فهرست مطالب

  • پیاپی 28 (پاییز و زمستان 1397)
  • تاریخ انتشار: 1397/09/13
  • تعداد عناوین: 21
|
  • فیزیولوژی ، بیومکانیک،آسیب شناسی ورزشی
  • تاثیر هشت هفته تمرینات ثبات پروکسیمال بر ثبات پاسچر پارکورکاران
    حامد عباسی، ندا فکری، مصطفی زارعی * صفحه 4
    مقدمه وهدف
    در دهه اخیر توجه ویژه ای به بخش پروکسیمال زنجیره حرکتی در بهبود عملکرد مورد توجه بوده است و به طور ویژه تمرینات ثبات پروکسیمال در ارتباط با بهبود عملکرد و پیشگیری از آسیب های ورزشی توسعه یافته است. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرینات ثبات پروکسیمال بر زمان رسیدن به پایداری هنگام فرود و آزمون های تعادل Y و جهش سه گانه پارکورکاران مرد بود.
    مواد و روش ها
    جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی پارکورکاران حرفه ای استان البرز می شد که از بین آنها 30 مرد پارکورکار به صورت در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفی در گروه تجربی با میانگین (سن= 46/2±07/21، قد= 35/5±10/175 و جرم= 27/9±33/67 ) و کنترل با میانگین (سن= 31/2±20/20، قد= 65/4±93/175 و جرم= 45/8±33/67) قرار گرفتند. آزمودنی های گروه تجربی به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه تمرینات ثبات پروکسیمال را انجام دادند. قبل و بعد از انجام هشت هفته تمرینات ثبات پروکسیمال، ثبات پاسچر پویا با استفاده از نمرات زمان رسیدن به پایداری در جهت های قدامی خلفی و داخلی خارجی به کمک دستگاه صفحه نیرو، آزمون جهش سه گانه و آزمون تعادلی Y مورد ارزیابی قرار گرفت. از تحلیل کوواریانس برای تحلیل داده ها استفاده شد.
    یافته ها
    نتایج نشان داد که اختلاف معناداری بین میانگین جهش سه گانه در هر دو اندام غالب (001/0=p) وغیر غالب (002/0=p)، میزان رسش آزمون Y در اندام غالب (001/0=p) وغیرغالب (001/0=p) بین میانگین زمان رسیدن به پایداری در هر دو جهت داخلی- خارجی و قدامی- خلفی (001/0=p) در دو گروه تجربی وکنترل وجود داشت.
    بحث و نتیجه گیری
    با توجه به ماهیت رشته ورزشی پارکور و نیاز آن به کنترل پاسچر در سطوح بالا توصیه می شود که این ورزشکاران از تمرینات ثبات پروکسیمال به منظور بهبود کنترل پاسچر و نهایتا عملکرد عمومی خود در رشته ورزشی پارکور بهره ببرند.
    کلیدواژگان: تمرینات ثبات پروکسیمال، ثبات پاسچر پویا، آزمون Y، آزمون جهش سه گانه، زمان رسیدن به پایدرای
  • اثر ارتز پا بر روی تغییرپذیری الگوی هماهنگی بین مفاصل اندام تحتانی طی راه رفتن در کودکان دارای کف پای صاف منعطف
    امیرعلی جعفرنژادگرو *، امیرحسین صدری صفحه 6
    سابقه و هدف
    راه رفتن نیاز به وجود تغییرپذیری بهینه ای هماهنگی در بین چندین مفصل دارد. در ارتباط با اثرات ارتزهای پا بر روی تغییرپذیری هماهنگی بین مفاصل اندام تحتانی در کودکان دارای کف پای صاف طی راه رفتن اطلاعات اندکی وجود دارد. هدف از این مطالعه بررسی اثر استفاده آنی ارتز پا بر روی تغییرپذیری الگوی هماهنگی بین مفاصل اندام تحتانی در کودکان دارای کف پای صاف منعطف بود.
    مواد و روش ها
    15 کودک پسر با کف پای صاف منعطف جهت شرکت در این مطالعه داوطلب شدند. داده های کینماتیکی طی دو شرایط راه رفتن با و بدون ارتز به وسیله سیستم تحلیل حرکت شامل چهار دوربین Vicon ثبت شد. در ادامه مقادیر تغییرپذیری هماهنگی بین مفاصل مچ پا-زانو، مچ پا-ران، و زانو-ران در سه بعد محاسبه شد.
    یافته ها
    میزان تغییرپذیری بین مفاصل مچ پا-زانو در صفحه سجیتال طی فاز میانه استقرار کاهش (011/0=P) و در دو صفحه فرونتال (023/0=P) و هوریزنتال (001/0=P) هنگام استفاده از ارتز در مقایسه با شرایط بدون ارتز افزایش معناداری نشان داد. تغییرپذیری مفاصل زانو-ران در سطح فرونتال طی فاز پاسخ بارگیری (015/0=P) و همچنین تغییرپذیری بین مفاصل مچ پا-ران در سطح فرونتال طی فاز هل دادن (010/0=P) در شرایط راه رفتن با ارتز کاهش معنا داری را در مقایسه با شرایط راه رفتن بدون ارتز دارا می باشد. میانگین تغییرپذیری هماهنگی مفاصل زانو-ران در سطح هوریزنتال طی شرایط استفاده از ارتز در مقایسه با شرایط بدون استفاده از ارتز افزایش معناداری را در طی فاز هل دادن (000/0=P) نشان داد.
    نتیجه گیری
    در مجموع استفاده از ارتز پا قابلیت تغییر مقادیر تغییرپذیری هماهنگی را بین مچ پا-زانو در صفحه سجیتال و مچ پا ران در صفحه فرونتال کاهش داد. یافته ها نشان داد که بیشترین تاثیرات ارتز بر مقادیر تغییرپذیری هماهنگی در صفحه فرونتال می-باشد.
    کلیدواژگان: تغییرپذیری، کف پای صاف، ارتز پا
  • آیا تمرین ثبات مرکزی بر فاکتورهای فضایی-زمانی شنای کرال سینه و ثبات عملکردی اندام فوقانی شناگران نخبه ناشنوا اثر دارد؟
    سپیده لطیفی *، حسن دانشمندی، الهام شیرزاد، محمدحسین علی زاده صفحه 7
    هدف
    هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر تمرین ثبات مرکزی بر برخی فاکتورهای فضایی-زمانی شنای کرال سینه و ثبات عملکردی اندام فوقانی شناگران نخبه ناشنوا بود.
    روش بررسی
    در این مطالعه کارآزمایی تصادفی کنترل شده (RCT)، که به صورت نیمه تجربی با طرح تحقیق پیش آزمون – پس آزمون همراه با گروههای آزمون و کنترل بود، تعداد 28 شناگر مرد ناشنوا که در اردوی آماده سازی مسابقات حضور داشتند به عنوان نمونه های تحقیق به دو گروه چهارده نفره آزمودنی (94/2 ± 92/20 سال) و کنترل (41/3 ± 25/20 سال) تقسیم شدند و گروه آزمودنی علاوه بر تمرینات شنا مستمر، شش هفته پروتکل تمرینی ثبات مرکزی را در برنامه تمرینی خود انجام داد. برای اندازه گیری متغیرهای فضایی-زمانی شنای کرال سینه از دوربین سرعت بالای تخصصی Sony cyber-shot RX 100IV با فرکانس fp250 به همراه قاب ضدآب آن و برای ارزیابی ثبات عملکردی اندام فوقانی از تست YBT-UQ استفاده شد. پس از محرز شدن طبیعی بودن توزیع داده ها از طریق آزمون شاپیرو-ویلک، از آزمون ANCOVA برای بررسی اثر تمرین ثبات مرکزی در متغیرهای موردنظر در پیش و پس-آزمون در سطح معناداری 05/0 استفاده شد.
    یافته ها
    نتایج آزمون آماری ANCOVA نشان داد تفاوت معناداری (05/0 ≥ P) میان نتایج پیش و پس آزمون در متغیرهای رکورد 50 متر سرعتی کرال سینه، سرعت شناگر، طول هر استروک، شاخص هر استروک و نمره تست YBT_UQ در دست برتر وجود داد، اما در مورد متغیرهای نرخ هر استروک، زمان هر استروک و نمره تست YBT_UQ در دست غیربرتر، تفاوت معناداری نشان نداد(05/0 ≤ P).
    نتیجه گیری
    براساس نتایج برخواسته از پژوهش؛ به طور کلی تمرینات ثبات مرکزی توانسته بر بهبود عملکرد شناگران و نیز ثبات بیشتر عملکردی اندام فوقانی تاثیر بسزایی بگذارد، لذا پیشنهاد می شود مربیان در برنامه تمرینی شنا، از تمرینات ثبات مرکزی به صورت ترکیبی استفاده نمایند.
    کلیدواژگان: ثبات مرکزی، فاکتورهای فضایی-زمانی، شناگرنخبه ناشنوا، کرال سینه، ثبات عملکردی اندام فوقانی
  • مقاله پژوهشی
  • معرفت سیاه کوهیان *، صمد اسمعیل زاده صفحات 15-27
    روش شناسی
    11 کشتی گیر مرد (سن: 3/1 ± 01/19 سال، قد: 54/3 ± 64/176 سانتی متر، :BMI 0 /4±7/23 کیلوگرم/مترمربع، VO2max: 67/3 ± 08/51 میلی لیتر/کیلوگرم/دقیقه) به صورت هدفمند انتخاب شدند و آزمون های ورزشی فزاینده در دو جلسه با فاصله 48 ساعت؛ 1- پروتکل تغییر یافته کانکانی (5/1 % شیب، سرعت شروع Km3 ، افزایش سرعت یک کیلومتر هر 60 ثانیه) 2- آزمون مبنا: فزاینده تا سطح MLSS ، را بر روی نوارگردان اجرا کردند. HRDP با استفاده از مدل S.Dmax تعیین شد. برای ارزیابی همگرایی بین دو روش، از مدل گرافیکی بلاند-آلتمن و همگرایی درونی(ICC) استفاده شد.
    یافته ها
    نتایج نشان داد که بین HRDP بدست آمده از آزمون کانکانی، با HRMLSS در روش مبنا همگرایی بالایی وجود دارد (96/1± ، CI : 95%، 4/2- تا 7/7 ضربه/دقیقه ؛ ICC: 81/0). همچنین، بین سرعت در HRDP (SpeedHRDP) و سرعت در بیشینه فلات لاکتات (SpeedMLSS) همگرایی بالایی مشاهده شد (96/1± ، CI : 95%، 57/0- تا 95/0+ کیلومتر در ساعت؛83/0= ICC).
    بحث و نتیجه گیری
    HRDP و SpeedHRDP بدست آمده در آزمون تغییر یافته کانکانی در کشتی گیران جوان می تواند مقادیر HRMLSS و SpeedMLSS را پیشگویی نماید. به نظر می رسد این آزمون بتواند جایگزین مناسبی برای روش های تهاجمی در تعیین آستانه بی هوازی باشد و به عنوان یک آزمون آسان، غیرتهاجمی وکوتاه برای تجویز شدت تمرین در ورزشکاران به کار رود.
    کلیدواژگان: بیشینه فلات لاکتات، تست دویدن کانکانی، نقطه شکست ضربان قلب
  • وفا کریم نیا صاحب *، اصغر توفیقی صفحات 29-40
     
