فهرست مطالب

Reproductive BioMedicine - Volume:17 Issue:2, 2019
  • Volume:17 Issue:2, 2019
  • تاریخ انتشار: 1398/01/25
  • تعداد عناوین: 8
|
  • زینت سرگزی، محمدرضا نیکروش*، مهدی جلالی، حمیدرضا صادق نیا، فاطمه رحیمی عنبرکه صفحات 79-88
    مقدمه
    دیازینون یک حشره کش ارگانوفسفره است که به طور وسیع در کشاورزی در سراسر دنیا استفاده می شود و موجب اثرات منفی بر روی گیاهان و گونه های جانوری به خصوص انسان می گردد.
    هدف
    هدف از مطالعه حاضر ارزیابی اثرات دیازینون بر روی تکثیر فولیکول های تخمدانی در رت های بالغ و ارزیابی نقش حفاظتی ویتامین E بود.
    موارد و روش ها
    در مجموع 30 رت ماده بالغ نژاد ویستار به 5 گروه تقسیم شدند: گروه کنترل (بدون هیچ گونه مداخله ای)، گروه شم (دریافت روغن زیتون خالص به عنوان حلال)، گروه تجربی 1 (دریافت دیازینون حل شده در روغن زیتون، mg/kg60)، گروه تجربی 2 (ویتامین E، mg/kg200)، گروه تجربی 3 (دیازینون و ویتامین E با همان دوزها). همه مواد از طریق تزریق داخل صفاقی تزریق شدند به استثنای ویتامین E که از طریق گاواژ استفاده شد. حیوانات بعد از دو هفته تشریح شده و تخمدان چپ آن ها برای بررسی تکثیر فولیکول های تخمدانی استفاده شد.
    نتایج
    نتیجه مطالعه حاضر نشان داد که تعداد سلول های در حال تکثیر در گروه تجربی 1 کاهش قابل توجهی را در مقایسه با گروه کنترل در فولیول های ثانویه و گراف نشان داد (0/001>p). استفاده از ویتامین E همراه با دیازینون، به طور قابل توجهی سلول های در حال تکثیر را در مقایسه با گروه دیازینون افزایش داد (0/001>p).
    نتیجه گیری
    نتایج نشان داد که دیازینون تکثیر سلولی را در فولیکول های ثانویه و گراف کاهش داد و ویتامین E آن را افزایش می دهد. نتایج این مطالعه پیشنهاد می کند که ویتامین E ممکن است یک اثر حفاظتی بر روی سمیت تخمدانی القا شده با دیازینون را داشته باشد.
    کلیدواژگان: دیازینون، تکثیر، تخمدان، ویتامین E
  • سعید میرزایی، محمد احسان بیات پور، شیما شهیاد، محمدتقی محمدی*، زهرا بهاری صفحات 89-98
    مقدمه
    دیابت نوع 2 به دلیل اختلال در عملکرد بیضه ها سبب هیپوگنادیسم می شود. جهت درمان دیابت و عوارض ناشی از آن به گیاهان دارویی توجه ویژه ای می شود.
    هدف
    هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر کروسین بر اختلال عملکرد بیضه ناشی از دیابت القا شده با تزریق دوز کم استرپتوزوتوسین و رژیم پرچرب می باشد.
    موارد و روش ها
    در مطالعه حاضر، دیابت قندی نوع 2 از طریق تزریق دوز کم استرپتوزوتوسین و رژیم پرچرب القا شد. موش های صحرایی نر و نژاد ویستار به گروه های کنترل (رژیم غذایی استاندارد)، دیابتی (استرپتوزوتوسین و رژیم پرچرب) و تریتمنت (استرپتوزوتوسین، رژیم پرچرب و کروسین در دوز 20 میلی گرم/ کیلوگرم/ روز برای 60 روز، تزریق داخل صفاقی) تقسیم شدند. بعد از گذشت 60 روز، حیوانات بیهوش شده و بیضه ها و اپیدیدیم استخراج و وزن بیضه ها و تعداد اسپرم آنالیز شد. به منظور مطالعات هیستوپاتولوژی، رنگ آمیزی هماتوکسیلین و ائوزین انجام شد. نمونه های خونی جهت اندازه گیری غلظت خونی گلوکز و کلسترول اندازه گیری شد.
