فهرست مطالب

شعر پژوهی (بوستان ادب) - سال دهم شماره 3 (پیاپی 91، پاییز 1397)
  • سال دهم شماره 3 (پیاپی 91، پاییز 1397)
  • تاریخ انتشار: 1397/09/05
  • تعداد عناوین: 10
|
  • ابراهیم استاجی، مجید فرحانی زاده * صفحات 1-24
    این پژوهش به بررسی استعاره هایی می‎پردازد که با محوریت احساس غم در دیوان اشعار عراقی به کار رفته اند. بنیان نظری پژوهش، نظریه استعاره های مفهومی است که استعاره را از حد ابزاری صرفا زیباشناسانه به رویکردی برای شناخت و اندیشیدن اعتلا بخشیده است. فخرالدین عراقی در دیوان اشعارش برای تبیین بسیاری از ویژگی های غم از حوزه های «اشیا» ، «خوراک» ، «انسان» ، «گیاه» و «بیماری و سلامت» مدد جسته و توانسته این مفهوم انتزاعی را ملموس و عینی جلوه دهد. پژوهش حاضر که با روشی توصیفی-تحلیلی انجام شده، سعی دارد ارتباط بین استعاره با بنیاد اندیشه و جهان فکری عراقی را کشف و تبیین نماید. با تحلیل شناختی دسته ای از استعارهای غم در دیوان اشعار عراقی می توان دریافت که این احساس در نظام فکری وی چیزی دیدنی، لمس کردنی، چشیدنی و تا حدودی شنیدنی است. همچنین دسته ای دیگر از استعاره ها در حوزه غم وجود دارد که روش شناختی برای تحلیل آنها جواب گو نیست، از این رو شناخت استعاره های نوع دوم نیازمند شناخت پیش فرض های عرفانی است.
    کلیدواژگان: فخرالدین عراقی، دیوان اشعار، غم، استعاره مفهومی، تحلیل شناختی
  • جهانگیر جهانگیری *، محمدحسن حیدریان، منصور طبیعی صفحات 25-46
    بازنمایی جامعه در ادبیات ایران، پس از انقلاب 57، اشکال جدیدتری به خود گرفت. مسئله «تعهد» که از مفاهیم کلیدی انقلاب اسلامی بود، به زودی به شاخصی برای داوری آثار ادبی تبدیل شد، بااین وجود حتی تا به امروز اغلب پاسخ ها به پرسش هایی از قبیل ادبیات در قبال چه چیزی باید تعهد داشته باشد؟ شاعر متعهد کیست؟ و… چندان شفاف نبوده اند. در این پژوهش، برای واکاوی چیستی «تعهد در ادبیات» ، اشعار قیصر امین پور مورد مطالعه قرار گرفته اند. این پژوهش تعهد در ادبیات را در دو وجه عمده ی «تعهد اجتماعی» و «تعهد ادبی» پی گرفته است. رویکرد این پژوهش کیفی و روش آن میمه سیس است. مطالعه هم زمان اشعار قیصر امین پور و بستر اجتماعی شکل گیری آن ها، این بینش را فراهم آورد تا اشعار این شاعر در سه دوره ی «بودن برای دیگری» ، «بودن بدون دیگری» و «بودن کنار دیگری» دسته بندی شوند. پس از تحلیل تعهد ادبی و تعهد اجتماعی در هرکدام از این دوره ها، نتیجه گرفته شد که تعهد قیصر امین پور امری پویا و در هر دوره متغیر بوده است، و از همین رو قیصر که از ابتدا شاعری متعهد بوده، توانسته تا انتها شاعری متعهد باقی بماند.