    زمینه و هدف
    چاقی در کودکان می تواند منجر به چاقی، بیماری های قلبی عروقی و اختلال عوامل انعقادی و ضدانعقادی خون شود. هدف از تحقیق حاضر تاثیر تمرین مقاومتی بر عوامل انعقادی و فیبرینولیز خون در کودکان بود.
    روش کار
    30 کودک پسر چاق (8-12 سال) بر اساس ویژگی های آنتروپومتریکی و ترکیب بدن به صورت تصادفی به دو گروه همگن تمرین و کنترل تقسیم شدند. تمرین مقاومتی سه جلسه در هفته و به مدت ده هفته با شدت 50-60 درصد یک تکرار بیشینه اجرا شد. نمونه گیری خونی قبل و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرینی جمع آوری شد و برای اندازه گیری متغیرها مورد استفاده قرار گرفت. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
    نتایج
    یافته ها کاهش معنی دار سطوح بازدارنده فعال کننده پلاسمینوژن (PAI-1)، فعال کننده پلاسمینوژن نوع بافتی (t-PA)، D-دایمر، سطح فیبرینوژن، اینترلوکین-6، فاکتور وان ویلبراوند و درصد چربی بدن در گروه تمرین مقاومتی در مقایسه با گروه کنترل را نشان داد (05/0>P). با این وجود تفاوت معنی داری بین درصد فعالیت پروتئین S، پروتئین C، زمان پروترومبین، زمان نسبی ترومبوپلاستین، تعداد پلاکت ها، وزن بدن و شاخص توده بدن در مقایسه با گروه کنترل مشاهده نشد (05/0P).
    نتیجه گیری
    نتایج پژوهش حاضر حاکی از آن است که تمرینات مقاومتی با شدت متوسط با کاهش فاکتورهای انعقادی و التهابی ممکن است منجر به کاهش وقوع تصلب شرایین در بچه های چاق شود و می تواند به عنوان پروتکل تمرینی مناسب برای حفظ سلامتی در کودکان چاق مورد استفاده قرار گیرد.
    کلیدواژگان: تمرین مقاومتی، چاقی کودکان، فیبرینولیز، انعقاد خون
  • فیزیولوژی ، بیومکانیک،آسیب شناسی ورزشی
  • امیرعلی جعفرنژادگرو *، سید مجید علوی مهر، مهدی مجلسی، فرزاد نوبخت صفحات 41-56
    سابقه و هدف
    ارتزهای پا اغلب برای اصلاح تغییرات الگوی راه رفتن مورد استفاده قرار می گیرند. هدف این مطالعه بررسی این موضوع که چگونه ارتز پا قادر به تعدیل مقادیر کینماتیک سه بعدی مفاصل مچ پا، زانو و ران در طی فاز استقرار راه رفتن در کودکان دارای کف پای منعطف می باشد.
    مواد و روش ها
    داده های کینماتیکی سه بعدی از 15 کودک پسر (میانگین سنی: 5/1±3/10 سال) با کف پای صاف متعطف جمع آوری گردید. جهت ثبت داده های کینماتیکی از یک سیستم تحلیل حرکتی Vicon استفاده شد. مداخله پژوهش حاضر استفاده از کفی حمایت کننده قوس طولی داخلی پا بود. جهت تحلیل آماری از آزمون آنالیز واریانس با اندازه های تکراری استفاده شد (05/0=α).
    یافته ها
    نتایح تحلیل داده ها نشان داد که کفی کفش می تواند سبب کاهش اوج چرخش خارجی زانو (01/0>P) و ران (05/0>P) و اوج زاویه آبداکشن زانو (01/0>P) گردد. در مفصل مچ پا، استفاده از کفی اوج داده های کینماتیکی را در هر سه بعد در سمت غیربرتر تغییر نداد (05/0
    نتیجه گیری
    ارتز مورد استفاده در پژوهش حاضر اثرات سیستماتیک مثبتی را بر روی داده های کینماتیکی طی فاز استقرار راه رفتن نشان داد. بنابراین می توان استفاده از این کفی را در کوردکان پسر دارای کف پای صاف توصیه نمود. بعلاوه، یافته های پژوهش حاضر می تواند به عنوان راهنمای مناسبی برای تحقیقات آینده در این زمینه مورد استفاده قرار گیرد
    کلیدواژگان: اندام تحتانی، زاویه مفصل، ارتز پا
  • مقاله پژوهشی
  • مرتضی نصیری هوشمند، امیرحسین حقیقی*، سید رضا حسینی کاخک صفحات 71-88
    زمینه و هدف
    مقایسه اثر سه برنامه تمرین مقاومتی- کششی، مقاومتی- الاستیک و مقاومتی- پلایومتریک بر عملکرد عضلانی و ترکیب بدن در مردان اندام پرور بود.
    مواد و روش ها
    30 مرد اندام پرور (میانگین سن 6/0±35/22 سال، وزن 55/5±87/78 کیلوگرم، قد 06/6±54/175 سانتی متر و درصد چربی بدن 8/3 ±7/15) به صورت تصادفی به سه گروه تمرینات مقاومتی- پلایومتریک، مقاومتی- الاستیک و مقاومتی -کششی تقسیم شدند. برنامه های تمرینی به مدت شش هفته (سه بار در هفته) انجام شد. قبل و بعد از دوره تمرینی از همه افراد آزمون های استقامت عضلانی بالاتنه و پایین تنه، حجم عضلانی بالاتنه و پایین تنه، توان عضلانی بالاتنه و پایین تنه، قدرت عضلانی بالاتنه و پایین تنه، انعطاف پذیری بالاتنه و پایین تنه و درصد چربی بدن گرفته شد. داده ها با استفاده از آزمون های کولموگروف–اسمیرنوف، تحلیل واریانس یک طرفه، کروسکال-والیس، تی وابسته و ویلکاکسون در سطح معنی داری P≤0.05 تحلیل شدند.
    یافته ها
    نتایج نشان داد تمرینات مقاومتی- پلایومتریک نسبت به تمرینات مقاومتی- کششی و تمرینات مقاومتی- الاستیک موجب افزایش معنی دار شاخص های استقامت عضلانی پایین تنه، حجم عضلانی بالاتنه و پایین تنه و قدرت پایین تنه شد. تمرین مقاومتی- الاستیک نسبت به تمرینات مقاومتی- کششی و مقاومتی- پلایومتریک موجب افزایش معنی دار استقامت عضلانی بالاتنه شد. همچنین، بین سه شیوه تمرینی در شاخص های توان عضلانی بالاتنه و پایین تنه، قدرت بالاتنه، درصد چربی بدن و انعطاف-پذیری بالاتنه و پایین تنه تفاوت معنی داری مشاهده نشد.
    نتیجه گیری
    مردان اندام پرور می توانند برای بهبود شاخص های استقامت عضلانی پایین تنه، حجم عضلانی بالاتنه و پایین تنه و قدرت پایین تنه خود از تمرینات مقاومتی پلایومتریک استفاده کنند. برای بهبود شاخص استقامت عضلانی بالاتنه از تمرینات مقاومتی- الاستیک سود ببرند. همچنین، برای بهبود شاخص های توان عضلانی بالاتنه و پایین تنه، قدرت بالاتنه، درصد چربی بدن و انعطاف پذیری بالاتنه و پایین تنه از هز سه برنامه تمرینی استفاده کنند.
    کلیدواژگان: تمرینات پلایومتریک، تمرینات الاستیک، تمرینات مقاومتی، عملکرد عضلانی، مردان اندام پرور
  • ندا محمدخان لو *، نادر شاکری، ماندانا غلامی صفحات 117-124
    هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر 4 هفته تمرین هوازی تداومی با شدت متوسط بر سطوح آمیلوئیدبتای مغزی و پلاسمایی و همچنین LRP1 محلول پلاسمایی در رت های آلزایمری القا شده با تزریق Aβ1-42 بود. 48 سر رت 8 هفته ای به روش تصادفی ساده به 3 گروه تقسیم شدند: گروه AD، AD + تمرین و گروه کنترل. حیوانات گروه های AD و AD + تمرین از طریق تزریق Aβ1-42 به داخل هیپوکمپ آلزایمری شدند. گروه تزریق AD + تمرین پس از 3 روز ریکاوری، تمرین هوازی تداومی با شدت متوسط به مدت 4 هفته را تجربه نمودند. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی از رت ها خونگیری به عمل آمد و سپس تشریح شدند. از آزمون تحلیل واریانس یکراهه برای مقایسه گروه ها استفاده شده است. سطوح Aβ1-42 مغزی و پلاسمایی به طور معنی داری در گروه AD + تمرین کمتر از گروه AD بود (01/0P). سطوح LRP1 محلول پلاسمایی به طور معنی داری در گروه AD + تمرین بیشتر از گروه AD و گروه کنترل بود (001/0P). مطالعه حاضر نشان داد که القای بیماری آلزایمر موجب افزایش سطوح Aβ در مغز و پلاسما می شود. همچنین، سطوح LRP1 محلول پلاسمایی نیز افزایش جبرانی می یابد. با این حال، تمرین ورزشی تداومی با شدت متوسط می تواند با افزایش سطوح LRP1 محلول پلاسمایی و پاکسازی محیطی سطوح Aβ، سطوح این عامل سمیت عصبی در مغز را کاهش دهد.
    کلیدواژگان: بیماری آلزایمر، آمیلوئید بتا، LRP1 محلول پلاسمایی، تمرین ورزشی
  • فیزیولوژی ، بیومکانیک،آسیب شناسی ورزشی
  • محمد حیدری، وحید تادیبی، رستگار حسینی* صفحات 125-137
    زمینه و هدف
    آیریزین، مایوکاین جدیدی است که اثرات مفید خود را از طریق افزایش هزینه انرژی نشان می دهد. با این حال، پاسخ آیریزین به فعالیت ورزشی مقاومتی و متغیرهای تمرینی مربوط به آن کمتر مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. لذا هدف مطالعه حاضر، بررسی اثر فعالیت مقاومتی با فواصل استراحتی متفاوت بر سطوح آیریزین سرم و لاکتات خون در پسران چاق می باشد.
    روش شناسی تحقیق: دوازده پسر چاق در این پروتکل تمرینی شرکت کردند. آزمودنی ها در سه روز جداگانه به صورت تصادفی به زمان های استراحتی 60، 120، 240 ثانیه بین نوبت ها تقسیم شدند و پروتکل تمرینی را اجرا کردند. نمونه های خونی 15 دقیقه قبل و بلافاصله بعد از فعالیت گرفته شد. داده ها به دست آمده با استفاده از روش های آماری t همبسته، تحلیل واریانس یک طرفه و ضریب همبستگی پیرسون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
    یافته ها
    افزایش معنی داری در غلظت آیریزین سرم و لاکتات خون÷ بلافاصله بعد از هر سه پروتکل فعالیت ورزشی مقاومتی نسبت به قبل از فعالیت مشاهده شد؛ همچنین اختلاف معنی داری در متغیرهای پژوهش بین سه پروتکل فعالیت ورزشی مقاومتی مشاهده شد. نتتایج آزمون تعقیبی توکی افزایش در غلظت آیریزین سرم و لاکتات در زمان استراحتی 60 ثانیه به طور معنی داری بیشتر از زمان های استراحتی 120 و 240 ثانیه؛ همچنین افزایش غلظت آیریزین سرم و لاکتات زمان استراحتی 120 ثانیه به طور معنی داری بیش از 240 ثانیه بود.
    نتیجه گیری
    با توجه به وجود همبستگی مثبت و معنی دار بین آیریزین سرم و لاکتات خون، تجمع لاکتات بیشتر در تمرین مقاومتی با فاصله استراحتی کم ممکن است یکی از مکانیسم های احتمالی ترشح آیریزین بیشتر در نتیجه ی فعالیت های مقاومتی با فاصله استراحتی کم باشد.
    کلیدواژگان: چاقی، آیریزین، لاکتات، تمرین مقاومتی، فاصله استراحتی متفاوت
  • مقاله پژوهشی
  • بابک نخستین روحی *، سمیه ولی زاده، معرفت سیاه کوهیان صفحات 139-149
    مقدمه و هدف
    هدف از تحقیق حاضر ارزیابی تاثیر مصرف هشت روزه آلفا لیپوئیک اسید (ALA) قبل از یک جلسه فعالیت برونگرای شدید بر شاخص های متخب مرتبط با کوفتگی تاخیری می باشد.
    مواد و روش ها
    ده مرد سالم و جوان به صورت تصادفی، دوسویه کور و با گروه کنترل و با طرح متقاطع در این تحقیق شرکت کردند تا تاثیر هشت روز مصرف ALA (600 میلی گرم در روز) و یا دارونما (600 میلی گرم در روز گلوکز) متعاقب یک جلسه تمرین برونگرای غیر آشنا بررسی شود. نمونه های خونی در وضعیت پایه، هشت روز پس از مصرف مکمل، بلافاصله، 24، 48 و 72 ساعت پس از فعالیت اخذ گردید. ظرفیت آنتی اکسیدانی تام (TAC)،CK، VAS، ادم دور ران ها و دامنه حرکتی زانوها در هر دو دوره مورد اندازه گیری قرار گرفتند.
    یافته ها
    TAC هشت روز پس از مصرف مکمل در گروه ALA به طور معنی داری افزایش یافت (p
    بحث و نتیجه گیری
    به نظر می رسد مصرف هشت روزه مکمل ALA قبل از فعالیت برونگر توانسته است از طریق خواص آنتی اکسیدانی و ضدالتهابی خود باعث کاهش درد، آسیب عضلانی و التهاب شود.
    کلیدواژگان: کوفتگی تاخیری (DOMS)، آلفا لیپوئیک اسید (ALA)، کراتین کیناز (CK)، ظرفیت آنتی اکسیدانی تام (TAC)
  • عباس فلاح، ضیاء فلاح محمدی*، مهرداد بهمنش، رضا قراخان لو، محسن علی نقی زاده صفحات 151-158
    عملکرد بهینه در ورزش جودو به عواملی همچون قدرت و توان عضلانی و استقامت بستگی دارد. به خوبی مشخص شده است که اثر پذیری از تمرین و تاثیرات وابسته به آن به میزان زیادی به عوامل ژنتیکی وابسته است. شناسایی عوامل ژنتیکی اثر گذار می تواند گامی مهم در فرایند انتخاب صحیح و هدایت ورزشکاران مستعد باشد. هدف از مطالعه پیش رو بررسی اهمیت احتمالی پلی مورفیسم ژن های آلفا اکتنین-3 (ACTN3) و آنزیم مبدل آنژیوتنسین (ACE) در بین جودوکاران نخبه ایرانی است. برای انجام این مطالعه ما 40 نفر از جودوکاران مرد ایرانی را که در مسابقات جهانی و یا آسیایی دارای مدال بودند مورد مطالعه قرار دادیم. همچنین گروه کنترل مطالعه حاضر متشکل از 120 نفر مرد سالم غیر ورزشکار بود. DNA ژنومیک از خون و با استفاده از روش غیر آنزیمی استخراج گردید. ژنوتیپ گذاری بوسیله روش PCR و PCR-RFLP به ترتیب برای شناسایی پلی مورفیسم های ACE I/D وACTN3 R577X انجام گرفت. آنالیزهای آماری نشان داد که فراوانی ژنوتیپ R/R پلی مورفیسم ژن ACTN3 در جودوکاران به طور معناداری با گروه کنترل متفاوت است (P=0.041). همچنین فراوانی آلل R در حدود 12 درصد در گروه جودوکاران نسبت به گروه کنترل بیشتر است (P=0.06). با این وجود تفاوت معناداری در فراوانی آللی (P=1) و ژنوتیپی (P=0.43) پلی مورفیسم ژن ACE در بین جودوکاران در مقایسه با گروه کنترل مشاهده نشد. در نتیجه نتایج پژوهش انجام پذیرفته نشان داد که پلی مورفیسم ACTN3 R577X یک نشانگر ژنتیکی برای شناسایی افراد مستعد در ورزش جودو در جمعیت ایرانی محسوب می شود.
    کلیدواژگان: ژن ACTN3، ژن ACE، پلی مورفیسم، جودو، استعدادیابی
  • بابک عبادی* صفحات 159-172
    مقدمه و هدف
    انفارکتوس میوکارد (MI) شایع ترین نوع بیماری قلبی می باشد. بر اساس مطالعات اخیر، اختلال در عملکرد میتوکندری در پیشرفت نارسایی های قلبی پذیرفته شده است. فعالیت ورزشی نقش محافظتی در برابر بیماری های قلبی عروقی دارد با این حال نقش پروتئین های درگیر در داینامیک میتوکندری در پاسخ به فعالیت ورزشی به خوبی مشخص نشده است. بنابراین، هدف پژوهش حاضر بررسی آثار شدت تمرینات تناوبی بر پروتئین های مرتبط با داینامیک میتوکندری در قلب رت های نر مبتلابه انفارکتوس میوکارد می باشد.
    موارد و
    روش ها
    پژوهش حاضر، تجربی با طرح پس آزمون با گروه کنترل در رتهای ویستار 16 هفته ای بود. در این مطالعه، پس از ایجاد MI با بستن شریان کرونری(LAD) و اطمینان از ایجاد MI توسط اکوکاردیوگرافی، رت های به گروه های تمرینی تناوبی باشدت بالا (HIIT)، متوسط (MIIT)، پایین (LIIT)، انفارکتوس میوکارد بی تمرین (MI-SED) و کنترل سالم (C) تقسیم شدند. 6 هفته پس از اجرای تمرینات ورزشی(5 جلسه در هفته، هرجلسه یک ساعت)، سطوح پروتئین های MFN2، DRP1 و PGC-1α بافت قلب به روش وسترن بلات اندازه گیری شد.
    یافته ها
    نتایج تحلیل داده ها نشان داد که سطوح پروتئین های MFN2 و PGC-1α در گروه MI-SED نسبت به کنترل سالم کاهش و سطوح پروتئنی DRP1 افزایش معنی داری داشت (05/0P≤). همچنین، سطوح پروتئین های MFN2 و PGC-1α تنها در گروه MIIT نسبت به گروه MI-SED افزایش معنی داری داشت (05/0P≤) و بین سایر گروه ها تفاوت معنی دار وجود نداشت (05/0P≤). با این حال کاهش سطوح پروتئینی DRP1 در تمامی گروه های تمرینی نسبت به MI-SED معنی داری بود (05/0P≤) ولی تفاوتی بین سه شدت مختلف تمرین وجود نداشت (05/0P≤).
    بحث و نتیجه گیری
    تمرین تناوبی با شدت متوسط (MIIT) منجر به بهبود پروتئین های همجوشی و شکافت میتوکندری در رت های مبتلا به انفارکتوس میوکارد می شود. در حالی که تمرین تناوبی با شدت بالا و پایین (HIIT،LIIT) علی رغم کاهش معنی دار DRP-1، منجر به نغییرات قابل توجهی در محتوی پروتئینی MFN2 و PGC-1α نشد.
    کلیدواژگان: انفارکتوس میوکارد، تمرین تناوبی، شدت فعالیت ورزشی، DRP1، MFN2
  • صدیقه حسین پور * صفحات 173-177
    هدف از این تحقیق اثر تمرین هوازی همراه با مصرف دارچین بر شاخص مقاومت به انسولین و سطوح پلاسمایی گلوکز خون، ویسفاتین و آدیپونکتین، در مردان دارای اضافه وزن مبتلابه دیابت نوع دوم بود. 30مرد میان سال مبتلابه دیابت نوع دوم با شاخص توده بدنی بیشتر از 25 بود که به کلینیک پزشکی شهر کرمانشاه مراجعه کرده بودندبه عنوان نمونه تحقیق ،به صورت تصادفی به سه گروه تجربی تمرین هوازی با دارچین، تمرین هوازی با دارونما و یک گروه کنترل تقسیم شدند. یک روز پیش از آغاز برنامه آزمودنی ها به محل انجام تمرین مراجعه کردند.روز بعد راس ساعت 9 صبح و پس از استراحت کامل شبانه و در حالت ناشتا، آزمودنی ها به آزمایشگاه مراجعه کردند و 7 سی سی خون از ورید بازویی قدامی آن ها گرفته شد. پس از سانتریفیوژ به مدت 5 دقیقه با 7 هزار دور در دقیقه، پلاسما جداشده و در میکرو تیوب ها به فریزر 80 –درجه سانتی گراد انتقال و نگهداری شد. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین (به منظور حذف آثار حاد تمرین) نیز از کلیه آزمودنی ها در شرایط مشابه قبل از شروع دوره تمرین نمونه گیری خونی تکرار شد. اندازه های انسولین و گلوکز ناشتا، مقاومت قند خون ناشتا (گلوکز ناشتا) انسولین در هر بیمار اندازه گیری شد. مقاومت انسولین و سطوح انسولین اندازه گیری شد.نتایج آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد که شاخص های گلوکز ناشتا، ویسفاتین و آدیبونکتین سرم بین گروه تمرین هوازی و مصرف دارچین و گروه کنترل تفاوت معنی داری مشاهده شد اما گروه های تمرین با مصرف دارچین و بدون مصرف دارچین به لحاظ متغیرهای یادشده تفاوت معنی داری مشاهده نشد.
    کلیدواژگان: تمرین هوازی، دارچین، شاخص مقاومت به انسولین، ویسفاتین، آدیپونکتین
  • توحید مبهوت مقدم، مهرداد فتحی*، سید رضا عطارزاده حسینی، امیر رشیدلمیر، محمد مسافری صفحات 179-190