    نتایج
    تجویز دوز کم استرپتوزوتوسین و رژیم پرچرب سبب افزایش معنی دار سطوح سرمی گلوکز و کلسترول، در مقایسه با گروه کنترل شد. علاوه بر این، در مقایسه با گروه کنترل، وزن بیضه ها (راست و چپ) و تعداد توتال اسپرم در گروه دیابتی به طورمعنی داری کمتر بود. همچنین، نتایج حاضر نشان داد که دیابت قندی نوع 2 سبب دژنراسیون توبول های سمینفر شد. تجویز کروسین توانست به طور معنی داری سبب کاهش سطوح سرمی گلوکز و کلسترول شود. علاوه بر این، تجویز کروسین توانست به طور معنی داری سبب افزایش وزن بیضه ها و تعداد توتال اسپرم در گروه دیابتی شود. همچنین، تجویز کروسین توانست به طور معنی داری سبب تضعیف تغییرات پاتولوژی در بیضه ها در گروه تریتمنت شود.
    نتیجه گیری
    می توان از یافته های حاضر این نتیجه را گرفت که درمان با کروسین سبب بهبود اختلال عملکرد بیضه و تغییرات توبول های سمینفر در دیابت القا شده با استرپتوزوتوسین و رژیم پرچرب می شود.
    کلیدواژگان: کروسین، سیستم تولیدمثل، گلوکز خون، استرپتوزوتوسین، دیابت
  • پیمان صالحی، سیده زهرا شاهرخی، طیبه کامران، علی عجمی، ثنا تقی یار، محمدرضا دیمه* صفحات 99-106
    مقدمه
    اثرات درمان با آنتی اکسیدانت بر شاخص پراکندگی DNA اسپرم DFI)) و دستیابی به حاملگی طبیعی مورد بحث می باشد. به علت محدودیت های اخلاقی و تکنیکی، مطالعات محدودی میزان بارداری پس از درمان آنتی اکسیدان را نشان دادند.
    هدف
    هدف از این مطالعه کوهورت، تعیین میزان بهبودی DFI اسپرم و میزان حاملگی طبیعی پس از درمان با آنتی اکسیدانت در مردان نابارور می باشد.
    موارد و روش ها
    1645 مرد نابارور از اردیبهشت ماه سال 1394 تا آذر ماه سال 1396 در این مطالعه وارد شدند. قبل و بعد درمان با آنتی اکسیدانت، بررسی اسپرموگرام و DFI اسپرم با استفاده از پروتکل های استاندارد سازمان بهداشت جهانی 2010 (WHO) و همچنین تست ساختار کروماتین اسپرم (SCSA) انجام شد.
    نتایج
    میزان بهبود کلی DFI اسپرم در کل جمعیت 38/9% بود. بهبود DFI اسپرم همبستگی نزدیک با بهبود کل حرکت (0/731 r= ،0/001p= ) و بهبود حرکت پیشرونده (0/885 r= ،0/001p= ) داشت. در 16/8% از افرادی که درمان آنتی اکسیدان را به مدت 9 ماه انجام دادند، حاملگی طبیعی رخ داد.
    نتیجه گیری
    نتایج مطالعه حاضر پیشنهاد می کند که SCSA همراه با اسپرموگرام ممکن است یک گزینه مناسب برای ارزیابی پتانسیل باروری باشد. علاوه بر این، درمان با آنتی اکسیدانت برای مردان با سطح بالایی از DFI اسپرم مفید واقع شود. اگرچه، میزان بارداری هنوز هم کم بود و پروتکل های درمانی دیگر مانند تکنیک های کمک باروری ممکن است ضروری باشد.
    کلیدواژگان: آنتی اکسیدانت، گونه های فعال اکسیژن، تکه تکه شدن DNA، ناباروری مردان
  • سید محمد حسینی*، امیرحسین مشرفی، رضا امانی، سید وحید رضوی مهر، محمدحسن آقاجانی خواه، زهرا سکوتی، بهنام بابایی هولاری صفحات 107-118
    مقدمه
    فلز روی عملکرد بیوشیمیایی و فیزیولوژیکی بسیاری دارد. با این حال مطالعات سم شناسی ثابت کرده است که نانو ذرات اکسید روی در غلظت های بالا اثرات مضری بر سلامت انسان و گونه های زیست محیطی دارد.
    هدف
    هدف از این مطالعه بررسی سمیت نانو ذرات اکسید روی بر روی بافت های تولید مثلی موش صحرایی ماده است.
