فهرست مطالب

  • پیاپی 33 (پاییز 1397)
  • تاریخ انتشار: 1397/09/08
  • تعداد عناوین: 8
|
  • ابراهیم متشرعی *، بهروز عبدلی، سید محمد کاظم واعظ موسوی، علیرضا فارسی صفحات 293-326
    هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر تمرینات پی. اس. تی بر عملکرد، یادداری و انتقال تحت فشار بازیکنان نوآموز بدمینتون بود. 40 نوآموز بدمینتون به روش جایگزینی تصادفی در دو گروه آزمایش (20 نفر) و کنترل مداخله نما (20 نفر) قرار گرفتند. در آزمون های اکتساب و یادداری از آزمون های استاندارد سرویس کوتاه و بلند، تاس کلیر و دراپ و در آزمون انتقال تحت فشار، از روش تجزیه وتحلیل یادداشت برداری استفاده شد. تمامی شرکت کنندگان مهارت های اختصاصی بدمینتون را در مدت زمان 24 جلسه در طول سه ماه فراگرفتند. گروه آزمایش علاوه بر مهارت های اختصاصی بدمینتون، 24 جلسه 20 دقیقه ای بسته اختصاصی پی. اس. تی و گروه کنترل مداخله نما نیز همین تعداد جلسات آموزش هایی در مورد اطلاعات عمومی در بدمینتون دریافت کردند. نتایج تحلیل واریانس مرکب نشان داد که در تمامی آزمون ها نمره های گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل مداخله نما به طور معناداری بالاتر بود که بیانگر اثربخشی برنامه پی. اس. تی بر عملکرد و یادگیری نوآموزان مرد بدمینتون بود. نتایج مطالعه حاضر، دامنه اثربخشی این تمرینات را به یادگیری مهارت های جدید حرکتی نیز تعمیم داد.
    کلیدواژگان: انتقال تحت فشار، بدمینتون، پی. اس .تی، سطح مهارت، نوآموز
  • اکبر بهلول، مهدی شه بازی *، شهزاد طهماسبی صفحات 327-348
    هماهنگی جزء مهم اجرای موفقیت آمیز حرکات در زندگی روزمره و فعالیت های ورزشی است. هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر سطوح مختلف فعالیت شناختی بر هماهنگی حرکتی درون فردی و بین فردی تکواندوکاران (پومسه) بود. جامعه آماری تحقیق حاضر پومسه روهای مرد شهر تهران بودند که از این بین 30 پومسه رو انفرادی و30 پومسه رو تیمی با دامنه سنی 17تا 30 سال انتخاب شدند و به صورت نمونه در دسترس در سه گروه کنترل، فعالیت شناختی ساده و فعالیت شناختی دشوار قرار گرفتند. گروه کنترل فقط تکلیف هماهنگی حرکتی و گروه شناختی تکلیف دوگانه را انجام دادند. نتایج آزمون تحلیل واریانس یکراهه برای هماهنگی حرکتی دودستی (003/0P=) و دوپایی (04/0P=) در فاکتور زمان کل حرکت (سرعت) و برای هماهنگی حرکتی بین فردی (02/0P=) در فاکتور درصد خطا (دقت) تفاوت معناداری را بین گروه ها نشان داد که با بررسی دوبه دوی گروه ها مشخص شد، گروه فعالیت شناختی ساده (003/0P=) و دشوار (001/0P=) در هماهنگی حرکتی دودستی و گروه فعالیت شناختی دشوار در هماهنگی حرکتی دوپایی (02/0P=) و بین فردی (01/0P=) عملکرد بهتری نسبت به گروه کنترل داشتند. پیشنهاد می شود در کنار فعالیت های بدنی استفاده از فعالیت هایی با سطح دشواری بالا نیز مدنظر قرار گیرد.