    سابقه و هدف. انتخاب مناسب تمرین بدنی و ملاحظات تغذیه ای، عاملی مهم در تغییر شیوه زندگی نوجوانان چاق و شاخصی موثر در کنترل و درمان چاقی محسوب می شود. هدف ما تعیین اثر هشت هفته تمرینHIT در شرایط ایزوانرژیک و مصرف آرژنین بر سیگنال PYY3-36 و شاخص های آنتروپومتریک پسران چاق بود. مواد و روش ها. در شرایط ایزوانرژیک 20 نوجوان چاق به صورت تصادفی به دو گروه 1) تمرینHIT و دارونما (10 نفر) و 2) تمرینHIT به همراه مکمل ال آرژنین(10 نفر) تقسیم شدند. قبل از ورود به پروتکل تمرین و 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، شاخص های آنتروپومتریک و مقادیر هورمونی PYY3-36 در خون اندازه گیری شد. برای بررسی تفاوت های درون و بین گروهی به ترتیب از تی استیودنت وابسته و مستقل استفاده شد. یافته ها. نتایج نشان داد که تغییرات کاهش وزن درون و بین گروهی معنادار است(05/0p≤). کاهش شاخص توده بدن در هر دو گروه معنادار (05/0p≤) بود؛ اما تغییرات بین گروهی معنادار نبود(05/0
    کلیدواژگان: پسران چاقوپپتید PYY336وتمرین HIT
  • فیزیولوژی ، بیومکانیک،آسیب شناسی ورزشی
  • سید امید حمیدی پرچی کلایی، سید عبداله هاشم ورزی *، محسن پورقاسم صفحات 191-200
    سابقه و هدف
    هدف از اجرای این پژوهش، بررسی اثر شش هفته تمرین هوازی به همراه مصرف ویتامین D3 بر سطح عامل رشد عصبی (NGF) در هیپوکامپ موش های دیابتی شده با استرپتوزوسین بود.
    مواد و
    روش
    48 سر حیوان (با وزن تقریبی220-240 گرم و سن 9 هفته) به شش گروه: گروه کنترل، شم، دیابت، دیابت+تمرین، دیابت+ ویتامینD3، دیابت+تمرین+ویتامین D3(ترکیبی) تقسیم شدند. گروه تمرینی شش هفته و هفته ای پنج روز به تمرین روی نوارگردان پرداختند. گروه ویتامین D3 به مدت شش هفته و برای دو هفته اول هفته ای دو روز ویتامین با دوز 1میکروگرم در کیلوگرم و چهار هفته پایانی هفته ای یک بار به صورت درون صفاقی ویتامین D3 دریافت کردند. برای ایجاد مدل تجربی دیابت، STZ با دوز 60 میلی گرم در کیلوگرم به صورت درون صفاقی به حیوانات تزریق شد. سطح عامل رشد عصبی هیپوکامپ موش ها با روش الایزا اندازه گیری شد.
    یافته ها
    سطح NGF در گروه کنترل دیابت نسبت به کنترل کاهش معنی داری یافت (0001/0 P=). از طرف دیگر در گروه دیابت+تمرین+ویتامین در مقایسه با گروه دیابت افزایش معنی داری داشت (0001/0P=). همچنین در گروه دیابت+ویتامین نسبت به گروه دیابت+تمرین+ویتامین افزایش معنی داری مشاهده شد (0001/0P=) اما در گروه دیابت+تمرین نسبت به گروه دیابت+تمرین+ویتامین اختلاف معنی داری مشاهده نشد (P>0.05).
    نتیجه گیری
    به طور کلی نتایج نشان داد مقادیر NGF در گروه دیابت+تمرین، دیابت+ویتامین و همچنین در گروه دیابت+تمرین+ویتامین در مقایسه با گروه کنترل دیابت افزایش معنی داری یافت که این افزایش در گروه دیابت+ویتامین بیشتر مشاهده شد. لذا به نظر می رسد هر کدام از مداخله ها به خصوص مصرف ویتامین D3 می تواند به واسطه تاثیر افزایشی روی عوامل نوروتروفیک یک عامل حفاظت عصبی مرکزی در برابر بیماری دیابت باشد.
    کلیدواژگان: تمرین هوازی، ویتامین D3، عامل رشد عصبی، دیابت
  • امیرحسین صدری، مهدی مجلسی *، امیر علی جعفرنژاد گرو صفحات 201-213
     
