فهرست مطالب

مطالعات زبان فرانسه - پیاپی 19 (Autumn-Winter 2018)
  • پیاپی 19 (Autumn-Winter 2018)
  • تاریخ انتشار: 1397/11/15
  • تعداد عناوین: 6
|
  • الهام نیک روش، مریم شیبانیان *، زهره ناصحی صفحات 1-14
    انتشار صورتجلسه، اولین رمان لوکلزیو، در سال 1963، با شکوفایی ادبیات پست مدرن و توجه بی سابقه به بعد هستی شناختی همزمان می شود. در چنین فضای ادبی، این رمان لوکلزیو، ویژگی هستی شناختی را از خلال فرایند شناختی شخصیتی به تصویر می کشد که دغدغه اصلی او یافتن جایگاه خود در جهان است. در این مقاله، با هدف شناخت و فهم «وجود» در معنای فلسفی آن، آنگونه که شخصیت اصلی آن را تجربه می کند، به بررسی ابعاد هستی شناختی این اثر خواهیم پرداخت. بدین منظور، ابتدا، شخصیت را در پرتو روابط او با جهان در نظر می گیریم، که این امر ما را به مطالعه تعاملات فکری، عاطفی و اجتماعی او با جهان رهنمون می سازد. این مطالعه راه هایی را که شخصیت برای شناخت موجود بر می گزیند آشکار می سازد. در مرحله دوم، به طور دقیق تر به بررسی این مسئله می پردازیم که شخصیت اصلی این رمان چگونه به آگاهی هستی شناختی دست می یابد. بدین ترتیب، پژوهش حاضر به ما کمک می کند تا به درک بهتری از تصور نویسنده از انسان و جایگاه او در جهان برسیم.
    کلیدواژگان: هستی شناسی، وجود، موجود، آگاهی، صورتجلسه، لوکلزیو
  • گوهر رنجبر، مهوش قویمی * صفحات 15-27
    حدیدی در کتاب از سعدی تا آراگون که در آن به بررسی تاثیر شعر فارسی در ادبیات فرانسه می پردازد، با بیان شیفتگی هانری دو مونترلان، رمان نویس فرانسوی قرن بیستم برای اشعار خیام و مورد توجه قرار دادن برخی مضامین مشترک در آثار این دو نویسنده، بر این نکته تاکید می کند که رمان نویس فرانسوی در همان ساحت اندیشه خیام قدم گزارده است. با مطالعه این دیدگاه، سوالی به ذهن می رسد: از آنجا که این دو نویسنده به شرایط اجتماعی کاملا متفاوت تعلق دارند، آیا می توان آنها را به لحاظ فکری در یک گروه قرار داد؟ در این جستار، با تعمق در رباعیات خیام و برخی از رمان های مونترلان، برآنیم تا بگوییم این دو نویسنده، با پرداختن به ملال های هستی شناختی و تاکید بر بهره گیری از مواهب زندگی، بر نقاط مشترکی تمرکز می کنند. اما، در ادامه، به بررسی موقعیت اجتماعی آنها و گفتمان هایی که برای یا برعلیه آنها موضع گرفته اند، می پردازیم تا ببینیم آیا این همگرایی ها از نزدیکی درخور توجه اندیشه این دو نویسنده حکایت دارد؟
    کلیدواژگان: خیام، مونترلان، ملال، خوشی، روابط بینامتنی
  • سید وحید هاشمی نیا، رویا رزاقی * صفحات 29-40
    پیرنگ جهان داستانی ژولین گرین، نویسنده کاتولیک بین دو جنگ جهانی اول و دوم، بر خلاف هم کیشان و هم عصرانش چون موریاک و برنانوس، تنها بر نیروی پلیدی پی ریزی شده است. شخصیت های داستان های گرین زیر بار محنتی جان گزا سر تسلیم فرود آورده و توان مقابله با نیروی شری که به گمان آنان سرنوشتی محتوم را برایشان رقم زده است ندارند. انعطاف پذیری چنین شخصیت هایی از آنان ضد قهرمانانی می سازد که به تنگ آمده از یوغ اسارت، نفرت خود را در قالب خودکشی، جنایت، دیوانگی و… نمایان می سازند. هدف از نگارش این مقاله، رهیابی به جهان درونی نویسنده و پرده برداری از افسانه شخصی و رویاهای دست نیافته نویسنده است که در تک تک شخصیت هایش به گونه گون صور رخ نموده است و این مهم امکان پذیر نیست مگر با کمک دل نوشته های پراکنده نویسنده و روش نقد روانکاوی شارل مورون.
