فهرست مطالب

پژوهش در علوم توانبخشی - سال چهاردهم شماره 1 (فروردین و اردیبهشت 1397)
  • سال چهاردهم شماره 1 (فروردین و اردیبهشت 1397)
  • تاریخ انتشار: 1397/02/19
  • تعداد عناوین: 8
|
  • مقالات پژوهشی اصیل
  • جاوید مستمند، حسین نگهبان، ندا مصطفایی، فریده نورالهی* صفحات 1-8
     
    مقدمه
    هدف اصلی فیزیوتراپی در بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو، کاهش درد، بهبود عملکرد، افزایش سطح کیفیت زندگی و توانایی های فردی است. بنابراین، درمانگران به یک ابزار سنجش پیامد جهت ارزیابی این تغییرات پس از درمان نیاز دارند. ابزارهای اندازه گیری پیامد بیمارمحور، باید قابلیت تکرارپذیری، اعتبار و پاسخگویی قابل قبولی داشته باشند. مقیاس پیامد Oxford Knee Score (OKS) از جمله ابزارهایی است که در ارزیابی بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو استفاده می شود و تاکنون مطالعه ای در جهت بررسی قابلیت پاسخگویی این ابزار به درمان فیزیوتراپی در این گروه از بیماران انجام نگرفته است. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی قابلیت پاسخگویی مقیاس OKS و اندازه گیری حداقل نمره تغییر بالینی مهم در فیزیوتراپی بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو بود.
    مواد و روش ها
    146 بیمار زن و مرد مبتلا به استئوآرتریت زانو که به تشخیص پزشک متخصص به فیزیوتراپی ارجاع شده بودند، به صورت ساده و غیر احتمالی مورد بررسی قرار گرفتند. آن ها به مدت 4 هفته به صورت یک روز در میان (به مدت حداقل 10 جلسه) تحت درمان فیزیوتراپی قرار گرفتند و پرسش نامه OKS را قبل و پس از درمان تکمیل نمودند. همچنین، در جلسه آخر پرسش نامه لیکرت هفت آیتمی گذشته نگر را تکمیل کردند.
    یافته ها
    سطح زیر منحنی (78/0) و ضریب همبستگی گاما (59/0) ، بالا بودن قابلیت پاسخگویی پرسش نامه OKS را نشان داد. حساسیت و ویژگی این مقیاس به ترتیب 50/0 و 91/0 به دست آمد و نمره برش مطلوب آن نیز 5/6 گزارش گردید.
    نتیجه گیری
    OKS ابزاری با قابلیت پاسخگویی و حساسیت و ویژگی بالا به درمان فیزیوتراپی در بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو می باشد. همچنین، از حداقل نمره تغییر بالینی مهم این ابزار می توان جهت افتراق بیماران بهبود یافته از بهبود نیافته و تصمیم گیری جهت ترخیص و یا ادامه درمان استفاده نمود.
    کلیدواژگان: استئوآرتریت، زانو، قابلیت شاخص های تعیین وضعیت سلامتی
  • آیا آزمون غربالگری حرکات عملکردی می تواند اسکولیوز غیر ساختاری زنان دانشجو را پیش بینی کند؟
    ناهید علافان، رضا رجبی، شهناز شهربانیان، هومن مینونژاد صفحات 9-14
     