    سابقه و هدف
    ارتباط بین کینماتیک راه رفتن و نقص در شنوایی تاکنون به درستی شناخته نشده است. هدف پژوهش حاضر مقایسه متغیرهای کینماتیکی مفاصل اندام تحتانی طی راه رفتن در کودکان ناشنوا در مقایسه با کودکان سالم بود.
    مواد و روش ها
    15 کودک ناشنوا با اختلال شنوایی دو طرفه (سن 79/1±26/11 سال) و 15 کودک سالم به طور هدفمند به عنوان گروه کنترل (سن 55/1±53/10 سال) انتخاب شدند. یک سیستم تحلیل حرکتی با چهار دوربین Vicon (Oxford Metrics, Oxford, UK) جهت ثبت داده های کینماتیک اندام تحتانی (با فرکانس نمونه برداری100 هرتز) استفاده شد. در این پژوهش شاخص عدم تقارن زوایای مفاصل اندام تحتانی طی فاز اتکا و نوسان راه رفتن محاسبه شد. در این مطالعه برای تحلیل آماری از تست تی مستقل استفاده شد و همچنین سطح معناداری برابر 05/0 گرفته شد.
    یافته ها
    نتایج نشان داد که مقادیر پلنتارفلکشن مچ پای سمت راست در مرحله اتکا و نوسان راه رفتن در گروه ناشنوا نسبت به گروه سالم به ترتیب حدود 37 درصد (0/002=P) و حدود 93 درصد (0/012=P) بالاتر بود. همچنین اوج اولیه فلکشن زانو در اندام سمت چپ، طی مرحله اتکا راه رفتن در گروه ناشنوا کاهش معناداری نسبت به گروه سالم داشت (حدود 12 در صد؛ 0/022=p). مقادیر شاخص عدم تقارن اوج زاویه دورسی فلکشن مفصل مچ پا طی دو فاز اتکا (0/011=p) و نوسان (0/015=P) راه رفتن در گروه ناشنوا بزرگ تر از گروه سالم بود.
    نتیجه گیری
    کاهش اوج فلکشن زانو در لحظه تماس پاشنه با زمین و افزایش شاخص عدم در کودکان ناشنوا طی راه رفتن می تواند با نرخ آسیب بیشتر در این افراد مرتبط باشد. از این نتایج می توان در پروتکل توان بخشی کودکان ناشنوا استفاده نمود.
    کلیدواژگان: راه رفتن، کینماتیک، ناشنوا، عدم تقارن
  • سیدحسین حسینی مهر *، مهرداد عنبریان صفحات 215-226
    سابقه و هدف
    مطالعات قبلی نشان داده اند که ریتم اسکاپولوهومرال بین ورزشکاران پرتاب از بالای سر و افراد غیر ورزشکار متفاوت است. در این تحقیق ما قصد بررسی الگوی فراخوانی منتخبی از عضلات شانه برتر و غیر برتر ورزشکاران پرتاب از بالای سر و افراد غیر ورزشکار در شرایط اعمال و بدون اعمال بار خارجی حین ابداکشن بازو در سطح کتف را داریم.
    مواد و روش ها
    در این تحقیق نیمه تجربی تعداد30 نفر ورزشکار مرد پرتاب از بالای سر و 10 نفر غیر ورزشکار به صورت داوطلبانه شرکت کردند. از دستگاه EMG سطحی 16 کانال (ME6000 T-16) ساخت کشور فنلاند برای بررسی فعالیت الکتریکی عضلات دلتوئید میانی و قدامی، تحت خاری، پشتی بزرگ، ذوزنقه فوقانی، میانی و تحتانی و دندانه ای قدامی طی ابداکشن بازو (160- 0 درجه به مدت 4 ثانیه) در سطح کتف با و بدون مقاومت خارجی در دست برتر و غیر برتر به صورت جداگانه برای تعیین الگوی فراخوانی استفاده شد. از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر برای بررسی اثر عوامل مختلف در درون و بین گروهها استفاده شد (05/0 p≤).
    یافته ها
    نتایج مطالعه نشان داد که بار خارجی تاثیر معنی داری بر الگوی فراخوانی عضلات مجموعه شانه حین ابداکشن بازو در سطح کتف دارد (025/0 =p)، اما الگوی فراخوانی عضلات در شانه ی برتر و غیر برتر مشابه بود (51/0 =p) ، همچنین تفاوت معنی داری در الگوی فراخوانی عضلات حین ابداکشن بازو در سطح کتف بین گروه های تحقیق مشاهده نشد (82/0 =p).
    نتیجه گیری
    با توجه به نتایج این مطالعه به نظر می رسد که نوع رشته ورزشی و برتر یا غیر برتر بودن دست تاثیری بر الگوی فراخوانی عضلات شانه ورزشکاران پرتاب از بالای سر و افراد غیر ورزشکار طی ابداکشن بازو در سطح کتف ندارد. این نتایج می تواند به عنوان یک راهنما در ارزیابی های اولیه کلینیکی و دوران توانبخشی مورد استفاده قرار گیرد.
    کلیدواژگان: عضلات شانه، الگوی فراخوانی، دست برتر، بار خارجی
  • مقاله پژوهشی
  • داود خضری، منصور اسلامی *، روح الله یوسف پور صفحات 227-240
    حرکت غیر نرمال لگن با آسیب های مرتبط با دویدن همراه بوده است. از طرفی با توجه به گستردگی در دامنه ی حرکت لگن پیدا کردن دامنه ی نرمال آن سخت است احتمالا دلیل این گستردگی ها وجود گروه های همگن افراد سالم بر اساس حرکت اندام ها باشد. بنابراین اولین هدف پژوهش حاضر یافتن گروه های همگن سالم بر اساس حرکت لگن بود. دوم بررسی تفاوت ها در الگوی حرکتی و مولفه های اصلی در این گروه ها بود. حرکت سه بعدی لگن حین دویدن از 90 نفر دونده ی سالم جوان ثبت و ضبط شد. برای کاهش بعد داده ها از تحلیل مولفه های اصلی استفاده شد. برای یافتن گروه های حرکتی همگن از روش سلسه مراتبی استفاده شد. تفاوت گروه ها با آزمون ANOVA تست شد. نتایج نشان داد که دو گروه همگن 54 و 36 نفری در بین دوندگان بر اساس حرکت لگن در صفحات سهمی و افقی وجود دارد. پیدا کردن این گروه های همگن و تفاوت های آنها در تفسیر درست حرکات لگن و همچنین ریشه یابی آسیب های مرتبط با دویدن و بازتوانی آنها مفید است.
    کلیدواژگان: حرکت لگن، تحلیل مولفه های اصلی، سلسله مراتبی، دویدن
  • فاطمه سالاری اسکر، منصور اسلامی *، سید اسماعیل حسینی نژاد صفحات 241-251
    مقدمه
    توان و نحوه ی جریان آن، ابزاری مناسب در ارزیابی اختلالات و شناسایی استراتژی های حرکتی اندام تحتانی می باشد. الگوی جریان توان محوری درشت نی می تواند در تعیین رابطه علت و معلولی بین چرخش داخلی درشت نی و پرونیشن پا بعنوان عامل ایجاد سندروم دردکشککی رانی، طی دویدن مورد استفاده قرار گیرد. هدف پژوهش حاضر بررسی الگوی جریان توان محوری درشت نی در زنان سالم و مبتلا به سندروم درد کشککی رانی طی فاز اتکای دویدن بود.
    مواد و روش ها
    داده های سینماتیک و سینتیک سه بعدی 10 زن سالم و 22 فرد مبتلا به سندروم درد کشککی رانی ثبت شد. میانگین توان حول محور ورتیکال درشت نی در 40 درصد ابتدایی و سه زیرمرحله پاسخ بارگیری، میانی و پیشروی فاز اتکای دویدن بمنظور مقایسه آماری مورد استفاده قرار گرفت. مقایسه بین دو گروه با استفاده از آزمون آماری تی تست مستقل و آزمون خی دو انجام شد (P≤0/05).
    یافته ها
    نتایج نشان داد، در طی 40% ابتدایی فاز اتکای دویدن پا برهنه، 60% از آزمودنی های سالم جریان توان منفی و بقیه افراد جریان توان مثبت را نشان دادند. علاوه بر این، در زنان دارای سندروم درد کشککی رانی 68% الگوی جریان توان منفی و 32% جریان توان مثبت را نشان دادند. طی مرحله میانی فاز اتکا گروه دارای سندروم درد کشککی رانی به طور معنی داری میانگین توان محوری درشت نی بالاتری را در مقایسه با گروه سالم دارا بودند (04/0= P).
    نتیجه گیری
    بر اساس نتایج پژوهش، به نظر می رسد احتمال موفقیت درمان سندرم درد کشککی رانی با استفاده از ارتوزهای کنترل پرونیشن اندک خواهد بود. بنابراین، اتکا به مداخلات بازتوانی مربوط به بخش های پروکسیمال زانو منجر به دستیابی به نتایج بهتر می شود.
    کلیدواژگان: درد کشککی رانی، دویدن، جریان توان، پرونیشن بیش از حد، تیلت قدامی لگن
  • رز فولادی* صفحات 253-263
    مقدمه
    با توجه به اهمیت ثبات دینامیک مچ پا در اجرای موفق فعالیتهای ورزشی، این مطالعه به بررسی ثبات دینامیک مفصل مچ پا پس از استفاده از نوار کینزیولوژیک میپردازد و نقش آنرا در دو گروه پای طبیعی و پرونیت بررسی میکند.
    موارد و
    روش ها
    در این مطالعه 31 ورزشکار سالم (15 نفر پای طبیعی و 16 نفر پای پرونیت) 20 تا 30 ساله شرکت کردند. تعادل دینامیک آزمودنیها از طریق تست تعادل ستاره، قبل و بعد از استفاده از نوار کینزیولوژیک در مچ پا مورد ارزیابی قرار گرفت. از آزمون "تی مستقل" برای مقایسه دو نوع پا در دو زمان قبل و بعد از نوار کینزیولوژیک و از آزمون "تی زوجی" برای مقایسه قبل و بعد از نوار بستن در کل آزمودنیها و هریک از گروهها استفاده شد (05/0≥ α).
    یافته ها
    قبل از استفاده از نوار کینزیولوژیک و بعد از آن، تفاوت معنیداری بین دو گروه پای طبیعی و پرونیت در همه جهات حرکتی وجود نداشت (05/0≤P)، بجز جهت خلفی قبل از نوار کینزیولوژیک (04/0=P). همچنین در مقایسه قبل و بعد از استفاده از نوار کینزیولوژیک در کل آزمودنیها، تفاوت معنیدار در جهات قدامی، خلفی، قدامی- داخلی، خلفی- داخلی، و خلفی- خارجی مشاهده شد که در بررسی جداگانه هریک از گروهها، این تفاوتها در گروه پرونیت بیشتر بود (05/0≥P).
    نتیجه گیری
    استفاده از نوار کینزیولوژیک می تواند ثبات دینامیک مچ پا را افزایش دهد و این تفاوت در پای پرونیت بیشتر است.
    کلیدواژگان: نوار کینزیولوژیک، ثبات دینامیک مچ پا، تست تعادل ستاره، پای پرونیت
  • فیزیولوژی ، بیومکانیک،آسیب شناسی ورزشی
  • سید اسماعیل حسینی نژاد *، منصور اسلامی صفحات 265-272
    سابقه و هدف پژوهش: اثر دویدن پابرهنه و دویدن با کفش های مینیمال همچنان به عنوان موضوعی چالش برانگیز مطرح است. هدف این مطالعه بررسی توان و انتقال انرژی مفاصل اندام تحتانی حین دویدن پابرهنه و با دو کفش مینیمال با سفتی متفاوت است.
    مواد و روش ها
    پانزده آزمودنی مرد سالم در سه شرایط دویدن پابرهنه و دو کفش مینیمال مسیر 15 متری آزمایشگاه را دویدند. داده های کینماتیکی و کینتیکی بوسیله پنج دوربین ویدیویی و یک تخته نیروسنج به صورت هم زمان جمع آوری شدند. بوسیله روش دینامیک معکوس توان مفصلی و ضریب جبران انرژی مکانیکی به عنوان شاخص انتقال انرژی محاسبه گردید.
    یافته ها
    هر دو کفش توان مفصل مچ پا را در مقایسه با دویدن پابرهنه در سطح ساجیتال افزایش دادند و در سطح فرونتال کفش PVC توان مثبت را نسبت به کفش نانو و پابرهنه کاهش داد. در مفصل زانو کفش PVC مقادیر توان بالاتری را در سطح فرونتال و ساجیتال نسبت به دویدن پابرهنه نشان داد. کفش نانو فقط توان مثبت بالاتری در سطح ساجیتال نسبت دویدن پابرهنه داشت. در مچ پا، دویدن پابرهنه انتقال انرژی کانسنتریک بالاتری در سطح ساجیتال نسبت دویدن با کفش داشت. همچنین انتقال انرژی دویدن پابرهنه در سطح هوریزنتال در هر دو حالت اکسنتریک و کانسنتریک بیشتر از کفش PVC بود. انتقال انرژی اکسنتریک کفش نانو در این سطح کمتر از دویدن پابرهنه بود.
    بحث و نتیجه گیری
    دویدن پابرهنه هم به لحاظ عملکردی و هم از نظر آسیب شناختی عملکرد بهتری نسبت به دو کفش مینیمال داشت. هرچند نتایج کفش مینیمال با زیره سفت تر (کفش نانو) شباهت بیشتری به دویدن پابرهنه داشت. توصیه می شود دوندگان به منظور کاهش آسیب و بهبود عملکرد، دویدن پابرهنه را در برنامه تمرینی خود لحاظ نمایند و بهتر است کفش های مینیمالی را انتخاب کنند که بیشتر دویدن پابرهنه را تقلید می کنند.
    کلیدواژگان: دویدن پابرهنه، کفش مینیمال، توان مفصلی، انتقال انرژی
|
  • The Effect of Eight-Week Proximal Stability Training on postural stability in Parkourers
    mostafa zarei*, Hamed Abbasi, neda Fekri Page 4
     