    کلیدواژگان: تکواندو، فعالیت شناختی، هماهنگی حرکتی، هماهنگی بین فردی، هماهنگی درون فردی
  • روح الله گهواره، رضا رجبی *، شهناز شهربانیان، حسن غرایاق زندی صفحات 349-366
    هدف از پژوهش حاضر بررسی ویژگی های روان سنجی نسخه فارسی مقیاس اضطراب آسیب ورزشی در ورزشکاران بود. نسخه اصلی پرسشنامه، دارای هفت خرده مقیاس و 29 سوال پنج ارزشی لیکرتی است. 300 پرسشنامه توسط ورزشکاران 19 تا 34 ساله (2/62 درصد مرد و 8/37 درصد زن با میانگین سنی 4/24 سال) که در رشته های مختلف ورزشی فعالیت داشتند، تکمیل شد. برای برآورد روایی سازه مقیاس از تحلیل عاملی تاییدی استفاده شد. همسانی درونی نیز با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ محاسبه شد. همچنین، برای بررسی پایایی زمانی از ضریب همبستگی درون طبقه‎ای استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که نسخه فارسی مقیاس اضطراب آسیب ورزشی، از ساختار اصلی حمایت می کند و روایی و پایایی نسخه فارسی مقیاس اضطراب آسیب ورزشی با 28 سوال (حذف سوال 24) تایید می شود. با توجه به نتایج به دست آمده نسخه فارسی مقیاس اضطراب آسیب ورزشی به عنوان ابزاری روا و پایا برای سنجش نوع و میزان اضطراب آسیب ورزشی ورزشکاران توصیه می شود.
    کلیدواژگان: آسیب، اضطراب آسیب ورزشی، پایایی، روایی، نسخه فارسی مقیاس اضطراب آسیب ورزشی
  • حمید صالحی *، محبوبه مهرورز، مهدی رافعی بروجنی صفحات 367-384
    هدف از این پژوهش بررسی امکان استفاده از کاهش خطاهای مرحله تمرین برای تسهیل فرایندهای یادگیری حرکتی ضمنی در کودکان بود. تعداد 30 دانش آموز (میانگین سن = 32/1 ±33/11سال) با دید بسته، کیسه های نخود را با ترتیب از فاصله های نزدیک به دور یا دور به نزدیک پرتاب کردند. گروه نزدیک به دور مرحله اکتساب را از مسافت 2 متری هدف آغاز کرد. سپس تکلیف را از فاصله های 3، 4، و 5 متری تمرین کردند. گروه دور به نزدیک مرحله تمرین را از مسافت 5 متری آغاز کرد و سپس به ترتیب به 4، 3، و 2 متر رفت. آزمون های تکلیف منفرد و تکلیف دوگانه تاخیری از 5/3 متری هدف گرفته شد. در مرحله اکتساب، نسبت خطاهای گروه نزدیک به دور (کم خطا) از گروه دور به نزدیک (پرخطا) به میزان معناداری کمتر بود. در آزمون تکلیف منفرد، تفاوت بین گروهی معنا دار پیدا نشد. یافته ها همچنین نشان داد گروه کم خطا، در شرایط تکلیف دوگانه تکلیف را با خطای کمتری نسبت به گروه پرخطا انجام داد. نتیجه گیری شد که خطاهای کمتر هنگام تمرین یک مهارت حرکتی می تواند استفاده از فرایندهای یادگیری حرکتی ضمنی در کودکان را تسهیل کند.