    مقدمه
    اسکولیوز، یکی از ناهنجاری های پیچیده ستون فقرات است که تشخیص زودهنگام آن، احتمال جراحی را کاهش می دهد. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی قابلیت آزمون غربالگری حرکات عملکردی در پیش بینی اسکولیوز غیر ساختاری زنان دانشجو بود.
    مواد و روش ها
    98 دانشجوی زن از میان 1672 نفر انتخاب و به دو گروه اسکولیوز (43 زن با انحنای چپ در ستون فقرات سینه ای) و سالم (55 زن) تقسیم شدند. زاویه انحنا و حرکات عملکردی به ترتیب با فتوگرافی و آزمون غربالگری حرکات عملکری (Functional Movement Screen یا FMS) مورد ارزیابی قرار گرفت. جهت بررسی اثر متغیرهای پیش بین (آزمون FMS) بر متغیر ملاک (اسکولیوز و سالم) از تحلیل Logistic regression استفاده گردید.
    یافته ها
    ارتباط معکوس و معنی داری بین اسکولیوز با اسکات کامل (0٫001 > P) ، گام برداری از روی مانع (0٫001 > P) ، گام به جلو در یک خط (0٫006 = P) ، بالا آوردن مستقیم و فعال پا (0٫001 > P) ، شنای پایداری تنه (0٫001 > P) و پایداری چرخشی (0٫001 > P) وجود داشت. نتایج تحلیل Logistic regression نشان داد که امتیاز پایین در گام برداری از روی مانع (0٫006 = P) و بالا آوردن مستقیم و فعال پا (0٫020 = P) می تواند احتمال وقوع اسکولیوز را پیش بینی کند.
    نتیجه گیری
    به نظر می رسد ارزیابی حرکت، روش موثری در پیش بینی احتمال وقوع اسکولیوز غیر ساختاری می باشد.
    کلیدواژگان: اسکولیوز، حرکت، زنان، دانشجویان
  • سیده یاسمن اسدی، امیر لطافت کار، صدرالدین شجاع الدین، سجاد رضایی* صفحات 15-24
     
    مقدمه
    بیماران مبتلا به کمردرد غیر اختصاصی (Non-specific low back pain یا NSLBP) مزمن، دچار نقص در حس وضعیت مفصل و تشخیص دو نقطه می باشند و این اختلالات با میزان درد این بیماران ارتباط دارد. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی تاثیر تمرینات آب درمانی بر درد، حس وضعیت مفصل و تشخیص دو نقطه در زنان مبتلا به NSLBP و اختلال کنترل حرکت بود.
    مواد و روش ها
    25 زن مبتلا به NSLBP با استفاده از پرسش نامه ناتوانی Oswestry (Oswestry Disability Index یا ODI) انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه تجربی (12 نفر) و شاهد (13 نفر) قرار گرفتند. گروه تجربی 8 هفته تمرینات آب درمانی را دریافت کرد و گروه شاهد هیچ گونه تمرینی انجام نداد. قبل و پس از انجام مداخله های تمرین، از مقیاس دیداری درد (Visual analogue scale یا VAS) ، گونیامتر و کالیپر به ترتیب برای سنجش درد کمر، حس وضعیت مفصل و تشخیص بین دو نقطه استفاده گردید. برای مقایسه درون گروهی و بین گروهی به ترتیب از آزمون های Paired t و Independent t استفاده شد.
    یافته ها
    تفاوت معنی داری بین متغیرهای درد (007/0 = P) ، حس وضعیت مفصل (005/0 = P) و تشخیص دو نقطه (008/0 = P) در مرحله پیش آزمون نسبت به پس آزمون در گروه تجربی وجود داشت؛ در حالی که تفاوت ها در گروه شاهد معنی دار نبود. نتیجه‎گیری: تمرینات آب درمانی منجر به کاهش درد، بهبود حس وضعیت مفصل و تشخیص دو نقطه در زنان مبتلا به NSLBP و اختلال کنترل حرکت می شود. بنابراین، استفاده از تمرینات آب درمانی در درمان این بیماران توصیه می گردد.
    کلیدواژگان: درد مزمن، کمردرد، تمرینات آب درمانی
  • مقاله پژوهشی اصیل
  • مجید پهلوان یلی، مهدی شه بازی*، سید مهدی آقاپور حصیری، شهزاد طهماسبی بروجنی، علی شمسی ماجلان صفحات 25-32
     