    کلیدواژگان: اخلاق، تعهد اجتماعی، تعهد ادبی، جامعه شناسی ادبیات، ادبیات متعهد، قیصر امین پور
  • رضا ستاری، سوگل خسروی * صفحات 47-68
    یکی از موضوعات و بن مایه های اسطوره ای که در حماسه های ملی با آن روبه رو هستیم، بن مایه ی تقدیر و سرنوشت است. در این باور، سرنوشت آدمی به نوعی تقدیر وابسته است که از طرفی پیروزی و شادمانی و از طرف دیگر سیه روزی و مرگ را نصیب آدمی می کند. بنابراین، سرنوشت محتوم آدمی در چنبر تقدیر رقم می خورد و از آن هیچ گریز و گزیری نیست. آبشخور باور به تقدیر و چیرگی زمان در افکار ایرانیان، به دوره قبل از اسلام باز می گردد و تلقی زمان به عنوان عامل تقدیر، ریشه در آیین هایی چون زروانیسم تواند داشت.
    به باور مردمان روزگار باستان، آسمان منشا اصلی تقدیر و راقم سرنوشت آدمیان بوده و ستارگان و سیارات، کارگزاران آن به شمار رفته اند. از این روی، روزگاری طولانی به پرستش ستارگان، ماه و خورشید می پرداختند و پادشاهان نیز در دربارهای خود منجمان و پیشگویانی داشته اند که در جنگ ها و کارهای بزرگ از آنان یاری می خواستند و گفته ی آنان را که کاردانان فلک بودند، به کار می-بستند. بنابراین، پیشگویی نمود دیگر باور به گریزناپذیری تقدیر در حماسه های ملی است و بهره گیری از سخنان اخترشناسان یکی از شگردهای پرداخت حماسه. قهرمانان حماسی در هنگام قرار گرفتن در تنگنا و پیش آمدن شرایط سخت، به کمک ستاره شماران، به پژوهش راز کی هان می پردازند. این پژوهش به بررسی کارکردهای تقدیرباوری و نشانه های آن در منظومه های حماسی پس از شاهنامه می پردازد. با ردیابی این باور در منظومه های مورد نظر، نشانه های زیادی از تقدیرباوری و به تبع آن پیشگویی را می توان یافت که در عمل حماسی و خط سیر داستان تاثیرگذار است.
    کلیدواژگان: پیشگویی، تقدیرباوری، زروانیسم، منظومه های حماسی
  • طالب شچاعی* ، محمد امیرl عبیدی نیا، اکبر صیادکوه صفحات 69-94
    غزل یکی از مهمترین قالب های شعر فارسی است که شاعران در سرودن این قالب گاه از یکدیگر تاثیر و تاثر می پذیرند و این مساله یعنی تاثیرگذاری گذشتگان در آیندگان یا شاعران معاصر از یکدیگر، امری بدیهی و مسلم است. خواجوی کرمانی و جلال الدین عضد یزدی هر دو از شاعران بزرگ قرن هشتم هستد که کمتر به این دو و اشعارشان توجه شده، یکی از دلایل عمده ی این کم توجهی، ظرف زمانی ای است که این دو، در آن پرورش یافته اند. یک قرن قبل از ولادت این دو؛ یعنی قرن هفتم، در همان فضا سعدی شیرازی یکه تاز قلمرو سخن بود و هم زمان با این دو نیز شاعر بزرگی چون خواجه حافظ، گوی سخن را از دیگران ربوده بود و راهی بس ناهموار و کاری بس دشوار بود که کسی در میدان رقابت با چنین شاعران و هنرمندانی سرافراز بیرون آید. ما در این مقاله به بررسی و مقایسه غزلیات دو شاعر از شاعران گروه تلفیق یعنی جلال الدین عضد یزدی با خواجوی کرمانی پرداخته ایم و به این نتیجه رسیده-ایم که اشتراکات و همانندی ها زیادی در حوزه های گوناگون سبک شناسی، مضمون، واژگان، موسیقی و طرز بکارگیری تعبیر در دیوان دو شاعر دیده می شود.