    کلیدواژگان: تکلیف دوگانه، کودکان، یادگیری پنهان، یادگیری کم خطا
  • بهروز گل محمدی *، ولیاللهکاشانی، امین خسروی جعفری صفحات 385-411
    آرام سازی از روش های بهبود عملکرد است که به طور عام می توان آن را به آرام سازی جسمانی و روانی دسته بندی کرد. به فنون آرام سازی روانی، اغلب به عنوان فنون ذهن به جسم اطلاق می شود، زیرا هدف این روش‎ها ایجاد آرام سازی از طریق ذهن است. هدف از پژوهش حاضر، تعیین تاثیر یک دوره برنامه آرام سازی (جسم به ذهن و ذهن به جسم) بر عملکرد بازیکنان نیمه ماهر فوتبال بود. بدین منظور 39 بازیکن انتخاب و به صورت تصادفی به سه گروه آرام سازی پیشرونده عضلانی، تجسم خلاق و گروه کنترل تقسیم شدند. از آزمودنی ها قبل از مداخلات به وسیله روش مشاهده ای، پیش آزمون گرفته شد. برنامه آرام سازی پژوهش حاضر، قرار گرفتن آزمودنی ها تحت دو نوع متفاوت آرام سازی پس از تمرینات فوتبال به مدت هشت هفته بود. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آمار استنباطی، آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری تکراری و تحلیل واریانس یکطرفه استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که اثر اجرای آرام سازی پیشرونده عضلانی و تجسم خلاق بر مولفه های حفظ و کنترل توپ، پاس صحیح و گرفتن صحیح توپ از حریف و در کل عملکرد بازیکنان معنا دار بود. علاوه بر این، ورزشکارانی که از شیوه آرام سازی پیشرونده عضلانی استفاده کردند، در مقایسه با کسانی که از شیوه آرام سازی تجسم خلاق استفاده کردند، عملکرد بهتری داشتند. به طور کلی شیوه های آرام سازی جسم به ذهن و ذهن به جسم هر کدام می تواند به عنوان شیوه ای مستقل در بهبود عملکرد ورزشکاران موثر باشد، اما اجرای آرام سازی ذهن به جسم مانند تجسم خلاق بر مهارت هایی که به دقت و تمرکز بیشتری نیاز دارد، موثرتر است.
    کلیدواژگان: آرام سازی پیش رونده عضلانی، تجسم خلاق، عملکرد، نیمه ماهر، بازیکنان فوتبال
  • سوری حیدری*، عبدالرحمن خضری، محمود شی صفحات 413-439
    هدف این مطالعه، مقایسه میزان انتقال یادگیری پیش گستر بین مهارت های شنای کرال سینه و کرال پشت در دختران نوآموز بود. برای این منظور، 60 دانشجو که در درس شنای مقدماتی ثبت نام کرده بودند، انتخاب شدند و در چهار گروه (دو گروه آزمایشی و دو گروه کنترل) جای گرفتند. گروه های آزمایشی در تکلیف اولیه به مدت 10 جلسه به یادگیری یکی از دو شنای کرال سینه یا پشت پرداخته و سپس به یادگیری تکلیف ثانویه (یکی از دو شنای کرال سینه یا پشت؛ متقابل تکلیف اولیه) پرداختند. شرکت کنندگان گروه کنترل فقط در تکلیف ثانویه شرکت کردند. نتایج نشان داد میزان انتقال پیش گستر شنای کرال سینه به کرال پشت 06/3 درصد بود که این مقدار انتقال از نظر آماری معنادار نبود (977/0P=). اما میزان انتقال شنای کرال پشت به کرال سینه 45/13درصد بود که این مقدار انتقال از نظر آماری معنادار بود (013/0P=). از سوی دیگر، نتایج آزمون یومان- ویتنی برای مقایسه میزان انتقال دو شنا نیز نشان داد که میزان انتقال پیش گستر شنای کرال پشت به کرال سینه به طور معناداری بالاتر از انتقال شنای کرال سینه به کرال پشت است (001/0P=). بنابراین، نتایج تحقیق حاضر از توالی آموزش کرال پشت- کرال سینه در نوآموزان حمایت می کند.