    مقدمه
    نوع کانون توجه دستورالعمل یا بازخورد، بر نتیجه و کارایی مهارت های حرکتی موثر است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر کانون توجه و فراوانی بازخورد بر عملکرد و کینماتیک در پرتاب آزاد بسکتبال انجام شد.
    مواد و روش ها
    این مطالعه از نوع نیمه تجربی بود که در آن 50 دانش آموز به صورت در دسترس و به روش تصادفی ساده انتخاب شدند و در گروه های آزمایش (بازخورد تمرکز درونی33 درصد، بازخورد تمرکز درونی100 درصد، بازخورد تمرکز بیرونی33 درصد و بازخورد تمرکز بیرونی 100 درصد) و شاهد قرار گرفتند. گروه های آزمایش شش دسته ده کوششی (هر روز دو دسته ده کوششی) را طی یک هفته و در سه جلسه آموزش انجام دادند؛ به طوری که بازخورد های تمرکز درونی یا بیرونی را با فراوانی مربوط (33 یا 100 درصد) دریافت کردند. پس از 72 ساعت، آزمون های یادداری و انتقال با دسته های ده کوششی به اجرا درآمد. داده های عملکرد (دقت پرتاب) و کینماتیک (زاویه و دامنه حرکتی مفصل) جمع آوری گردید و با استفاده از آزمون های Repeated Measures ANOVA و One way ANOVA مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
    یافته ها
    ارایه بازخورد با تمرکز بیرونی (33 یا 100 درصد) ، در بهبود عملکرد پرتاب در آزمون های یادداری و انتقال موثرتر بود (050/0 > P). تحلیل داده های کینماتیکی نشان داد که گروه های بازخورد تمرکز بیرونی حداکثر فلکشن کمتری در مفصل زانو در آزمون یادداری نسبت به مرحله آموزش داشتند (050/0 > P). همچنین، گروه های بازخورد تمرکز بیرونی نسبت به تمرکز درونی، حداکثر فلکشن کمتری را در زانو در آزمون یادداری نشان دادند (050/0 > P). همچنین، در متغیر دامنه حرکتی زانو، دامنه حرکتی بیشتری در گروه های تمرکز بیرونی نسبت به درونی در آزمون های یادداری و انتقال مشاهده گردید (050/0 > P).
    نتیجه گیری
    ممکن است بهبود عملکرد در گروه های تمرکز بیرونی، با تغییرات خاص در داده های کینماتیکی و در راستای فرضیه عمل محدود شده همسو باشد.
    کلیدواژگان: توجه، بازخورد، فراوانی، عملکرد حرکتی، کینماتیک، حرکت
  • مقالات پژوهشی اصیل
  • عقیل حسین لو*، معصومه اسمعیلی صفحات 33-39
     
    مقدمه
    دشواری در تنظیم هیجانات برای افراد نوعی ناسازگاری محسوب می شود و عامل خطر مهمی برای سلامت روان می باشد. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش پیش بینی کنندگی تنظیم هیجان در رشد و تحول پس از سانحه جانبازان نابینا انجام شد.
    مواد وروش:
    این مطالعه از نوع توصیفی- همبستگی بود که در آن 110 نفر از جانبازان نابینا به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان پرسش نامه دشواری تنظیم هیجانی Gratz و Roemer و پرسش نامه رشد و تحول پس از سانحه Tedeschi و Calhoun را با کمک پرسشگر تکمیل نمودند. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی Pearson و Multiple linear regression در نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
    یافته ها
    رابطه منفی بین دشواری تنظیم هیجانی و رشد و تحول پس از سانحه وجود داشت. بر اساس داده های تحلیل Multiple linear regression، مقدار آماره F بین دشواری تنظیم هیجانی و رشد و تحول پس از سانحه، 319/4 و معنی دار بود و مقدار ضریب رگرسیونی استاندارد شده نیز 196/0- به دست آمد. بنابراین، تنظیم هیجان قادر است رشد و تحول پس از سانحه را پیش بینی کند (05/0 > P).
    نتیجه گیری
    به نظر می رسد در صورتی که تنظیم هیجانات به صورت مناسبی انجام شود، نه تنها می توان از ورود به رفتارهای پرخطر جلوگیری کرد، بلکه این مهم منجر به رشد و تحول افراد نیز خواهد شد.
    کلیدواژگان: جانبازان، نابینایان، تنظیم هیجانی، سانحه، رشد و تحول
  • سید مهدی محسنی پور، رویا روان بد*، گیتی ترکمان، نوشین بیات صفحات 40-47
     