    موارد و روش ها
    80 موش صحرایی ماده بالغ نژاد ویستار با وزن 200-180 گرم در هشت گروه شامل کنترل، شم (درمان شده با سالین) و شش گروه (تعداد هر گروه 10 عدد) که دوز های مختلفی از نانو ذرات اکسید روی (4، 8، 25، 50، 100 و 200 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم) را دوبار در هفته به مدت 4 هفته دریافت کردند، تقسیم شدند. در پایان مطالعه، موش ها پس از خون گیری کشته شدند؛ بافت تخمدان و رحم برای بررسی های هیستوپاتولوژیکی جدا شدند و نمونه های خونی به منظور تجزیه تحلیل بیوشیمیایی به آزمایشگاه منتقل شدند.
    نتایج
    تشخیص میکروسکوپی در بافت تخمدان شامل: افزایش جسم زرد، کیست های فولیکولی، اینفیلتریشن سلول های آماسی و فیبروز می باشد. تغییرات هیستوپاتولوژیکی در تخمدان وابسته به دوز می باشد. در بافت رحم ضایعات شامل: تخریب اپیتلیال و هایپرپلازی غدد آندومتر می باشد. سطح استروژن و پروژسترون در سرم موش ها در دوزهای کم افزایش، و در دوزهای بالا به صورت وابسته به دوز کاهش یافت.
    نتیجه گیری
    نتایج تحقیق حاضر سمیت نانو ذرات اکسید روی را در غلظت های بالا بر روی ارگان های تخمدان و رحم ثابت کرد، بنابراین مطالعات بیشتر برای کاهش این اثرات لازم است.
    کلیدواژگان: اکسید روی، نانوذرات، تخمدان، رحم، سمیت
  • ناهید گلمکانی، سمیرا ابراهیم زاده ذگمی، حبیب الله اسماعیلی، عطیه وطن چی، مریم کبیریان* صفحات 119-126
    مقدمه
    موفقیت روش های کمک باروری نقش مهمی در کیفیت زندگی زوجین نابارور دارد و حالت های رفتاری منفی ناباروری را کاهش می دهد.
    هدف
    این پژوهش با هدف تعیین رابطه بین تطابق روانشناختی و استراتژی های سازگاری با موفقیت روش های کمک باروری انجام شده است.
    مواد و روش ها
    این مطالعه همبستگی بر روی 204 زن مراجعه کننده به مراکز ناباروری میلاد مشهد طی سال های 2015-2016 انجام شد. ابزار تحقیق شامل مقیاس سازگاری باروری و مهارت های تطابق با ناباروری است. نتیجه مثبت دو آزمایش بارداری در عرض 48 ساعت به عنوان موفقیت روش های کمک باروری در نظر گرفته شده است.
    نتایج
    میانگین و انحراف معیار نمره سازگاری در گروه با موفقیت درمان (8/2±34/3) نسبت به گروه شکست درمان (8/8±33/6) بیشتر بود، اما اختلاف از لحاظ آماری معنی دار نبود (0/381p= ) همچنین تفاوت معنی داری بین گروه های مطالعه در میانه و دامنه میان چارکی مهارت های تطابق وجود نداشت. (13) 81 در مقابل 79/5 (12/25)، (0/369p= ) بر اساس مدل رگرسیون لجستیک به ازای هر یک عدد افزایش جنین منتقل شده، احتمال بارداری 1/3 برابر افزایش و هر واحد افزایش سطح FSH احتمال موفقیت ART 18% کاهش می یابد.
    نتیجه گیری
    نتایج این مطالعه نشان داد که بین راهکارهای سازگاری و تطابق روانی زنان نابارور با موفقیت روش های کمک باروری ارتباطی وجود ندارد. با این حال، تعداد جنین منتقل شده و میزان FSH روز سوم قاعدگی را می توان به عنوان عوامل موثر بر موفقیت ART معرفی کرد.
    کلیدواژگان: ناباروری، سازگاری روانشناختی، مهارت های تطابق، روش های کمک باروری
  • خدیجه میرزایی خرم آبادی، علیرضا طالبی*، ابوالقاسم عباسی سرچشمه، اقدس میر جلیلی صفحات 127-134
    مقدمه
    تولید رادیکال های آزاد و استرس اکسیداتیو عامل مهمی در بیماری دیابت هستند. این عوامل منجر به توسعه اختلالات بیضه دیابتی می شوند.