    کلیدواژگان: خواجوی کرمانی، جلال عضد، غزلیات، صورت و معنا
  • یحیی کاردگر *، فاطمه صادقی تبار صفحات 95-118
    صور خیال شعر شاعران نابینا، از موضوعاتی است که تاکنون مورد توجه، نقد و بررسی قرار نگرفته است. در این مقاله، صور خیال این شاعران با توجه به محرومیتشان از درک زیبایی های بصری، در روشی توصیفی-تحلیلی مورد بررسی قرار گرفته است. مبنای این پژوهش دیوان شوریده شیرازی و سه دفتر منتشر شده مهین زورقی است. پرسش اصلی این پژوهش آن است که آیا میتوان برای حواس دیگری غیر از بینایی در بر ساختن صورت های خیالی در شعر فارسی نقشی قائل شد؟ این تحقیق با نگاهی به تاثیر حواس گوناگون بر تصاویر شعری نابینایان و میزان بهره گیری آنها از این حواس، سهم عناصر دیداری و غیر دیداری و لایه های پنهانی شعر یک نابینا و تاثیر نابینایی بر شعرشان را نقد و تحلیل کرده است. پژوهش حاضر نشان می دهد شاعران نابینا در به کارگیری مفاهیم حسی و رنگ ها در صور خیال، تفاوت عمده ای با بینایان ندارند؛ اما برای جبران فقدان حس بینایی میکوشند از ظرفیتهای حواس دیگر بهره گیرند. از این رو بسامد برخی از عناصر خیالی چون حسآمیزی و کنایه در شعرشان بیشتر است. عدم تنوع رنگ، برجستگی برخی اعضا چون دست و زبان و ابهام در صورخیال از ویژگی های بارز صورخیال شعر نابینایان است.
    کلیدواژگان: شاعران نابینا، شوریده شیرازی، صور خیال، مهین زورقی
  • ابراهیم کنعانی * صفحات 119-140
    کمال خجندی، غزل سرای نام آشنا و لطیف جان قرن هشتم و آغاز قرن نهم است. غزل های کمال، در مایه های عاشقانه، رندانه و ملامتی سروده شده است. ستایش عشق و رندی، تبیین فضاهای مربوط به عشق، عشق بازی و عشق باری با حسی ترین وجه و تحقق نوعی فضای همدلی و هم حسی، از بارزترین ویژگی های این گونه غزل هاست. این ویژگی ها، غزل کمال را در ارتباط با گفتمان های مختلف شوشی، عاطفی، حسی و جسمانه ای قرار می دهد. مساله ای که اینجا طرح می شود این است که راز معناپردازی و معناآفرینی غزل کمال چیست و کدام ساختار و محتوای شعرش، کمال را به کامیاب ترین فرهیخته مدرسه غزلسرایی سعدی تبدیل کرده است. بر اساس این، در پژوهش حاضر با رویکرد نشانه- معناشناسی گفتمانی، نظام شوشی حاکم بر یکی از غزل های کمال مورد بررسی و تحلیل قرار می گیرد. پرسش اصلی پژوهش این است که نظام گفتمانی شوشی بر اساس کدام ترفندها در غزل کمال ایفای نقش می کند و چگونه در فرایند معناپردازی و معنادهی اشعارش تاثیر می گذارد. در واقع این مقاله با اتخاذ روش توصیفی- تحلیلی، سعی دارد نظام شوشی را در غزل شماره نوزده از دیوان کمال بررسی کند تا از این رهگذر بتواند نظام گفتمانی شعر او را معرفی کند. این پژوهش، نشان می-دهد که جریان های مختلف شوشی، سرایتی و ادراکی- حسی در شعر کمال ایفای نقش می کنند. این وضعیت از وجود نوعی نظام احساسی و عاطفی در زیرساخت غزل کمال، حکایت دارد.