    کلیدواژگان: انتقال پیش گستر، کرال سینه، کرال پشت، نوآموزان دختر، یادگیری
  • نرگس عبدلی *، نسرین پارسایی، حسن رهبان فرد صفحات 431-450
    پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر ترکیب دو شیوه تمرینی مشاهده و سایه زنی بر یادگیری مهارت پرتاب دارت صورت گرفت. بدین منظور 60 دانش آموز دختر دبیرستانی داوطلب (19-17 سال) ، انتخاب شدند و بعد از اجرای پیش آزمون به طور تصادفی در پنج گروه مشاهده ای، سایه زنی، فیزیکی، ترکیبی (مشاهده سایه زنی) و کنترل قرار گرفتند. گروه های تمرینی در مرحله اکتساب، مهارت پرتاب دارت را براساس دستورالعمل ویژه هر گروه 60 مرتبه تمرین کردند. ده دقیقه پس از مرحله اکتساب، آزمون یادداری/انتقال فوری اجرا شد و پس از 24 ساعت بی تمرینی آزمون یادداری/ انتقال تاخیری انجام گرفت. آزمون تحلیل واریانس با اندازه های تکراری (سطح معناداری 05/0) نشان می دهد گروه ها به طور معناداری عملکرد بهتری در مقایسه با گروه کنترل دارند (05/0>P). همچنین گروه فیزیکی و گروه ترکیبی در مقایسه با گروه های مشاهده و سایه زنی به طور معناداری عملکرد بهتری دارند (05/0>P). میزان یادگیری گروه ترکیبی برابر با تمرین فیزیکی است (05/0P<). به طور کلی، نتایج این پژوهش نشان می دهد با ترکیب مشاهده و سایه زنی، یادگیری برابر با تمرین فیزیکی رخ می دهد. این یافته ها پیشنهاد می دهد با توجه به اینکه این شیوه تمرینی، در هر زمان و هر مکان و با حداقل امکانات قابل اجراست، می تواند زمان و هزینه های آموزشی را کاهش دهد و حتی در شرایطی خاص جایگزین تمرین فیزیکی شود.
    کلیدواژگان: تمرین ترکیبی، تمرین سایه زنی، مهارت پرتاب دارت، یادگیری مشاهده ای
  • فاطمه سادات حسینی *، امید فرج الهی صفحات 451-465
    اختلال بینایی به عنوان یک محدودیت فردی، می تواند موجب عدم ادراک بینایی کافی شده، و بر همه جنبه های رشد کودک تاثیر بگذارد. بنابراین هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر یک دوره تمرینات ثبات مرکزی بر مهارت های بنیادی در پسران کودک کم بینا بود. تعداد 30 کودک کم بینا با دامنه سنی 7-5 سال، با استفاده از نمونه های در دسترس انتخاب و پس از انجام پیش آزمون اولریخ به صورت تصادفی به دو گروه تمرینات ثبات مرکزی و فعالیت های معمول روزانه تقسیم شدند. گروه آزمایش به مدت 16 جلسه و هر جلسه 45 دقیقه در تمرینات ثبات مرکزی شرکت کردند. گروه کنترل در این مدت فعالیت های روزانه خود را اجرا کردند. نتایج حاصل از آزمون تحلیل واریانس مرکب 2*2 و آزمون تعقیبی بنفرونی نشان داد تفاوت معناداری بین نمره های دو گروه وجود دارد، به صورتی که آزمودنی های گروه تمرینات ثبات مرکزی عملکرد بهتری در تمامی خرده مقیاس های جابه جایی نسبت به گروه کنترل داشتند (05/0P<). به طور کلی، نتایج پژوهش تمرین ثبات مرکزی را به دلیل ارتقای سطوح انگیزش و لذت از فعالیت بدنی، رشد خودپنداره جسمانی در کودکان و ارتقای عملکرد عضلات شکمی و پشتی به عنوان مدل تمرینی مناسب برای ارتقای مهارت های حرکتی بنیادی در کودکان دارای اختلال بینایی پیشنهاد می کند.
    کلیدواژگان: اختلال بینایی، تمرینات ثبات مرکزی، کودکان، مهارت های جابه جایی، هماهنگی حرکتی
|
  • ebrahim moteshareie*, Behrouz Abdoli, Seyed Mohammad Kazem Vaez Mousavi, Alireza Farsi Pages 293-326
    The aim of this study was to evaluate the effect of PST on performance, retention, and transfer under pressure of novice badminton players. 40 novice badminton players were randomly assigned to experimental (20 participants) and placebo-control (20 participants) groups. In acquisition and retention tests, short and long service, toss clear and drop shots were used; in transfer under pressure test, notational analysis was applied. All participants acquired specific badminton skills in 24 sessions over three months. In addition to specific badminton skills, the experimental group received the specific package of PST during 24 sessions (each session 20 min.) while placebo-control group received the same number of sessions about general information on badminton. The results of mixed ANOVA indicated that in all tests, the scores of experimental group were significantly higher than those of the placebo-control group, which indicated the effectiveness of PST on performance and learning of novice male badminton players. The results of this study extended the effectiveness of PST to learning new motor skills.