    Introduction
    In the last decade particular attention has been paid to the proximal part of the kinetic chain in purpose of improving performance and preventing sports injuries. The aim of this study was to evaluate the effect of eight weeks of proximal stability training on dynamic postural control in male parkourers.
    Methods
    30 men Professional Parkourers in Alborz province were selected by convenience sampling and randomly assigned into the experimental group (age=21.07±2.46, height=175.10±5.35, mass=67.33±9.27) and control group (age=20.20±2.31, height=175.93±4.65, mass=67.33±8.45) in this semi-experimental study. The experimental group took eight weeks of proximal stability training. The protocol was performed three times per week while the control group performed their routine training. Dynamic postural stability was evaluated using the anterior/posterior and medial/lateral time to stabilization during single-leg jump landing by force plate, Single-leg Triple Hop and Y balance tests before and after training. Covariance analysis was used to analyze the data.
    Findings
    The results of covariance showed a significant difference between experimental and control groups in the mean scores of Single-leg Triple Hop in either dominant (P=0.000) and non- dominant limbs (P=0.002), Y balance in either dominant (P=0.00) and non- dominant limbs (P=0.00), and time to stabilization in medial- lateral (P=0.001), and anterior-posterior (P=0.001).
    Discussion and
    Conclusion
    Given the nature of the parkour sport and the need for postural control at high levels, it is recommended that these athletes use proximal stability exercises to improve postural control and ultimately improve their overall performance in parkour
    Keywords: proximal stability training, dynamic postural control, Y balance test, Single-leg Triple Hop, time to stabilization
  • The effects of foot orthoses on lower limb intra-joint coordination variability during walking in children with flexible flat foot
    AmirAli Jafarnezhadgero*, Amirhosein Sadri Page 6