    کلیدواژگان: درد و رنج، اضطراب وجودی، ضد قهرمان، اسطوره شخصی، ژولین گرین، شارل مورون
  • فاطمه اسلامی مقدم، محمدرضا فارسیان * صفحات 41-50
    در این مقاله، صورت های زمان را در معروف ترین اشعار آلفرد دو موسه که شب ها نامیده می شود، مطالعه می کنیم. حضور همیشگی زمان نشان از نقش بسیار مهم این عنصردر اشعار این شاعردارد. جهان تخیلی موسه نگرانی، ترس و ناامیدی را در خواننده بر می انگیزد. در واقع شاعر اضطراب خود را در مقابل گذر زمان که در نهایت به مرگ منتهی می شود، آشکار می کند. او همچنین شکست های عشقی خود را بیان می کند که منجر به افسردگی و پایان زندگی اش می شود؛ بنابراین تصاویری ناامید و نگران کننده به دست می دهد. برای بررسی صور زمان در اشعار موسه، روش ژیلبر دوران در حوزه ی نقد تخیلی را معرفی کرده ایم. مطالعه ما مربوط به تجزیه و تحلیل تصاویر است و جنبه های فلسفی را در برنمیگیرد. این مقاله به دنبال پاسخ به این پرسش است که ترس از زمان تحت چه صورت هایی در ذهن شاعر ظاهر می شود و چه نمودهایی در شعر موسه دارد؟
    کلیدواژگان: جهان تخیلی، ترس از زمان، مرگ، ژیلبر دوران، آلفرد دو موسه
  • الهام محمدی، محمودرضا گشمردی *، روح الله رحمتیان، شعیری حمیدرضا صفحات 51-66
    کلود ژرمن و یوان نتن در سال 1997 در کانادا، با تکیه بر علم عصب شناسی زبان به ویژه نظریه عصب زبان شناسی در دوزبانگی میشل پارادی، روش نوینی را در حوزه یاددهی/یادگیری زبان خارجی بانام رویکرد عصب زبان شناختی ابداع نمودند. این روش در حال حاضر (2018) در کشورهایی نظیر فرانسه، چین، ژاپن و تایوان، در سطح موسسات و دانشگاه رواج یافته است. در این رویکرد اولویت اصلی کسب مهارت ارتباط شفاهی در زبان آموزان بزرگ سال بدون فراگیری قواعد دستوری است. در این مقاله در پی پاسخ به این سوال هستیم که آیا این روش می تواند در بافت ایرانی قابل اجرا باشد. برای این منظور یک گروه شاهد و یک گروه آزمایش انتخاب نمودیم و رویکرد عصب زبان شناختی را با یک روش رایج برای یادگیری زبان فرانسه در ایران مورد مقایسه قرار دادیم. با استفاده از روش تحقیق کمی و کیفی دست دریافتیم که زبان آموزانی که با این رویکرد زبان فرانسه فرا می گیرند در مهارت بیان شفاهی نتایج بالاتر و در مهارت درک مطلب شنیداری نتایج ضعیف تری را نسبت به گروه شاهد به دست می آورند.