    Keywords: badminton, novice, PST, skill level, transfer under pressure
  • Akbar Bohloul, Mehdi Shahbazi*, Shahzad Tahmasebi Boroujeni Pages 327-348
    Coordination is an important part of successful movements in daily life and sports. The aim of this study was to investigate the effect of different levels of cognitive activities on intrapersonal and interpersonal motor coordination in taekwondo athletes (Poomsae). The population consisted of Poomsae male athletes in Tehran city. 30 individual Poomsae athletes and 30 team Poomsae athletes (age range: 17 - 30 years old) were selected by convenience sampling method. The sample was divided into 3 groups: control, easy cognitive activities and difficult cognitive activities. The control group only performed the motor coordination task whereas the cognitive groups performed the dual task. The results of one-way ANOVA test showed a significant difference for two handed (P=0.003) and two legged (P=0.04) coordination in total time factor (speed). Also, there was a significant difference in the error percentage factor for interpersonal motor coordination (P=0.02). In a two by two group analysis, the easy (P=0.003) and difficult (P=0.001) cognitive activities groups in two handed motor coordination and the difficult cognitive activities group in two legged (P=0.02) and interpersonal (P=0.01) motor coordination performed better than the control group. It is suggested that difficult activities should be used in addition to regular physical activities.
    Keywords: Cognitive activities, interpersonal coordination, intrapersonal coordination, motor coordination, taekwondo
  • rohallah gahvare*, shahnaz shahrbanian, hassan gharayagh zandi Pages 349-366
    The aim of this study was to examine the psychometric properties of Persian version of Sport Injury Anxiety Scale in athletes. The original scale had 7 subscales and 29 items in 5-point Likert Scale. 300 questionnaires were completed by 19-34-year-old athletes (%62.2 male, %37.8 female with the mean age of 24.4 years old) who took part in different sport fields. To assess the construct validity of the scale, confirmatory factor analysis was used. The internal consistency was estimated by Cronbach’s alpha coefficient. Interclass correlation coefficient was also used to examine temporal reliability. The results showed that the Persian version of PSIAS supported the main framework. The validity and reliability of the Persian version of Sport Injury Anxiety Scale with 28 items (item 24 was omitted) were confirmed. According to the obtained results, the Persian version of Sport Injury Anxiety Scale can be recommended as a reliable and valid tool to assess the type and amount of athletes’ anxiety of sport injuries.
    Keywords: Injury, Persian version of Sport Injury Anxiety Scale, reliability, sport injury anxiety, validity
  • Hamid Salehi*, Mahboubeh Mehrvarz, Mehdi Rafaei Pages 367-384
    The aim of this study was to determine if the reduction of errors during practice facilitates implicit motor learning processes in children. 30 children (meanage =11.33±1.32 yr) threw beanbags with a near-to-far or a far-to-near order, while their vision was occluded. The near-to-far group began the acquisition phase at a distance of 2 m from the target. Then, they practiced the task at a distance of 3 m, 4 m and finally 5 m from the target. Far-to-near group began the practice phase at the distance of 5 m and then moved to 4 m, 3 m and 2 m respectively. Delayed single-task and dual-task tests were administered at a distance of 3.50 m from the target. During the acquisition phase, the ratio of errors made by the near-to-far (errorless) group was found to be significantly less than the far-to-near (errorful) group. No significant intergroup difference was found in the single-task test. The results also revealed that the errorless group performed the task with less errors than the errorful group in the dual-task condition. It was generally concluded that less errors during practicing a motor skill can facilitate the use of implicit motor learning processes in children.