    Background & Purpose
    Walking requires optimal coordination variability among multiple joints. Little is known about the effects of foot orthoses on lower limb intra-joint coordination variability during walking in children with flexible flat foot. The aim of this study was to evaluate the immediate effects of foot orthoses on lower limb intra joint coordination variability in children with flexible flat foot during walking.
    Methodology
    Fifteen male children with flexible flat foot volunteered to participate in this study. Kinematic data during walking with and without foot orthoses was recorded by a motion analysis system (including 4 Vicon cameras). Then, three-dimensional coordination variability between ankle-knee, ankle-hip, and knee-hip joints were calculated.
    Results
    The value of sagittal ankle-knee coordination variability during mid-stance was reduced in walking with foot orthoses compared to walking without it(P=0.011). While the value of ankle-knee coordination variability in both frontal(P=0.023) and horizontal(P=0.001) planes in walking with foot orthoses were higher than that in walking without it. The value of frontal knee-hip coordination variability during loading response phase (P=0.015) and the magnitude of frontal knee-hip coordination variability during push off phase (P=0.010) decreased in walking with foot orthoses compared to walking without it. Average horizontal knee-hip coordination variability during push off phase increased in walking with foot orthoses compared to walking without it(P=0.000).
    Conclusion
    Using foot orthoses could decrease coordination variability values between ankle-knee and ankle-hip joints in sagittal and frontal planes, respectively. Our results demonstrated that the effects of foot orthoses on coordination variability were highest in frontal plane.
    Keywords: Variability, Flat foot, Foot orthoses
  • Does Core stability training influence spatio-temporal factors of Front crawl and Upper quarter functional stability in Deaf elite swimmers?
    Sepideh Latifi*, Hasan Daneshmandi, Elham Shirzad, Mohammad Hosein Alizadeh Page 7
     
    Objective
    The aim of this study was to investigate the effect of core stability training on some of the spatio-temporal factors of front-crawl and upper quarter functional stability in deaf elite swimmers.
    Materials and Methods
    In this RCT study, which was a semi-experimental with pre and post-test research design along with experimental and control group; 28 deaf male swimmers who had participated in tournament preparation camp as research samples were divided into fourteen members two groups; experimental (20.92 ± 2.94 Y) and control (20.25 ± 3.41 Y). The experimental group, in addition to continuous swimming exercises, performed six weeks of core stability training program. For measuring of spatio-temporal variables of the front-crawl was used specialized high speed camera (250fp) and for evaluating of upper quarter functional stability was used YBT-UQ test. After checking the normal distribution of the results with shapiro-wilk, ANCOVA test was used to investigate the effect of core stability training program on variables in pre and post-test.
    Results
    Base of ANCOVA , there was significant difference between result of pre and post-test on record time of 50m sprint front-crawl, swimmer speed, stroke length, stroke index and dominant hand YBT-UQ test, however no significant difference was observed in stroke rate, stroke time and non-dominant hand YBT-UQ test.
    Conclusion
    Base on the result of this study; core stability trainings have been able to improve swimmers performance and upper quarter functional stability. Therefore, it is recommended that swim coaches use combination of core stability trainings in a swimming practice program.
    Keywords: Core stability, spatio-temporal factors, Deaf elite swimmer, front crawl, Upper quarter functional stability
  • Marefat Siahkohian*, Samad Esmaeilzadeh Pages 15-27
     
    Background & objectives
    The aim of this study was to survey the validity of the modified Conconi running test for determining of the maximal lactate steady state in young male athletes.
    Methodology
    11 young wrestler men were selected (Mean ± SD Age 19.01 ± 1.3 yrs., Height 176.64 ± 3.54 cm, BMI: 23.7 ± 4.0 kg/m2, VO2max: 51.08 ± 3.67 ml/kg/min) and incremental exercise tests in two sessions with an interval of 48 hours {1- accordance to conconi modified protocol (slope:1.5%, began speed: 3 km/h, increasing the speed of one Km per 60 sec) 2. criterion test: Increasing up MLSS }performed on a treadmill. The HRDP was determined by the S.Dmax model. Bland-Altman graphical model and Interclass Correlation Coefficient (ICC) statistical tests were used to evaluate the absolute agreement of the methods.
    Results
    The results indicated high agreement between HRDP and HR of the criterion method (HRMLSS) (±1.96; 95% CI= -2.4 to +7.7 b/min; ICC= 0.81). Moreover, high agreement was observed between speed at HRDP (SpeedHRDP) and speed of the criterion method (SpeedMLSS) (±1.96; 95% CI= -0.57 to +0.95 km/h; ICC= 0.83).
    Conclusion
    The HR and velocity at the deflection point determined by the modified Conconi running test could predict the HRMLSS and speedMLSS. It seems that this test could be a good alternative to more invasive method to determine the anaerobic threshold test as a simple, noninvasive short for the prescribed exercise intensity in athletes used.
    Keywords: Conconi running test, Heart rate deflection point, Maximal lactate steady state
  • Vafa Karimnia Saheb*, Asghar Tofighi Pages 29-40

    Background and purpose
    children obesity can leads to cardiovascular disease and impairment in blood coagulation and fibrinolysis. the aim of this study was the effect of resistance training on blood coagulation and fibrinolysis factors in children.
    Methods
    Thirty obese children (8-12 yr) voluntary participated in this study and Based on anthropometrical characteristic and body composition were divided homogenously randomly into control and training groups. The resistance training consists of ten weeks (3 times per week) with the intensity of 50-60% 1- repetition maximum. Blood samples were taken before and 48 hours after training period and were used for measurement of variables. Data was analyzed with SPSS software and ANOVA repeated measure.
    Results
    the results showed that levels of plasminogen activator inhibitor‐1)PAI-1(,tissue-type plasminogen activator (t-PA), Von Willebrand-factor (vWF), D-daimer, fibrinogen, interlokine-6 and body fat percentage were significantly decreased in response to the resistance training in the training group compared to the control group (P0.05). furthermore, in the post-test, the resistance training causes reduction in body fat percentage, D-dimer, vWF, fibrinogen and IL-6 levels, PAI-1 and t-PA compared to the pre-test (P
    Conclusion
    the results suggested that the moderate resistance training with reducing blood coagulation factors and inflammatory factor maybe causes reduction in incidence of atherosclerosis in obese children, and can be used as proper training protocol for health maintain in obese children
    Keywords: Resistance Training, childhood obesity, blood hemostasis, atherosclerosis
  • AmirAli Jafarnezhadgero*, Seyed Majid Alavi Mehr, Mahdi Majlesi, Farzad Nobakht Pages 41-56

    Background & Purpose
    Foot orthoses are often used to correct altered gait patterns. The purpose of this study was to investigate how foot orthoses can modify the magnitude of three dimensional ankle, knee, and hip joints kinematics during stance phase of walking in children with flexible flat feet.
    Methodology
    Three dimensional kinematic data were collected from 15 male children (age: 10.3 ± 1.5 years) suffering from flexible flat feet. In order to obtain the kinematics data, a Vicon motion capture system was used. Arch support foot orthoses were used as an intervention. ANOVA repeated measure test was used for statistical analysis (α =0.05).
    Results
    The results of data analysis showed that shoe insole can decrease the peak knee (P0.05).
    Conclusion
    The foot orthoses used in this study were observed to have positive systematic effects on kinematic data during stance phase of walking. Therefore, using of this orthoses was recommended for male children with flexible flat feet. Moreover, the findings of this study may be used as a guidance for future researches in this field
    Keywords: Lower limb, Joint angle, Foot orthoses
  • Morteza Nasiri Hooshmand, Seyed Alireza Hosseini Kakhk, Amirhosein Haghighi* Pages 71-88