    هدف
    در این مطالعه، اثر محافظتی ویتامین E بر روی اختلالات عملکردی مرتبط با استرس اکسیداتیو ناشی از دیابت در سیستم تولیدمثل مردان بررسی شده است.
    موارد و روش ها
    30 موش نر بالغ به سه گروه کنترل، دیابتی تیمار شده و دیابتی تیمارنشده تقسیم شدند. برای القاء دیابت، از استرپتوزوتوسین استفاده شد. در گروه تحت درمان، ویتامین E به صورت داخل صفاقی به مدت 30 روز به موش ها داده شد. سپس، حیوانات بیهوش شده و قربانی شدند. بیضه حیوانات جدا شده و در بافر فسفات همگن شده و برای اندازه گیری تعداد اسپرم، تحرک و زنده ماندن اسپرم، غلظت MDA و ظرفیت آنتی اکسیدانی (TAC) مورد استفاده قرار گرفت. آپوپتوز با آزمون TUNEL نیز انجام شد.
    نتایج
    نتایج کاهش (98/11±12/03) TAC، غلظت (-2/55±0/28) MDA، تحرک اسپرم (اسپرم ناپایدار= 7/48±86/4)، تعداد اسپرم (105×171)، مورفولوژی اسپرم (مورفولوژی طبیعی= 31/93±49/6) و مورفولوژی غیر طبیعی (49/7±9/77) همراه با افزایش آسیب اکسیداتیو را نشان داد. این تغییرات در مقایسه با گروه کنترل از نظر تمام متغیرها به جز MDA از لحاظ آماری معنی دار بود (0/05=p). درمان موش های دیابتی با ویتامین E توانایی آنتی اکسیدان را بهبود بخشید و از آسیب اکسیداتیو در بیضه ها جلوگیری کرد، سبب بازگرداندن حرکت اسپرم و افزایش تعداد اسپرم طبیعی و همچنین TAC شد. سطح آپوپتوز در گروه تیمارشده در مقایسه با گروه تیمارنشده کاهش یافته است.
    نتیجه گیری
    ویتامین E از سیستم تولیدمثل در مقابل آسیب ناشی از دیابت محافظت کرد. بنابراین، این نتیجه گیری شد که ویتامین E ممکن است یک عامل مناسب برای حفاظت از پارامترهای اسپرم و بیضه در برابر اثرات نامطلوب دیابت باشد.
    کلیدواژگان: آپوپتوز، دیابت، استرس اکسیداتیو، پارامترها اسپرم، ویتامین E
  • احمد کمال هرزیف *، ملیسا سیلویا صفحات 135-142
    مقدمه
    بدشکلی اکتسابی وریدی-شریانی رحم (AVM) یک وضعیت نادر بر اثر موارد تروماتیک در عمل سزارین است. بیمار می تواند از خونریزی کشنده یا خونریزی مکرر واژینال رنج ببرد. تشخیص این ضایعه مشکل است و اغلب تشخیص اشتباه بر اثر کمبود اطلاعات و یا تعداد بیماران رخ می دهد. آمبولیزاسیون درون عروقی (TAE) به ندرت در مرکز ما انجام می شود. تمام موارد با تاریخچه خونریزی شدید مراجعه کرده و فقط پس از خونریزی های مکرر تشخیص داده شدند. اگر چه که نتایج رضایت بخش بود ولی در یکی از بیماران TAE موفقیت آمیز نبود. تشخیص زودرس علایم AVM در پیشگیری از عوارض کشنده بسیار مهم است.
    مورد
    در این سری از موارد 4 بیمار بعد از عمل سزارین بررسی می شوند. یک مورد در کمتر از یک ماه تشخیص داده شد ولی در سه مورد دیگر تشخیص چند ماه طول کشید. علامت خونریزی واژینال می تواند چند هفته بعد از جراحی مشاهده شود بطوریکه بیشتر بیماران نیاز به بستری و انتقال خون پیدا می کنند. سه تا از 4 بیمار جهت خروج از شوک به بیمارستان اعزام شدند در حالیکه یک بیمار برای انجام آزمایشات تشخیصی به بیمارستان اعزام شد. تشخیص AVMs به وسیله سونوگرافی با یا بدون آنژیوگرافی انجام شد. در سه مورد از بیماران عمل TAE انجام شد و بعد از آن دیگر خونریزی شدید رخ نداد. در یک مورد دیگر عمل موفقیت آمیز نبود و هیسترکتومی انجام شد.