    کلیدواژگان: رویکرد عصب زبان شناختی، دستور زبان درونی-بیرونی، بیان شفاهی، درک مطلب شنیداری، زبان آموز بزرگسال ایرانی
  • نگار مزاری *، سارا سروش صفحات 67-81
    در این پژوهش رمان ماهی طلایی لوکلزیو مورد مطالعه قرار می گیرد، این نویسنده سرشناس فرانسوی جایزه رنودو و نوبل ادبیات را از آن خود کرده است. مطالعه تصاویر نمادین در رویاپردازی های لیلا، قهرمان زن این رمان نشان خواهد داد که نویسنده چگونه با کمک قوه تخیل سعی در مبارزه با حس نگرانی خود از گذر زمان دارد. این پژوهش تمایلات ناخودآگاه و رویاپردازی هایی را که مدام در خودآگاه نویسنده آشکار می شوند، مورد مطالعه قرار می دهد. با مطالعه تصاویر نمادین که مانند یک واکنش در مقابل هراس از مرگ ظاهر می شوند، مبارزه تخیل نویسنده با گذر زمان دنبال خواهد شد و با بهره گیری از روش نقد ژیلبر دوران، با دسته بندی تصاویر ادبی در منظومه های تخیلی (روزانه، شبانه) و با مطالعه رویاپردازی های قهرمان، گرایش غالب تخیل نویسنده مشخص خواهد شد. ما به تحلیل تصاویری می پردازیم که تشویش و حس نگرانی از مرگ را در نزد نویسنده در زمان خلاقیت ادبی نشان می دهند. با این پژوهش در صدد پاسخ به این سوال هستیم که آیا لوکلزیو با استفاده از قوه تخیل خود که در رویاپردازی های قهرمان منعکس شده است، موفق می شود تا با احساس هراس از مرگ مبارزه کند؟
    کلیدواژگان: لوکلزیو، ژیلبر دوران، تخیل، اضطراب، رویاپردازی
|
  • Elham Nikravesh, Maryam Sheibanian*, Zohreh Nassehi Pages 1-14
    La parution du premier roman de J.M.G. Le Clézio, Le Procès-verbal, en 1963, synchronise avec l’épanouissement de la littérature postmoderne où la dimension ontologique devient prépondérante. Ce roman de Le Clézio fait écho à ce contexte littéraire, en incarnant cette particularité à travers le processus cognitif de son protagoniste cherchant à trouver sa position propre dans le monde. Dans cet article, afin de savoir comment le personnage leclézien vit l’existence dans le sens philosophique du terme, nous tenterons d’explorer la portée ontologique de cet ouvrage. Pour ce faire, dans un premier temps, nous considérerons le protagoniste dans son faisceau de relations avec le monde, ce qui nous amènera à étudier ses interactions d’ordre intellectuel, émotionnel et social avec ce dernier. Cet examen nous révèlerait les moyens de connaissance de l’être adoptés par le personnage. Dans un second temps, nous nous pencherons de plus près sur les modalités de la prise de conscience ontologique du protagoniste. Cette étude nous permettrait de mieux connaître la perception de l’auteur de l’être humain et de son statut dans le monde.
    Keywords: Ontologie, existence, être, conscience, Le Procès-verbal, Le Clézio
  • Gohar Ranjbar, Mahvash Ghavimi * Pages 15-27
    Dans De Sa'di à Aragon, ouvrage consacré à étudier l’influence de la poésie persane sur la littérature française, en insistant sur l’admiration de Henri de Montherlant pour Khayyâm et en mettant en clarté quelques thèmes communs dans l’œuvre de ces deux écrivains, Hadidi parle du cheminement du romancier français sur les traces du poète persan. Lisant cet aperçu, une question nous vient à l’esprit: étant donné que ces écrivains appartiennent à deux contextes sociaux absolument différents, pouvons-nous les intégrer dans une même famille intellectuelle? Dans cet article, après avoir exprimé les Quatrains de Khayyâm et quelques romans de Montherlant, nous cherchons à mener une étude comparative pour voir si ces deux auteurs, abordant les thèmes de l’angoisse existentielle de l’homme et la quête du plaisir, convergent vers les mêmes points. Ensuite, nous nous penchons sur leur situation sociale et les discours contre ou pour lesquels ils prennent position, pour observer que les points de convergence reconnus informent d’une parenté remarquable entre ces deux écrivains.
    Keywords: Khayyâm, Montherlant, angoisse, plaisir, relations intertextuelles
  • Seyed Vahid HASHEMINIA, Roya RAZZAGHI * Pages 29-40
    L’univers romanesque de Julien Green, cet écrivain catholique de l’entre deux guerres est uniquement régi par une seule force: le mal sous toutes ses formes. Souffrant d’une sorte de malaise accablante, ses personnages qui se croient victimes d’un destin fatal et inchangeable se sentent poursuivis par une puissance invincible et s’y résignent. Il semble que la méthode bachelardienne basée sur le rêve et l’imagination est incapable de les délivrer du poids intense du mal qui les écrase. N’ayant aucune conception, ni du monde ni d’eux-mêmes, ils se contentent uniquement de changer d’espaces ou de s’en évader afin de goûter la quiétude et le bonheur momentané. Pliés finalement sous le poids de leur ennui intense, leur haine se déverse soit sur eux-mêmes soit sur autrui. Quels étaient donc les désirs enfouis et irréalisables de l’auteur qui l’ont poussés à créer des destins si tragiques pour ses personnages? Nous chercherons dans cet article, à l’aide du journal de l’auteur et par la méthode psychocritique de Charles Mauron d’accéder aux fantasmes et au mythe personnel de l’auteur.