    کلیدواژگان: کمال خجندی، نشانه- معناشناسی گفتمانی، شوشی، ادراکی- حسی، سرایتی
  • محتشم محمدی، بشیر علوی * صفحات 141-166
    همزمان با تحولات سیاسی و اجتماعی معاصر، نوع تلقی و برداشت شاعران ونویسندگان از رویدادهای پیرامون، دگرگون شد و به تبع آن، بازتاب این تحولات و دگرگونی ها در آثار ادبی، نسبت به گذشته، تغییر اساسی پیدا کرد. نوشتار حاضر سعی دارد جنبه های مختلف جریان ها و تحولات سیاسی و اجتماعی را در اشعار حمیدی شیرازی، نشان دهد. برای رسیدن به این مقصود، انواع جریان های معاصر در اشعار وی استخراج و بررسی می گردد. برای انجام این کار، شعرهای سیاسی و اجتماعی حمیدی به طور کلی به هشت دسته تقسیم شده اند و در هر دسته علاوه بر بررسی جریان های مورد نظر، شگردهای سمبولیسمی و غیر سمبولیسمی نیز ارائه و تحلیل شده است. درون مایه های اصلی اشعار سیاسی حمیدی شیرازی، حمله به رضا شاه، دفاع از آذربایجان، وطن دوستی و فجایع بیگانگان در ایران است. وی این مفاهیم را گاهی با نماد و گاهی با تشبیه، استعاره، کنایه و… نشان می دهد. دراین راستا معلوم شد که نماد بعد از تشبیه، بالاترین بسامد را در نشان دادن مفاهیم سیاسی و اجتماعی به خود اختصاص داده است و دفتر «سال های سیاه» نیز در ارائه این مفاهیم در رتبه نخست قرارگرفته است.
    کلیدواژگان: حمیدی شیرازی، شعر سیاسی و اجتماعی، وطن، سمبولیزم اجتماعی، آذربایجان
  • محمد مرادی * صفحات 167-190
    مجالس‏المومنین قاضی نورالله شوشتری (ف. 1019) ، از مهم‏ترین کتاب‏های رجال شیعی است که به دلیل در برداشتن ابیات منتسب به شاعران سده‏های نخستین، در پژوهش‏های ادبی نیز اهمیت دارد. بسیاری از پژوهشگران معاصر درباره‏ی این اشعار، به دیده‏ی تردید نگریسته‏اند؛ اما تاکنون پژوهشی در تحلیل تبارشناسانه‏ی این ابیات صورت نگرفته‏است. یکی از این اشعار، رباعی‏ای در ستایش امام علی (ع) و منسوب به ابن سیناست که نخستین‏بار در این کتاب آمده و به واسطه‏ی آن به بسیاری از تذکره‏ها و کتاب‏های تاریخ ادبیات فارسی راه یافته است. مضمون این رباعی، پیوندی آشکار با اصطلاحات خوشنویسی و برخی مفاهیم عرفانی دارد؛ از همین رو در این مقاله، با استفاده از تحلیل محتوای تاریخی، سعی شده پس از ریشه‏شناسی گونه‏ی خوشنویسی منعکس در این رباعی و بررسی سیر شکل‏گیری نشانه‏های عرفانی آن، ضمن تعیین محدوده‏ی زمانی سرایش شعر، دریچه‏های محتمل راه یافتن این شعر به مجالس‏المومنین بررسی شود. نتایج نشان می‏دهد، با توجه به انعکاس خط آینه‏ای در مضمون رباعی و ابداع و رواج این گونه پس از سده‏ی نهم و همچنین سازگاری شعر با برخی اندیشه‏های عرفانی رایج در میان فرقه‏هایی چون: حروفیه، نوربخشیه، بکتاشیه و…، این رباعی بیش از چهار سده پس از درگذشت ابن‏سینا (ف. 428) سروده شده است. همچنین با در نظر گرفتن شاعر بودن قاضی نورالله، آشنایی‏اش با خوشنویسی و همچنین انتسابش با اهل عرفان، بعید نیست این رباعی را خود او سروده و در تایید باورهای شیعی‏اش به ابن‏سینا نسبت داده باشد.