    نتیجه گیری
    تشخیص AVM باید در مراحل اولیه در بیماران با خونریزی غیرطبیعی رحمی و تاریخچه عمل سزارین داده شود. اولین گزینه درمانی امبولیزاسیون می باشد و در غیر این صورت هیسترکتومی درمان قطعی در بیمارانی است که مایل به بارداری نبوده و یا امکان TAE وجود ندارد.
    کلیدواژگان: آمبولیزاسیون ترانس شریانی، ناهنجاری وریدی آئورت رحم، بخش سزارین
|
  • Zinat Sargazi, Mohammad Reza Nikravesh*, Mehdi Jalali, Hamid Reza Sadeghnia, Fatemeh Rahimi Anbarkeh Pages 79-88
    Background
    Diazinon (DZN) is an organophosphate insecticide that has been widely utilized in agriculture all over the world and caused many negative effects on different species such as plants and animal species, especially on a human.
    Objective
    The aim of the present study was to evaluate the protective effect of vitamin E on rats’ ovarian follicles following an administration of  diazinon.
    Materials and Methods
    A total of 30 adult female Wistar rats were divided into five groups: a control group (without any intervention), sham group (received only pure olive oil, as solvent), experimental group I (DZN+olive oil, 60 mg/kg), experimental group II (vitamin E, 200 mg/kg), and experimental group III (DZN: 60 mg/kg+vitamin E: 200 mg/kg). All drugs were injected intraperitoneally, except vitamin E which was administrated by gavage. The animals were scarified after two weeks and left ovary was used to measure proliferation of ovarian follicles. Tissues were analyzed by the PCNA technique and viewed with an optical microscope for evaluating cells proliferation.
    Results
    The result of the present study revealed that the number of proliferative cells in the experimental group I decreased significantly in contrast to the control group in secondary and Graffian follicles (p< 0.001). The administration of vitamin E plus DZN significantly increased proliferative cells compared to the DZN group (p< 0.001). Primordial follicles showed that all study groups were lacking PCNA positive cells, which means no expression of PCNA in these follicles. The results of this study showed that primary follicles in all study groups had a few and scattered PCNA positive cells with no significant difference between the groups (p> 0.05).
    Conclusion
    Results showed that DZN reduced proliferation in secondary and Graffian follicles and vitamin E increased it. The results of this study suggested that vitamin E by its antioxidant activity was able to improve the DZN-induced ovarian toxicity.
    Keywords: Diazinon, Proliferation, Ovary, Vitamin E, Rat
  • Saeed Mirzaee, Mohammad Ehsan Bayatpoor, Shima Shahyad, Mohammad Taghi Mohammadi*, Zahra Bahari Pages 89-98
    Background
    Male hypogonadism is associated with type II diabetes mellitus due to testicular dysfunction. Medicinal plants have received considerable attention for the management of diabetes and its complications.
    Objective
    The aim of present study was to evaluate the anti-diabetic and protective influence of Crocin on testopathy in diabetic rats.
    Materials and Methods
    In this experimental study, type II of diabetes mellitus was induced by high-fat diet and low dose of streptozotocin. Male Wistar rats (8 weeks,150–200 gr, 18 rats; n= 6 per group) were divided into a control group (standard diet), diabetic group (streptozotocin+high-fat diet), and treatment group (High-fat diet+streptozotocin+Crocin at 20 mg/kg/day, i.p. for 60 days). After 60 days, animals were euthanized, testis and epididymis were dissected, and weights of testes and sperm count were analyzed. Hematoxylin-eosin-stained was done for histopathological examination. Blood samples were collected for the assessment of serum glucose and cholesterol.
    Results
    High-fat diet and streptozotocin significantly increased the serum glucose and cholesterol levels as compared to the control group (p≤ 0. 001). Moreover, there was a significant decrease in the weight of right (p= 0.008) and left testes (p≤ 0.001) and also the total sperm count (p= 0.023) in the diabetic group compared with the control group. Current results also identified that type II diabetes mellitus induced degeneration in the morphology of seminiferous tubules. Application of Crocin couldsignificantly decrease serum glucose and cholesterol levels (p= 0.003). Furthermore, Crocin treatment significantly increased the weight of the right (p= 0.026) and left (p= 0.014) testes and total sperm count (p= 0.000). Also, Crocin could attenuate the pathological changes of the testes in the treatment group.