    Background & purpose
    Comparison of the effects of three training programs of stretch resistance, elastic resistance and plyometric resistance on muscle function and body composition in male bodybuilders.
    Methodology
    Thirty male bodybuliders (mean age: 22.35±0.6 years, weight: 78.87±5.55 kg, height: 175.54±6.06 cm and body fat percentage: 15.7±3.8) were randomly divided into three groups of plyometric resistance, elastic resistance and stretch resistance. Training programs were performed for six weeks (three times weekly). Before and after the training programs the muscular endurance test of the upper and lower extremities, muscle volume of the upper and lower extremities, upper and lower extremities muscle power, the muscle strength of upper and lower extremities, flexibility of the upper and lower extremities and body fat percentage. Data were analyzed using the Kolmogorov-Smirnov test, one-way analysis of variance, Kruskal-Wallis, dependent t-test and Wilcoxon at the significant level P≤0.05.
    Results
    The results showed that plyometric resistance training increase significantly the muscular endurance indices of the lower extremity, upper and lower extremities volume, and lower ectremity strength compared with the resistance stretching and elastic resistance training programs. The elastic resistance training increased significantly the upper extremity indurance compared with the resistsnce stretching and resistance plyometric programs. Furthermore, there was no significant difference among the three programs in the upper and lower extremities power indices, upper extremity strength, body fat percentage, and flexibility of the upper and lower extremities.
    Conclusion
    Male bodybuliders can improve their muscular functions and body composition using plyometric resistance training
    Keywords: Plyometric training, Elastic training, Resistance Training, muscle function, bodybuilder
  • neda mohamad khanlo*, nader shakery, mandana gholami Pages 117-124
    The purpose of the present study was to investigate the effect of 4 weeks of moderate intensity continuous aerobic training on plasma soluble LRP1 levels and brain amyloid beta level in rats with Alzheimer's disease induced by Aβ1-42 injection. 48 rats with 8 weeks age were randomly divided into 3 groups: AD, AD + exercise, and control group. Alzheimer's disease induction did by intrahippocampal Aβ1-42 injection. The AD + Aβ1-42 injection group experienced a moderate-intensity continuous aerobic training for 4 weeks after 3 days of recovery. 48 hours after the last training session, blood samples were taken from rats and then sacrificed. One-way ANOVA was used to compare the groups differences. Brain and plasma Aβ1-42 levels were significantly lower in the AD + exercise group than AD group (P≤0.01). Plasma soluble LRP1 level were significantly higher in the AD + exercise group than in the AD group and in the control group (P < 0.001). The present study showed that induction of Alzheimer's disease leads to increased levels of Aβ in the brain and plasma. Also, plasma level of soluble LRP1 also provide a compensatory increase. However, moderate-intensity exercise can reduce levels of neurotoxicity in the brain by increasing plasma levels of LRP1 and peripheral clearance of Aβ levels.
    Keywords: Alzheimer's disease, Beta Amyloid, soluble LRP1, Exercise training
  • Mohammad Heydari, Vahid Tadibi, Rastegar Hoseini* Pages 125-137
     
    Background and aims
    irisin is a new myokine that exerts its positive effects via increasing energy expenditure. However, irisin response to resistance exercise and its related training variables has been less discussed. The purpose of this study was to determine the effect of different rest interval between sets of resistance exercise on serum irisin and blood lactate levels in obese male children.
    Materials and methods
    Twelve obese male children (26.83±3.93 years) participated in the study. On 3 separate sessions of a resistance exercise protocol; subjects were randomly assigned to rest intervals of 60 seconds, 120 seconds, or 240 seconds between sets. Blood samples were collected before and immediately after exercise at each session. Statistical tests of paired t, ANOVA and Pearson’s correlation coefficient were used for data analysis.
    Results
    A significant increase was observed in the serum irisin and blood lactate immediately after three resistance exercise protocol; Also, there was significant difference in study variables in three resistance exercise protocol . Based on Turkey’s follow-up test increased serum irisin concentration and lactate at rest intervals of 60 seconds were significantly higher than rest intervals of 120 and 240 seconds; also, the increase of serum irisin concentration and lactate rest intervals of 120 seconds was significantly higher than of 240 seconds.
    Conclusion
    In resistance training with low resting intervals more lactate will accumulate that may be one of the possible mechanisms of increment in irisin secretion after resistance activities with low resting intervals
    Keywords: Obesity, Irisin, Lactate, Resistance Training, Different rest interval
  • Babak Nakhostin, Roohi*, Somayyeh Valizadeh, Marefat Siahkoohian Pages 139-149
     
    Aim
    The purpose of this study was to assess the effect of eight day α-Lipoic Acid (ALA) supplementation before intensive eccentric exercise on some selected markers of Delayed Onset Muscle Soreness (DOMS).
    Method & Materials: Ten healthy young males voluntarily participated in a double-blind randomized- controlled crossover trial to estimate the effects of 8day ALA oral supplementation (600mg/day) (A group) versus placebo (600mg/day glucose) (P group) following an unaccustomed heavy eccentric exercise. Measurements were made at baseline, 8days after supplementation, immediately, 24, 48, and 72 hours after exercise comprising: (a) TAC (b) CK (c) limb pain (1–10 cm visual analogue scale; VAS), (d) edema of both thighs, and (e) ROM of both knees.
    Results
    TAC increased 8days after supplementation in A group compared with P group (p0.05). Limb pain was significantly more in P group than A group, 24, 48, and 72 hours after exercise (p
    Conclusion
    The finding of this study suggests that 8day supplementation of ALA before intensive eccentric exercise may attenuate pain, muscle damage and inflammation via antioxidant and anti-inflammatory effects of ALA
    Keywords: Delayed Onset Muscle Soreness (DOMS), Alpha Lipoic Acid (ALA), Total Antioxidant Capacity (TAC), Creatine Kinase (CK)
  • abbas fallah, ziya fallahmohammadi*, mehrdad behmanesh, Reza Gharakhanlou, Mohsen Alinaghizadeh Pages 151-158

    Optimal performance in judo requires factors such as strength and power especially in upper part of body and endurance. It is well known that trainability and training influences are very different between individuals and many of them depend on genetic factors. The purpose of this study was to investigate the probable importance of the ACE I/D and ACTN3 R577X polymorphisms among Iranian judo athletes. For doing this purpose we recruited 40 judo athletes who had medals in World and Asia Championships and 120 non-athletes men, who served as controls. DNA was extracted from the peripheral blood using a non-enzymatic method. Genotyping was conducted by PCR and PCR-RFLP methods for identification the ACE I/D, ACTN3 R577X polymorphisms, respectively. Statistical analysis showed frequency of R/R genotype of the ACTN3 polymorphism in judo athletes were significantly higher than the control group (P=0.041). As well as, the frequency of R allele approximately 12% were higher than the control group (P=0.06). However, statistical analysis showed no allelic and genotyping significant different in ACE polymorphism between judo athletes and control group (P=1, P=0.43, respectively). In conclusion, the present study showed the ACTN3 R577X is a genetic marker for identifying talent people in judo discipline in Iranian population.
    Keywords: ACTN3 gene, ACE gene, polymorphism, judo, talent identification
  • Babak Ebadi* Pages 159-172

    Introduction and
    Purpose
    Myocardial infarction (MI) is the most common type of heart disease. According to recent studies, mitochondrial dysfunction has been accepted in the development of heart failure. Exercise training plays a protective role against cardiovascular disease. However, the role of proteins involved in mitochondrial dynamics is not understood in response to exercise training. Therefore, the aim of the present study was to investigate the effects of the intensity of interval training on mitochondrial dynamic proteins in the heart of male rats with myocardial infarction.
    Materials and Methods
    The present study was performed with experimental posttest design method with control group in 16 week wistar rats. In this study, after MI with ligation of the left anterior descending coronary artery (LAD) and ensuring the creation of MI by echocardiography, rats were subjected to HIIT, MIIT and (LIIT training, Sham (MI-SED) and control (C). Six weeks after exercise, the levels of MFN2, DRP1 and PGC-1α proteins were measured by western blot .
    Results
    data analysis showed that proteins level of MFN2 and PGC-1α decreased significantly in MI-SED group compared to healthy control and DRP1 protein levels increased significantly (P≤0.05). Also, MFN2 and PGC-1α proteins increased in MIIT compared with MI-SED and DRP1 protein levels decreased as well (P≤0.05).
    Discussion and
    conclusion
    Moderate-intensity interval training (MIIT) leads to improved mitochondrial fusion and fusion proteins in rats with myocardial infarction. While high and low intensity interval training, despite increasing MFN2 and PGC-1α and reducing DRP1, failed to improve fusion and mitochondrial fission
    Keywords: myocardial infarction, interval training, exercise intensity, DRP1, MFN2
  • Sedigheh Hossainpppr* Pages 173-177

    The purpose of this study was to investigate the effect of aerobic training with cinnamon on insulin resistance index and plasma glucose, visfatin and adiponectin levels in overweight men with type 2 diabetes. Thirty middle-aged men with type 2 diabetes with BMI> 25 were referred to Kermanshah Medical Clinic. They were randomly divided into three experimental groups: aerobic training with cinnamon, aerobic training with placebo and one control group. One day before the beginning of the program, the subjects referred to the practice site. The next day, at 9:00 in the morning, after a full rest at night, the subjects went to the laboratory and received 7 cc blood from their anterior venous vein. After centrifugation for 5 minutes at 7000 rpm, the plasma was isolated and stored in microtubes at a temperature of 80 ° C. 48 hours after the last training session (in order to eliminate the acute effects of exercise), all subjects were re-tested in the same conditions before the start of the blood sampling exercise. Insulin and fasting glucose, fasting blood glucose (fasting glucose) insulin in each patient were measured. Insulin resistance and insulin levels were measured. The results of the covariance analysis showed that there was a significant difference between the fasting glucose, visfatin and adibonectin indices between the aerobic training group and the consumption of cinnamon and the control group, but the training groups were using cinnamon and without cinnamon in terms of No significant differences were observed between the variables
    Keywords: Aerobic Exercise, Cinnamon, Insulin Resistance Index, Visfatin, Adiponectin
  • TOHID Mabhout moghadam, mehrdad fathei*, REZA Attarzadeh, AMIR RASHIDLAMIR, mohamad mosaferi Pages 179-190
     
    Background&Purpose
    physical training appropriate selection and nutritional considerations is an important factor in changing the lifestyle of obese Adolescent and Effective Index in control and treatment of obesity.The purpose of this study was to determine the effect of eight weeks of HIT and supplementation of arginine under isoenergetic conditions on PYY3-36 signal and anthropometric indices in obese boys. Methodology. In isoenergetic conditions, 20 obese adolescents were randomly divided into two groups including: 1) HIT and placebo (C, n=10) and HIT with supplementation of arginine (T, n=10). Before Intervention exercise Protocol and 48 hours after the last exercise session, hormonal levels of PYY3-36 in blood and Anthropometric Indices were measured. For Investigation the differences between intra-and intergroup, Independent and independent Student was used. Results.The results showed that intra-and intergroup weight loss was significant (p≤0.05). The decrease in body mass index in both groups was significant (p≤0.05), but the intra group changes were not significant(P ≥0.05). Body fat percentage changes were not significant in both groups (P ≥0.05). The results showed that there was no significant difference between PYY3-36 peptide compared to baseline levels among and between in C and T groups(P ≥0.05).
    Conclusion
    Despite some contradictions, however, arginine supplementation along with HIT seems to be an effective approach in weight management for obse boys, Although, determining the mechanism and nature of the effect of these exercises on PYY3-36 requires further studies
    Keywords: Overweight boys, Arginine, HIT training, PYY3-36
  • seyed omid hamidi, seyed abdolah hashemvarzi*, mohsen porghasem Pages 191-200