    مقدمه
    اختلال کنترل وضعیتی در بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو با توجه به دامنه غیر طبیعی نوسانات مرکز فشار، امر اثبات شده ای است. از سوی دیگر، نتایج مطالعات پیشین حاکی از تاثیر فراصوت پالس بر بهبود ساختار و عملکرد مفصل و عضله می باشد. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی تاثیر امواج فراصوت پالس بر نوسانات وضعیتی بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو بود.
    مواد و روش ها
    11 زن سالم و 27 زن مبتلا به استئوآرتریت دو طرفه زانو و همسان، به صورت تصادفی در سه گروه فراصوت کاذب همراه با تمرین درمانی، فراصوت، فراصوت همراه با تمرین درمانی قرار گرفتند. شرکت کنندگان در سه وضعیت ایستاده در حالت راحت، ایستاده با پاهای جفت و ایستاده در حالتی که پای غیر غالب جلو و پای غالب بیرون باشد، بر روی صفحه نیرو مورد ارزیابی قرار گرفتند. فراصوت پالس با فرکانس 1 مگاهرتز و شدت 1 وات بر سانتی متر مربع به مدت 10 جلسه استفاده گردید. در گروه های تمرین درمانی، تمرینات تقویتی اندام تحتانی نیز تجویز شد.
    یافته ها
    نوسانات مرکز فشار در جهت جانبی بیشتر از سایر جهات تحت تاثیر قرار گرفت. در گروه فراصوت، دامنه جابه جایی مرکز فشار در جهت جانبی (001/0 > P) و انحراف معیار دامنه جابه جایی مرکز فشار در جهت جانبی در وضعیت ایستاده در حالت راحت (001/0 > P) به طور معنی داری افزایش پیدا کرد. در گروه فراصوت همراه با تمرین درمانی، دامنه نوسان مرکز فشار در جهت قدامی- خلفی (010/0 = P) ، انحراف معیار سرعت در جهت جانبی (010/0 = P) و سرعت میانگین جابه جایی مرکز فشار در جهت جانبی (010/0 = P) در وضعیت ایستاده با پاهای جفت به طور معنی داری کاهش یافت.
    نتیجه گیری
    به نظر می رسد که جابه جایی های مرکز فشار در جهت جانبی در زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو، بیشتر از سایر متغیرها دچار اختلال می شود. فراصوت پالس می تواند سبب بهبود نوسانات وضعیتی در جهت جانبی و نزدیک کردن مقادیر آن به گروه افراد سالم گردد.
    کلیدواژگان: استئوآرتریت زانو، تعادل وضعیتی، فراصوت، فشار
  • مجید فتاحی*، غلام علی قاسمی صفحات 48-58
     