    Conclusion
    Present findings concluded that Crocin treatment improved diabetic testopathy and impairment of seminiferous tubules induced by high-fat diet and streptozotocin.
    Keywords: Crocin, Reproductive system, Blood glucose, Streptozotocin, Diabetes
  • Peyman Salehi, Seyedeh Zahra Shahrokhi, Tayyebeh Kamran, Ali Ajami, Sana Taghiyar, Mohammad Reza Deemeh* Pages 99-106
    Background
    The effect of antioxidant therapy on sperm DNA fragmentation index (DFI) and achieving natural pregnancy were under debate. Very few studies have showed the rate of pregnancy rate after the antioxidant therapy due to ethical and technical limitations.
    Objective
    The aim of this cohort study was to determine the improvement rate of sperm DFI and natural pregnancy rate after the antioxidant therapy in infertile men.
    Materials and Methods
    1645 infertile men were subjected for this study from May 2015 to December 2017. The Spermogram and sperm DFI were assessed using World Health Organization (WHO) 2010-based protocols and sperm chromatin structure assay (SCSA), respectively, in sperm samples before and after antioxidant therapy.
    Results
    The total sperm DFI improvement rate was 38.9% in the total population. Sperm DFI improvement had close correlation with total motility (r= 0.731, p= 0.001) and progressive motility improvement (r= 0.885, p= 0.001); 16.8% of individuals who completed antioxidant therapy for nine months achieved natural pregnancy.
    Conclusion
    The results of the current study suggested that SCSA along with spermogram might be a suitable option for the evaluation of fertility potential. In addition, antioxidant therapy may be useful for men with high levels of sperm DFI. However, the rate of pregnancy was still low and other treatment protocols such as assisted reproductive technology may be necessary.
    Keywords: Antioxidant, Reactive oxygen species, DNA fragmentation, Male infertility
  • Seyed Mohammad Hosseini*, Amir Hossein Moshrefi, Reza Amani, Seyed Vahid Razavimehr, Mohammad Hasan Aghajanikhah, Zahra Sokouti, Behnam Babaei Holari Pages 107-118
    Background
    Zinc performs many biochemical and physiological functions; however, toxicological studies demonstrate that Nano-zinc oxide has harmful effects on human health and environmental species in high concentrations.
    Objective
    The aim of this study was to investigate the toxicity of zinc oxide nanoparticles on reproductive tissues of female rat.
    Materials and Methods
    Eighty female Wistar adult rats weighing 180–200 gr, divided into eight groups (n= 10 in each group) including control, sham (treated with saline), and six groups injected with different doses of zinc oxide nanoparticle with 10–30 nanometer size (4, 8, 25, 50, 100, and 200 mg/kg) twice a week for four weeks. At the end of the study, the rats were bled and slaughtered; the Ovary and Uterus were taken for histopathology studies and blood samples were transferred to the laboratory for biochemical analysis.
    Results
    Microscopic diagnoses in ovary tissue were included; increase in the corpus luteum, follicular cysts, inflammatory cells infiltration and fibrosis. Histopathological  changes in ovary in a dose-dependent manner. In uterus tissue the lesions consisted; epithelial destruction, hyperplasia of endometrial glands. The Estrogen and Progesterone level in the serum of rats increased in low doses and reduced in a dosedependent manner at high doses.
    Conclusion
    The results of the current study proved the toxicity of zinc oxide nanoparticles on the ovary and uterus organs at high concentrations, so further investigation is needed to reduce these effects.
    Keywords: Zinc oxide, Nanoparticles, Ovary, Uterus, Toxicity
  • Nahid Golmakani, Samira Ebrahimzadeh Zagami, Habibollah Esmaily, Atiyeh Vatanchi, Maryam Kabirian* Pages 119-126
    Background
    The success of assisted reproductive techniques plays a very important role in the quality of life of infertile couples and decreases the negative behavior states of infertility.
    Objective
    This study aimed at determining the relationship between psychological coping and adjustment strategies with the success of assisted   reproductive technology (ART).