    Background & purpose
    The purpose of this study was investigate the effect of 6 weeks treadmill running with consumption of vitamin D3 on nerve growth factor levels in streptozotocin-Induced diabetic rat’s hippocampus
    Methodology
    48rats(weight: 220-240 g and age: 9week)were divided into 6 groups:control,sham،control diabetes, exercise + diabetes, vitamin D3 + diabetes, vitamin D3 + exercise+diabetes.The exercise protocol was treadmill running for 5 days per week for 6 weeks. The groups with vitamin D3supplementation treatment received a dose of 1 μg / kg vitamin D3 intraperitoneal vitamin D3 for 6 weeks, two days per week for first two weeks and then once a week in the last four weeksDiabetes was induced by injection of streptozotocin(60 mg / kg)intraperitoneally. NGF level in the hippocampus were measured by ELISA
    Results
    In the present study, the level of NGFin the combined group was significantly increased compared with the control group (p=0.0001)Also, there was a significant increase in supplementation and diabetes in comparison with the combined group (p=0.0001) On the other hand, there was no significant difference in the exercise group and diabetes compared to the combination group (P>0.05)
    Conclusion
    Overall, the results showed that NGF levels in the exercise group, vitamin and also in the combination group, as compared to the control group, increased significantly, which was more pronounced in the vitamin group.Therefore, it seems that each of the interventions, especially the intake of vitamin D3, can be a major factor in the protection of the central nervous system against diabetes due to an increase in neurotrophic factors
    Keywords: Aerobic Exercise, Vitamin D3, Nerve growth factor, Diabetes
  • Amirhosein Sadri, Mahdi Majlesi*, Amir Ali Jafarnezhadgero Pages 201-213

    Background & Purpose
    The link between gait kinematics and hearing loss is not well understood. The aim of this study was to compare lower limb kinematics during walking in children with hearing loss compared with healthy control ones.
    Methodology
    Fifteen deaf children with bilateral hearing impairment and fifteen matched healthy control children, were purposefully selected. A four camera Vicon system (Oxford Metrics,UK) was used to record lower-body kinematic data. In this study, the asymmetric index of lower limb kinematics was calculated during the stance and swing phases of walking. In this study, independent t-test was used for statistical analysis. The significance level was set at P
    Results
    The results showed that the values of the right ankle plantar flexion angle in the stance and swing phases of walking in the deaf group were higher than that the healthy group by 37% (P=0.002) and 93%, respectively. Also, the initial peak of the left knee flexion angle during stance phase of walking in the deaf group was lower than that in the healthy group. The values of the ankle dorsiflexion asymmetric index in the deaf group were greater than that in the healthy group during both stance (P=0.11) and swing (P=0.015) phases of the walking.
    Conclusion
    Lower initial peak knee flexion and higher asymmetry index during walking in children with hearing loss could be associated with increased the rate of injuries in these individuals. These results could be used in the rehabilitation protocol of children with hearing loss.
    Keywords: Walking, Kinematics, Deaf, Asymmetry
  • seyed hossein hosseinimehr*, mehrdad anbarian Pages 215-226

    Background & purpose
    previous studies showed that scapulohumaral rhythm is different between overhead athletes and non-athletes. The purpose of present study was to compare the selected shoulder muscles recruitment patterns among overhead athletes and non-athletes between dominant and non-dominant shoulders in external loading and unloading conditions during humeral abduction in scapular plane.
    Methodology
    Thirty male overhead athletes and 10 non-athletes volunteered for this quasi-experimental study. EMG data were collected using a biomonitor system (ME6000, T-16, Manufactured by Mega Electronics Ltd, Finland, sampling rate, 2000 Hz). Electromyography activity of upper, middle and lower trapezius, middle and anterior deltoid, infraspinatus, serratus anterior and latissimus dorsi collected during humeral abduction in scapular plane (0-160º in 4 seconds) in dominant and non-dominant shoulders in external loading and unloading conditions. ANOVA with repeated measures test were used to survey within and between group effects (p≤0.05).
    Results
    Findings indicated that external loading had significant effect on shoulder muscles recruitment patterns during humeral abduction in scapular plane (p=0.025) but, shoulder muscles recruitment patterns was similar in dominant and non-dominant shoulders (p= 0.5). Also, there was no significant difference in shoulder muscles recruitment patterns among groups during humeral abduction in scapular plane (p=0.82).
    Conclusion
    it seems that type of sport and dominant and non-dominant shoulders don’t have any effect on shoulder muscles recruitment pattern among handball players, tennis players, swimmers and non-athletes during arm elevation in scapular plane. These findings could be used as guidance in clinical and rehabilitation assessments
    Keywords: Shoulder Muscles, Temporal Activity, Dominance Hand, External Load
  • davood khezri, mansour eslami*, roholah yosefpor Pages 227-240
    Abnormal motions of pelvic were related to running injury. In other hand, according to high wideness in pelvic range of motion finding normal values of it is difficult. Probably, causes of this wideness is existence homogenous groups in healthy papulation based on limbs motion. Therefore, the first aim of this study was finding homogenous groups of healthy runners based on pelvic motions. Second was investigations of motion pattern and principle component difference in the groups. 3-D kinematics of pelvic of ninety healthy young runners were recorded during running. Principle component analysis was used for reduce in data dimension. Fore finding homogenous groups, hierarchical method was applied. Group’s difference were tested by ANOVA. Result showed that two homogenous groups with 36 and 54 subjects are exist all runners based on pelvic motions in sagittal and transverse plane. Finding healthy homogenous groups based motion and difference between groups is useful for correct interpretation of pelvic movement during running, rooting of running injury and their rehabilitation.
    Keywords: Pelvic Motion, Principle Components Analysis, Hierarchical, Running
  • Fatemeh Salari, Esker, Mansour Eslami *, Seyed, Esmaeil Hosseininejad Pages 241-251
    Introduction
    Power flow has been known as a useful method for evaluating many of the causes of locomotion disorders and detecting movement strategies of the lower limb. Axial tibial power flow pattern can be used to determine the cause and effect relationship between tibial internal rotation and pronation of the foot as main cause of the patellofemoral pain syndrome during running. The purpose of this study was to assess the axial tibial power flow pattern in healthy and patellofemoral pain syndrome females during stance phase of running.
    Methodology
    three-dimensional kinematics and kinetics were recorded for 10 healthy and 22 patellofemoral pain syndrome females during running. Mean power around vertical axis of tibia at the first 40% of stance phase and loading response, mid stance, and propulsion phases for statistical analysis was determined. Between-group comparisons were assessed by independent sample T test and chi square (P≤0.05).
    Results
    Results showed that, in healthy females 60% of the subjects had negative and the others had positive power flow during first 40% of stance phase of barefoot running. Furthermore, in females with patellofemoral pain syndrome, 68% and 32% of patients showed negative and positive power flow pattern respectively. In comparison to the healthy group, patients with patellofemoral pain had higher mean axial power during mid-stance phase (p=0.04).
    Discussion
    It seems the probability of treatment success for patellofemoral pain syndrome with controlled pronation orthoses can be limited. Therefore, reliance on rehabilitation interventions on the proximal part of knee joint should yield better results.
    Keywords: patellofemoral pain syndrome, running, power flow, excessive pronation, pelvic anterior tilt
  • Rose Fouladi* Pages 253-263
     
    Introduction
    Since the importance of ankle dynamic stability on sport performances, this article is going to assess ankle dynamic stability after kinesiotaping and its effect on neutral and pronated foot.
    Method
    In this study, 31 healthy athletes (15 neutral and 16 pronated foot) at 20-30 years old participated. Their dynamic balance tested by Star Excursion Balance Test (SEBT), before and after ankle kinesiotaping. For data analysis, “student T-test” was used for comparing pronated with neutral foot at before and after taping separately and “paired T-test” to compare each type of foot before and after kinesiotaping. (α≤0/05)
    Results
    There were no significant differences between pronated and neutral foot in all directions, before and after kinesiotaping (P≥0.05), except at posterior direction before taping (P=0/04). Also significant differences were seen at anterior, posterior, anteromedial, posteromedial and posterolateral, in comparing before and after kinesiotaping of all subjects, that more was belong to pronated foot (P≤0.05)
    Conclusion
    Kinesiotaping can improve ankle dynamic stability, especially in pronated foot.
    Keywords: kinesiotape, ankle dynamic stability, SEBT, pronated foot
  • Esmaeil Hosseininejad*, Mansour Eslami Pages 265-272

    Background & Purpose
    Minimalist and barefoot running are still a challenging topic. The purpose of this study was to investigate the three-dimensional ankle and knee joint power and energy transfer in barefoot and two minimalist shod conditions with different sole stiffness.
    Methodology
    Fifteen healthy men ran 15 meters pass way in barefoot and two shod conditions. Five video cameras synchronized with a force plate captured kinematics and kinetics data in the three running conditions. Inverse dynamic approach was used to calculate joints power and mechanical energy compensation coefficient as an energy transfer index.
    Results
    Both shoes increased peak positive power in the ankle as compared to the barefoot in the sagittal plane. In the frontal plane, PVC shoe decreased peak ankle positive power as compared to nano shoe and barefoot condition. At the knee, PVC shoe showed higher values of peak power than the barefoot in the frontal and sagittal planes. In addition, the energy transfer of barefoot running at the horizontal plane was higher in both eccentric and concentric transfer than PVC shoes. The eccentric energy transfer of nano shoe at this plane was less than barefoot running.
    Conclusion
    Barefoot running had better results (both functionally and pathologically) than two minimal shoes. Although the minimalist shoe with stiffer sole (nano shoes) was more similar to barefoot running. Runners are recommended to consider barefoot running in their workout program in order to reduce injuries and improve performance, and it is best to choose the minimal shoes that mimic barefoot running.
    Keywords: barefoot running, minimal shoe, joint power, energy transfer