    Keywords: Mal, angoisse existentielle, mythe personnel, Julien Green, Charles Mauron
  • Fatemeh Eslami Moghaddam ‎, Mohammad Reza‎ Farsian * Pages 41-50
    Le sentiment du temps apparaît comme un thème perpétuel dans la littérature. L’homme a toujours peur du passage du temps, de la mort et de la fin de sa vie mais c’est un voyage obligé, ce qui domine toute sa vie. Dans cet article, nous étudions les visages du temps dans les poèmes les plus célèbres d’Alfred de Musset qui s’appellent les Nuit. L’omniprésence du temps montre que ce dernier occupe une place très importante dans ses poèmes. Le monde imaginaire de Musset provoque l’angoisse, la peur et le désespoir chez le lecteur. En effet, le poète montre son anxiété devant le passage du temps qui suit son chemin vers la mort. Il présente aussi ses échecs dans l’amour qui apporte la mélancolie pour lui et entraine la fin de sa vie. Cet article est donc basé sur les images désespérantes et angoissantes. Pour étudier les visages du temps dans les poèmes de Musset, nous aurons recours à la méthode critique de Gilbert Durand. Notre étude s’intéresse à l’analyse des images et ne fait pas attention aux aspects philosophiques. L’objectif de cet article est de révéler sous quelles formes, l’angoisse du temps se présente dans la conscience du poète.
    Keywords: Le monde imaginaire, la peur du temps, la mort, Gilbert Durand, Alfred de Musset
  • Elham Mohammadi, Mahmoud Reza Gashmardi*, Rouhollah Rahmatian, Shairi Hamidreza Pages 51-66
    L’Approche Neurolinguistique (ANL) a été conçue par deux chercheurs/professeurs canadiens, Netten et Germain en 1997 au Canada. À l’heure actuelle (2018), l’ANL s’est répandue dans différents milieux, en Chine, au Japon, en Taiwan et en France tant dans le milieu institutionnel qu’universitaire. Les stratégies d’enseignement prônées dans l’ANL découlent notamment des neurosciences, en particulier, de la théorie neurolinguistique du bilinguisme de Paradis. Dans l’ANL, la primauté est accordée au développement de la grammaire interne (habileté à communiquer à l’oral) sans passer par le long détour du savoir explicite sur la langue. Dans cet article, nous cherchons à savoir quels sont les résultats de l’ANL dans le contexte iranien. Pour ce faire, nous avons mis en parallèle l’ANL avec une méthode courante d’enseignement/apprentissage du français en Iran. Nous avons choisi deux groupes d’apprenants adultes, expérimental et contrôle. Nous avons eu recours sur le plan analytique à la méthode quantitative/qualitative. Les résultats montrent que le groupe expérimental atteint des scores supérieurs en production orale mais inférieurs en compréhension orale par rapport au groupe contrôle.
    Keywords: Approche neurolinguistique (ANL), grammaire interne-externe, production orale, compréhension orale, apprenant adulte iranien
  • Negar MAZARI *, Sara Soroush Pages 67-81
    Le Clézio dont son œuvre Poisson d’or est analysée dans cet article est un écrivain français les plus importants de sa génération qui a reçu le prix Renaudot et le prix Nobel de littérature. L’étude des images symboliques dans les rêveries de Laïla, son héroïne, nous montre comment l’imagination de l’auteur essaie de maîtriser son angoisse devant le passage du temps. Cette recherche propose donc l’étude de l’imagination de l’écrivain, en analysant des pulsions inconscientes, les forces oniriques qui s’épanchent dans la vie consciente de l’auteur. Nous suivons le combat de l’imaginaire de l’écrivain contre le temps, à travers l’étude des images symboliques qui apparaissent comme une réaction devant l’angoisse de la mort. Pour atteindre cet objectif, nous recourrons à la méthode d’analyse des images proposées par Gilbert Durand et nous étudierons l’imaginaire de l’écrivain à travers les images en les classifiant dans les deux régimes de l’imaginaire (diurne et nocturne) ainsi nous définirons le régime dominant de l’imagination de l’écrivain. Nous analyserons les images montrant l’angoisse et la peur au moment de la création littéraire chez cet écrivain. Nous essaierons de répondre à cette question: le romancier permet-il à son personnage principal, Laila, de projeter son angoisse dans l’imaginaire et de surmonter son anxiété face à la mort?
    Keywords: Le Clézio, Gilbert Durand, imaginaire, angoisse, rêveries