    کلیدواژگان: مجالس‏المومنین، قاضی نورالله، ابن سینا، خط آینه‏ای، حروفیه، نوربخشیه
  • محمدیوسف نیری، محمدحسین نیکداراصل، جلیل خلیلی جهرمی * صفحات 191-214
    برخی به شکلی گذرا به همانندی های دیالکتیکی هگل و مولانا پرداختهاند، اما حاصل کارشان بیشتر ادبی است تا فلسفی؛ زیرا از هگل که به غموض در نوشته هایش حتی در زبان آلمانی شهره است، آن گونه که باید اطلاعی نداشته اند. اولین اثری که به این موضوع پرداخته، متعلق به بیش از هفتاد سال پیش است. از آن جا که اغلب آثار هگل، تاکنون هم در زبان فارسی ترجمه شایستهای ندارد، عذر پیشینیان پذیرفتهاست، اما امروزه صاحب نظران، شروح راهگشایی بر فلسفه هگل نوشتهاند. با این حال پژوهشهای متاخر هم نه به آثار هگل توجه داشته اند و نه به شروح معتبر. محور دیالکتیک هگل در این مقاله، کتاب «پدیدارشناسی روح» است، اما به مناسبت، به آثار دیگر وی نیز مراجعه شده است. دیالکتیک بر سراسر فلسفه هگل، سیطره دارد و از میان آثار مولانا، در مثنوی به شکلی نظام مند تر دیده می شود. این مقاله برای نخستین بار نشان می دهد، مفاهیمی را که هگل به عنوان مثال برای سه گانه های دیالکتیکی (تز، آنتی تز و سنتز) آورده است، ابتدا در مثنوی با همان رویکرد آمده اند. از آن جا که بر اساس فلسفه هگل - چنان که در مقدمه آمده است- مثال آوردن برای سه گانه ها محدودیتی ندارد، یکسانی مثال ها نشانه چیست؟ همچنین این مقاله با یافتن تحسین هگل از مولانا و معرفی مترجمانی آلمانی که بسیاری از متون ادب فارسی و از جمله بخش هایی از آثار مولانا را به فرهنگ آلمان منتقل کرده اند، به این نتیجه می رسد که یقینا هگل در دیالکتیک خود، متاثر از مولاناست.
    کلیدواژگان: دیالکتیک، هگل، مولانا، همانندی
  • محمد صادق خاتمی *، سلمان ساکت صفحات 215-226
    اغلب سفینه ها، بیاض ها و جنگ های شعری، به دلیل دربرداشتن آگاهی های ارزشمند و ابیات منتخب، از منابع جنبی مهم در تصحیح انتقادی آثار منظوم و نیز پژوهش های شعرشناسی به شمار می آیند. یکی از این جنگ ها، دست نویسی از سفینه منظوم سعدالدین الهی متعلق به سده دهم هجری است که به واقع تحریر سوم و نهایی از دو سفینه یحیی توفیق (مورخ 754 ق.) و جنگ گنج بخش (به احتمال بسیار متعلق به اواخر قرن هشتم هجری) به شمار می رود.
    نگارندگان در این نوشتار، بیست و پنج بیت نویافته از همام تبریزی را که از بررسی تحریر اول و سوم این سفینه به دست آمده، ارائه داده اند که تا امروز در دیگر منابع و به نام او نیامده است (در متن با حروف درشت/پر برجسته شده). گذشته از یک بیت که به قطع از همام نیست، و تک بیتی که به احتمال در شمار مفردات و یک رباعی و نیز تک بیتی که شاید از یک رباعی دیوان همام باشد، بیست و دو بیت در شمار غزلیات بازمانده از همام است.