    مقدمه
    اندام تحتانی یکی از عوامل مهم تاثیرگذار بر عملکرد است و عضلات این ناحیه در عملکرد افراد نقش بسزایی ایفا می کند. عضلات اندام تحتانی نقش مهمی در حفظ کنترل وضعیت به خصوص در حرکات تک پا دارند. ناکارامدی یا ضعف این عضلات طی حرکات داینامیکی، ممکن است کنترل ناقص داینامیکی قامت را افزایش دهد. خستگی عضلانی، میزان فعالیت عضلات را تحت تاثیر قرار می دهد. هدف از انجام پژوهش حاضر، مقایسه فعالیت الکترومیوگرافی عضلات اندام تحتانی قبل و بلافاصله بعد از خستگی بود.
    مواد و روش ها
    20 دانشجوی پسر رشته تربیت بدنی در این مطالعه شرکت کردند. سطح فعالیت الکترومیوگرافی عضلات راست رانی، همسترینگ خارجی، ساقی قدامی و دو قلوی داخلی، قبل و بعد از خستگی با استفاده از دستگاه الکترومیوگرافی ارزیابی گردید. به منظور ایجاد خستگی در عضلات اندام تحتانی، از پروتکل خستگی به وسیله دستگاه بایودکس استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون Paired t در سطح معنی داری 05/0 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
    یافته ها
    تفاوت معنی داری بین سطح فعالیت عضلات راست رانی (020/0 = P) ، همسترینگ (001/0 > P) ، ساقی قدامی (001/0 > P) و دو قلوی داخلی (001/0 > P) قبل و بعد از خستگی وجود داشت.
    نتیجه گیری
    خستگی عضلات اندام تحتانی، اثر منفی بر میزان فعالیت عضلات اطراف مفصل زانو دارد. خستگی عضلات، احتمال آسیب پذیری مفاصل را افزایش می دهد. این نتایج را می توان در طراحی برنامه های بازتوانی و تمرینی ورزشکاران مورد توجه قرار داد تا از تغییر شاخص های بیومکانیکی راه رفتن یا آسیب جلوگیری به عمل آید.
    کلیدواژگان: الکترومیوگرافی، خستگی، عضلات، اندام تحتانی، تعادل وضعیتی
  • مقاله مروری
  • فاطمه داوری نیا، علی مالکی* صفحات 59-65
     
    مقدمه
    راه رفتن شامل الگوی به طور تقریبی متقارنی است که دارای دو مرحله کلی تکیه کردن و نوسانی است. استفاده از پروتز اندام تحتانی، باعث تغییر این الگوی متقارن خواهد شد. با هدف دست یابی به نتایج کمی قابل استناد و یکپارچه سازی نتایج پژوهش های مختلف، به مرور نظام مند مطالعات درصد مرحله ی تکیه کردن در کل چرخه راه رفتن و انجام فراتحلیل پرداخته شد. نتایج کمی حاصل، می تواند ابزار مناسبی برای طراحی بهینه پروتزها و تجویز صحیح آن ها با توجه به ویژگی های فیزیکی متفاوت هر معلول را فراهم سازد.
    مواد و روش ها
    بانک های اطلاعاتی ScienceDirect، PubMed و IEEE از تاریخ 2007 تا 2018 با استفاده از کلیدواژه های مناسب مورد جستجو قرار گرفتند. از میان 1350 مقاله، 98 مورد با کمک روش های مرور نظام مند، مناسب بودند. سپس با توجه به ارزیابی کیفی اطلاعات استخراج شده از مقالات، 15 مطالعه وارد فراتحلیل شدند و محاسبه و تحلیل اندازه اثر برای هر مطالعه انجام گردید.
    یافته ها
    زمان تکیه کردن پای پروتز در افراد معلول 07/4 درصد کوتاه تر از زمان متناظر اندام سالم است. به علاوه، نسبت به گروه شاهد، زمان تکیه کردن پای قطع شده، 65/1 درصد کمتر و برای پای سالم افراد معلول 84/1 درصد بیشتر است. نتیجه‎گیری: می توان از میزان نامتقارنی خروجی فراتحلیل برای فرد معلول در مقایسه با گروه شاهد، به عنوان شاخصی برای ارزیابی طراحی پروتزها، مطالعات عصبی- عضلانی حوزه توان بخشی و جبران سازی این نامتقارنی که مسبب بسیاری از مشکلات حرکتی در استفاده درازمدت از پروتز است، بهره برد.
    کلیدواژگان: پروتز، اندام تحتانی، راه رفتن، فراتحلیل، مرور نظام مند
|
  • Farideh Nourollahi*, Neda Mostafaee, Hossein Negahban, Javid Mostamand Pages 1-8
     