    Materials and Methods
    This correlational study was conducted on 204 women visiting Milad Infertility Center in Mashhad during 2015-2016. The research instruments included Fertility Adjustment Scale and Infertility Coping Strategies Scale. The positive result of two pregnancy tests within 48 hours was considered as the success of ART.
    Results
    The mean and standard division score of adjustment in the group achieved treatment success (34.3±8.2) exceeded the group failed (33.6±8.8), the difference was not statistically significant (p= 0.381). Also, there was no significant difference between groups in the median and interquartile range of total coping strategies 81 (13) vs. 79.5 (12.25), (p= 0.369). Based on the logistic regression model for one increased transferred embryo, the chance of getting pregnant is 1.3 times, and for each unit increase in FSH level, the chance of ART success decreases 18%.
    Conclusion
    The results of this study showed that there is no relationship between psychological coping and adjustment strategies with ART success. However, the number of transferred fetus and tirthday FSH are introduced as factors that are related to the success of ART.
    Keywords: Infertility, Psychological adjustment, Coping skills, (ART)
  • Khadijeh Mirzaei Khorramabadi, Ali Reza Talebi*, Abolghasem Abbasi Sarcheshmeh, Aghdas Mirjalili Pages 127-134
    Background
    Generation of free radicals and oxidative stress are a major contributor to diabetes. These factors lead to the development of diabetic testicles disorders.
    Objective
    In this study, the protective effect of vitamin E on functional disorders associated with diabetes induced oxidative stress in male reproductive systems has been investigated.
    Materials and Methods
    Thirty-three adult male Mice were divided into control, diabetic, and untreated diabetic groups. Streptozotocin was used to induce diabetes. In the treated group, vitamin E was given to the Mice intraperitoneally for 30 days. Then, animals were anesthetized and sacrificed. Animal testicles were isolated and homogenized in phosphate buffer and used for measuring sperm count, motility and survival of sperm, MDA concentration and antioxidant capacity (TAC). Apoptosis was also performed with the TUNEL test.
    Results
    The results of reduction (12.03±98.11) TAC, MDA concentration (–28.5±2.58), sperm motility (unstable sperma= 86.4±7.48), sperm count (171.51), Sperm morphology (natural morphology= 49.69±31.93) and abnormal morphology (9.77±49.7) with increased oxidative damage. These changes were statistically significant in comparison with the control group for all variables other than MDA (p= 0.05). Treatment of vitamin E diabetic Mice improved the ability of antioxidants to prevent oxidativedamage in the testicles, restore the sperm movement, and increase the number of normal sperm as well as TAC. The level of apoptosis in the treated group has decreased compared to the untreated group.
    Conclusion
    Vitamin E protects the reproductive system against diabetes mellitus. Therefore, it was concluded that vitamin E may be a suitable agent for protecting the sperm and testicular parameters against undesirable effects of diabetes.
    Keywords: Case-control study, Vitamin E, Diabetes treatment, Diabetic Syrian mice, Male reproductive dysfunction.
  • Achmad Kemal Harzif*, Agrifa Haloho, Melisa Silvia, Gita Pratama, Yuditiya Purwosunu, Aria Wibawa, Prijo Sidipratomo, Jacub Pandelaki Pages 135-142
    Background
    Acquired uterine arteriovenous malformation (AVM) is a rare condition due to traumatic episodes in cesarean section. The patient can suffer from lifethreatening hemorrhage or recurrent vaginal bleeding. Establishing this diagnosis is difficult, often misdiagnosed due to lack of information and number of cases. Trans-Arterial Embolization (TAE) procedure is rarely performed in our center. All of the cases were found with history of massive bleeding and diagnosed lately after recurrent bleeding history. Even though promising, one of our cases failed to be managed with TAE. It is important to diagnose early symptoms of AVM in order to prevent the life threatening event.
    Case presentation
    In these case series, four cases of AVMs after cesarean procedures will be reviewed. One could be diagnosed in less than a month but the other three took several months. The symptom of vaginal bleeding might occur a few weeks after the procedure is done, and most patients need transfusion and hospitalization. Three out of four patients were initially sent to the hospital in order to recover from shock condition, and one patient was sent for a diagnostic procedure. AVMs diagnostic was established with ultrasound with or without angiography. Three of our cases were succeeded by performing TAE procedure without further severe vaginal bleeding. One case failed to be treated with embolization and had to proceed with hysterectomy.