    کلیدواژگان: یحیی توفیق، سعدالدین الهی، ابیات نویافته، همام تبریزی
|
  • ebrahim estaji, majid farhanizadeh * Pages 1-24
    This research deals with metaphors used in Iraqi poet’s book with unhappiness core. The research theoretical foundation is the conceptual metaphors theory which has risen up metaphor from merely aesthetic tool (instrumental) limit to an approach for recognition and thought. Fakhroddin Iraqi had sought to get help from “things”, “dish”, “human”, “plant” and “illness and health” areas in his poet’s book to describe many characteristics of unhappiness and has been able to show off this abstract concept as tangible and objective. The current research made in in descriptive-analytic method tries to discover and describe the relationship between metaphor with the foundation of Iraqi intellectual world and thought. Using cognitive analysis of some category of unhappiness metaphors in Iraqi poet’s book, one can find that this feeling is watchable, touchable, testable and in part listenable in his intellectual system.
    Keywords: Fakhroddin Iraqi, poet’s book, unhappiness, conceptual metaphor, cognitive analysis
  • Jahangir Jahangiri*, Mohammad Hassan Heidarian, Mansour Tabiee Pages 25-46
    After the revolution of 1987, representation of society in literature has taken a newer form. The matter of “commitment” which is one of the key concepts of Islamic revolution was converted to an index to judge about literary works. However, answers to questions like “what should literature be commitment to?” and “Who is a committed poet?”, have not been not so clear even until now. In this study, Keisar Aminpoor’s poems are studied to explore the matter of “commitment in literature”. This research has considered “commitment in literature” in two dimensions of “social commitment” and “literary commitment”. The approach of this research is qualitative and its method is Mimesis. Simultaneous study of Keisar Aminpoor’s poems and their social context provide an insight that his poems can be categorized into three periods: “being for the other” “being without the other” and “being beside the other”. After analyzing the literary and social commitment in each period it was concluded that Keisar Amin'poor‘s commitment is dynamic and changeable in any period. Therefore, he was a committed poet at first and he stayed committed up to the end.
    Keywords: Ethics, Social Commitment, Literary Commitment, Sociology of Literature, Committed Literature, Keisar Aminpoor
  • Sogool Khosravi * Pages 47-68
    One of the themes and motifs of the legend that is dealt with in national epic, the theme of fate and destiny.
    In this belief, humandestiny is somehow dependent destiny of victory and happiness and on the other hand, misery and death upon the man.Thus, the fate of man tore destiny was played out and no escape and it is inevitable.Belief in destiny and domination watering time in the minds of the Iranians, the pre-dates Islam and is considered as a factor contributing time, could have roots in religions such as Zurvanism.People believe that ancient era, the sky is the main source of human destiny and fate and writer of stars and planets and their agents are gone.Thus, long time to worship the stars, the moon and the sun and it skings in their court astrologers, and fortune-teller had Yanni.The wars and the great things they wanted to help, saying they were the experts go-round, tied to work, the belief in the inevitability of fate foretold in the words of astronomers national epic and enjoying one of the tricks of the saga. When in a pinch, before the epic heroes in difficult conditions, with the help of a number of stars, to study the secrets of the universe-pay This study examines the beliefs and signs of appreciation after the Shahnama epic-pays system,By tracking the desired belief system, belief and consequently many signs of appreciation prophecy can be found.The action epic storyline involved
    Keywords: prophercy, destiny, Zurvanism, epic poems
  • taleb shojaei * Pages 69-94
    Sonnet is one of the most significant Persian poetic forms in expressing different themes that poets sometimes affect each other in singing this form. And it means influencing next generations or present poets by ancestors is notoriously obvious and incontrovertible. Xaju kermani and Jalal Azod are both well-known poets of 8th century which scant attention has been paid to these both poets and their poems, one of the main reason for this negligence is the same era that both were developed in. One century before the birth of these two poets in 7th century at that same climate Sa`di Shirazi was a pioneer of eloquence. Simultaneous with these two poets, there was also a famous poet as Khaje Hafez took precedence of others in eloquency, it was really a difficult job for anyone to compete with such poets and come out of the competition field successfully. In this article, we have dealt with equality and comparison of each poet’s sonnets from integrated group, it means Jala Azod with Khaju Kermani and we came to the conclusion that a lot of similarities in various scope of stylistics, content, lexis, and structure of discourse in each poets`sonnets could be seen.