    Introduction
    The main purpose of physiotherapy in patients with knee osteoarthritis includes reducing pain, improving individual functional abilities, and increasing quality of life. Thus, the therapists need a tool to measure the outcome of these changes after intervention. In order to utilize these tools, they should have acceptable validity, reliability, and responsiveness. The Oxford Knee Score (OKS) is one of the most common tools used for assessment of the patients with knee osteoarthritis. However, to our knowledge, there has been no study on its responsiveness in this group of the patients. Therefore, the purpose of this study was to investigate the responsiveness of this outcome measure, and to measure minimal clinically important change in the patients with knee osteoarthritis following physiotherapy.
    Materials and Methods
    146 Iranian men and women with knee osteoarthritis referred to physiotherapist were entered the study via a nonrandomized convenience sampling method. The Oxford Knee Score was completed in the first session, and again after four weeks of physiotherapy. In the last session, the patients filled a 7-item retrograde Likert questionnaire, too
    Results
    The area under the curve (AUC) of 0.78, and δ correlation coefficient of 0.59 indicated high responsiveness of Oxford Knee Score. The sensitivity and specificity of scale was 0.50 and 0.91, respectively. The minimal clinically important change (MCIC) of this tool was 6.5.
    Conclusion
    Our findings provide evidence for selection of appropriate outcome measure for assessment of changes in these patients. The minimal clinically important change of this tool was determined which provide practical information for clinicians to make decision on clinical significance of changes in patients status.
    Keywords: Osteoarthritis, Knee, Health status indicators, Questionnaires
  • Can Functional Movement Screen Test Predict Nonstructural Scoliosis in University Girl Students?
    Nahid Allafan, Reza Rajabi, Shahnaz Shahrbanian, Hooman Minoonejad Pages 9-14
     
    Introduction
    Scoliosis is a complex deformity of the spine. The possibility of surgery decrease by early diagnosis. The aim of this study was to investigate the efficiency of the functional movement screen test to predict scoliosis.
    Materials and Methods
    Of 1672 university girl students, 98 were selected and divided into two group of scoliosis (43 cases with left thoracic curvature) and health (55 cases). The degree of curvature and functional movements were assessed by photography and functional movement screen test, respectively. Logistic regression analysis was used to evaluate the effect of predictor variables (functional movement screen test) on the criterion variable (scoliosis and health).
    Results
    There was significant inverse correlation between scoliosis with deep squat (P < 0.001), hurdle step (P < 0.001), in-line lunge (P = 0.006), active straight-leg raise (P < 0.001), trunk stability push-up (P < 0.001), and rotary stability (P < 0.001). The logistic regression analysis revealed that low scores in hurdle step (P = 0.006) and active straight leg raising (P=0.02) could predict probability of scoliosis.
    Conclusion
    Movement assessment seems to be an effective way to predict the probability of nonstructural scoliosis.
    Keywords: Scoliosis, Movement, Females, Students
  • Seyedeh Yasaman Asadi, Amir Letafatkar, Sadrodin Shojaedin, Sajad Rezaei* Pages 15-24
     
    Introduction
    Patients with nonspecific chronic low back pain experience deficit in joint position sense acuity and two-point discrimination, and these deficits are associated with pain in these patients. The aim of present study was to evaluate the effect of hydrotherapy on pain, joint position sensee, and two-point discrimination in patients with nonspecific chronic low back pain and motor control impairment. Material and
    Methods
    25 women with nonspecific chronic low back pain were selected using Oswestry Disability Questionnaire, and randomly assigned into 2 groups of hydrotherapy (n = 12) and control (n = 13). The experimental group performed an eight weeks of hydrotherapy exercises, and control group did not perform exercise. Before and after complementation of intervention, visual analogue scale, goniometer, and caliper were used to assess pain, joint position sense, and two-point discrimination, respectively. Within and between group comparisons were done using paired t and independent t tests.
    Results
    In hydrotherapy group, there were significant differences between pretest and posttest in pain (P = 0.007), joint positon sense (P = 0.005), and two-point discrimination (P = 0.008); whereas there was not any significant difference in control group.
    Conclusion
    Hydrotherapy exercises result in decreasing pain, improvement in joint position sense, and two-point discrimination of women with nonspecific chronic low back pain and motor control impairment. So, use of these exercises is recommended for treatment of nonspecific chronic low back pain.
    Keywords: Chronic pain, Low Back pain, Hydrotherapy
  • Majid Pahlevanyali, Mehdi Shahbazi*, Seyed Mehdi Aghapour, Hasiri, Shahzad Tahmasebi, Boroujeni, Ali Shamsi, Majelan Pages 25-32
     
