obtained data was analyzed using of variance (ANOVA) and Tukey post hoc test and paired t-test analysis. The significant level was P<0/05.
    Results
    The results showed that irisin levels and maximum oxygen consumption in all three groups increased significantly after 10 weeks compared to the control group (P≤0.05) Also, the results indicate a significant increase in irezin in the combined group compared with the green tea group. Serum insulin level, glucose, insulin resistance and weight, body mass index decreased significantly in all three groups compared to control group and green tea group and combination group (P≤0.05).No significant difference was found between the groups in the irisin levels)P>0.05).
    Conclusion
    Regarding the results of this study, it seems that performing periodic exercises along with supplementation of green tea due to increased irisin and glucose reduction can be helpful in improving insulin resistance in patients with type 2 diabetes. Perhaps the desired results can be achieved by increasing the duration of exercise and supplementation with iyrosin and the maximum oxygen intake.
    Keywords: Irisin, Intensity interval training, Green tea, Type II diabetes, Insulin resistance
  • Khalid Mohamadzadeh salamat * Pages 317-324
    Background
    The relationship between adipokines, insulin resistance and type 2 diabetes has been well documented. However, the effect of exercise training modalities on some of the new adipokines and their association with insulin resistance is not clear. The purpose of this study was to compare the effect of endurance and progressive resistance training on serum adiponectin, vaspin and insulin resistance in overweight and obese men.
    Methods
    33 overweight men (mean BMI= 27.3 kg/m2) were randomly divided into 3 groups of n=11, including; 1- continues training, 2- progressive resistance training and 3-control. The training protocols was lasted to eight weeks, three days a week in continues and progressive resistance training groups. Before the beginning of the training and 72 hours after the last training session, blood samples were collected for measuring serum adiponectin, vaspin, glucose and insulin.
    Results
    There was a significant decrease in insulin levels and a significant increase in serum adiponectin and vaspin in both groups of continuous and progressive resistance training (P<0.05). After the training, there was a significant difference between the groups in the concentration of adiponectin (P= 0.001) and vaspin (P= 0.021). However, there was no significant difference between continuous and progressive resistance training groups in any of the variables.
    Conclusion
    It seems that progressive resistance training like the endurance training, improves anti-inflammatory indices and insulin resistance of overweight and obese men.
    Keywords: Exercise training, Adipokines, Insulin Resistance, Obesity