    Keywords: Xaju Kermani, Jalal Azod, Sonnets, Similarities
  • fateme sadeghitabar, Yahya Kardgar * Pages 95-118
    The imagery in poems of blind poets, is the issues which has not been noticed, analyzed and criticized so far. In this article the imagery of this poets were investigated in a descriptive-analytical way with this consideration that they were deprived of seeing visual. This research is based on shourireh shirazy’s book and three published books of Mahin Zoraqi. The main question is that if could consider a role for other senses except visual in creation imagery in persion poem. This research investigated the share of visual and unvisual elements and hidden layers in poems of blind poets. And effect of blindness in their poems . this research shows that there is no difference between blind poets and other poets in usage sensible context and colors in imagery; but blind poets attempt to compensate absence of visual sense with the capacity of other senses .therefore in their poems there is more frequency of imagery like synesthesia and irony. and lack of diversity of colors; prominence of some parts of body like hand, tongue and ambiguity of some fancy forms is the clear property of blind poem's imagery.
    Keywords: blindness, Shourideh shirazi, Imagery, Mahin zoraqi
  • Ebrahim Kanani * Pages 119-140
    Kamal is a celebrated, gentle poet in the eighth and early ninth century. Love and roguery are two important features of his sonnets. These are composed concerning love and Malamati. kamal's artistic way in describing scene of love, love making and the praise of love and roguery has captivated hearts of the majority. These features connects sonnets of Kamal to various emotional, sensory and physical disputations. The issue is that, what is the mystery behind semantic feature and sense making of kamal's sonnets and what are those structures and contents which have made Kamal one the greatest sonneteec character. Accordingly, this research has used a Semiotics disputatious approach in order to study and analyse a State system in sonnets of Kamal. The main question of the research is that on the basis of which strategies does the State disputatious system play a role in Kamal's sonnets and how it effects the process of meaning making and sense making in his poems. by the use of analytic-descriptive method this research tries to study the State system in the sonnet number nineteen of Kamal poetical works, in order to find and introduce his poem's disputatious system. The study, indicates that sensory-perceptual, emotional, physical and contagious processes also have a role in disputations. This situation is indicator of the presence of a kind of sensory and emotional system in the framework of sonnets of Kamal. In this case the mystery of the survival of his sonnets is also hidden behind it.
    Keywords: Kamal Khojandi, Semiotics disputatious, state, sensory-perceptual, emotional, contagious
  • bashir alavi * Pages 141-166
    At the same time contemporary political and social developments, the kind of idea about poets and authoring of events on developments and consequently, reflect this transformation in literature than in the past, fundamental change found."D.r Hamid Shirazi," a contemporary poets ever, the most magnificent social themes in the form of new-ancient poetic images offer Hamid particularly known love in his "beloved tears" and incompatibility and conflict New extremists like Ahmad with the social spirit of his poetry caused him to be kept hidden . This article is intended to reflect some of the political and social concepts in the analysis of his poetry. attack on Shah, defend Azerbaijan, according to the country and the situation of political conflict against Iran Hamidi Shirazi of the major themes of political and social poetry form. Special attention was his home and promote it. Along with the glory of his social poems often incompetent-the leaders of Iran and then mixed with cries of revolt and is seeking And sometimes, especially in homegrown poetry in praise of the former residents of Iran with excitement and epic. His poetic art, at all, in the deep themes in simple terms to deposit his heart.