    Introduction
    The purpose of this study was to investigate the effect of attentional focus and frequency of feedback on performance and kinematics in basketball free throwing.
    Materials and Methods
    In this semi-experimental research, fifty students were randomly selected using convenience sampling method, and were randomly divided in one control and 4 experimental groups (internal focus and 33% feedback, internal focus and 100% feedback, external focus and 33% feedback, and external focus and 100% feedback). Experimental groups conducted six blocks of ten attempts (every day two blocks of ten attempts) in one week, and in three sessions of training, and received internal or external focus feedback with the corresponding frequency (33% or 100%). After 72 hours, retention and transfer tests were performed with ten-attempt blocks. Performance (throwing accuracy) and kinematic data (joint angle and range of motion) were collected. Data were analyzed using ANOVA with repeated measures and one way ANOVA.
    Results
    Feedback with external focus (100% and 33%) was more effective in improving throwing performance in retention and transfer tests (P < 0.050). Kinematic data analysis showed that external focus feedback groups had the least maximum flexion in the knee joint in retention test compare to acquisition stage (P < 0.050). Moreover, external focus groups had the least maximum flexion at the knee in retention test compared to internal focus groups (P < 0.050). In range of motion of the knee, external focus groups had more range of motion in retention and transfer tests compared to internal focus groups (P < 0.050).
    Conclusion
    Performance improvement in external focus groups may be limited to certain changes in kinematic data, and in line with constrained-action hypothesis.
    Keywords: Attention, Feedback, Motor activity, Kinematics, Movement
  • Masomeh Esmaili, Aghil Hosseinlu* Pages 33-39
     
    Introduction
    For people, the difficulty in setting up emotions is a kind of incompatibility, and represents a high risk factor for mental health. The present study examined the predictive role of emotion regulation in the posttraumatic growth and development of blind veterans.
    Materials and Methods
    In this descriptive-correlation study, participants were 110 blind veterans who were selected using convenience sampling method. Calhoun and Tedeschi emotion regulation difficulty questionnaire as well as Gratz and Roemer posttraumatic growth and development questionnaire were completed with the help of questioners. The data were analyzed using Pearson correlation and multiple linear regression tests via SPSS software.
    Results
    There was a negative relationship between emotion regulation difficulty with posttraumatic growth and development. Moreover, as a result of regression analysis between emotion regulation difficulty with posttraumatic growth and development, F statistic value was 4.319, and the standardized regression coefficient was -0.196. Therefore emotion regulation was able to predict posttraumatic growth and development (P < 0.05).
    Conclusion
    According to research findings, it seems that if emotional regulation is appropriately performed, it is not only possible to prevent high-risk behaviors, but also leads to individual’s growth and development.
    Keywords: Veterans, Blind persons, Emotional adjustment, Trauma, Growth, development
  • Seyed Mehdi Mohsenipour, Roya Ravanbod*, Giti Torkaman, Noushin Bayat Pages 40-47
     