    Conclusion
    AVM should be considered early-on in patient with abnormal uterine bleeding and history of cesarean section. Embolization is still the first-choice treatment of AVMs, otherwise definitive treatment is hysterectomy in a patient without fertility need, or impossible to perform TAE.
    Keywords: Trans-arterial embolization, Acquired uterine arteriovenous malformation, Cesarean section
  • Jam Ashkezari, Nasim Namiranian, Somaye Gholami, Maryam Elahi, Masoud Rahmanian* Pages 143-144
    Anti-Müllerian hormone (AMH) is made by the granulosa cells of preantral and small antral follicles which blocks the transition from the primordial to the primary follicular stage. Metformin may be associated with a decrease in AMH serum level and antral follicles in women who suffer from polycystic ovary syndrome (PCOs) It was reported that metformin in women with polycystic ovary syndrome (PCOs) is associated with a decrease in both AMH serum level and antral follicles. The objective of the current letter was the evaluation of the effects of metformin on hormonal profile of women with PCOs. In this prospective, randomized, doubleblind controlled clinical trial, 42 women (aged 17–45 yr) with PCOs who were randomly allocated to receive 500 mg Metformin orally three times a day or placebo for three months were included. Fasting plasma glucose, follicular stimulating hormone, luteinizing hormone (LH), prolactin (PRL), testosterone and AMH levels were measured at baseline and at the end of the period. In this study, independent and paired t-test were used for quantitative comparison and chi-square analysis for qualitative variables. Logistic regression analysis was done to identify independent risk factors, and Pvalue of lower than 0.05 were considered significant. All of the statistical analyses were done by SPSS software, version 20.0. We didn’t find any significant change after the study between treatment and control groups in hormonal profiles especially AMH. However, in subgroup analysis, we revealed that AMH and LH levels decreased significantly in normal weight patients (p= 0.024, 0.048, respectively) and prolactin levels in subgroup of overweight patients (p= 0.001). Moreover, patients in metformin group at the end of study had more regular menses, more weight loss, and lower hair loss (p= .001, 0.04, 0.014, respectively). Women with PCOs have elevated levels of LH that is secondary to increased sensitivity of pituitary to GnRH. Increased levels of LH lead to hyperandrogenism. Metformin can improve this condition. In this study, we observed that LH was decreased significantly in the metformin group of PCOs patients (p= 0.05). It is in agreement with some of the previous studies, however, De Leo and et al. reported a non-significant decrease in LH levels after treatment with metformin (1). Pieces of evidence showed that AMH levels in PCOs patients are 2 to 3 times higher than age-matched normal women (2), and this condition is a marker for PCOs and can be a surrogate test of hyperandrogenism (3). Metformin in our study improved the irregularity in the menstrual cycle (p< 0.001), hair loss (p= 0.014), and prolactin secretion (p= 0.024), as well as LH secretion (p= 0.05); however, it didn’t show any significant decrease on AMH levels. Metformin can reduce ovarian volume in PCOs patients especially in hyperinsulinemic subgroups (4); however, we observed that in normal weight subgroup of patients, metformin decreased AMH significantly (p= 0.024), and in overweight or obese patients, prolactin decreased in response to metformin, significantly (p= 0.001). Moreover, metformin leads to improvement in follicular development with fewer percentage of preantral follicles and cysts and higher percentages of antral follicles (5). Considering these pieces of evidence, it seems that AMH after metformin treatment in PCOs patients was secret in comparable amounts of pretreatment; however, the source of secretion after starting metformin is different from pretreatment and switched from small follicles and cysts to more developed follicles and structures such as antral follicles and corpora lutea. Further investigations that can differentiate secreted AMH from a different source will shed more light on this field. The most important limitation of our study is the small sample size. GI side effects of metformin caused some patients in metformin group to refuse getting the treatment. Studies with more attendants can display the difference between different phenotypes of PCOs patients in response to metformin. In conclusion, this study showed that metformin can cause favorable effects on the hormonal profile of PCOs patients, and although AMH levels were not decreased significantly, menstruation improved in the treated group. The most important limitation of our study is the small sample size. GI side effects of metformin caused some patients in metformin group to refuse getting the treatment. Studies with more attendants can display the difference between different phenotypes of PCOs patients in response to metformin. In conclusion, this study showed that metformin can cause favorable effects on the hormonal profile of PCOs patients, and although AMH levels were not decreased significantly, menstruation improved in the treated group.