    Keywords: Key words:Hamidi Shirazi, social, political poetry, home, Social Symbolism, Azerbaijan
  • Mohammad moradi * Pages 167-190
    Majalis al Mo'minin, written by Qazi Noorullah Shustari, 1610 AD, is one of the most significant books in Shiite Rijal, important in literary studies because it contains verses attributed to poets of early Hegira centuries. Many contemporary scholars treated these poems with doubt; however, no genealogical study has been conducted on these verses to date. One of these poems, attributed to Avicenna, is a Ruba'i in praise of Imam Ali first recorded in Majalis al Mo'minin thus finding way to several biographies and books of Persian literature history. The theme of the Ruba'i is closely related to calligraphy terminology and certain mystical notions. Therefore, the study, using historical content analysis, attempted to genealogically address the type of calligraphy and development of the mystical symbols to approximate the time the poem was written and explore how the poem entered Majalis al Mo'minin. The results show, considering mirror-writing in the theme of the Ruba'i, emergence and development of this type of calligraphy after 9th century Hegira and its accordance with certain common mystical thoughts in sects like Hurufism, Noorbakhshia, Bektashi and etc., it was written four centuries after the death of Avicenna, 1024 AD. Furthermore, since Qazi Noorullah Shustari was a poet connected to mystics and familiar with calligraphy, it is possible that the ruba'i was one of his that he attributed to Avicenna to support his claim.
    Keywords: : Majalis-al-Mo'menin, QaziNoorullah, Avicenna, Mirror-Writing, Hurufism, Noorbakhshia
  • Jalil Khalili jahroomi * Pages 191-214
    Some transiently, dealt with dialectical similarities of Hegel and Mawlānā, but the results are more literary than philosophical; because they weren’t aware of Hegel, known in Germany due to his complicated writings. The first work, dealt with this issue, belongs to seventy years ago. Whereas even today there is no appropriate Persian translation of most of Hegel's books, predecessors' excuse is acceptable. Today, experts have written helpful commentaries on Hegel's philosophy. Nevertheless, recent researches paid attention neither to Hegel's works nor to authentic commentaries. In this article, the basis of Hegel’s dialectic is “The phenomenology of spirit”; but as appropriate, we’ve noticed Hegel’s other works. Dialectic dominates the whole of Hegel’s philosophy and in Masnavi, it can be seen more systematic. This article demonstrates that the concepts that Hegel, as examples, has brought for the dialectical triples (thesis, antithesis, synthesis), primarily have been mentioned in Masnavi with the same approach. Due to Hegel philosophy- as it is mentioned in the preface - there is no limitation for bringing examples for dialectical triples, so what does the similarity of examples signify? Besides, this article by finding Hegel’s admiration of Mawlana and introducing German translators who have translated a great deal of Persian literary texts and also some parts of Mawlana’s work to German culture, do conclude that Hegel's dialectic is influenced by Mawlānā's thoughts.
    Keywords: Dialectic, Hegel, Mawl?n?, Similarity
  • Mohammad sadegh khatami *, salman saket Pages 215-226
    Majority of poetic safineh, Bayazes and Jongs (literary collections) are among the most important resources in critical correction of poetic works as well as poetics researches due to containing valuable information. One of these is a hand written poetic safineh by Sa´ad-al-dîn-e elāhi belonging to 10th hijri decade which is in fact his third and last of 2 Yahya Tofiq Safineh (754 h) and Ganj Bakhsh Jong (probably belongs to late 8th hijri decade).
    In this research, the authors presented Twenty five newly found verses by Homām-e Tabrizi from a set of verses are provided which are highlighted by first and third analyses of this safineh (are bold in the text). Irrespective of a verse which absolutely is not from the Homām’s and Moqata poem which are among the Mofradat and a Quatrain and single-verse which is from the Homām’s Quatrain set, Twenty two verses are contained in Homām remained sonnets.
    Keywords: anthology, poem, Sa´ad-al-dîn-e el?hi, newly found verses, Hom?m-e Tabrizi