    Introduction
    Poor postural control in patients with knee osteoarthritis (KOA), according to the abnormal excursions of center of pressure (COP), has been proven. On the other hand, the results of the previous studies indicate that pulsed ultrasound (PUS) improves joint and muscle structure and function. The aim of this study was to evaluate the effect of pulsed ultrasound on postural sways in patients with knee osteoarthritis.
    Materials and Methods
    11 healthy women and 27 women with bilateral knee osteoarthritis, who were matched in terms of age and weight, assigned randomly to three groups. The groups of the study included: sham ultrasound with exercise, ultrasound without exercise, and ultrasound with exercise. Subjects were examined in comfort double leg standing (CDLS), Romberg standing (RS), and near tandem standing (NTS) positions on a force plate. Pulsed ultrasound was used for 10 sessions at a frequency of 1 MHZ and 1 W/cm2. In groups with exercise therapy, lower limb strengthening exercises were prescribed.
    Results
    It was determined in baseline assessment that COP sways in mediolateral direction were affected more than other directions. After the treatment, in the ultrasound without exercise group, mediolateral (ML) range (P < 0.001) and standard deviation of the mediolateral range of the COP (P < 0.001) in comfort double leg standing (CDLS) position significantly increased. In the ultrasound with exercise group, antroposterior (AP) range (P = 0.010), standard deviation of mediolateral velocity (P = 0.010), and mediolateral mean velocity (P = 0.010) significantly decreased in Romberg standing position.
    Conclusion
    In women with knee osteoarthritis, COP displacements in mediolateral direction was more affected than other sway directions. Pulsed ultrasound could improve the postural sways in mediolateral direction, and bring its parameters closer to the healthy group.  
    Keywords: Osteoarthritis of knee, Postural balance, Ultrasound, Pressure
  • Majid Fatahi*, Gholam Ali Ghasemi Pages 48-58
     
    Introduction
    The lower extremity is one of the important factors affecting performance, and lower limb muscles play a significant role in the performance of individuals. Lower limb muscles play an important role in maintaining postural control, especially in single movements. Ineffectiveness or weakness of these muscles during dynamic movements may increase incomplete dynamical control, and muscle tiredness affects muscle activity. The aim of this study was to compare the electromyography activity of lower extremity muscles before and immediately after fatigue
    Materials and Methods
    20 men students in the field of physical education participated in this study. Surface electromyography activity of rectus femoris, lateral hamstring, tibialis anterior, and medial gastrocnemius muscles before and after using the device were evaluated. Lower extremity muscle fatigue protocol to exhaustion by Biodex machine was used. The paired t test was used for statistical analysis with a significance level of P < 0.050.
    Results
    There was significant difference between before and after fatigue in the level of activity of rectus (P = 0.020), hamstrings (P < 0.001), tibialis anterior (P < 0.001), and medial gastrocnemius (P < 0.001) muscles.
    Conclusion
    Lower extremity muscle fatigue has negative effect on the activity of the muscles around the knee joint. Muscle fatigue may cause changes in lower limb muscles, which may increase joints vulnerability. These results can be addressed in the design of athletes’ rehabilitation and training programs to prevent biomechanical parameters changes which lead to loss or damage.
    Keywords: Electromyography, Fatigue, Lower extremity, Muscles, Postural balance
  • Fatemeh Davarinia, Ali Maleki* Pages 59-65
     
    Introduction
    The gait has an approximately symmetric pattern which comprises two general phases, stance and swing. Using lower limb prosthesis alters this symmetry. In order to achieve quantitative results, and integrate the results of various researches, this systematic review and meta-analysis of stance time of the gait cycle was carried out. These quantitative results can be a proper tool for the optimal design of prostheses, and reliable prescribing for prosthesis according to physical features of amputees.
    Materials and Methods
    Searching related keywords in valid databases of ScinceDirect, PubMed and IEEE, the researcher found 98 studies out of 1350 investigations carried out between 2007 and 2018, all of which were in line with the systematic review procedures. Finally, due to the qualitative evaluation of selected papers, 15 experimental studies meeting the required criteria were included in the present meta-analysis for further processes of calculation and interpretation of the reasonable effect size.
    Results
    The stance time with the residual limb is 4.07 percent shorter than the intact limb. Moreover, the control group had less stance phase of 1.65 percent in comparison with the prosthesis limb. Finally, it was found that the intact limb had approximately 1.84 percent longer stance time than the control group.
    Conclusion
    According to qualitative results of the present meta-analysis, asymmetry of stance time for amputees in contrast to the control group would be beneficial for evaluating the prosthesis design, improving neuromuscular studies in rehabilitation field, and compensating the walking asymmetry caused by movement problems in prolonged use of prosthesis.
    Keywords: Prosthesis, Lower limb, Gait, Meta-analysis, Review, Systematic