    Keywords: dual-task, errorless learning, implicit learning, throwing
  • Behrouz Golmohammadi*, Vali ollah Kashani, Amin Khosravi Pages 385-411
    Relaxation is a way of improving performance that can generally be classified as physical and mental relaxation. The mental relaxation technique is often named as the technique of mind to the body since the purpose of these techniques is to provide relaxation through the mind. The aim of the present study was to determine the effect a period of relaxation program (body to mind and mind to body) on the performance of semi-skilled football players. For this purpose, 39 players were selected and divided randomly into three groups: progressive muscle relaxation, creative visualization, and control. Before the interventions, a pretest was conducted by the observational method. In this relaxation program, subjects underwent two different types of relaxation after football training for 8 weeks. Data were analyzed using descriptive and inferential statistics, analysis of variance with repeated measures and one-way analysis of variance. The results showed the significant effect of progressive muscle relaxation and creative visualization on maintaining and controlling the ball, accurately passing, accurately taking the ball from the opponent and overall players’ performance. In addition, the athletes who used progressive muscle relaxation had better performance than those who used creative visualization. In general, the methods of the body to mind and mind to body relaxation can each serve as an independent way to improve the performance of athletes, but the implementation of mind to body relaxation, such as the visualization of creativity, is more effective at skills that require more precision and concentration.
    Keywords: Progressive muscle relaxation, creative visualization, performance, sub-elite, football players
  • Souri Heidari*, Abdolrahman Khezry, Mahmoud Sheikh Pages 413-439
    The aim of this study was to compare the transfer of proactive learning between front and back crawl swimming skills in female beginners. 60 students who had registered in elementary swimming course were selected and assigned to four groups (two experimental and two control groups). Experimental groups learned a primary task (front or back crawl swimming) for 10 sessions and then learned the secondary task (front or back crawl swimming; contrary to the primary task). The participants of control groups participates only in secondary task. The results showed that amount of proactive transfer from front crawl to back crawl was 3.06% which was not statistically significant (P=0.977) while the amount of transfer from back crawl to front crawl was 13.45% which was statistically significant (P=0.013). On the other hand, to compare the amount of transfer of these two types of swimming, the results of U Mann Whitney test showed that the amount of proactive transfer of back crawl to front crawl was significantly higher than the amount of transfer of front crawl to back crawl (P=0.001). Therefore, these results support the sequence of back-front crawl swimming instruction in beginners.
    Keywords: Back crawl, female beginners, front crawl, learning, proactive transfer
  • Narges Abdoli*, Nasrin Parsaei, hassan rohbanfard Pages 431-450
    The aim of the present study was to examine the effect of combined observational and shadow practices on learning dart throwing skill. 60 female high school students (17-19 years old) who volunteered to participate in this study were selected and randomly assigned to 5 groups after pretest: observational, shadow, physical, combined (observational-shadow) and the control. During the acquisition phase, the practice groups practiced 60 trials of dart throwing skill based on the specific instructions for each group. 10 minutes after the acquisition phase, immediate retention/transfer tests were conducted and after 24 hours of detraining, delayed transfer/ retention tests were carried out. ANOVA with repeated measures (P=0.05) revealed that practice groups had significantly better performances than the control group (P>0.05). Also, physical and combined groups had significantly better performances than the observational and shadow groups (P<0.05). The combined group enjoyed learning equal to physical practice (P<0.05). Overall, the results indicated that combined observation and shadow practices resulted in learning equal to physical practice. These findings suggest that as this practice method can be applied anytime and anywhere with minimum requirements, it can reduce the educational time and costs and even it can be replaced by physical practice under specific circumstances.
    Keywords: combined practice, dart throw skill, observational learning, shadow practice
  • fatemehsadat hosseini*, Omid Farjollahi Pages 451-465
    Visual impairments as an individual constraint can lead to the lack of adequate visual perception and overshadow children’s all developmental aspects. Therefore, the aim of the present study was to investigate the effect of a course of core stability training on fundamental skills in visually impaired boys. 30 visually impaired children (age range: 5-7 years) were selected by convenience sampling method. After the Ulrich pretest, they were randomly divided into two groups: the core stability training group and the ordinary daily activities. The experimental group participated in the core stability training for 16 sessions, each session 45 minutes. The control group carried out their daily activities. The results of mixed analysis of variance 2 × 2 and Bonferroni post hoc test indicated a significant difference in scores between the two groups so that the subjects of the experimental group outperformed the control group in all locomotors subscales (P<0.05). In general, the results of the study suggest core stability training as a suitable training model to promote fundamental motor skills in children with visual impairment because of increased levels of motivation and enjoyment of physical activity, the development of the children's physical self-concept and enhancement of abdominal and back muscles performance
    Keywords: Children locomotors skill, core stability training, motor coordination, visual impairment